Masuk“คือ เมื่อคืนโลมาอยู่ในห้องตัวเองได้ยังไง?”
“จำไม่ได้?” ฉันสายหน้าตอบคนตรงหน้า
“เธอหลับ” อ่าาา… หลับนี่เอง ถึงว่าละ “ซีก็เลยปลุกโลมาใช่ไหม” ต้องใช่แน่ๆ ฉันต้องเดินขึ้นห้องมาเองต้องใช่แน่ๆ (^~^) “ใช่ ปลุกแล้ว” ว่าแหละ “แต่โลมาไม่ยอมตื่น” “!!!” “เลย… อุ้มมา” “ห๊ะ” (0 [] 0) แม่เจ้า “อะ…อุ้ม” ฉันถามซีอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ “อืม (-__-) ” ร่างสูงพยักหน้ายืนยันคำตอบ “ได้ไงอะ โลมายังไม่อนุญาตเลยนะ” “ต้องขอด้วยเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามหน้านิ่ง “ต้องค่ะ!” “แต่เธอหลับ”เออใช่วะ “กะ…ก็… โลมาไม่กวนซีแล้วดีกว่า ฮะๆ” ตอบคนตรงหน้าด้วยแววตาและสีหน้าใสซื่อหันหลังรีบชิ่งไปนั่งรอที่เดิม จะรออยู่ใยในเมื่อเถียงไปเหตุผลก็คือ ฉันหลับ หลับแบบสนิทชนิดที่ว่าเอาหินมาปาใส่ก็ม่ายตื่นเจ้าค่ะ ฮืออออ~น่าอายจริงเลย นั่งรอสักพักร่างสูงนำแซนด์วิชมาวางไว้ตรงหน้า แทบัก!!! ฉันมองแซนด์วิชกับคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามสลับกันไปมา ไม่น่าเชื่อว่าซีจะทำได้น่ากินขนาดนี้ “ซีทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” “อืม” “ไม่ใช่ว่าแอบไปซื้อมาแล้วทำเป็นหลอกว่าทำเองหรอกนะ หึ้ย ไม่ต้องอายของซื้อโลมาก็กินได้” พูดอย่างไม่เชื่อในสายตาตัวเอง ก็แซนด์วิชมันดูสวยขัดกับหน้าตาพี่แกมากอ่ะ ปัก!! “(-___-) เพ้อเจ้อ” ค่ะ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของตกหรืออย่างใด แต่เป็นมะเหงกของคนฝั่งตรงข้ามที่เอื้อมมาเขกหัวฉันเต็มๆ “ง่าาาา เจ็บน่าาา” “กินได้เเล้ว” ฉันหยิบแซนด์วิชกินเมื่อร่างสูงว่าจบ “อืม~อร่อย” ไม่น่าเชื่อ “หึ อร่อยก็กินเยอะๆ” “ซีไม่กินเหรอ” เอาแต่นั่งมองกันอยู่ได้ “พี่กินแล้ว” ฉันพยักหน้าตอบรับซีแล้วกินต่อ ร่างสูงเท้าคางนั่งมองฉันเหมือนคนกำลังใช้ความคิดอะไรอยู่ก่อนจะยื่นมือมาเช็ดคราบชีสตรงมุมปากให้ฉันและกำลังจะเอาเข้าปากตัวเอง มะ… ไม่ได้นะ งั่บ~ “!!!” ซีเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อฉันโน้มตัวใช้ปากงับนิ้วที่เช็ดคราบชีส ด้วยความที่กลัวว่าซีจะกินมันเข้าไปเลยเผลอตัวไปกินมันก่อน เอ่อ….ไปไม่เป็นเลยฉัน “โลมากลัวซีกินมันเข้าไปอ่ะ” ยิ้มแห้งๆ บอกคนตรงหน้าตามความจริง “หึ ไม่ชอบ?” ซีเลิกคิ้วถามเสียงนิ่ง “เปล่า…ก็แค่ม...