Share

ตอนที่ 4 พืชโบราณ

last update Tanggal publikasi: 2025-09-15 11:39:06

ภายในเรือนฝั่งตะวันตก สายตาของบัวไล่มองไปทั่วครัว มันเทียนหรือมันนกยาวเกือบศอกมีอยู่ประมาณห้าหัว หัวกลอยขนาดเท่าลูกมะพร้าวน้ำหอมอีกสามหัว เผือกหอมอีกสี่หัว ข้าวสารจ้าวมีอยู่ไม่ถึงห้ากำมือลักษณะคงเป็นข้าวกล้องหรือข้าวซ้อมมือ เพราะดูจากข้าวของเครื่องใช้ในครัวแล้วข้าวสารก็น่าจะต้องตำเอง และข้าวสารเหนียวที่มีอยู่ไม่ถึงหยิบมือ

            เฮ้อ! ชีวิต ไม่ใช่แค่กลับมาอยู่ในยุคโบราณอย่างเดียวแต่เธอต้องกลับมากินพืชโบราณพวกนี้อีกด้วย บัวตัดสินใจเลือกเผือกมาปอกเปลือกแล้วหั่นเพื่อต้มใส่ข้าว ถ้าต้มเฉพาะข้าวมีหวังกินไม่อิ่มกันแน่ กลอยใช้เวลาทำนานกว่าจะได้กิน เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน

            จากนั้นก็ก่อไฟ

            ตาย! กว่าจะก่อไฟติดถ้าไม่ได้เรียนวิชานักศึกษาวิชาทหารมาเธอคงแย่แน่ หม้อที่มีก็เป็นหม้อดินทั้งหมด ทัพพีก็ไม่มีเธอจะต้องใช้ไม้พายและกระบวยเล็กแทน เครื่องปรุงน่ะหรือมีแค่เกลือ กับน้ำตาลก้อนที่ทำจากอ้อยเท่านั้น ผงปรุงรส ซอสต่าง ๆ หรือแม้แต่น้ำปลาหรือน้ำมันพืชก็ยังไม่มี แล้วแบบนี้จะทำอาหารอร่อยได้อย่างไรกัน สงสัยถึงเวลาที่เธอต้องกินคลีนแล้วกระมัง คลีนที่แปลว่าไม่มีอะไรจะกิน

            ไม่แปลกใจว่าทำไมสามีและลูกถึงได้ผ่ายผอม แต่ว่าทำไมเธอถึงอ้วนเอา ๆ 

            อืม ลืมไปว่าเจ้าของร่างเดิมนี้ชอบแย่งข้าวและอาหารสามีกับลูกกิน แม้แต่กล้วยสุกสามลูกที่เด็กทั้งสองกินหมดนางยังหวงไว้กินเองพอลูกกินหมดก็ไล่ตีจนตัวเองล้มหัวกระแทกพื้นจนวิญญาณออกจากร่างกลายเป็นเธอที่เข้ามาอยู่แทน ตายเพราะปากจริง ๆ

            ก่อไฟเสร็จล้างมือด้วยมะขามเปียกขัดถูตามซอกนิ้วและเล็บให้สะอาด จากนั้นเติมน้ำใส่หม้อดินแล้วยกขึ้นตั้งไฟ นำข้าวซ้อมมือมาซาวน้ำรอน้ำเดือดจึงใส่ข้าวสารลงไปเติมเกลือเล็กน้อยคอยคนไม่ให้ข้าวติดก้นหม้อ

น้ำดื่มบนเรือนใส่ตุ่มหรือหม้อดินเล็ก ๆ มีฝาปิดและกระบวยที่ทำจากกะลามะพร้าวไว้ตักดื่มกิน แหล่งที่มาของน้ำดื่มนั้นก็คงหนีไม่พ้นน้ำตามบ่อดินในท้องนาเป็นแน่

            ครู่ต่อมาเผือกกับข้าวก็ส่งกลิ่นหอมฉุย บัวปล่อยหม้อข้าวให้เดือดปุดไปพลาง ๆ แล้วเดินลงบันไดลิงของบ้านที่มีอยู่เพียงสามขั้นเพื่อหาว่าข้างล่างพอจะมีอะไรใส่ข้าวต้มได้อีกบ้าง เธอจำได้ว่าข้างเรือนมีพืชที่กินได้อยู่หลายอย่าง

