LOGINShare
6
publish date:
2026-11-12 13:45:40“ท่านแม่ทัพขอรับ ฮูหยินให้คนมาแจ้งว่าได้จัดเตรียมอาหารเช้าสำหรับคุณชายทั้งสาม และขออนุญาตส่งเข้ามาในเรือนขอรับ”
ม่อเฉินเงยหน้า
“ฮูหยินหรือ”
“ขอรับ นางไปตรวจห้องครัวตั้งแต่เช้า พบว่าอาหารที่จัดให้คุณชายทั้งสามไม่เหมาะสม จึงสั่งให้ทำใหม่”
“นางทำอะไรบ้าง”
“ได้ยินว่าช่วยเตรียมวัตถุดิบด้วยตนเองขอรับ”
ม่อเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
มู่หว่านเซียนคนเดิมไม่เคยสนใจเรื่องอาหารของเด็กทั้งสาม นับประสาอะไรกับการเข้าครัว
“แล้วอาหารอยู่ที่ใด”
“ยังอยู่ในห้องครัวขอรับ ฮูหยินบอกว่าต้องรอคำอนุญาตจากท่านก่อน”
ม่อเฉินนิ่งคิด อย่างน้อยนางก็ไม่ได้ฝ่าฝืนคำสั่งเมื่อคืน
“ให้คนของข้าไปตรวจสอบอาหารก่อน หากไม่มีสิ่งผิดปกติจึงค่อยนำเข้ามา”
“ขอรับ”
“แล้วบอกฮูหยินด้วยว่าไม่ต้องมาส่งเอง”
“ขอรับ”
พ่อบ้านโจวถอยออกไป
ฉางอันซึ่งได้ยินบทสนทนาทั้งหมดเงยหน้าขึ้นทันที
“ท่านพ่อ อาหารมาจากนางหรือขอรับ”
ม่อเฉินหันมามองบุตรชาย
“ใช่”
ฉางจื้อรีบส่ายหน้า
“ข้าไม่กิน”
“เหตุใดเล่า”
“นางไม่เคยให้พวกเรากินของดี ๆ มาก่อน อยู่ ๆ วันนี้กลับส่งอาหารมาให้ ข้าไม่เชื่อว่านางจะใจดี”
ม่อเฉินมองลูกชายด้วยความสงสาร
“หากเจ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องฝืน พ่อจะให้คนเตรียมอย่างอื่น”
ฉางอันเม้มริมฝีปาก
“ท่านพ่อจะให้พวกเรากินจริงหรือขอรับ”
“พ่อจะตรวจสอบให้แน่ใจก่อน”
เด็กชายพยักหน้า แต่สีหน้ายังไม่คลายกังวล ไม่นานนัก สำรับอาหารก็ถูกนำเข้ามา กลิ่นข้าวต้มหมูสับร้อน ๆ ทำให้ฉางเยว่เงยหน้าขึ้นทันที
“หอมจังเลยขอรับ”
ฉางจื้อรีบหันไปมองน้อง
“อย่าเพิ่งกิน”
ฉางเยว่ชะงัก มือเล็กที่กำลังจะยื่นไปจับช้อนรีบหดกลับ
ม่อเฉินเห็นแล้วจึงกล่าวว่า
“อาหารผ่านการตรวจสอบแล้ว พ่อจะลองกินให้ดูก่อน”
เขาตักข้าวต้มขึ้นชิมเล็กน้อย ก่อนตักไข่ตุ๋นอีกคำ
“รสชาติดี”
ฉางอันมองบิดา
“ไม่มีอะไรผิดปกติหรือขอรับ”
“ไม่มี”
ม่อเฉินเลื่อนชามใบหนึ่งมาตรงหน้าลูกชาย
“แต่หากยังไม่อยากกิน พ่อจะไม่บังคับ”
ฉางเยว่มองไข่ตุ๋นในถ้วยเล็กด้วยความลังเล ท้องของเด็กชายร้องเบา ๆ ฉางจื้อหันขวับไปมอง
“น้องสาม”
ฉางเยว่ก้มหน้า
“ข้าหิว…” คำตอบแผ่วเบาทำให้ฉางจื้อพูดไม่ออก
ม่อเฉินยื่นช้อนให้ลูกชายคนเล็ก
“หิวก็กินเถอะ พ่ออยู่ตรงนี้”
ฉางเยว่รับช้อนด้วยมือเล็ก ๆ ก่อนค่อย ๆ ตักไข่ตุ๋นเข้าปาก
เด็กชายเคี้ยวช้า ๆ แล้วเงยหน้าขึ้น
“อร่อยขอรับ”
ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ
“เช่นนั้นก็กินอีก”
ฉางเยว่ตักอีกคำ คราวนี้ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
“พี่ใหญ่ พี่รอง อร่อยจริง ๆ”
ฉางจื้อมองน้องชายสลับกับถ้วยไข่ตุ๋น
“อร่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”
ฉางเยว่พยักหน้าแรง ๆ
“อร่อยมาก”
ฉางจื้อยังลังเล แต่สุดท้ายก็หยิบช้อนขึ้นมา
“ข้าจะลองเพียงคำเดียว”
เขาตักไข่ตุ๋นเข้าปาก ก่อนนิ่งไป
ฉางเยว่รีบถาม
“อร่อยหรือไม่พี่รอง”
ฉางจื้อเม้มริมฝีปาก
“ก็พอกินได้”
พูดจบกลับตักอีกคำทันที
ม่อเฉินเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้
ส่วนฉางอันยังคงนั่งมองอยู่เงียบ ๆ
“ฉางอัน”
เด็กชายเงยหน้า
“เจ้าไม่หิวหรือ”
“หิวขอรับ”
“เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่กิน”