มันรู้สึกแปลกๆ” ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกร้อนที่หน้าและใบหู “แปลก? ยังไง”ซีเท้าคางมองหน้าฉันยิ้มๆ “ม…ไม่.. รู้สิ” ฉันก้มหน้ากินแซนด์วิชหลบหน้าซีที่นั่งยิ้มอารมณ์ดี “หึ หน้าแดง” ฉันเบือนหน้าหนีซี ไม่อยากให้เห็นหน้าตอนนี้ “เพราะซีนั้นแหละ ชอบทำให้คนอื่นเขาตกใจ” ยังไม่หยุดยิ้มอีก ใจฉันจะบ้าตายเพราะรอยยิ้มละลายนี้เเล้วนะ “ซะ…ซี~” ร่างสูงลุกขึ้นยืน ท้าวท่อนแขนเเกร่งว่างพาดโต๊ะโน้มใบหน้าลงมาเข้าใกล้ มือใหญ่ข้างหนึ่ง วาดขึ้นจับข้างแก้มฉันให้หันมาสบตาเจ้าของ “พี่ไม่ชอบทำให้คนอื่นหรอกนะ โลมาเท่านั้น แค่โลมาคนเดียวเท่านั้น ที่พี่ยอมทำแบบนี้ให้” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยใบหน้าเรียบเฉยแต่กลับสื่อแววตาที่เปล่งประกายความอ่อนโยนและจริงจังออกมาจนไม่สามารถละสายตาจากแววตาคู่นี้ได้เลย นิ้วเรียวลูบตรงแก้มฉันเบาๆ ตึกต….ตึกตัก….ตึกตัก “แปลกจริงๆ ด้วย” ใจฉันมันแปลกๆ ไปตั้งแต่ตอนไหนกันนะ คนที่พึ่งเจอกันสามารถทำให้เราใจเต้นได้ขนาดนี้เลยเหรอ “หืม” น้ำเสียงทุ้มเปล่งออกมาทำให้ฉันหลุดออกจากผวังบ้าจริง เผลอพูดออกมาจนได้ “ป… ปล่อยโลมาก่อน” “เขิน?” ซีเลื่อนมือมาลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนจะผละออกจากฉันไปนั่งที่เดิม “ไม่ได้เขินสักหน่อย โลมาอิ่มแล้วเดี๋ยวล้างจานให้นะคะ” ตอบคนตรงหน้าฉับพลัน เก็บจานไปล้างอย่างรวดเร็ว ฟู่~ เกือบไปแล้ว จังหวะนี้อันตรายเกินไปแล้ว ฉันยืนทำใจให้สงบสักพัก รีบล้างจานให้เสร็จแล้วไปเอาของดีกว่า หลังจากที่ล้างจานเสร็จ เดินออกจากห้องครัวตรงไปหาคนที่นั่งหน้าหล่อดูทีวีอยู่ตรงโซฟาทำหน้านิ่งๆ อย่างสบายใจ “ของโลมาอยู่ไหนคะ” ซีขมวดคิ้วก่อนจะตอบกลับ “อยู่ในห้องนอน” แล้วห้องนอนหมีพูห์มันอยู่ตรงไหน เลิกคิ้วเชิงถาม “......” เงียบ (-_-+) หมีพูห์เล่นบอกแค่เนี่ย โลมาจะไปรู้ได้ยังไงว่าห้องนอนหมีพูห์อยู่ไหน ยืนจ้องตาคนตรงหน้าสักพัก กะจะรอคำตอบเพิ่มเติมจากหมีพูห์สักหน่อย แต่ไม่น่าจะได้อะไร หาเองก็ได้วะ “เดี๋ยว” ร่างสูงคว้ามือรั้งฉันให้หันกลับมา “ฮั่นแน่ บอกตั้งแต่แรกก็จบ มัวแต่จ้องตากันอยู่ได้ นี่ถ้าโลมาเป็นปลาทองคงท้องไปนานแหละ” “เฮ้อ~ ปลากัด” อ้าวเหรอฮ่าฮ่า “แล้วห้องซีอยู่ตรงไหน” “ลืมแล้ว?” what!!! “ซีจะบ้าเหรอ ห้องตัวเองลืมได้ยังไง อย่ามาแกล้งกันสิ” “ไม่ใช่” (-_- ) อยากจะถามพี่แกจริงว่ากินยาเม็ดได้เขย่าขวดไหม คือพี่แกดูท่าจะอาการหนักจริง “ข้อตกลงของเรา”