            สิ่งที่เธอลืมไปอีกอย่างก็คือที่นี่ไม่มีรองเท้าใส่ เท้าเหยียบดินรู้สึกจักจี้เป็นบ้าเธอจะต้องหาสิ่งที่มาทดแทนมันให้ได้ ไม่อย่างนั้นเดินไปไหนมาไหนคงลำบาก ดีหน่อยที่ทางขึ้นบันไดมีตุ่มน้ำไว้สำหรับล้างเท้า

            สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณบ้าน ถัดขึ้นไปมีบ้านคนที่มีลักษณะเดียวกันอีกสองสามหลังและไกลออกไปก็มีบ้านคนถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เพราะบ้านเธอเป็นหลังสุดท้ายพอดี เธอตาลุกวาวเมื่อเห็นสิ่งที่ต้องการ มันคือต้นเตยหอมที่อยู่ข้างตุ่มน้ำใช้ขนาดเล็กและมีกอกล้วยน้ำว้าขนาดใหญ่อยู่ข้างกัน บริเวณบ้านมีสมุนไพรอีกหลายชนิด บัวเดินตรงไปแล้วใช้มีดตัดมาหนึ่งใบ นำมาหั่นใส่ข้าวต้มเพื่อให้มีกลิ่นหอมเพิ่มอีกและสีเขียวอ่อนจากใบเตยเล็กน้อย มีข้าวต้มแบบนี้ถ้ามีคะน้าปลาเค็ม ผัดผักบุ้งไฟแดง หรือยำไข่เค็มก็คงจะดี คิดมาแล้วก็หิว

            สองพี่น้องได้กลิ่นของข้าวต้มหอมไปถึงห้องนอนอดใจไม่ไหวก็แอบมายืนดูอยู่ข้างประตู โผล่แค่หน้าออกมาคนพี่ยืนซ้อนหลังคนน้อง สมิงหลับไปสักพักแล้วหลังจากดื่มยาสมุนไพรและยาแก้ปวดที่น้องชายเอามาให้เมื่อตอนเช้า ขาของเขาไม่ได้ทำการผ่าตัด เพราะที่นี่ไม่มีหมอฝีมือดี หมอที่มีอยู่จึงทำแค่เพียงเข้าเฝือกไม้ไผ่และทาด้วยน้ำมันเลียงผาและให้ทานแค่ยาแก้ปวดเท่านั้น เขายังไม่รู้ว่าจะกลับมาเดินได้ปกติอีกครั้งหรือไม่

            บัวเห็นลูกทั้งสองมายืนอออยู่ตรงประตูก็ไม่ได้พูดอะไร

            หลังจากทำข้าวต้มเสร็จ เธอก็เอาปลาตากแห้งที่อยู่ในกระด้งที่สามีตากแห้งไว้ใต้ชายคามาย่างไฟให้สุกเกรียมน่ากิน

            

            

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนพิเศษ: ลูกคนที่สาม

    หนึ่งปีให้หลัง จากบ้านที่มีเพียงสองห้องตอนนี้สมิงได้ขยับขยายเพิ่มอีกสองเป็นสี่ห้องใหญ่และต่อเติมส่วนที่เป็นห้องครัวออกไปอีกหนึ่งห้อง บัวจัดบ้านให้เป็นสัดส่วนมากขึ้น ห้องนอนของเธอกับสามีบัวแยกออกมาต่างหาก ตอนนี้บ้านของสมิงกลายเป็นร้านขายเครื่องจักสานที่ทำจากกกและผักตบชวา และครอบครัวของเขาก็มั่งคั่งกว่าใครในเมืองนี้ เขามีควายตัวผู้สองตัวและเกวียนอีกหนึ่งเล่มเอาไว้ขนกกและผักตบชวา ส่วนเครื่องจักสานจำพวกรองเท้า และกระเป๋า มีลูกค้าประจำมารับอยู่แล้ว พลอยทำให้เครื่องจักสานของป้าชื่นที่ทำจากไม้ไผ่ขายดีไปด้วย เมืองอื่น ๆ รู้จักหมู่บ้านนี้ดีมากขึ้นในฐานะเมืองแห่งจุดกำเนิดรองเท้าและกระเป๋าจากต้นกกและผักตบชวาสมิงประคองภรรยาที่ท้องได้แปดเดือนมานั่งบนแคร่ช้า ๆ“เจ้านั่งตรงนี้ก่อนพี่จะไปเอาเก้าอี้มาให้ บอกให้หยุดทำก่อนก็ไม่เชื่อฟัง” ถึงจะท้องแก่แต่ก็ยังอยากช่วยลูกและสามีทำงาน สมิงจึงไปยกเก้าอี้ที่เอนหลังได้มาให้ เพราะตอนนี้เมียรักนั่งตั่งไม้เหมือนเดิมไม่ได้แล้ว“ทีท่านพี่ล่ะเจ้าคะ ก็ไม่เคยฟังข้าเช่นกัน” ตอนเขาขาหักก็ดื้อไม่น้อยเช่นกัน“พูดแล้วยังจะมาเถียง เดี๋ยวตบด้วยปากสักทีสองที” สมิงพูดพลางยิ้ม

