48

“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”

“แน่นอน”

ฉางเยว่พึมพำ

“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”

มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ

“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”

หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน

“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”

ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา

“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”

“มี”

“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุด

มู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออก

ลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวน

หลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา

“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”

มู่หว่านเซียนยิ้ม

“มากเจ้าค่ะ”

“ข้าก็เช่นกัน”

เขายื่นมือมาจับมือนาง

“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”

มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่

“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”

“ข้าสัญญา”

เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน

มู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี

“ท่านพี่”

“ว่าอย่างไร”

“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”

หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง

“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกาย”

มู่หว่านเซียนยิ้ม ก่อนกระชับอ้อมแขนรอบตัวเขา

นางไม่อาจย้อนเวลากลับไปเปลี่ยนสิ่งที่เคยเกิดขึ้นได้ แต่สามารถรับผิดชอบต่อผลของอดีต และเลือกสร้างวันข้างหน้าให้ดีกว่าเดิม

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา นางได้เรียนรู้ว่าความรักไม่อาจเรียกร้องด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียว หากต้องอาศัยความอดทน ความเข้าใจ และการกระทำที่สม่ำเสมอ

ครั้งหนึ่งเด็กทั้งสามเคยหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้นาง แต่วันนี้พวกเขากลับเป็นฝ่ายยื่นมือมาหา เรียกนางว่าท่านแม่ และเล่าเรื่องทุกข์สุขให้ฟังอย่างไว้วางใจ

หลี่ม่อเฉินเองก็ไม่ใช่ชายที่มองนางด้วยความผิดหวังและระแวงอีกต่อไป เขากลายเป็นสามีที่พร้อมรับฟังและร่วมแบ่งเบาภาระในการดูแลครอบครัว

ส่วนผู้คนในจวนก็เริ่มมอบความเคารพให้นางด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวอำนาจของฮูหยินเช่นที่ผ่านมา

มู่หว่านเซียนเงยหน้ามองสามี

“ม่อเฉิน”

“หืม...”

“ข้ารักท่าน”

หลี่ม่อเฉินยิ้ม ก่อนก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง

“ข้าก็รักเจ้า หว่านเซียน” ทั้งสองยืนโอบกอดกันอยู่ใต้แสงจันทร์

ภายในเรือนฝั่งตะวันออก เด็กชายทั้งสามนอนหลับอย่างสงบ โดยไม่ต้องหวาดกลัวว่าจะมีผู้ใดมาทำร้ายอีก

เสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้ดังแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบสงบของจวนแม่ทัพ

มู่หว่านเซียนหลับตาลงอย่างมีความสุข

ชีวิตใหม่ที่นางได้รับมาไม่ได้มีค่าเพราะฐานะอันสูงส่งหรือทรัพย์สินมากมาย แต่เพราะผู้คนที่นางรัก และความไว้วางใจที่ทุกคนร่วมกันสร้างขึ้น

จากมารดาเลี้ยงใจร้ายที่เคยทำให้ทั้งจวนหวาดกลัว วันนี้นางได้กลายเป็นภรรยาที่สามีรัก เป็นมารดาที่บุตรชายทั้งสามไว้วางใจ และเป็นฮูหยินที่ผู้คนในจวนเคารพด้วยความจริงใจ

สำหรับมู่หว่านเซียน ไม่มีความสุขใดยิ่งใหญ่ไปกว่าการได้ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวที่นางรักอีกแล้ว

“ข้าอยากมีลูกกับเจ้าสักคน” ยามค่ำคืน เขาเอ่ยกับนางอย่างอ่อนโยน

นางมีท่าทีสะเทิ้นอาย ช่วงหลายเดือนมานี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย หนึ่งในนั้นคือความสัมพันธ์ของเขากับนางก็พัฒนาไปในทางที่ดี

“ข้าก็อยากมีลูกกับท่านเจ้าค่ะ” นางเอ่ยตอบอย่างอ่อนหวาน เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย นางก็อยากมีลูกกับเขาสักคนสองคน ครอบครัวคงไม่เงียบเหงา

ราตรีนี้แสงจันทร์กระจ่างทอแสงนวลลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาทาบทับเตียงนอนหลังใหญ่ภายในห้องนอนส่วนตัวของแม่ทัพหลี่ม่อเฉินและมู่หว่านเซียน บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบหลอมรวมเป็นจังหวะเดียวกัน

