Mag-log inShare
8
Petsa ng paglalathala:
2026-11-12 13:48:34“ข้าน้อยไม่ทราบ แต่ได้ยินว่านางสั่งให้เก็บรายการเบิกจ่ายไว้ตรวจสอบ”
แม่นมเฉียนกำมือแน่น เมื่อวานมู่หว่านเซียนยังเงื้อไม้เรียวเตรียมลงโทษฉางเยว่อยู่แท้ ๆ เหตุใดเพียงข้ามคืนจึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ ยิ่งคิดนางก็ยิ่งไม่สบายใจ
“จดหมายที่ข้าให้เจ้าส่งไปถึงมือมู่ฮูหยินแล้วหรือไม่”
“ส่งแล้วขอรับ”
“มีคำตอบหรือยัง”
“ยังขอรับ” แม่นมเฉียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลง
“ระหว่างนี้อย่าให้ผู้ใดแตะต้องบัญชีเล่มหลักเด็ดขาด”
“ขอรับ”
“แล้วก็อย่าเพิ่งขนของออกจากจวนอีก”
ชายหนุ่มเงยหน้าอย่างตกใจ
“แต่ของที่เตรียมไว้…”
“ข้าบอกว่าอย่าเพิ่ง”
แม่นมเฉียนตวาดเสียงต่ำ ชายหนุ่มรีบก้มหน้า
“ขอรับ” เมื่อเขาออกไปแล้ว แม่นมเฉียนจึงนั่งลงอย่างหมดแรง
นางมองหีบไม้ที่วางอยู่ข้างเตียง ภายในนั้นมีสมุดบัญชีหลายเล่มซึ่งยังไม่ได้ส่งมอบให้ผู้ใด
หากมู่หว่านเซียนเพียงเกิดอารมณ์ชั่ววูบก็คงไม่เป็นไร แต่หากนางคิดจะตรวจสอบจริง ๆ แม่นมเฉียนไม่กล้าคิดต่อ
ค่ำคืนนั้น ภายในเรือนฝั่งตะวันออก หลี่ม่อเฉินกำลังนั่งอ่านรายงานที่พ่อบ้านโจวนำมาให้
“วันนี้คุณชายทั้งสามกินอาหารได้มากขึ้นขอรับ”
พ่อบ้านกล่าว ม่อเฉินเงยหน้า
“ฉางเยว่ด้วยหรือ”
“ขอรับ คุณชายสามกินไข่ตุ๋นจนหมดถ้วย ส่วนคุณชายรองขอเพิ่มอีกเล็กน้อย”
ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ
“แล้วฉางอันเล่า”
“คุณชายใหญ่กินข้าวต้มไปเกือบหมดชามขอรับ”
ม่อเฉินพยักหน้าอย่างโล่งใจ ตั้งแต่กลับมา เขาสังเกตเห็นว่าลูกทั้งสามผอมกว่าที่ควรจะเป็น โดยเฉพาะฉางเยว่ที่ข้อมือเล็กจนแทบเห็นกระดูก
เขาจึงให้หมอตรวจร่างกายเด็กทั้งสามในช่วงเช้า หมอบอกว่าพวกเขาต้องได้รับอาหารและการพักผ่อนอย่างเหมาะสมมากขึ้น ส่วนฉางเยว่ต้องดูแลเป็นพิเศษเพราะร่างกายอ่อนแอ
“พรุ่งนี้ให้ห้องครัวจัดอาหารเช่นนี้ต่อไป”
“ขอรับ” พ่อบ้านโจวลังเลเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า
“ท่านแม่ทัพขอรับ วันนี้ฮูหยินเป็นผู้กำชับเรื่องอาหารทั้งหมด ทั้งยังให้คนส่งรายการเสบียงมาให้ข้าตรวจสอบ”
ม่อเฉินวางรายงานลง
“นางตรวจพบสิ่งใด”
“มีรายการเบิกจ่ายบางส่วนไม่ตรงกับอาหารที่คุณชายทั้งสามได้รับขอรับ แต่ยังต้องตรวจสอบเพิ่มเติม”
“แล้วผู้ใดดูแลเรื่องนี้”
“แม่นมเฉียนขอรับ”
ม่อเฉินขมวดคิ้ว
“คนที่ติดตามฮูหยินมาจากตระกูลมู่หรือ”
“ขอรับ”
เขานิ่งคิดครู่หนึ่ง
“ตรวจสอบให้ละเอียด อย่าเพิ่งกล่าวหาผู้ใดโดยไม่มีหลักฐาน”
“ขอรับ”
“แล้วเรื่องฮูหยิน”