“ท....ทะเล ไม่สบายอยู่.... อ่ะ “ ปากเล็กกัดปากล่าง ก้มมองชายหนุ่มใช้ลิ้นเลียให้เธอผ่านแพนตี้ “พี่อยากให้โลมาฉีดยาให้พี่” เขาเพียงแค่เงยหน้าจากกลางใจสาว ปลายลิ้นเลียมุมปากอ้อนวอนเธอ คาคมโตออดอ้อนด้วยน้ำเสียงหวาน สันจมูกโด่งแดงนิดจากพิษไข้ มันช่างน่าหลงไหล โลมาหลับตาพริ้ม ฉันขอยอมแพ้กับดาเมจยั่วนี้ค่ะ นิ้วสวยยกขึ้นลูบกลุ้มผมยอมให้เขาฝั่งหน้าเข้าลึกขึ้นไปอีก มือหนาเกี่ยวแพนตี้ลงทำให้สายตาคมมองกลางใจสาวตรงหน้า บ่งบอกว่าเธอต้องการเขาแล้ว “น้ำหวานเยิ้มแล้วนะคะ ที่รัก” เธอกัดปากสูดลมหายใจเข้า สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย ปลายลิ้นร้อนได้ก้มลงแตะกับเนื้อนูนอมชมพู ตวัดดูดเลียแหย่ลิ้นเข้าไปข้างใน “อ๊ะ อ่างงงงง ที่รัก อื้อออ” กลางใจสาวขมิบเสียวตามจังหวะที่ลิ้นร้อนนั้นได้ตวัดเลีย เม็ดติ่งปลายกุหลายขึ้นสีแดงแฉะไปด้วยน้ำหวาบร้องครางกระดุ้นแก่นกายเขาให้ขยายใหญ่จนเริ่มปวดแล้ว “พี่อยากปล่อยในเมียแล้ว” ร่างบางถึงฝั่งฝันปล่อยน้ำหวานไหลออกมาให้เขาเลียชิมจนพอใจแล้ว CEO หนุ่มปลดเนคไท ปลดกระดุมเสื้อออก เสยผมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อขึ้น แก้มแ
“รบกวนช่วยเลื่อนการประชุมออกด้วยค่ะ” ร่างบางเปิดประตูเอ่ยเสียงหวานประกาศดังกลางห้อง ทำ CEO ที่นั่งกุมขมับต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง เพราะเสียงคุ้นเคยดูทรงพลังที่กระทบเข้าหูเขานั้น ทำใจเขาหวิวๆ แปลกๆ “........” เชี่ยยยยย เมีย มาได้ไงวะ 'ไอธามไหนมึงบอกโลมามีสอบไง' ผมหันมองไอธาม มันยกมือทำท่าปาดคอยกยิ้มเยาะผม ไอสัตว์ โลมาเดินเข้ามาหาผม ตาหวานมองผมไม่วางตาเลยครับ แต่ทว่า ร่างบางสวมเสื้อช้อป เดี๋ยวนะ! แม่งกระโปรงโคตรสั่น ถามว่าประเด็นที่ต้องสนใจใช่เรื่องกระโปรงสั่นๆไหม เออก็ใช่ เพราะตอนนี้ผมเริ่มอยู่ไม่สุขแล้วครับ เมื่อเห็นสายตามันวาวของสัตว์ตัวผู้ที่มองมาที่ขาขาวๆของโลมา “ทะเลกล้ามากนะที่โกหกโลมา” “เลิกประชุมได้ครับ ส่วนที่เหลือรายงานส่งผมทีหลัง เชิญครับ” เสียงทรงพลังปประกาศกราว ทุกสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาวเสื้อช้อป เธอเป็นใครทำไมถึงได้มีอำนาจในการสั่งผู้บริหารขนาดนี้กันนะ “ผมยังพูดไม่จบเลยนะครับ ใครใช้ให้เด็กช่างเข้ามา พาออกไปด่วนเลย” เอาแล้วไง ไอคุณบดินถ้ากูไม่เสียเวลากับคุณมึงพูดเป็นชั่
