บทที่ 15 ไม่สบาย

มาเฟียหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องนอนอย่างช้าๆ ก่อนที่ลูเซียโน่จะเดินเข้าไปในห้องสีดำดูลึกลับของตัวเอง ดวงตาคมกริบมองจ้องไปที่เตียงนุ่ม เขาเห็นเธอนอนขดตัวใต้ผ้าห่มอยู่เหมือนดั่งเช่นทุกวัน 

“ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ” เสียงทุ้มพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าที่อมยิ้มเล็กน้อย

ลูเซียโน่เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงที่อยู่กลางห้องนอน เขารอดูอาการของหญิงสาวเล็กน้อย อัญญาไม่ได้แกล้งหลับแต่เธอแค่ไม่อยากคุยกับผู้ชายคนนี้สักเท่าไหร่ เธอหันหลังหนีไปอีกข้าง ทำให้ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงและกอดรัดร่างอรชรเอาไว้จากด้านหลังทันที

“ไปอาบน้ำกัน” เสียงทุ้มเอ่ยออกมา

“ฉันไม่อาบ” หญิงสาวไม่ได้ลืมตาขึ้นมา เธอขยับตัวดีดดิ้นออกจากกอดแขนแกร่งที่กอดเธอจากด้านหลังด้วยความรู้สึกรำคาญ เธอรู้สึกหมดแรงและปวดกระบอกตาแปลกๆ วันนี้หญิงสาวจึงไม่อยากที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขา

“อย่าดื้อ” เสียงทุ้มเอ่ยต่อ เขาดึงผ้าห่มลงไปพลางจับไหล่บางให้หันหน้ากลับมาหาเขา แต่ร่างกายของเธอก็แผ่ไอร้อนออกมาจนทำให้เขารู้สึกได้

“เธอตัวร้อน…ไม่สบายทำไมไม่บอก” ลูเซียโน่มองจ้องหน้าสวยคมที่ซีดเผือด

“ไม่จำเป็น” อัญญาตอบกลับอย่างแผ่วเบา เธอหนักตาและหนักหัวไปหมด

“เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน แล้วจะมาเช็ดตัวให้” ดวงตาคมกริบมองดูแก้มขาวเนียนที่แดงระเรื่อเล็กน้อย 

“ก็บอกว่าไม่จำเป็นไง” เสียงหวานดุเขาขึ้นมาเล็กน้อย

“อย่าดื้อครับ…เอเลน่า” ลูเซียโน่เอ่ยอย่างยิ้มๆ 

อัญญาขมวดคิ้วใส่เขาเล็กน้อย คงจะให้สาวใช้มาหลอกถามเธอสินะ แต่ก็ช่างมันเถอะ เธอไม่ได้สนใจเรื่องชื่อขนาดนั้น 

“ทำตัวเป็นเด็ก” อัญญาบ่นชายหนุ่ม

ลูเซียโน่ขำออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะผละออกจากร่างอรชร เรียวขาแกร่งก้าวลงจากเตียงและลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือแกร่งเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อตัวเองทีละเม็ดพลางมองหน้าหญิงสาวอยู่ตลอดเวลา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่ไปถอดเสื้อในห้องน้ำ อัญญาปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ เธอเหนื่อยกับผู้ชายหน้ามึนคนนี้เหลือเกิน 

มาเฟียหนุ่มยกยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนที่เขาจะก้าวเดินตรงไปยังห้องน้ำ ชายหนุ่มใช้เวลาอาบน้ำชำระร่างกายไม่นานสักเท่าไหร่ ร่างกำยำสวมเพียงผ้าขนหนูสีดำพันรอบเอวสอบเอาไว้ มือแกร่งใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดเรือนผมตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำลวกๆ 

หญิงสาวนั่งเอนกายกับพนักพิงหัวเตียง เธอครุ่นคิดอยู่บนเตียงนุ่มอย่างเหม่อลอย ยิ่งเธอมีเพื่อนคุยเล่นอย่างวันนี้ เธอก็ยิ่งคิดถึงพี่สาวของตัวเอง อีกทั้งเวลาที่เธอไม่สบายเช่นนี้ เอวาจะเป็นคนดูแลเธอตลอด

“เป็นอะไร” ชายหนุ่มเห็นสีหน้าของเธอดูเหม่อๆ จึงเอ่ยถามขึ้นมา และเสียงของเขาก็ทำให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์

“เปล่า” เธอตอบกลับเสียงเข้ม

ลูเซียโน่ปรายตามองเธอเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร ลูเซียโน่ก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องนอนเพื่อจะบอกให้คนใช้หายามาให้ แต่ทว่าเสียงแข็งกระด้างของหญิงสาวก็เอ่ยขึ้นมาเสียงเสียก่อน

“พี่สาวของฉัน” 

มาเฟียหนุ่มหันหน้ามาหาหญิงสาวช้าๆ ในตอนแรกดวงตาของเขาดูเหมือนมีคำถามเล็กน้อย แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติและถามเธออย่างอารมณ์

“ทำไมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

ทำไมเขาถึงเป็นคนที่พูด “ครับ” ได้กวนประสาทขนาดนี้นะ

“เธอเป็นยังไงบ้าง” เสียงหวานถามชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา อาจจะเป็นเพราะเธอไม่สบายอยู่จึงทำให้จิตใจเธออ่อนไหวง่ายขนาดนี้

“ไม่ต้องห่วงหรอก…พี่สาวของเธอสุขสบายดี” เสียงทุ้มตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“โกหก” หญิงสาวสวนกลับทันควัน

“ไม่เชื่อก็แล้วแต่” เขาไหวไหล่เล็กน้อย ร่างกำยำท่อนบนเปลือยเปล่ามีหยดน้ำเกาะอยู่ ยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่น่ามองมากยิ่งขึ้น 

ลูเซียโน่หันกลับมาพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดประตู ร่างกำยำเดินออกมาจากห้องนอนด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกายอย่างหนัก เหล่าบรรดาสาวใช้เห็นเจ้านายออกจากห้องมาด้วยผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวที่ปกปิดร่างกำยำของเขาเอาไว้ พวกเธอจึงก้มหน้างุดทันที

“ไปเอายาลดไข้มาให้ฉันที่ห้องหน่อย” ชายหนุ่มออกคำสั่งกับสาวใช้เสียงเข้ม

“ค่ะ นายท่าน” หนึ่งในบรรดาสาวใช้ตอบกลับเจ้านาย เธอก้มหัวให้เจ้านายหนึ่งครั้งก่อนที่จะเดินไปหายาลดไข้เพื่อเอามาให้ลูเซียโน่

“โคลอี้” ลูเซียโน่เอ่ยเรียกสาวใช้ที่ดูจะสนิทกับผู้หญิงในห้องมากที่สุด 

“คะ?” โคลอี้เงยหน้าขึ้นมาและตอบกลับเจ้านาย 

“พรุ่งนี้ตอนที่ฉันไปทำงาน เธอก็เข้าไปอยู่เป็นเพื่อนเอเลน่าด้วยนะ” 

“ได้ค่ะนายท่าน”

ลูเซียโน่หายออกไปจากห้องนอนไม่นานเท่าไหร่ เขาก็กลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับมือแกร่งที่ถือถาดอาหารกับน้ำมาด้วย หญิงสาวปรายตามองเขาอย่างนิ่งๆ เขาเดินมาวางถาดไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงและนั่งลงตรงขอบเตียง

“ข้าวต้มกับยา กินเสร็จเดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้” ชายหนุ่มบอกกล่าวเธอ เขาไม่เคยต้องมาดูแลใครแบบนี้เลย ซึ่งชายหนุ่มเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย 

หญิงสาวมองข้าวต้มในถ้วยที่มีไอร้อนลอยขึ้นมา กลิ่นหอยลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนของเขา ปกติโคลอี้เป็นคนป้อนเธอแต่เธอคงไม่เอ่ยปากให้เขาป้อนอย่างแน่นอน

“ปกติกินยังไง” ชายหนุ่มเหมือนจะรู้ความคิดของเธอ เขาเอ่ยถาม

“โคลอี้” เสียงหวานแหบพร่าตอบกลับห้วนๆ

“โคลอี้ป้อนเธอเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง เขาก็คิดอยู่ว่าปกติเธอกินข้าวอย่างไร เพราะมือของเธอโดนใส่กุญแจมืออยู่

“อือ” อัญญาพยักหน้าเบาๆ 

ลูเซียโน่จึงยกถาดอาหารมาวางที่นอนและหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้ม เขาเป่าข้าวต้มในช้อนอย่างแผ่วเบา อัญญามองชายหนุ่มที่นั่งเป่าข้าวต้มในช้อนพลางครุ่นคิด เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายคนนี้จะมาเสียเวลาทำอะไรแบบนี้ให้เธอ

“กินสิ” มือแกร่งเลื่อนช้อนที่ตักข้าวต้มมาใกล้ๆ ใบหน้าหญิงสาว

“ไม่ต้อง ฉันกินเองได้” เธอเอ่ย ทว่าในใจดวงน้อยกลับรู้สึกสั่นไหวแปลกๆ อยู่ภายในกายสาว ถึงเธอจะรู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนที่เจ้าเล่ห์ แต่เธอกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เพราะนอกจากพี่สาวของเธอก็ไม่เคยมีใครที่ดูแลเธอแบบนี้มาก่อน

“รีบๆ กินเถอะ”

ดวงตากลมโตวูบไหวเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะอ้าปากกินข้าวอย่างช้าๆ อัญญาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้ แล้วเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องยอมเขาแบบนี้

