เก็บใจไว้ช้ำ 5.1

"รูดเบาๆ " เขาจับมือสอนงานเธอไปด้วย

"ซี้ดส์ อ่าห์...ชักแบบนั้นแหละ"

ชายหนุ่มใบหน้าเหยเกเพราะเสียวซ่าน หนังห่อหุ้มลำลึงค์ถอกดึงรั้งให้ส่วนปลายเบ่งบาน น้ำใสซึมออกมาเคลือบวาววับ เรื่องขอให้ใช้ปากหยุดไว้ก่อนดีกว่าเพราะนาทีนี้เขาต้องการเข้าสู่เธอ เมธาวีประกบจูบเร่าร้อน โอบกอดหญิงสาวให้นอนราบไปกับเตียง แทรกกายแยกขาเรียวทั้งสองให้เปิดกว้าง แท่งเนื้อแข็งขึงจรดร่องหลืบที่แทบมองไม่เห็นทางให้มุดเข้าไป

"อ่า"  

เขาเจ็บจนต้องหยุดและครางออกมา เข้าได้เพียงเล็กน้อยก็ต้องหยุดก่อน ส่วนคนใต้ร่างเหยียดเกร็งสั่นระริกราวกับกำลังชักกระตุกบีบรัดพยายามปิดกั้น สีหน้าเธอบิดเบ้และน้ำตาคลอ

"หยุด เถอะนะคะ ฉันเจ็บ"

ชายหนุ่มไม่รับฟังพยายามกดเข้าไปอีกหน จนผ่านทะลุม่านความสาวได้ บุษรินทร์เปล่งเสียงครางทรมานปานถูกเชือด ได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นเบาๆ ร้องไห้บีบน้ำตาเธออาจแสดงได้ แต่ร่างกายไม่โกหก ผู้หญิงคนนี้ยังบริสุทธิ์อยู่

"นิ่งๆ ก่อน ผมจะยังไม่ขยับ" 

ชายหนุ่มหยุดพักความเจ็บปวดทั้งสองฝ่าย เขาคงใหญ่โตเกินไป และเธอไม่เคยผ่านใครมาก่อน หัวใจหนุ่มหล่อเต้นแรง เคยมีประสบการณ์กับหญิงพรหมจรรย์แล้วหลายคน แต่ไม่มีครั้งไหนตื่นเต้นแบบนี้ ไม่มีใครร้องไห้อย่างน่าสงสารได้เท่าบุษรินทร์ อาจเพราะเธอกำลังกลัว กลัวแต่ก็ยอมคงเพราะเงินสำคัญกับเธอมาก คิดถึงจุดนี้ก็โกรธขึ้นมาซะอย่างนั้น

"คุณโกหกผมว่าเคยเป็นของพ่อมาก่อน"

"ฉันเคยเป็นคนรักคุณเมธี ไม่ได้บอกนี่ว่าเคยมีอะไรกับเขา" 

"นั่นแหละ คุณทำให้ผมเข้าใจผิด ว่าคุณเคยผ่านมาแล้วทั้งพ่อผม และนายวิโรจน์ ช่วยไม่ได้นะ ผมไม่รู้นี่ว่าคุณไม่เคย แต่ถึงคุณจะบริสุทธิ์ มันก็ยังไม่คุ้ม ไม่สาสมที่คุณมาอ้างตัวเป็นผู้หญิงของพ่อหรอก"

"เอ๊ะ! เจ็บนะ หยุดเถอะ คุณมาร์ก...อืม"

เขาไม่รับฟังคำขอแต่กลับดันตัวเข้าสุด ขยับโยกช้าๆ เพราะรู้ว่าหญิงสาวเจ็บปวดมากแค่ไหน ริมฝีปากหนาบดเคล้าปิดกลั้นเสียงครางทรมาน คิดเอาเองว่าบุษรินทร์ต้องมีประสบการณ์มาแล้ว และคงไม่รอดเงื้อมมือนายวิโรจน์ไปได้ ทำไมต้องรู้สึกดีที่เธอบริสุทธ์ผุดผ่องด้วย ในเมื่อไม่ได้รักผู้หญิงคนนี้ และไม่เคยยินดีหรือภูมิใจกับการได้เปิดซิงผู้หญิง

บั้นท้ายปอดขยับเน้นๆ ผลักดันความแข็งแกร่งแทรกสู่เธอ อย่างเชื่องช้า ไปพร้อมกับปลุกเร้าปรนเปรอทรวงอกเธอด้วยริมฝีปาก หลอกล่อให้คล้อยตามจนได้ยินเสียงร้องเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่ว รับรู้ได้ว่าทุกส่วนของกายเล็กผ่อนคลาย และโอบกอดบ่ากว้างเอาไว้ราวกับเรียกร้องหาเขา 