“อื้ออออออ อ๊ะ! ขอลึกกว่านี้ ฮ้าา~” สะโพกมนบดขยี้ดุนข้างหลังยั่วยวนเขาให้เข้าไปในตัวเธอลึกๆขึ้นอีก “อ้างงงง” บ้าจริง ฉันอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายตรงนีี้เลย ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้ปล่อยตัวปล่อยใจได้ขนาดนี้ “อ้าขากว้างๆสิ” ร่างกายบางอ้าขาทำตามเสียงทุ้มกระซิบแหบพร่า เธอกัดปากล่างกลั้นเสียงครางแน่น ไม่อยากจะยอมรับหรอกนะ แต่ร่างกายมัน......รู้สึกดีเป็นบ้า สะโพกงอนโกงตัวให้กลางใจสาวรับแรงกระแทกที่เพิ่มความดุดันเข้ามาหนักหน่วงทุกจังหวะการเข้าออก แถมสัมผัสจากมือหนาที่แตะล่วงลึกเข้ามา ช่วยบดขยี้ที่ปลายติ่งกลีบกุหลาบชวนให้หวาบหวั่นปนเสียวจะขาดใจซะให้ได้ “อ่าาา........เมีย โคตรเอ็กซ์เลยวะ” “อ่ะ ทะเล โลมาเสียว....” T_T เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นในห้องทำงานได้ยังไงเนี่ยยยยย ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ตูด ตูด หมายเลขที่คุณเรียกไม่มีสัญญาตอบรับ.............. “ไม่รับสาย” ร่างบางในชุดเสื้อช้อปสีน้ำเงินตราสัญลักษณ์เด็กสถาปัตย์สวมกระโปรงพ
“หึ แบบนี้โลมาก็ดูมีความสุขดีออก ส่วนท่าอื่นมีแน่นอนครับที่รัก ได้โปรดอย่าพูดให้พี่หยุดได้ไหม” มือหนาเกี่ยวแพนตี้ออกด้านข้าง ก้มฝั่งใบหน้าลงลิ้นร้อนสัมผัสลงกับกลีบกุหลาบตอนนี้ปริมไปด้วยน้ำหวาน “อ๊ะๆ อ่าา ทะเล” เสียงครางหวานเผยขึ้นอีกครั้ง ขาสวยอ้ากว้างกว่าเดิม มือเล็กยังคงทำหน้าที่ลูบผมคนตัวโตเบาๆ ปล่อยให้เขาเล่นให้หน่ำใจจนเธอต้องปลดปล่อย “รู้สึกดีไหม?” “แฮ่กๆ” ฉันเผยรอยยิ้มเชยคางทะเลให้ขยับเข้าใกล้มากขึ้นจนสัมผัสถึงลมหายใจ กุมมือหน้าโอบกอดไปข้างหลัง กระซิบบอกข้างหูทะเลเบาๆ “รูดซิบให้หนูหน่อย” ร้อยยิ้มร้ายคนตรงหน้าผุดขึ้น ร่างหนาที่ถูกพลิกให้นั่งลงโซฟา เขาไม่อาจละสายตาจากโลมาได้เลย เมื่อคนน้องค่อยๆนั่งลงคร่อมเขา หลังจากนั้นมือหนาค่อยๆเลื่อยรูดซิบชุดเจ้าสาวลง โลมาลุกออกจากเขาและปลดชุดเจ้าสาวที่ป้องปราการลง “///////” แม่ง! ลูกไม้สีชมพู โคตรขับผิวน้องเลย แน่นอนครับ หน้ากูแดงแน่ๆ เพราะไม่เคยเห็นน้องแต่งแบบนี้ เชี่ยยยยยเขินครับ ยอมรับเลยว่าเขินน้อง “ไม่ชอบเหรอ” ไม่ใช่ไม่ชอบที่หันหน้าออกเพรา
