Mag-log inShare
7
Petsa ng paglalathala:
2026-11-12 13:47:11“ข้าเพียงเดินผ่าน ไม่ได้มาหาเจ้า”
ฉางเยว่ยังคงเกาะแขนสาวใช้แน่น มู่หว่านเซียนไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ นางกำลังจะหันหลังกลับ แต่สายตากลับสังเกตเห็นว่าเด็กชายแอบมองถาดขนมในมือเสี่ยวชิง
นางจึงหันไปถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฉางเยว่ เจ้าอยากกินขนมหรือไม่”
เด็กชายสะดุ้ง
“ข้า…”
เขาไม่กล้าตอบ มู่หว่านเซียนจึงกล่าวต่อ
“ไม่เป็นไร หากไม่อยากกินก็ไม่ต้องรับ”
นางหันไปทางสาวใช้ผู้ดูแล
“เจ้าชื่ออะไร”
“บ่าวชื่อเสี่ยวหลันเจ้าค่ะ”
“เสี่ยวหลัน ขนมนี้เป็นขนมแป้งกวนเนื้อนุ่ม หากคุณชายสามอยากกิน เจ้าช่วยแบ่งให้เขาได้หรือไม่”
เสี่ยวหลันรีบพยักหน้า
“ได้เจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนหันไปมองฉางเยว่อีกครั้ง
“ข้าจะให้เสี่ยวชิงส่งขนมไว้กับเสี่ยวหลัน เจ้าอยากกินเมื่อใดก็ค่อยกิน ไม่ต้องรีบ”
ฉางเยว่เงยหน้ามองนางอย่างลังเล
มู่หว่านเซียนไม่ได้รอคำตอบ
“เสี่ยวชิง ฝากขนมไว้กับเสี่ยวหลัน แล้วเรากลับกันเถอะ”
“เจ้าค่ะ”
เสี่ยวชิงส่งถาดขนมให้สาวใช้ ก่อนเดินตามนายหญิงออกไป
มู่หว่านเซียนเดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมองทันที
นางรู้ดีว่าหากเด็กชายรู้สึกว่ากำลังถูกจับตามอง เขาอาจไม่กล้ารับขนมเลย
เมื่อเดินพ้นมุมระเบียงไปแล้ว เสี่ยวชิงจึงกระซิบเบา ๆ
“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายสามรับขนมแล้วเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อย
“จริงหรือ”
“เจ้าค่ะ บ่าวเห็นเสี่ยวหลันส่งขนมให้ เขารับไปแล้ว”
มู่หว่านเซียนยิ้มบาง ๆ
“ดีแล้ว”
เสี่ยวชิงมองนายหญิงด้วยความประหลาดใจ
“ฮูหยินไม่กลับไปดูหรือเจ้าคะ”
“ไม่จำเป็น”
มู่หว่านเซียนตอบ
“วันนี้เขากล้ารับขนมก็ดีมากแล้ว หากข้ากลับไปหาอีก เขาอาจตกใจ”
เสี่ยวชิงพยักหน้า
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนเดินต่อไปอย่างช้า ๆ
แม้ฉางเยว่จะยังไม่กล้าเข้าหานาง แต่การที่เด็กชายยอมรับขนมจากคนดูแลก็ถือเป็นก้าวเล็ก ๆ ที่น่ายินดี
อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้คิดว่าเพียงขนมหนึ่งถ้วยจะทำให้เด็กหายหวาดกลัว
สิ่งสำคัญกว่าคือการทำให้เขารู้ว่า ต่อให้ปฏิเสธก็จะไม่ถูกลงโทษ
ยามเย็น เสี่ยวชิงกลับเข้ามาในห้องหนังสือพร้อมเอกสารหลายแผ่น สีหน้าของสาวใช้ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ
“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวพบเรื่องผิดปกติอีกอย่างแล้วเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนเงยหน้า
“เรื่องใด”
เสี่ยวชิงวางเอกสารลงบนโต๊ะ
“นี่เป็นรายการส่งสิ่งของออกจากจวนย้อนหลังหลายเดือนเจ้าค่ะ บ่าวขอคัดมาจากสมุดบันทึกที่ประตูด้านหลัง”
มู่หว่านเซียนหยิบขึ้นมาอ่าน ในเอกสารมีรายการข้าวสาร ผ้าไหม เครื่องใช้ และวัตถุดิบอาหารหลายประเภทถูกส่งออกจากจวนเป็นระยะ
บางรายการระบุว่ามอบให้ญาติของฮูหยิน บางรายการเขียนเพียงว่าส่งไปยังตระกูลมู่
“ใครเป็นผู้อนุญาต”
“ในบันทึกระบุว่าเป็นคำสั่งของฮูหยินเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนขมวดคิ้ว นางพยายามค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มีอยู่หลายครั้งที่แม่นมเฉียนนำเอกสารมาให้ลงชื่อ โดยอ้างว่าเป็นของขวัญส่งกลับบ้านเดิม หรือเป็นสิ่งของที่มู่ฮูหยินฝากให้จัดหา
เจ้าของร่างเดิมไม่เคยสนใจรายละเอียด เพียงลงชื่อแล้วปล่อยให้แม่นมเฉียนจัดการต่อ
“บางรายการข้าอาจเคยอนุญาตจริง”
มู่หว่านเซียนกล่าวช้า ๆ
“แต่จำนวนสิ่งของมากถึงเพียงนี้ ข้าจำไม่ได้ว่าเคยสั่งให้ส่งออกไปทั้งหมด”