ฉางอันมองน้องทั้งสอง
“ข้าอยากรอดูก่อนว่าน้องจะเป็นอะไรหรือไม่” คำตอบนั้นทำให้ม่อเฉินนิ่งงัน
เด็กอายุเพียงห้าขวบกลับต้องระมัดระวังถึงเพียงนี้
เขาวางมือลงบนไหล่บุตรชาย
“ฉางอัน เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างแทนน้อง”
เด็กชายก้มหน้า
“แต่ข้าเป็นพี่ใหญ่”
“พ่อรู้ว่าเจ้าเป็นพี่ใหญ่ และเจ้าดูแลน้องได้ดีมาก”
ม่อเฉินกล่าวอย่างอ่อนโยน
“แต่เจ้าก็เป็นลูกของพ่อเช่นกัน ต่อไปหากมีเรื่องใดทำให้กลัวหรือไม่สบายใจ เจ้าบอกพ่อได้ ไม่จำเป็นต้องทนอยู่คนเดียว”
ฉางอันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“จริงหรือขอรับ”
“จริง”
เด็กชายมองบิดาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ หยิบช้อนขึ้นมา
ม่อเฉินไม่ได้เร่งรัด
เขาเพียงนั่งอยู่ข้างลูกทั้งสามจนอาหารมื้อนั้นผ่านไปอย่างสงบ
ช่วงบ่าย มู่หว่านเซียนกลับมาตรวจรายการเสบียงอีกครั้ง
หลังจากพ่อบ้านโจวส่งคนมารับเอกสารไปตรวจสอบร่วมกัน นางจึงมีโอกาสเปรียบเทียบรายการเบิกจ่ายกับสิ่งของที่เหลืออยู่ในคลังอย่างละเอียดกว่าเดิม
“ฮูหยินเจ้าคะ”
เสี่ยวชิงเดินเข้ามาพร้อมถาดขนม
“แม่ครัวอู๋ทำขนมแป้งกวนเนื้อนุ่มมาให้เจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนเงยหน้าขึ้น
“ขนมอะไร”
“ขนมแป้งกวนใส่น้ำผึ้งเล็กน้อยเจ้าค่ะ”
นางมองขนมในถ้วยกระเบื้อง ก่อนพยักหน้า
“วางไว้ก่อนเถอะ”
เสี่ยวชิงวางถาดลง
“ฮูหยินตรวจบัญชีมานานแล้ว พักสักครู่ดีหรือไม่เจ้าคะ”
มู่หว่านเซียนมองตัวเลขในสมุดบัญชี ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“ก็ดี” นางลุกขึ้นเดินออกไปยังระเบียงด้านนอก
อากาศหลังฝนตกเมื่อคืนเย็นสบาย แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านกิ่งไม้ในสวน เสียงนกร้องดังเป็นระยะ
มู่หว่านเซียนเดินช้า ๆ ไปตามทางเดิน โดยมีเสี่ยวชิงถือถาดขนมตามหลัง
เมื่อเลี้ยวผ่านมุมระเบียง นางกลับพบเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ โดยมีสาวใช้คอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ
ฉางเยว่... เด็กชายกำลังมองผีเสื้อที่บินวนอยู่เหนือพุ่มดอกไม้ แต่ทันทีที่หันมาเห็นมู่หว่านเซียน รอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าก็หายไป
เขารีบลุกขึ้นจนเกือบเสียหลัก สาวใช้ข้างกายรีบประคอง
“คุณชายสาม ระวังเจ้าค่ะ”
ฉางเยว่ถอยหลังไปซ่อนหลังสาวใช้
มู่หว่านเซียนหยุดเดินทันที
“ไม่ต้องตกใจ”
เด็กชายไม่ตอบ นางจึงถอยหลังเล็กน้อย
Latest chapter
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
You May Also Like
เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน39.9K viewsอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน64.6K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู1.0M viewsหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่194.7K viewsทะลุมิติมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวพร้อมระบบx2
ภัสสพิชชา4.2K viewsฉันจะใช้ชีวิตให้เอง เหยาเมิ่งหรง
พู่กันตวัดลาย (จ้าวเสวี่ยฉิง)1 viewsนิยายเซต ข้ามภพมาทวงแค้นให้เจ้าของร่างยุค80 (3 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ272 viewsข้าคือนางร้ายคนนั้นที่ท่านสังหาร
Camellia.ma72 views