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 66 หมิงน้อย (ตอนจบ)

    “ยังไงข้าก็ไม่กลับ” บัวปั้นหน้าให้เป็นปกติทั้งที่รู้ว่าตอนนี้มันกำลังขึ้นสีแดงเพราะเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวลามไปถึงใบหู “เจ้าไม่กลัวท้องไม่มีพ่อรึ” สมิงย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนกายทั้งสองเกือบแนบชิดกัน “ทำไมต้องกลัวเจ้าคะ” บัวแหงนหน้าคุยกับเขา สมิงทำลอยหน้าลอยตาแล้วพูดขึ้น “คืนนั้นข้าปล่อยหมิงน้อยเข้าไปในท้องเจ้าเป็นล้านเลยนะ หรืออาจจะหลายล้านก็เป็นได้เพราะข้าไม่ได้ปล่อยแค่ครั้งเด…” “หยุด ห้ามพูดออกมาเด็ดขาด” บัวขัดขึ้นไม่ให้เขาพูดทะลึ่งออกมาอีก หมิงน้อยอย่างนั้นหรือ ตายแล้ว! บัวชมพู เจ้าเป็นแพทย์ภาษาอะไรถึงได้ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทขนาดนี้ลืมไปว่าคนที่นี่เขาไม่รู้จักคุมกำเนิดกัน เธอคิดไปเองว่าบัวมีลูกสองแล้วต้องทำหมัน แต่มันไม่ใช่ คนที่นี่เขายังไม่รู้จักการทำหมัน โอย ๆ คิดแล้วก็ทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้ ทำไมต้องมาตกม้าตายตอนจบด้วย “ท่านพี่ทำไมไม่ป้องกันเล่า” ทำหน้าย่นว่าคนตัวสูงตรงหน้า “เอ๊า จะให้ป้องกันทำไมก็บัวเป็นเมียพี่” อีกอย่างป้องกันอะไรกันเขาไม่รู้จัก สมิงทำหน้าทะเล้นใส่เธอแล้วยิ้มก

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 65 ความลับของบัว

    สมิงสะพายเอาผ้าขาวม้าที่ห่ออาหารและน้ำดื่มใส่กระบอกไม้ไผ่พร้อมทั้งเสื้อผ้าคนละชุดแล้วพาลูกทั้งสองออกเดินทางตั้งแต่ตีห้า เมฆเดินนำหน้าพ่อเพราะเขาให้ลูกสาวขี่หลังในมือของเขามีกระบองหนึ่งอันเพื่อใช้เป็นไฟส่องทางเสียงเขียดทรายร้องระงมอยู่ในท้องนาที่เต็มไปด้วยน้ำ ความจริงเขาอยากเดินทางตั้งแต่เมื่อวานแล้วหากไม่ติดว่ากลับจากบ้านอุ่นเรือนเพื่อเอารองเท้าไปขายก็คงเดินทางกันแล้ว “ท่านพ่อข้าอยากเดินเองเจ้าค่ะ” ละอองบอกพ่อเมื่อเห็นว่าทางเดินสะดวกมากขึ้น อีกอย่างพ่อของเธอถือของพะรุงพะรังเธอจึงคิดสงสารพ่อ แค่เธอกับพี่ชายแอบเห็นท่านพ่อแอบนอนร้องไห้เกือบทุกคืนพวกเขาก็สงสารมากพออยู่แล้ว ผ่านไปครึ่งชั่วโมงท้องฟ้าเริ่มคลายความมืดออกเรื่อย ๆ ลูกทั้งสองยังเดินได้อย่างไม่รู้เหนื่อย พวกเขาคงรู้สึกดีใจและตื่นเต้นที่จะได้เจอหน้าแม่ “ท่านพ่อนั่นดาวอะไรหรือขอรับ” เมฆเอ่ยถามเมื่อมองเห็นดาวดวงใหญ่ที่กำลังส่องแสงทอประกายอยู่บนท้องฟ้า “ดาวประกายพรึก” สมิงบอกลูกชาย จากนั้นจึงหันไปมองลูกสาว “เจ้าขี่หลังพ่อหรือไม่” เห็นขาสั้น ๆ เดินแกมวิ่งตามพ่อแล้วก็สงสาร “ไม

