Mag-log inShare
9
Petsa ng paglalathala:
2026-11-12 13:49:59“ฮูหยินสงสัยว่าอาเฉิงไปส่งข่าวให้ตระกูลมู่หรือเจ้าคะ”
“เป็นไปได้ แต่เรายังไม่มีหลักฐาน”
มู่หว่านเซียนมองสาวใช้ตรงหน้า
“จำไว้นะเสี่ยวชิง ความสงสัยกับความจริงไม่ใช่สิ่งเดียวกัน หากเรารีบร้อนกล่าวหาผู้ใดโดยไม่มีหลักฐาน สุดท้ายอาจกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสียเอง”
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
“ดีแล้ว เจ้าช่วยนำบัญชีชุดนี้ไปให้พ่อบ้านโจวด้วย ข้าต้องการทราบว่ารายการใดได้รับอนุญาตจริง และรายการใดไม่มีผู้รับรอง”
เสี่ยวชิงรับเอกสารแล้วเดินออกไป
มู่หว่านเซียนเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อย
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แม่นมเฉียนเป็นคนที่มู่ฮูหยินส่งมาติดตามดูแลนางตั้งแต่ก่อนแต่งงาน เมื่อเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพ สตรีผู้นี้ก็ค่อย ๆ ได้รับอำนาจจัดการเรื่องต่าง ๆ มากขึ้น
เจ้าของร่างเดิมเชื่อคำพูดของแม่นมเฉียนแทบทุกอย่าง โดยไม่เคยคิดตรวจสอบให้ละเอียด
เมื่อเป็นเช่นนี้ หากมีผู้ใดคิดฉวยโอกาสยักยอกทรัพย์สินก็คงทำได้ไม่ยาก
แต่สิ่งที่ทำให้มู่หว่านเซียนโกรธที่สุดไม่ใช่เรื่องเงินทอง
หากเป็นอาหารที่ควรตกถึงท้องเด็กทั้งสาม กลับถูกนำไปใช้ประโยชน์อย่างอื่น ขณะที่พวกเขาต้องกินเพียงข้าวต้มเหลวกับผักดอง
นางหลุบตาลงมองเอกสารอีกครั้ง
เรื่องนี้ต้องตรวจสอบให้ถึงที่สุด
อีกด้านหนึ่งของจวน หลี่ม่อเฉินกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน
บนโต๊ะเบื้องหน้ามีจดหมายหลายฉบับที่เขานำกลับมาจากชายแดน บางฉบับเขียนด้วยลายมือของมู่หว่านเซียน บางฉบับเป็นจดหมายที่บ่าวรับใช้ช่วยคัดลอก แต่ทุกฉบับล้วนรายงานเรื่องเดียวกัน
บุตรชายทั้งสามแข็งแรงดี
กินอิ่ม นอนหลับ และได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม
หลี่ม่อเฉินหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
ฉางอัน ฉางจื้อ และฉางเยว่สบายดีทุกประการ ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเรื่องในจวน ขอเพียงตั้งใจทำหน้าที่ที่ชายแดนก็พอ
เขาจำได้ว่าตอนอ่านจดหมายฉบับนี้ ตนรู้สึกโล่งใจเพียงใด
แต่เมื่อกลับมาถึงจวน สิ่งที่เห็นกลับตรงกันข้าม
ฉางเยว่ผอมจนข้อมือเล็กนิดเดียว ฉางจื้อหวาดระแวงทุกครั้งที่มีผู้ใหญ่เข้าใกล้ ส่วนฉางอันพยายามปกป้องน้องทั้งสองทั้งที่ตนเองก็เป็นเพียงเด็กอายุห้าขวบ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ท่านแม่ทัพขอรับ”
“เข้ามา”
พ่อบ้านโจวเดินเข้ามาพร้อมเอกสาร
“ข้าตรวจสอบเรื่องจดหมายตามที่ท่านสั่งแล้วขอรับ”
หลี่ม่อเฉินวางจดหมายในมือลง
“ได้ความว่าอย่างไร”
“ตลอดช่วงที่ท่านอยู่ชายแดน จดหมายจากเรือนชั้นในส่วนใหญ่ผ่านมือแม่นมเฉียนก่อนส่งออกจากจวนขอรับ”
“แล้วมีผู้ใดเคยพยายามส่งข่าวเรื่องเด็กทั้งสามมาถึงข้าหรือไม่”
พ่อบ้านโจวลังเลเล็กน้อย
“มีบ่าวคนหนึ่งให้การว่า ครั้งหนึ่งเคยได้ยินสาวใช้ในเรือนเด็กพูดว่าจะเขียนจดหมายแจ้งเรื่องอาหารและการลงโทษให้ท่านทราบ แต่หลังจากนั้นแม่นมเฉียนกลับสั่งห้ามบ่าวรับใช้ติดต่อท่านโดยตรง”
หลี่ม่อเฉินขมวดคิ้ว
“แล้วจดหมายฉบับนั้นเล่า”
“ยังไม่พบขอรับ และไม่มีผู้ใดยืนยันได้ว่ามันถูกส่งออกจากจวนจริงหรือไม่”
“ผู้ใดเป็นคนออกคำสั่งห้าม”
“บ่าวที่ให้การยืนยันว่าเป็นแม่นมเฉียนขอรับ แต่นางอ้างว่าได้รับคำสั่งจากฮูหยินอีกทอดหนึ่ง”
หลี่ม่อเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง
“แล้วจดหมายที่อยู่ตรงหน้าข้า ใครเป็นผู้เขียน”