หลังจากผ่านพ้นเรื่องราววุ่นวายและสร้างครอบครัวที่อบอุ่นร่วมกันมาได้ จวนแม่ทัพก็ไม่เคยเงียบเหงาอีกเลย ทว่าในค่ำคืนนี้ เป็นค่ำคืนพิเศษที่ถูกรังสรรค์ขึ้นสำหรับคนทั้งสองโดยเฉพาะ

มู่หว่านเซียนกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปิ่นหยกขาวนวลลายดอกเหมยที่สามีมอบให้ถูกถอดวางไว้อย่างทะนุถนอม เส้นผมนุ่มสลวยยาวสยายเคลียแผ่นหลังบาง ในชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่มบางเบาสสีอ่อนที่แนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนตา

พลันสองแขนแข็งแกร่งก็สวมกอดเข้าที่เอวบางจากด้านหลังอย่างนุ่มนวล พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนของริมฝีปากที่กดจูบลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างแผ่วเบา จนหญิงสาวสะท้านเฮือก เผลอหลุดเสียงครางหวานหูออกมาเบา ๆ

“ม่อเฉิน…”

“เรียกชื่อข้าอีกทีสิ หว่านเซียน” เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนขนลุกชัน

หลี่ม่อเฉินหมุนร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มในยามนี้ไม่ได้มีความเคร่งขรึมหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายไฟปรารถนาอันร้อนแรงที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงยามค่ำคืน

เขาก้มลงประกบเรียวปากหนาเข้ากับกลีบปากนุ่มของนางทันทีอย่างไร้การลังเล

สัมผัสแรกอ่อนหวานและนุ่มนวล ทว่าไม่นานนักก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดุดัน เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ มู่หว่านเซียนสะท้านวาบไปทั้งสรรพางค์กาย สองมือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จูบตอบรับความวาบหวามนี้อย่างเต็มใจ ร่างกายแนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน สอดเข้าใต้ร่มผ้าแพรบางเบา ลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มมือจนนางสะดุ้งเฮือกด้วยความเสียวซ่าน

หลี่ม่อเฉินถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้ภรรยาได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบไล่มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์เสน่หา

“เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน… หว่านเซียน” เขาเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วก้าวตรงไปยังเตียงนอนหลังใหญ่

ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม หลี่ม่อเฉินทาบทับลงมาทันที ร่างกายกำยำบึกบึนภายใต้ชุดคลุมทหารที่ถูกปลดเปลื้องออกเผยให้เห็นมัดกล้ามสมส่วนและแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งสนามรบ

ริมฝีปากร้อนพรมจูบไปทั่วใบหน้า หน้าผากมน เปลือกตา ปรางค์แก้มเนียน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นและไหปลาร้าสวย ขบเม้มเบา ๆ จนเกิดรอยแดงจาง ๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออก ปลุกเร้าทุกอณูผิวของนางให้ตื่นตัวขึ้นด้วยความปรารถนา

“อื้ม… ม่อเฉิน… เบาหน่อยเจ้าค่ะ” มู่หว่านเซียนครางกระเส่า มือจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างของสามีเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย

“ข้าเบาไม่ไหวแล้ว… ข้าต้องการเจ้า” หลี่ม่อเฉินกระซิบชิดริมฝีปากนาง ก่อนจะสอดประสานร่างกายเข้าหากันอย่างลึกซึ้งและเป็นหนึ่งเดียว

บทเพลงรักอันเร่าร้อนและหวานซึ้งดำเนินไปท่ามกลางแสงเทียนที่ไหววับ เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังคลอเคล้าไปกับความเงียบงันของรัตติกาล ความรัก ความโหยหา และความปรารถนาทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสอันลึกซึ้งครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งทั้งสองพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดแห่งความสุขสมพร้อมกันในค่ำคืนอันแสนยาวนาน

หลายสัปดาห์ต่อมา ณ เรือนฝั่งตะวันออก

ช่วงเช้าอันสดใส มู่หว่านเซียนกำลังนั่งจัดเตรียมสำรับอาหาร แต่จู่ ๆ อาการคลื่นไส้พะอืดพะอมก็ตีตื้นขึ้นมาจนนางต้องรีบยกมือปิดปากแล้ววิ่งไปอาเจียนที่อ่างน้ำข้างฉากกั้นอย่างกะทันหัน