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 64 เขาไม่เคยบอกข้า

    “ไม่มีประโยชน์หรอกเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าคิดว่ามันจบแล้วเจ้าค่ะ เวลามันอาจจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น” สองมือปาดน้ำตาตัวเองแล้วลุกขึ้น “ข้าจะไปหาผักตบชวามาสานรองเท้าเจ้าค่ะ” บัวเพิ่งรู้ว่าที่หมู่บ้านนี้มีผักตบชวาอยู่ในลำน้ำเป็นจำนวนมาก เธอจึงอยากนำมาสานรองเท้าและขายให้คนในหมู่บ้านนี้ จะได้ช่วยให้ฐานะของครอบครัวดีขึ้น ว่าจบบัวก็เดินลงเรือนไป เธอต้องเข้มแข็งเธอจะอ่อนแอไม่ได้ “เฮ้อ!” ล้อมถอนหายใจแรง ๆ หมดปัญญาไม่รู้จะช่วยลูกอย่างไรดี เรื่องแบบนี้คนอื่นทำแทนไม่ได้ด้วยสิ บัวเดินตามถนนไปอย่างเงียบ ๆ ในหัวตอนนี้มีแต่ภาพลูก ๆ ที่คอยวิ่งเล่นเมื่อตอนที่เธอทำงาน ภาพที่พวกเขาร้องตามเธอไปทุกที่ ภาพที่เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สามี และภาพที่เขาคอยนอนกกกอดเธอทุกคืน ภายใต้ผ้าคลุมหน้าอันมิดชิด น้ำตามันยังหลั่งไหลออกมาไม่หยุดทั้งที่บอกกับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้ จะเข้มแข็งแต่เธอก็ทำไม่ได้ แพทย์หญิงอย่างเธอไม่เคยกลัวอะไรง่าย ๆ ไม่เคยกลัวผี ไม่เคยกลัวแม้แต่ความตาย แต่ทำไมเธอต้องมาอ่อนไหวกับเรื่องแค่นี้ด้วย เธอรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บัวกำลังก้มเงย ๆ

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 63 คิดถึง

    สายแล้วแต่บัวยังนั่งนิ่งอยู่ในตัวเรือนที่ผนังกรุด้วยใบตองพลวงหลังคามุงด้วยหญ้าคาคล้ายกับบ้านของเธอที่อยู่กับลูกและสามี ใบหน้าเธอดูเศร้าหมอง ทำไมอาการของเธอตอนนี้ถึงเหมือนคนอกหัก อกหักเพราะหลงรักสามีตัวเอง เกิดมาไม่เคยรักใครด้วยสิไม่คิดว่าคนอกหักจะอาการหนักขนาดนี้ มันเจ็บจุก หายใจลำบากคล้ายคนกำลังจะจมน้ำ คิดถึง โหยหาจนนอนไม่หลับน้ำตาที่ไหลแล้วไหลอีกจนตอนนี้แทบไม่มีน้ำตาจะให้ไหล คิดถึงลูก คิดถึงพ่อของลูก ป่านนี้พวกเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง ใครจะต้มน้ำให้อาบ ใครจะถูตัวให้ ใครจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้พวกเขากิน ‘ข้ายอมรับข้อเสนอของเจ้า ถ้าเจ้ามีวิธีรักษาให้ข้าเดินได้อีกครั้งข้าจะเลิกกับเจ้า’ยิ่งคิดถึงคำพูดของเขาน้ำตาก็ยิ่งไหลเอื่อย ๆ ออกมาเป็นสาย นานหลายนาทีกว่ามันจะหยุดลง เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายชั่วยาม “เฮ้อ!” บัวนั่งถอนหายใจถ้านับก็น่าจะเป็นครั้งที่ร้อยแล้วกระมัง พ่อแม่กับพี่สาวได้แต่มองอย่างเห็นใจ “อาการน่าเป็นห่วงนะเจ้าคะ” จันทน์หอมพูดขึ้น เห็นน้องสาวเอาแต่นั่งร้องไห้ไม่พูดไม่จาก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องตาม จากที่ก่อนหน้าเคยไม่ชอบน้องสาวตัว