เสี่ยวชิงพยักหน้า
“บ่าวเองก็สงสัยเจ้าค่ะ เพราะบางวันมีรถขนของออกจากจวนถึงสองคัน”
“มีหลักฐานว่าของทั้งหมดไปถึงตระกูลมู่จริงหรือไม่”
“ยังไม่มีเจ้าค่ะ”
“แล้วใครเป็นผู้รับของ”
“ส่วนใหญ่เป็นคนของแม่นมเฉียนเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนวางเอกสารลง
เรื่องนี้ไม่ใช่เพียงความผิดปกติของอาหารเด็กอีกต่อไป
หากมีผู้ใช้ชื่อของนางนำทรัพย์สินออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต ย่อมเป็นเรื่องใหญ่ แต่ตอนนี้นางยังไม่มีหลักฐานเพียงพอจะกล่าวหาผู้ใด
“เสี่ยวชิง”
“เจ้าค่ะ”
“เก็บสำเนาเหล่านี้ไว้ให้ดี แล้วนำรายการต้นฉบับไปให้พ่อบ้านโจวตรวจสอบร่วมกัน อย่าเพิ่งกล่าวหาว่าแม่นมเฉียนยักยอกสิ่งของ”
“เพราะเหตุใดเจ้าคะ”
“เพราะเรายังไม่รู้ว่ารายการใดได้รับอนุญาตจริง รายการใดถูกปลอมแปลง และของเหล่านั้นถูกส่งไปที่ใด”
มู่หว่านเซียนมองเอกสารบนโต๊ะ
“หากรีบเอาผิดโดยไม่มีหลักฐาน คนที่กระทำผิดจริงอาจหาทางปกปิดร่องรอยได้ทัน”
เสี่ยวชิงพยักหน้า
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
นางกำลังจะเก็บเอกสาร แต่กลับนึกบางอย่างขึ้นได้
“ฮูหยิน ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ”
“ว่าอย่างไร”
“ช่วงบ่ายบ่าวเห็นอาเฉิง คนสนิทของแม่นมเฉียนออกจากประตูด้านหลัง ทั้งที่วันนี้ไม่มีชื่อเขาอยู่ในรายการออกไปซื้อของ”
มู่หว่านเซียนเงยหน้า
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาไปที่ใด”
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ”
“แล้วเขากลับมาหรือยัง”
“กลับมาแล้วเจ้าค่ะ แต่พอกลับมาก็รีบไปหาแม่นมเฉียนทันที”
มู่หว่านเซียนนิ่งคิด การออกจากจวนโดยไม่มีชื่อในรายการอาจมีเหตุผลอื่นได้ แต่เมื่อเกิดขึ้นพร้อมกับการบ่ายเบี่ยงส่งบัญชี ก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรมองข้าม
“อย่าเพิ่งทำให้พวกเขารู้ว่าเราสงสัย”
“เจ้าค่ะ”
“ข้าจะให้พ่อบ้านโจวตรวจสอบบันทึกเข้าออกจวนในวันพรุ่งนี้ด้วย”
“บ่าวจะไปแจ้งเจ้าค่ะ”
เสี่ยวชิงเดินออกไป มู่หว่านเซียนมองสมุดบัญชีตรงหน้า ก่อนค่อย ๆ พลิกไปยังหน้าที่มีชื่อแม่นมเฉียนลงรับรอง
เจ้าของร่างเดิมเคยเชื่อใจสตรีผู้นี้มากเพียงใดกัน ถึงกับยอมมอบอำนาจดูแลเรือนชั้นในและทรัพย์สินจำนวนมากโดยไม่ตรวจสอบ
นางถอนหายใจเบา ๆ การเปลี่ยนแปลงจวนแห่งนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว
ขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักของแม่นมเฉียน สตรีวัยห้าสิบปีกำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย
“เจ้าว่าอย่างไรนะ” นางหันไปถามชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงประตู
“ฮูหยินไปตรวจห้องครัวตั้งแต่เช้า แล้วยังให้คนขอดูบัญชีเสบียงด้วยขอรับ”
แม่นมเฉียนขบกรามแน่น
“นางไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้มาก่อน”
“วันนี้นางถามแม่ครัวอู๋หลายอย่างขอรับ”
“แล้วอู๋ซื่อตอบว่าอย่างไร”
Pinakabagong kabanata
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
Maaari mong magustuhan
ทะลุมิติเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง
เทียนสื่อ24.8K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม40.0K viewsท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.5K viewsทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย682.6K viewsม่านเหยา เจ้าสาวตัวแทน
เฟยฮวา609 viewsย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว725 viewsยั่วรักแม่ทัพต่างแดน
คุณยายจิ้งจอก200 viewsอ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว
ไป๋เหลียน/ฑริกา89 views