พ่อบ้านโจวเงยหน้า
“ขอรับ”
“นางได้พยายามเข้าไปหาเด็กทั้งสามหรือไม่”
“ไม่ได้ขอรับ นางให้คนขออนุญาตก่อนส่งอาหาร และไม่ได้เข้าไปในเรือนฝั่งตะวันออก”
ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อย อย่างน้อยวันนี้นางก็รักษาคำพูด แต่เพียงวันเดียวไม่อาจพิสูจน์สิ่งใดได้
เขาหันไปมองประตูห้องด้านใน ซึ่งเด็กทั้งสามกำลังพักผ่อนอยู่
ภาพฉางอันยืนบังน้องทั้งที่ตัวเองหวาดกลัวยังติดอยู่ในใจ ม่อเฉินถอนหายใจเบา ๆ
“ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก”
พ่อบ้านโจวก้มศีรษะ
“ขอรับท่านแม่ทัพ”
อีกด้านหนึ่งของจวน มู่หว่านเซียนยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ
แสงเทียนส่องกระทบสมุดบัญชีที่เปิดค้างไว้ นางใช้ปลายนิ้วไล่ตามรายการส่งสิ่งของออกจากจวนทีละบรรทัด
บางรายการเป็นข้าวสาร บางรายการเป็นผ้าไหม บางรายการเป็นเครื่องใช้ราคาแพง
จำนวนทั้งหมดไม่น้อยเลย ที่สำคัญคือหลายรายการมีชื่อแม่นมเฉียนเป็นผู้รับรอง
มู่หว่านเซียนปิดสมุดบัญชีลงช้า ๆ
“แม่นมเฉียน…” นางพึมพำกับตนเอง
“เจ้ากำลังปิดบังสิ่งใดอยู่กันแน่” นางมองออกไปนอกหน้าต่าง
แสงโคมจากเรือนฝั่งตะวันออกยังส่องสว่างอยู่ไกล ๆ ไม่รู้ว่าเด็กทั้งสามหลับกันแล้วหรือยัง
วันนี้ฉางเยว่ยอมรับขนมจากสาวใช้ แม้จะยังไม่กล้าเข้าใกล้นาง แต่ก็ถือเป็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
มู่หว่านเซียนยิ้มบาง ๆ นางไม่คิดเร่งรัดให้เด็กทั้งสามยอมรับตนเอง
สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือดูแลให้พวกเขาได้กินอิ่ม นอนหลับ และไม่ต้องหวาดกลัวว่าจะถูกลงโทษอีก
ส่วนเรื่องแม่นมเฉียนและบัญชีเสบียงนั้น นางจะค่อย ๆ ตรวจสอบจนกว่าจะรู้ความจริง
มู่หว่านเซียนดับเทียนเล่มหนึ่ง ก่อนเก็บเอกสารทั้งหมดลงในหีบไม้ข้างโต๊ะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ แต่ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับสิ่งใด นางก็จะไม่ปล่อยให้เด็กทั้งสามกลับไปใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวเช่นเดิมอีก
แสงตะวันยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาภายในห้องหนังสือ มู่หว่านเซียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้แกะสลัก เบื้องหน้ามีสมุดบัญชีหลายเล่มวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ นางกำลังตรวจสอบรายการส่งสิ่งของออกจากจวนที่เสี่ยวชิงคัดลอกมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน
แม้จะพบความผิดปกติหลายรายการ แต่เอกสารสำคัญที่สุดกลับยังอยู่ในมือแม่นมเฉียน