“บางฉบับเป็นลายมือฮูหยินขอรับ ส่วนบางฉบับยังต้องตรวจสอบ”
หลี่ม่อเฉินก้มมองจดหมายบนโต๊ะ
เขาไม่อาจปฏิเสธว่ามู่หว่านเซียนมีส่วนรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น แต่หากมีคนจงใจปิดกั้นข่าวสารจากจวนจริง เรื่องนี้ก็อาจมีผู้เกี่ยวข้องมากกว่าที่คิด
“เก็บจดหมายทุกฉบับไว้ให้ดี แล้วสอบถามบ่าวที่เคยรับหน้าที่ส่งสารเพิ่มเติม”
“ขอรับ”
“อย่าเพิ่งให้แม่นมเฉียนรู้ว่าเรากำลังตรวจสอบ”
“ขอรับ”
พ่อบ้านโจวกำลังจะถอยออกไป แต่หลี่ม่อเฉินกลับเรียกไว้
“พ่อบ้านโจว”
“ขอรับ”
“ที่ผ่านมาเจ้าไม่รู้เรื่องความเป็นอยู่ของเด็กทั้งสามเลยหรือ”
ชายชราก้มหน้าลงทันที
“ข้าน้อยมีความผิดขอรับ หลังท่านแม่ทัพเดินทางไปชายแดน ฮูหยินมอบหมายให้แม่นมเฉียนดูแลเรือนชั้นใน ข้าน้อยจึงไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนัก แม้เคยได้ยินเรื่องการลงโทษคุณชาย แต่ก็ไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัด”
หลี่ม่อเฉินมองเขาอย่างเคร่งขรึม
“เจ้าควรรายงานข้า”
“ข้าน้อยทราบแล้วขอรับ”
“แต่ข้าเองก็มีความผิดเช่นกัน”
พ่อบ้านโจวเงยหน้าขึ้น
“ท่านแม่ทัพ…”
“ข้าเชื่อเพียงจดหมายที่ได้รับ คิดว่ามีคนดูแลลูกแทนแล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย”
หลี่ม่อเฉินมองจดหมายในมือ
“ข้าทุ่มเทปกป้องชายแดนมาหลายปี แต่กลับละเลยจนไม่รู้เลยว่าลูกของตนเองต้องใช้ชีวิตอย่างไร”
พ่อบ้านโจวไม่กล้ากล่าวปลอบใจอีก
เพราะต่อให้พูดมากเพียงใด ความจริงที่เกิดขึ้นก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
หลี่ม่อเฉินวางจดหมายลง
“จากนี้ไป เรื่องใดเกี่ยวข้องกับลูกทั้งสาม ต้องรายงานข้าโดยตรง”
“ขอรับ”
ช่วงสาย หลี่ม่อเฉินเดินเข้าไปยังเรือนฝั่งตะวันออก
ภายในห้องพัก ฉางเยว่กำลังนั่งเล่นตัวต่อไม้กับฉางอัน ส่วนฉางจื้อนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือเล็กกำลังหมุนลูกข่างที่ยังไม่ยอมหมุนตรงตามต้องการ
“ท่านพ่อ”
ฉางเยว่เงยหน้าขึ้นเป็นคนแรก
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ
“กำลังเล่นอะไรกันอยู่”
“พี่ใหญ่กำลังสอนข้าต่อบ้านขอรับ”
เด็กชายชี้ไปยังกองไม้ตรงหน้า
“แต่บ้านของข้าล้มตลอดเลย”
“เช่นนั้นให้พ่อช่วยดีหรือไม่”
ฉางเยว่พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
หลี่ม่อเฉินกำลังจะนั่งลง แต่สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับสังเกตเห็นว่าชายเสื้อของฉางเยว่หลุดออกจากสายคาดเอว
นางจึงก้าวเข้ามา
“คุณชายสามเจ้าคะ เสื้อของท่าน…”
ยังไม่ทันพูดจบ มือของสาวใช้ก็ยื่นไปใกล้ตัวเด็กชาย
ฉางเยว่สะดุ้งเฮือก
“อย่า…”
เขารีบถอยหลังจนชนขอบโต๊ะ
ฉางจื้อที่นั่งอยู่ไม่ไกลรีบวิ่งเข้ามาขวางทันที
“อย่าแตะน้องข้า”
สาวใช้ชะงัก
“คุณชายรอง บ่าวเพียงจะช่วยจัดเสื้อให้คุณชายสามเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้อง”
ฉางจื้อกางแขนบังน้อง
“ถอยไป”
หลี่ม่อเฉินรีบเดินเข้ามา
Pinakabagong kabanata
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
Maaari mong magustuhan
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.5K viewsยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น277.5K viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.4K viewsยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว344.9K viewsข้าคือนางร้ายคนนั้นที่ท่านสังหาร
Camellia.ma72 viewsพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์1.1K viewsหลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย
Lolishy4 viewsม่านเหยา เจ้าสาวตัวแทน
เฟยฮวา609 views