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในห้องดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่ออัญญาทานอาหารจนเสร็จเรียบร้อย มาเฟียหนุ่มก็เอายาให้เธอกินและเช็ดตัวให้เธอต่อ แต่ก็มีบางจุดที่เธอไม่ยอมให้เขาเช็ด หลังจากที่เขาเช็ดตัวให้เธอเสร็จสรรพแล้ว ลูเซียโน่ก็ทิ้งตัวนอนลงข้างกายเธอและดึงเธอเข้ามากอดรัด

ในตอนเช้าที่เขาตื่นขึ้นมา ลูเซียโน่ก็ออกไปทำงานที่กาสิโนตามปกติ ทุกอย่างก็ดูจะปกติทุกอย่าง จนเวลาผ่านไปหลายวัน เขาให้คนมาเปลี่ยนกุญแจมือของเธอเป็นเชือกที่ไม่ได้หนามากนัก เพราะยังไงเธอก็ออกจากคฤหาสน์ไม่ได้อยู่ดี เวลาผ่านไปหลายวันแล้ว จนกระทั่งถึงวันนี้…

ลูเซียโน่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำและตรงไปหาหญิงสาวที่นอนสวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขาอยู่ เขาสวมใส่เสื้อผ้าให้เธอก่อนที่จะถอดกุญแจมือออกเพราะชายหนุ่มไม่ต้องการให้ใครเห็นร่างที่เปลือยเปล่าของเธอ แค่โคลอี้คนเดียวก็พอแล้ว

“ตัวไม่ร้อนแล้ว” ชายหนุ่มเดินมาจับอังหน้าผากมนของอัญญา ถึงเธอจะชะงักเล็กน้อยแต่อัญญาก็ยอมให้เขาทำ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มไม่ขัดขืนชายหนุ่มแล้ว

“เดี๋ยวฉันให้โคลอี้มาอยู่เป็นเพื่อน” ชายหนุ่มจะทำแบบนี้ทุกวันก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน

“ไม่ต้องรบกวนเธอขนาดนั้น” อัญญาแอบรู้สึกเกร็งใจโคลอี้อยู่เหมือนกัน โคลอี้คงมีงานมีการอะไรต้องทำ มากกว่าที่จะมาอยู่เฝ้าเธอแบบนี้ทุกวัน

“ห่วงความรู้สึกของสาวใช้ด้วยเหรอ” ลูเซียโน่ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนที่แคร์คนอื่นแบบนี้ อีกทั้งคนที่เธอแคร์ความรู้สึกยังเป็นเพียงแค่คนใช้อีกด้วย

อัญญาไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไปพร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีเขาไปทางอื่น ชายหนุ่มจึงออกมาจากห้องนอน วันนี้เขาไปทำงานที่กาสิโนและไปที่สนามแข่งรถต่อ ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้ไปไหนไกล ไม่ได้บินไปประเทศอื่นสักเท่าไหร่

ในช่วงหัวค่ำของวัน ลูเซียโน่มาที่สนามแข่งรถเพื่อพักผ่อนสักหน่อย เขานั่งลงบนโซฟากลางห้องกระจกเหมือนดั่งเช่นทุกครั้ง

“เอาผู้หญิงไหมครับนาย” ริคิที่ยืนอยู่ด้านหลังเจ้านาย เขาเอ่ยถามขึ้นมา

“ไม่เอา…มึงนั่งลงเถอะ” มาเฟียหนุ่มบอกกล่าวลูกน้อง ซึ่งก็ทำให้คนสนิทรู้สึกแปลกใจไม่น้อย 

ริคิจึงย่อตัวนั่งลงบนโซฟาตามคำสั่งของเจ้านาย มือหนาเอื้อมไปรินเหล้าสีอำพันใส่แก้วใสช้าๆ คงเป็นเพราะผู้หญิงในห้องนอนของเจ้านายสินะ ถึงทำให้เจ้านายของเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ 

“ริคิ” เสียงทุ้มของมาเฟียเอ่ยเรียกลูกน้องขึ้นมา

“ครับนาย” ริคิตอบกลับพลางยื่นแก้วเหล้าให้ลูเซียโน่

“มึงว่าผู้หญิงที่มารับงานเป็นสายลับแบบนั้น พวกเธอมีเหตุผลอะไรบ้างว่ะ” มาเฟียเอ่ยถามพร้อมกับยื่นมือไปรับแก้วเหล้ามาถือเอาไว้ในมือ 

“ผมว่า…ก็คงเดือดร้อนเรื่องเงิน ทำเพราะถูกบังคับ หรือทำเพื่อคนที่รัก ประมาณนั่นแหละครับนาย” คนสนิทรับรู้ได้ทันทีว่าเจ้านายคงหมายถึงผู้หญิงที่อยู่ในห้องนอนนั่นแหละ

“เดือดร้อนเรื่องเงินเหรอ” ลูเซียโน่ทวนคำพูดของลูกน้องเบาๆ ก่อนที่มือแกร่งจะกระดกเหล้าขึ้นมาจิบอย่างช้าๆ ด้วยสายตาและใบหน้าที่ดูครุ่นคิด