บทที่ 22 คนพิเศษ

ตะวันใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้ว ร่างกำยำของลูเซียโน่นั่งอยู่บนรถคันหรูสีดำเงาวับ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและเปิดกระดุมสองเม็ดบนเผยให้กล้ามเนื้ออกแกร่งแน่นๆ มือแกร่งยกโทรศัพท์แนบหูในท่าทางเอนกายไปกับเบาะหลังหนังหลังคนขับรถ

“ผมกำลังจะเข้าไปหานะครับ” เสียงทุ้มของมาเฟียหนุ่มบอกกล่าวกับปลายสาย เมื่อบอกกล่าวกับปลายสายเสร็จสรรพแล้ว ลูเซียโน่ก็ยกโทรศัพท์ออกจากใบหูและกดวางสายทันที

“ไม่ได้เบาะแสอะไรเลยเหรอ” เสียงทุ้มต่ำของมาเฟียหนุ่มเอ่ยถามคนสนิท

“ไม่มีเลยครับนาย” ริคิกำลังใช้มือจับพ่วงมาลัยรถอยู่ เขาตอบกลับเจ้านายพลางเลื่อนสายตาไปมองยังกระจกมองหลังเพื่อดูท่าทีของเจ้านาย

“ผ่านมาเป็นเดือนแล้วนะครับนาย” ริคิเอ่ยต่อ

“อย่าหยุดตามหาเธอ” มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ทิ้งท้ายประโยค ก่อนที่เขาจะหลับตาลงด้วยท่าทางผ่อนคลาย ถึงแม้ว่าภายในใจของเขาจะไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายก็ตาม ลูเซียโน่รู้จักแค่ชื่อของเธอเพียงเท่านั้น…เอเลน่า ส่วนข้อมูลอย่างอื่นเขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง จึงทำให้มันยากต่อการตามหาเธอ

ริคิไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาต่อ เขาปล่อยให้เจ้านายใช้เวลาทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาอย่างเงียบๆ จนกระทั่งรถคันหรูสีดำขับเคลื่อนมาถึงทางลูกรังขรุขระ ทำให้มาเฟียหนุ่มรับรู้ได้ว่าใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว

ดวงตาคมกริบของลูเซียโน่จึงเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ เขากวาดสายตามองไปยังด้านนอกรถก็พบกับทุ่งหญ้าสีเขียวขจีไกลสุดลูกหูลูกตา เขาไม่ได้มาที่นี่บ่อยมากนัก ยิ่งตอนที่พ่อของเขายังมีชีวิตอยู่ เขาแทบจะมาที่นี่ไม่ได้เลย แต่เมื่อพ่อของลูเซียโน่จากไป ชายหนุ่มก็ได้มีโอกาสมาหามารดาที่นี่บ่อยมากขึ้น

รถยนต์คันสีดำขับเคลื่อนเข้ามาตามทางลูกรังอย่างเชื่องช้า ก่อนที่รถจะจอดสนิทลงตรงหน้าบ้านไม้ใหญ่ภายในฟาร์มแห่งนี้ ซึ่งฟาร์มแห่งนี้เป็นของมารดาลูเซียโน่นั่นเอง 

บิดามารดาของมาเฟียหนุ่ม พวกเขาเลิกรากันไปตั้งแต่ที่ลูเซียโน่ยังเด็ก เนื่องจากบิดาของเขาเป็นคนที่ชอบบงการและไม่ฟังคำพูดของเขา มารดาจึงไม่สามารถทนกับคนจอมบงการได้ เธอจึงตัดสินใจเลิกกับพ่อของลูเซียโน่ไป 

“มึงกลับไปเลย เดี๋ยวกูอยู่ที่นี่สักสองวัน” มาเฟียหนุ่มบอกกล่าวลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“ครับนาย” สิ้นเสียงริคิ มือแกร่งของลูเซียโน่ก็เอื้อมมือไปเปิดประตูรถทันที 

ชายหนุ่มร่างกำยำสูงโปร่งลงมาจากรถยนต์ด้วยท่าทางสง่างาม เขายืนเต็มความสูงอยู่ข้างรถพลางมองไปรอบๆ ฟาร์มแห่งนี้อีกครั้ง 

“ถ้ามีงานอะไรด่วนก็โทรมาละกัน” เสียงทุ้มทิ้งท้ายกับลูกน้อง ก่อนที่เขาจะปิดประตูรถ แล้วเดินเข้าไปในบ้านทันที ลูเซียโน่เปิดแง้มประตูเข้าไปในบ้านไม้หลังใหญ่ มารดาของเขากำลังนั่งจับดินสอเขียนลงสมุดอยู่ 

โลล่ากำลังนั่งบนเก้าอี้ไม้จดแผนงานลงสมุดอยู่ตรงโต๊ะทำงานตรงมุมห้องนั่งเล่นของบ้าน 