“ฮูหยินเจ้าคะ”
เสี่ยวชิงเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำชา ก่อนวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง
“ว่าอย่างไร”
“บ่าวไปทวงถามสมุดบัญชีเรือนชั้นในมาอีกครั้งแล้วเจ้าค่ะ แต่แม่นมเฉียนยังไม่ยอมส่งมอบ นางบอกว่าบัญชีเก่าบางเล่มยังรวบรวมไม่ครบ จึงขอเวลาอีกสองสามวัน”
มู่หว่านเซียนวางพู่กันลง
“นางบอกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
“เจ้าค่ะ บ่าวเองก็ไม่เข้าใจ เหตุใดนางจึงต้องบ่ายเบี่ยงนัก หากบัญชีไม่มีปัญหา ก็น่าจะส่งให้ตรวจสอบได้ทันที”
“เพราะนางอาจมีบางอย่างที่ไม่ต้องการให้เราเห็น”
เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง
“เช่นนั้นเราควรทำอย่างไรเจ้าคะ”
“นางอยากได้เวลา ข้าก็จะให้เวลา”
มู่หว่านเซียนหยิบเอกสารอีกแผ่นขึ้นมา
“แต่ระหว่างนี้ข้าจะให้พ่อบ้านโจวช่วยตรวจสอบการนำทรัพย์สินออกจากจวนทั้งหมด หากไม่มีใบอนุญาตที่ถูกต้อง ห้ามส่งสิ่งของออกไปโดยเด็ดขาด”
“เจ้าค่ะ”
“ส่วนรายการที่คัดลอกมาแล้ว เจ้าจัดเก็บไว้ให้ดี อย่าให้สูญหาย”
เสี่ยวชิงพยักหน้ารับ ก่อนนึกบางอย่างขึ้นได้
“จริงสิเจ้าคะ เมื่อเช้าพ่อบ้านโจวฝากบ่าวมารายงานว่า ตรวจสอบบันทึกเข้าออกจวนตามที่ฮูหยินแจ้งไว้แล้ว พบว่าอาเฉิงคนสนิทของแม่นมเฉียนออกจากประตูด้านหลังจริงเจ้าค่ะ”
“ทราบหรือไม่ว่าเขาไปที่ใด”
“ยังไม่ทราบเจ้าค่ะ คนเฝ้าประตูบอกเพียงว่าอาเฉิงอ้างว่าจะออกไปทำธุระให้แม่นมเฉียน แต่ไม่ได้แจ้งรายละเอียด”
มู่หว่านเซียนนิ่งคิด
การออกจากจวนเพียงครั้งเดียวไม่ใช่หลักฐานว่าอาเฉิงทำผิด แต่เมื่อประกอบกับเรื่องบัญชีและรายการขนส่งที่ผิดปกติ นางก็ไม่อาจมองข้ามได้
“ให้พ่อบ้านโจวเก็บบันทึกนั้นไว้ก่อน อย่าเพิ่งซักไซ้จนอีกฝ่ายรู้ตัว”
Pinakabagong kabanata
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
Maaari mong magustuhan
ข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.6K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.8K viewsข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.7K viewsลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม217.5K viewsชายาชนบทของอ๋องทรราช
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว838 viewsท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena151 viewsเกิดใหม่เป็นสตรีอ้วนไม่พอข้ายังถูกหย่าด้วยหรือนี่!
หรงเย่า / นาย่า3.9K viewsนิยายเซต ข้ามภพมาทวงแค้นให้เจ้าของร่างยุค80 (3 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ272 views
