ตอนที่ 4

“ก็ยายมารผจญนั่นดิ หมูกำลังจะหามอยู่แล้วเชียว ดันเอาคานมาสอดเฉย เล่นเอาข้าหน้าแตกยับเลย ฮึ่ย! เจ็บใจจริง ๆ แถมยายนั่นยังหลอกด่าข้าว่าไอ้ชีกอลามกอีก เหอะ ถ้ายายบ้านั่นไม่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อนนะ ป่านนี้ข้าคงจะ...ฮึ่ย!”

หนุ่มเจ้าสำราญเข่นเขี้ยวด้วยความโมโหปนอาย ที่ยายมารผจญทำให้เขาต้องอับอายขายขี้หน้าต่อหน้านางฟ้าสุดสวย

“จริงเหรอวะเนี่ย ไม่น่าเชื่อ ว่าจะมีผู้หญิงไม่ชอบขี้หน้าเอ็งด้วย ฮะ ๆ สะใจจริงจริ๊ง เพลย์บอยหนุ่มหล่อขวัญใจสาว ๆ นามว่า ณัฐพงษ์ กิตติอนันท์ หน้าแตกดังเพล้งต่อหน้าหญิง หึ ๆ น่าอายชะมัด”

น้ำเสียงขบขันแกล้งเยาะเย้ยณัฐพงษ์ ยิ่งทำให้เพลย์บอยหนุ่มรู้สึกอับอายเข้าไปใหญ่ หมดกันชื่อเสียงของเขาที่อุตส่าห์สะสมมา

“เอ็งไม่ต้องมาหัวเราะเยาะข้า ไว้เอ็งโดนบ้างแล้วจะรู้สึก หึ!”

ร่างสูงกระแทกหลังพิงโซฟาแรง ๆ ทั้งหงุดหงิดใจทั้งน้อยใจที่โดนเพื่อนรักล้อ

“เฮ้ย ไอ้ณัฐ เอ็งโกรธข้าเหรอ”

“แล้วเอ็งมาหัวเราะเยาะข้าทำไมล่ะ ข้าก็อายเป็นเหมือนกันนะโว้ย” 

“โธ่ ไอ้เพื่อนเวร ข้าก็แค่แกล้งเล่น ๆ ทำเป็นคิดมากไปได้”

สิบทิศส่ายหน้าให้กับความขี้น้อยใจของเพื่อนรัก ณัฐพงษ์ก็เป็นแบบนี้แหละ ถึงจะโกรธง่ายแต่ก็หายเร็วเสมอ

“เฮ้อ ไหน ๆ ข้าก็ชวดจากนางฟ้าสุดสวยแล้ว เอ็งไม่คิดจะเสียบต่อเหรอวะไอ้สิบ สวย ขาว หุ่นสบึม น่าสัมผัสไปทั้งตัวอย่างนั้น ไม่เคยรอดมือเสือผู้หญิงอย่าง สิบทิศ ธาราธรณ์ นี่หว่า”

ณัฐพงษ์เสนอให้เพื่อนรักอย่างรู้ใจ สาวสวยอย่างนางฟ้าของเขา ไม่มีทางที่จะรอดเงื้อมือของสิบทิศไปได้หรอก

แต่แล้วเขาก็คิดผิดคาดอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อได้ยินคำปฏิเสธที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากของ สิบทิศ ธาราธรณ์

“ไม่ล่ะ วันนี้ไม่มีอารมณ์”

สิบทิศปฏิเสธเสียงเรียบเฉย เหมือนไม่ใส่ใจไยดีกับสิ่งที่เพื่อนรักยื่นให้ เล่นเอาณัฐพงษ์ถึงกับงงไปเลยทีเดียว ที่จู่ ๆ สิบทิศก็ทำเหมือนไม่สนใจสาวสวยน่ากอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างนางฟ้าสุดสวยคนนั้น แปลก!