“แม่” เสียงทุ้มทรงพลังเอ่ยเรียกมารดา โลล่าจึงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่หญิงแก่จะเงยหน้าขึ้นมามองลูกชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“มาแล้วเหรอ” โลล่าส่งยิ้มให้ลูกชายพร้อมกับวางมือจากงานทุกอย่าง เธอลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปหาลูกชายทันที

“กินข้าวมาหรือยัง” หญิงแก่เอ่ยถามต่อ

“ยังเลยครับ” เสียงทุ้มตอบกลับมารดา

“หล่อขึ้นเยอะเลยนะเนี่ยลูกชายของแม่” มารดาเอ่ยแซวอย่างยิ้มๆ ลูเซียโน่จึงยกยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าให้มารดาเบาๆ เขาดีใจที่มารดาเลือกที่จะไม่ทนกับคนอย่างพ่อ และตัดสินใจออกมาได้ไว มารดาของเขาจึงเป็นคนที่มีความสุขได้เช่นนี้

โลล่ายิ้มกว้างให้ลูกชาย หญิงแก่ร่างกายสูงโปร่งแต่ก็ไม่เท่ากับลูกชายของเธอ ใบหน้าเหี่ยวย่นมองซ้ายทีขวาทีเพื่อหาสาวใช้คนสนิท 

ลูเซียโน่มองสำรวจภายในบ้านไม้หลังใหญ่ เขาเคยเสนอให้แม่กลับไปอยู่ที่คฤหาสน์กับเขา แต่โลล่าอยากอยู่ที่นี่มากกว่า

“วิเวียน…ทำอาหารให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ” โลล่าตะโกนบอกกล่าวกับสาวใช้ที่อยู่ในห้องครัว

“ได้ค่ะ” วิเวียนตะโกนตอบกลับมาจากในครัว

“มานั่งลงก่อน” โลล่าบอกกล่าวลูกชาย ก่อนที่ทั้งสองคนจะย่อตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สักยาวพร้อมกัน 

“โซเฟีย” หญิงแก่ตะโกนเรียกหาหลานของสาวใช้ โซเฟียจึงรีบเดินมาจากห้องเก็บของทันที เนื่องจากโซเฟียกำลังทำความสะอาดในห้องเก็บของอยู่

“ค่ะคุณหญิง” โซเฟียรีบวิ่งมาหาโลล่า ทั้งๆ ที่มือของเด็กสาวยังถือผ้าขี้ริ้วอยู่ โซเฟียแอบมองใบหน้าหล่อเหลาของลูเซียโน่พร้อมกับอมยิ้มให้กับความหล่อเหลาของเขา ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลูเซียโน่มาที่นี่ โซเฟียได้เจอเขาหลายครั้งแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้แต่แอบชื่นชอบเขาอยู่ห่างๆ

“ไปตามอัญญาลงมาหน่อยสิจ๊ะ” โลล่าเอ่ยกับโซเฟีย

“ค่ะ” โซเฟียหายใจฟึดฟัดออกมาเล็กน้อย ก่อนที่เด็กสาวจะหันหลังและเดินไปยังชั้นสองเพื่อทำตามคำสั่งของเจ้านาย

“ใครเหรอครับ” ลูเซียโน่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ตามประสามาเฟียที่ขี้สงสัย

“คนงานใหม่ที่ฟาร์มนะจ๊ะ” โลล่ายิ้มกว้างเมื่อพูดถึงเธอ

“แล้วทำไมถึงให้ไปอยู่บนบ้านละครับ…เอ็นดูเป็นพิเศษเหรอคนนี้” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามพลางลอบสังเกตท่าทีของมารดา 

“แม่อยากให้ลูกเจอเธอนะ ถึงเธอเป็นเด็กที่แปลกๆ แต่จริงๆ แล้วน่ารักมากเลยนะ” ถึงแม้ว่าอัญญาจะดูลึกลับ แต่โลล่าก็รู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวตั้งแต่วันแรกที่เจอ และยิ่งโลล่าได้รู้จักกับอัญญามากขึ้นเรื่อยๆ หญิงแก่ยิ่งรู้สึกว่าอัญญาเป็นคนที่ดีมากคนหนึ่งเลย หญิงสาวก็แค่เข้าสังคมไม่เป็นก็เท่านั้น

“คุณหญิงคะ เธอบอกว่าปวดหัวนิดหน่อยค่ะ วันนี้คงไม่ได้ลงมากินข้าวเย็นด้วย” โซเฟียเดินลงมารายงานคุณหญิงในเวลาต่อมา

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า” โลล่าหันมาเอ่ยถามโซเฟียด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยอัญญา จนโซเฟียรู้สึกอิจฉา