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 62 แต่นางไม่ได้รักข้า

    เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอปากรู้สึกขมปร่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาเหมือนคนถูกสาปให้ก้าวขาไม่ออกไปชั่วขณะ จู่ ๆ ร่างกายก็เหมือนไร้เรี่ยวแรงขึ้นมา ในหัวมึนตื้อไปหมด“ท่านพ่อข้าอยากไปหาท่านแม่เจ้าค่ะ” ละอองพูดขึ้นข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อ ลุกขึ้นเขย่าแขนพ่อเบา ๆ แต่สมิงยังคงยืนนิ่ง“ท่านแม่คงกำลังทำอาหารอยู่ในครัว เราไปหาท่านแม่ในครัวกันเถอะเดี๋ยวค่อยไปแปรงฟัน” เมฆชวนน้องสาวเหมือนเช่นทุกวันหลังจากตื่นนอน ทั้งสองกำลังจะเดินตามกันเข้าไปในครัว แต่สมิงคว้าแขนลูกสาวไว้ได้ก่อน “ละออง เมฆ” เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาเบาหวิว “เจ้าคะ/ขอรับ” “แม่ของพวกเจ้าไม่อยู่แล้ว” สมิงพูดออกมาเหมือนคนสิ้นหวัง ไม่คิดว่านางจะใจแข็งได้ถึงเพียงนี้ เมื่อคืนเขาคิดว่าสิ่งที่เขาทำมันสื่อความรู้สึกที่มีต่อเธอออกไปอย่างชัดเจนและมากพอที่จะรั้งเธอให้อยู่ด้วยแล้ว แต่เขาคิดผิดเธอไม่เคยมีใจให้เขาตั้งแต่ต้นจริง ๆ ใช่ เธอไม่ได้มีใจตั้งแต่ต้นและก็ไม่เคยมีเลย เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แม่ของลูก ไม่ใช่คนที่อยู่กับเขามาเป็นสิบปี เธอถึงไม่รู้สึกอะไรเลยแล้วเธอเป็นใคร? “ท่านพ่อโกหกข้า ข้าจะไปตามหาท

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 48 เข้าป่าล่าสัตว์

    บัวเอาลูกเข้านอนไปแล้วเธอเตรียมจะลุกออกไปนอนที่ห้องของเธอเช่นเดิม สองมือกำลังจะเปิดมุ้งหลังใหญ่ เสียงนรกก็แทรกขึ้นมาก่อน เธอตั้งให้เขาเองแหละ “เจ้าจะไปไหน” “ไปนอนห้องโน้นเจ้าค่ะ” นี่เขายังไม่หลับอีกหรือไง ในเมื่อหลังคาซ่อมเสร็จแล้วเธอก็ควรที่จะไปนอนห้องโน้นไม่ใช่หรือ

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 46 คุยกับหมอฝรั่ง

    บัวรับประทานอาหารเสร็จก็ไปตากกก เสร็จแล้วชวนลูกทั้งสองไปตัดกกมาผึ่งแดดอีก บัวได้กกเป็นจำนวนมากแล้วจึงหยุดไว้แค่นั้นก่อน น่าจะสานรองเท้าได้สักหนึ่งร้อยคู่ เช้าวันต่อมาบัวต้องเข้าตลาดเพื่อไปพบเพื่อนของหมอเพ็ง ถึงลูกทั้งสองจะร้องไห้งอแงแต่เธอก็ไม่ให้ไปด้วย ตลอดการเดินทางผู้หญิงที่อยู่บนเกว

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 40 ขออ้อนหน่อย

    วันต่อมาบัวเริ่มสานรองเท้าได้แล้ว เช่นเคยเขามีลูกและสามีช่วยคัดต้นกก ทุกคนทำงานช่วยกันอย่างขะมักเขม้น “บัว!” บัวละมือจากการสานรองเท้าแล้วหันมามองเขา “เจ้าคะ” บัวลุกขึ้นจากตั่งเดินมาหาเขา “ข้าอยากสานรองเท้าช่วยเจ้า” ก่อนที่เขาจะขาหัก ของใช้จำพวกกระด้ง กระบุง ตะกร้า หรือแม้แต่

  • ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ   ตอนที่ 39 หวั่นไหว

    ห้าวันแล้วที่ฝนตกหนักตอนกลางคืน เช้าวันนี้มีแสงแดดแต่เช้า สมิงลงมารับวิตามินดีจากแสงแดดอ่อน ๆ ตอนเช้า ตั้งแต่ฝนตกในคืนนั้น เขาก็ให้ภรรยามานอนที่ห้องกับลูกทุกคืน และมันเพิ่งทำให้เขารู้สึกได้ถึงคำว่าภรรยากับสามีหลังจากที่แยกกันนอนมานาน เหลือเพียงเรื่องนั้นเรื่องเดียวที่ยังขาดหายไป และเขาค

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status