“เฮ้ย อย่างเอ็งเนี่ยนะ ไม่มีอารมณ์ อะไรกัน เรื่องแค่นี้ ไม่มีก็ปลุกขึ้นมาได้นี่ เอ หรือว่าไม่ใช่เพราะไม่มีอารมณ์ แต่เอ็งกลัวจะหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บเหมือนข้าใช่ไหมล่ะ”

แววตาล้อเลียนจ้องหน้าเพื่อนรักอย่างจับพิรุธ แต่ก็ไม่เห็นความผิดปกติบนใบหน้าคมสันเลยแม้แต่น้อย

“เปล่า ข้าแค่ไม่อยากยุ่งเฉย ๆ ไม่รู้สิ ข้าเองก็บอกไม่ถูกว่ะ ข้าแค่รู้สึกว่าไม่ชอบแม่นางยั่วสวาทนั่น รู้สึกเหมือนชีวิตข้าจะยุ่งวุ่นวายยังไงชอบกล ถ้าไปสานสัมพันธ์กับเธอ”

เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมถึงมีความรู้สึกเช่นนี้

เพียงแค่เห็นเธอครั้งแรก ความรู้สึกมันก็แปลก ๆ เหมือนชีวิตจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ แต่ณัฐพงษ์นี่สิ ยิ่งมึนงงมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ถ้าเป็นเมื่อก่อน นางฟ้าของเขาคงเรียบร้อยโรงเรียนสิบทิศไปตั้งแต่ผับยังไม่ปิดแล้ว

เวลาล่วงเลยมาเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว สามเพื่อนซี้จึงชวนกันกลับไปพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานกันเหมือนเดิม ตรีชฎากับโยธินเดินมาส่งณภัทรที่รถก่อน รอจนเพื่อนสาวขับรถออกไป ทั้งสองถึงเดินไปยังรถคันเล็กที่จอดอยู่ในลานจอดรถของอีกฝั่งหนึ่ง

“ความจริงแกไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับเอง”

ชายใจสาวบอกตรีชฎา ด้วยความที่เห็นว่าช่วงเวลานี้มันดึกเกินไป การที่เพื่อนสาวไปส่งเธอจะยิ่งทำให้เสียเวลาของการพักผ่อน      

“แหม พูดอย่างกับคอนโดแกอยู่ไกลจากคอนโดฉันนักนี่นังโย เออ แล้วนี่รถแกจะเสร็จเมื่อไหร่ล่ะ”

เสียงหวานถามถึงรถคู่ใจของเพื่อนชายใจสาวที่ดันมาเสียเมื่อตอนกลางวัน จึงทำให้โยธินต้องอาศัยรถแท็กซี่เป็นพาหนะในการเดินทาง

“คงประมาณสามสี่วันละมั้ง จริง ๆ แล้วฉันยังไม่อยากให้รถเสร็จไวเท่าไหร่หรอกนะ”

“อ้าว ทำไมล่ะ” คิ้วสวยเลิกถาม

“ก็ฉันยังอยากเจอเจ้าของอู่ซ่อมรถอยู่นี่ คนอะไรก็ไม่รู้ น่ากินเป็นบ้า กล้ามเขานะแก เป็นมัด ๆ เลยล่ะ”

โยธินเพ้อถึงชายหนุ่มที่พูดถึง นึกแล้วน้ำลายก็จะไหล

“นังบ้า ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร พูดเรื่องไหนก็วกไปเข้าเรื่องผู้ชายทุกทีเลย”

มือบางฟาดลงบนแขนกำยำของเพื่อนรัก ปลุกสติที่กระเจิดกระเจิงไปไกลของโยธินให้กลับคืนมา

ในขณะที่ทั้งสองเดินคุยกันอยู่ ตรีชฎาก็ก้มหน้าก้มตาควานหากุญแจรถในกระเป๋าสะพายไปด้วย ความที่ไม่ทันมองและไม่ทันระวังตัว จู่ ๆ ร่างบางก็เดินชนร่างของบุรุษเพศอันแข็งแกร่งจนเซถลา โชคยังดีที่มีท่อนแขนแข็งแรงรองรับร่างบอบบางไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นหญิงสาวคงได้ล้มกระแทกพื้นเป็นแน่