“น้ำเสียงดูปกติดีนะคะ” เด็กสาวตอบกลับ

“ปล่อยให้เธอนอนพักไปก่อน เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูเอง” เจ้าบ้านเอ่ยต่อ

“ค่ะ” โซเฟียพยักหน้าให้เจ้านาย ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับและก้าวขาเดินไปทำงานของเธอต่อ

 “แม่ดูห่วงเธอเป็นพิเศษนะ” ลูเซียโน่ลอบสังเกตมารดาพลางเอ่ยถามขึ้นมา

“ไม่ต้องมาพูดเลย ไม่มาหาแม่เป็นเดือนเลยนะ” 

“ผมยุ่งนิดหน่อย”

“แม่เข้าใจ…ไปเดินเล่นดูในฟาร์มกันไหม” โลล่าแค่แกล้งแหย่ลูกชายเล่นเพียงเท่านั้น เธอรู้ดีว่าหน้าที่ของลูเซียโน่ในตอนนี้ เขาต้องแบกรับภาระมากมายสักเพียงใด

“ครับ” มาเฟียหนุ่มพยักหน้าเบาๆ 

จากนั้นสองแม่ลูกก็พากันไปเดินดูรอบฟาร์ม พวกเขาพูดคุยกับเกี่ยวกับงานที่ฟาร์มไปเรื่อยเปื่อยตามประสาแม่ลูก ในระหว่างที่รอวิเวียนทำอาหารให้อยู่ และเมื่อวิเวียนทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว โซเฟียก็เดินมาตามสองแม่ลูกให้ไปทานอาหารทันที

“อร่อยไหม” โลล่าเอ่ยถามลูกชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ พร้อมกับวิเวียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามพวกเขาก็รอลุ้นคำตอบอยู่เช่นกัน

ลูเซียโน่เพิ่งจะตักอาหารเข้าปากไป เขาก็พยักหน้าให้มารดาช้าๆ ทำให้วิเวียนยิ้มกว้างออกมาอย่างภูมิใจกับฝีมือทำอาหารของตัวเอง ก่อนที่ทุกคนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารด้วยกันอย่างเรียบง่าย

“มากี่วันล่ะคราวนี้” โลล่าเอ่ยถามลูกชายขึ้นมาในขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารกันอยู่

“ไม่นานหรอก ผมงานเยอะ” มาเฟียหนุ่มตอบกลับ ทุกครั้งที่เขามาที่นี่ ชายหนุ่มไม่จำเป็นต้องวางมาดเป็นผู้นำหรือออกคำสั่งกับใครทั้งนั้น เขาได้ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาที่ไม่ต้องแบกรับอะไร 

เวลาผ่านพ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขาทานอาหารเย็นด้วยกันจนเสร็จสรรพ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนตามห้องพักของตัวเอง บนบ้านไม้ชั้นสองมีห้องอยู่ห้าห้อง ห้องของโลล่าอยู่ช่วงกลางบ้าน ส่วนห้องของลูเซียโน่อยู่ฝั่งขวาของบ้าน

ลูเซียโน่เข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ถึงแม้ว่าที่นี่จะไม่ได้ใหญ่โตมากมายอะไร แต่เขากลับรู้สึกสุขใจมากกว่าตอนที่อยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย และออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดลำลองที่สบายๆ 

มือแกร่งของมาเฟียใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้หมาด ในขณะที่เขากำลังเดินมาย่อตัวนั่งลงบนเตียงนุ่ม เขานั่งเช็ดผมอยู่สักพักหนึ่ง เมื่อเรือนผมนุ่มของเขาแห้งแล้ว ชายหนุ่มจึงโยนผ้าขนหนูผืนเล็กลงบนเตียง 

ลูเซียโน่รู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาเล็กน้อย แต่ภายในห้องไม่มีตู้เย็นหรือน้ำเปล่าเลยสักขวด เขาจึงตัดสินใจออกมาจากห้องเพื่อที่จะลงไปหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาไว้บนห้องนอน

เรียวขาแกร่งก้าวเดินมาเรื่อยๆ อย่างเงียบที่สุด เขาลงมาจากชั้นสองและกำลังเดินเข้าไปในห้องครัว แต่เขาได้ยินเสียงตะกุกตะกักภายในห้องครัวขึ้นมาเสียก่อน 

มาเฟียหนุ่มจึงย่องเบาเพื่อแอบดูว่าใครมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ในห้องครัวตอนนี้ ชายหนุ่มยืนหลบอยู่ข้างกำแพง ก่อนที่เขาจะชะโงกหน้าไปดูภายในห้องครัวอย่างระมัดระวัง และสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามันก็ทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่พร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเองขึ้นมาเสียงแผ่วเบา

“เอเลน่า”