เมธาวีเคลื่อนไหวสะโพกหนักหน่วงในจังหวะเร็วและแรงขึ้น ทำให้เขาหายจากความอึดอัดที่ถูกรัดเสียแน่น น้ำแห่งความปรารถนาของเธอซึมออกมามาก ช่วยให้การเคลื่อนไหวคล่องตัวขึ้น แต่คนไร้ประสบการณ์ทำตัวไม่ถูก และยังเกร็งอยู่มาก

"ปล่อยความต้องการออกมา ขยับเข้าหาผม ใช่ ดีมาก โอว"

บุษรินทร์ถูกควบคุมและถูกดึงเข้าสู่ความหฤหรรษ์อันแสนประหลาด ความเป็นชายของเขาทำเธอเจ็บปวดที่สุด และสิ่งนั้นนั่นเองกำลังทำให้เธอเสียวซ่านไปทุกอณูกายวืดหวิวแปลกๆ ยิ่งเขาเหวี่ยงสะโพกแรงๆ แท่งร้อนดังไฟรัวเข้าออกถี่ๆ จุดให้เพลิงสวาทแผดเผาเธอ ไม่คิดว่าตัวเองจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ร้องครางออกมาไม่ขาดปาก

"คุณมาร์ก" หลับตาพร่ำเรียกชื่อชายผู้กระทำต่อเธอออกมาหลายต่อหลายครั้ง ยิ่งทำให้เขาได้ใจ กระตุกยิ้มมุมปาก

"เสียวมากเหรอ ชอบไหมตอบผมสิ"

"ฉัน อา..." เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร รู้เพียงว่าดีเหลือเกิน

"คุณมาร์ก" หลับตาเรียกชื่อชายผู้กระทำต่อเธอออกมาหลายต่อหลายครั้ง ยิ่งทำให้เขาได้ใจ กระตุกยิ้มมุมปาก

"เสียวมากเหรอ ชอบไหมตอบผมสิ"

"ฉัน อา..."

เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร รู้เพียงว่าดีเหลือเกิน ที่เจ็บก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามปวดและเสียวในคราวเดียว ทรมานเหมือนใจจะขาด แต่ก็อยากถูกเขากระทำต่อไป ชายหนุ่มลุกนั่งยกขาหนึ่งข้างของบุษรินทร์พาดไว้ที่แขนของเขา เริ่มตอกอัดความเป็นชายเข้าไปใหม่

"คุณมาร์ก" 

"ตอบผมได้ไหม รู้สึกยังไง อยากให้หยุดหรือเปล่า"

"อย่านะคะ อย่าหยุด" เธอห้ามเขาเสียงสั่นเครือ

ฝ่ามือหนาทั้งสองเกาะกุมทรวงอกอวบเอาไว้ ก่อนตะบันเข้าใส่ด้วยพละกำลังทั้งหมด เขากวาดสายตาคมกริบมองใบหน้าหวานที่กำลังอยู่ในอารมณ์กระสัน เธอพริ้มเปล่งเสียงครางอย่างไม่อดกลั้นเซ็กซี่เหลือเกิน ยิ่งมองยิ่งเกิดอารมณ์ ร่างกายเธอบีบรัดเขาแน่นแต่ยืดหยุ่นได้ดี

"คุณมาร์กฉันไม่ไหว อา มันเหมือนใจจะขาด"

บุษรินทร์ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา อีกทั้งยังปั่นป่วนในช่องท้องจากการถูกรุกรานรุนแรง ร่างกายเธอเหมือนจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ หวีดร้องเสียงหลงเหมือนมีแสงระยิบระยับผุดรอบตัว เมธาวีเร่งจังหวะจนรับรู้ถึงความชื้นแฉะที่มากขึ้น เขาค่อยๆ ผ่อนและหยุดนิ่ง ลืมตามองคนตัวเล็กที่นอนระทวยใต้ร่างเขา เนื้อตัวทั้งคู่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งที่อุณหภูมิห้องเย็นเฉียบ ความแข็งแกร่งในตัวเธอถูกเนื้อในบีบรัด เขาหมุนสะโพกวนทั้งที่เธอยังหายใจหายคอไม่ทั่วท้อง

"อ่ะ อา คุณมาร์กฉันเหนื่อยนะ และเจ็บมากด้วย"

"ก็คุณตอดผมไม่หยุดนี่ "