เสี่ยวชิงตกใจรีบวิ่งเข้าไปลูบหลังให้

“ฮูหยินเจ้าคะ เป็นอะไรไปเจ้าค่ะ หรือว่าอาหารเป็นพิษ เดี๋ยวบ่าวไปตามท่านหมอมาตรวจดีกว่านะเจ้าคะ”

ไม่นานนัก ท่านหมอประจำจวนก็ถูกตามตัวมาตรวจอาการอย่างเร่งด่วน หลี่ม่อเฉินที่เพิ่งกลับจากห้องทำงานรีบก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“หว่านเซียน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

ท่านหมอยิ้มกว้าง ลุกขึ้นประสานมือคารวะด้วยความยินดี

“เรียนท่านแม่ทัพและฮูหยิน อาการเช่นนี้ไม่ต้องกังวลไปพ่ะย่ะค่ะ ฮูหยินไม่ได้ป่วยไข้ แต่ชีพจรเต้นหนักแน่น บ่งบอกว่าตั้งครรภ์ได้ราวสองเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

สิ้นคำของท่านหมอ บรรยากาศในห้องเงียบงันไปชั่วอึดใจ ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่ม่อเฉิน เขารีบสวมกอดร่างบางไว้แน่นด้วยความปีติยินดี

“เจ้าท้องหรือ หว่านเซียน เราจะมีลูกด้วยกันอีกคนแล้ว”

มู่หว่านเซียนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน นางยกมือลูบท้องแบนราบของตนเอง

“เจ้าค่ะท่านพี่ เราจะมีลูกด้วยกันแล้ว”

ในเย็นวันเดียวกัน เมื่อเด็กแฝดสาม หลี่ฉางอัน หลี่ฉางจื้อ และหลี่ฉางเยว่ กลับมาจากเรียนหนังสือและรู้ข่าวดีว่าพวกเขากลังจะมีน้องเพิ่ม เด็ก ๆ ก็พากันวิ่งกรูเข้ามาในห้องด้วยความตื่นเต้นดีใจจนแทบเนื้อเต้น

“ท่านแม่! ท่านมีน้องเล็กอยู่ในท้องจริง ๆ หรือขอรับ” หลี่ฉางจื้อตาโตเป็นประกาย เอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

มู่หว่านเซียนนั่งยิ้มกว้าง พยักหน้ารับ

“จริงจ่ะ ลูกแม่ อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะได้เป็นพี่ใหญ่ พี่รอง และพี่กลางกันแล้วนะ”

หลี่ฉางเยว่กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

“เย่! ข้าจะได้เป็นพี่ชายแล้ว ข้าจะยกของเล่นทั้งหมดให้น้องเลยขอรับ”

ส่วนหลี่ฉางอัน พี่ใหญ่ผู้สุขุมและมักจะนิ่งเงียบเสมอ ในยามนี้กลับยิ้มกว้างออกมาด้วยความตื่นตันใจ เขาเดินเข้ามาคุกเข่าลงข้าง ๆ มู่หว่านเซียนอย่างทะนุถนอม เอื้อมมือเล็ก ๆ มาแตะเบา ๆ ที่หน้าท้องของนางด้วยแววตาเปี่ยมรัก

“ท่านแม่ ท่านต้องรักษาสุขภาพให้ดีนะขอรับ” ฉางอันเงยหน้าขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เมื่อน้องคลอดออกมา ข้ากับน้อง ๆ จะช่วยกันเลี้ยงดูน้องอย่างดีที่สุด จะไม่ยอมให้ใครมารังแกน้องเด็ดขาด”

“ใช่แล้วขอรับ!” ฉางจื้อและฉางเยว่ประสานเสียงยืนยันหนักแน่น

“พวกเราจะเป็นพี่ชายที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกเลย”

หลี่ม่อเฉินโอบไหล่ภรรยาไว้ในอ้อมแขน พลางกวาดสายตามองบุตรชายทั้งสามและภรรยาอันเป็นที่รักด้วยหัวใจที่อิ่มเอมจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้

จากจวนที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความเย็นชา บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และเสียงหัวเราะที่ดังก้องกังวานอย่างไม่มีวันจางหาย

จบบริบูรณ์