ฟอดดดดดด~ ทะเลสวมกอดร่างบางจากข้างหลัง กดริมฝีปากสูดดมความหวานข้างแก้มนวลฟอดใหญ่ “หอมจัง” เขาเกยคางคลอเคลียต้นคอคุณภรรยาสุดสวยของเขา “งื้อออออทะเล อย่าแกล้งโลมา” เธอย่นคอหนีเขา วันนี้หนูหนีไม่ได้แล้วนะคะ “แขกกลับหมดแล้วนะ” ผมกระซิบข้างหูน้อง “ ///// ดีเลยเราจะได้พักผ่อน” แก้มนวลขึ้นสีแดงระรือ พยายามกลั้นเสียงตอบให้เป็นปกติที่สุด แต่ดาเมจอีพี่มันไม่ใช่ไงค่ะ สายตาคมนั้นมองเธอผ่านกระจกก็รู้ว่าทะเลต้องการอะไร เกินต้านละน้า งื้ออออเค้าเขิล “นั้นสิ ทุกคนกลับไปแล้ว แต่......” “อื้ออออออ~” เสียงกระซิบขาดห่วงไป เมื่อคนด้านหลังใช้ลิ้นสอดเข้าใบหูหยอกเล่นกับเธอ โลมากลืนน้ำลายลงมองการกระทำทะเล และใช่ ทะเลเผยยิ้มมุมปากสายตาคมกริบเผ่งมองเธอผ่านกระจกอย่างชอบใจกับใบหน้าแดงๆสายตาโอนอ่อนกับสัมผัสที่เขามอบให้ กัดริมฝีปากล่างกลั้นเสียงหวาน “พิธีเข้าหอพึ่งเริ่มครับเบบี๋” ตึกตัก ตึกตัก......../////....... ตกหลุมรักคนเดิมซ๊ำๆ มันเป็นอย่างนี้สินะ รอยจูบซ๊ำๆที่กดจูบลงมาดูดกลืนริมฝีปากเธอ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแ
“ต่อจากนี้ฝากดูแลลูกสาวป๊าด้วยนะทะเล” มื้อเล็กถูกส่งต่อด้วยน้ำมือของคนเป็นพ่อ มือที่แสนอบอุ่นคู่นี้กำลังจะปล่อยมือของลูกสาวสุดที่รักให้กับผู้ชายอีกคนที่คนเป็นพ่อได้ไว้วางใจ “จะดูแลโลมาเป็นอย่างดีครับ” เขารับปากป๊าโลมาเผยสายตาแน่วแน่เพื่อยืนยันกับสิ่งที่เขาพูดออกมา ทะเลเอื้อมรับมือคนตัวเล็กจากพ่อตามากุมไว้แน่น “เจ้าสาวของพี่สวยจังเลยครับ” “///// งื้อออ /////” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูนั้นทำใจเธอดิ้นโครมครามออกมาวิ่งเล่นกลางงานซะให้ได้ แถมเจ้าตัวจบท้ายด้วยการเอาใบหน้าหล่อๆถูคลอเคลียกับหูของเธอจนได้ยินเสียงโห้แซวจากคนในงาน “ร้ายนักนะ” ฉันมองค้อนยู่ปากใส่ทะเล ซึ่งเจ้าตัวหาสะทกสะท้านไม่ “^_^” ยังจะมายิ้มร้ายให้อีก ทะเลกระชับมือเล็กแน่น ทั้งคู่เดินจับมือกันด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขก้าวเข้าสู่พิธีงานวิวาห์ “เชิญเจ้าบ่าวสวมแหวนให้กับเจ้าสาวครับ” เสียงพิธีกรดำเนินพิธีการขึ้น คนทั้งงานยิ้มกริ่มกับความน่ารักของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่งชุดสวยงามราวกับนางฟ้าตัวน้อยๆเดินดุ่มๆยื่นกล่องแหวนให้กับเจ้าบ่าว