ฝ่ามือใหญ่จับเธอพลิกตะแคงเขาช้อนขาเรียวมาไว้ที่แขนพับ แล้วแทรกความใหญ่โตเข้าสู่หญิงสาวจากทางด้านหลัง ที่แสนคับแน่น แต่เคลื่อนไหวได้ลื่นไหลเพราะหยาดน้ำของเธอ กลิ่นกำหนัดของเธอกระตุ้นให้เขาขยับโยกเร็วขึ้น เมธาวีคำรามฮึมฮัมเบาๆ อย่างพึงพอใจ โอบกอดหัวไหล่คนนอนตะแคงด้านหน้า แล้วดึงรั้งหญิงสาวให้หันมารับจูบ ระหว่างนั้นมือก็ขยำหน้าอกไปด้วย ท่อนเนื้อใหญ่เคลื่อนเข้าออก

บุษรินทร์สั่นสะเทือนในวงแขนกำยำ ในหัวสมองลืมเลือนทุกสิ่งอย่าง รับรู้เพียงความสุขจากการร่วมรัก มีความสุขงั้นหรือ เธอกับเขาไม่ได้รักกันสักหน่อย แต่ปฏิเสธความสุขที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย

"วินวินทั้งคู่" ตอนนี้เธอเข้าใจคำที่เขาบอก เรื่องเซ็กซ์ไม่มีใครเสียเปรียบได้เปรียบ เขากำลังบำเรอให้เธออยู่ คิดแบบนี้จะสบายใจมากกว่า เมธาวีเปลี่ยนท่วงท่า สอนลีลารักให้คนไร้ประสบการณ์ เธอเรียนรู้ที่จะส่ายเอวรับ แอ่นความเป็นหญิงให้เขาบดอัดเข้าใส่

"อา คุณนี่ สู้ไม่เบาเลย ซี้ดส์ ไม่ไหวแล้ว บุษรินทร์"

คนคร่อมด้านบนคำรามเสียงดังจับต้นขาเธอแน่น เร่งจังหวะบั้นเอวระวิงและกดเข้าลึกสุด ธารน้ำอุ่นพุ่งเข้าสู่ช่องท้อง และบุษรินทร์เองก็หลั่งความสุขสมอีกคราร่วมกับเขาด้วย เมธาวีหอบหายใจซบใบหน้าเปื้อนเหงื่อลงกับซอกคอที่เปียกชื้นเช่นกัน 

เธอโอบกอดชายหนุ่มเอาไว้แน่น ขมิบช่องคลอดบีบรัดเหมือนต้องการสัมผัสสิ่งที่ยังแทรกอยู่ในนั้น

"พระเจ้า! คุณจะท้องหรือเปล่า" 

เขาพึมพำเบาๆ ที่ผ่านมาไม่เคยพลาดเพราะกลัวผู้หญิงผูกมัด นั่นเพราะเธอเหล่านั้นเป็นฝ่ายเข้าหา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับบุษรินทร์ เป็นความต้องการที่เกิดอย่างไม่ทันตั้งตัว สัมผัสเธอเพลิดเพลินจนไม่สนใจอะไร ยิ่งได้รู้ว่าได้เป็นคนแรกก็ไม่คิดถึงเครื่องป้องกัน การได้ปลดปล่อยเชื้อพันธุ์เข้าสู่เธอนี่มันคือสวรรค์ชัดๆ

"ฉันเองก็ไม่รู้ว่าปลอดภัยไหม" เพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีอะไรกับใคร

"เอาไว้ค่อยคิดว่าจะทำยังไง แล้วคุณเป็นยังไง" เขายกตัวขึ้นจ้องใบหน้าเธอทั้งยิ้มหวาน

"เป็น อะไร หรือคะ"

บุษรินทร์อายเธอตะแคงหน้าหนีสายตาคม แต่เขาโอบข้างแก้มทั้งสองให้มองขึ้นมา เพิ่งรู้ว่าเวลาเมธาวียิ้มด้วยรอยยิ้มเป็นสุข ทำให้เธอรู้สึกสุขใจไปด้วย ไม่เหมือนก่อนนี้ที่คอยเอาแต่ต่อว่า ทำหน้าบึ้งใส่เหมือนเกลียดกันมาเป็นร้อยปี

"ฟินหรือเปล่า" เขากระซิบข้างหูแล้วซุกใบหน้าไซ้สูดดมกลิ่นเข้าไปเต็มปอด

"คนบ้า ฉันไม่รู้หรอก" 

น้ำเสียงเขินอายจนเก็บทรงไม่อยู่ เมธาวีหัวเราะฮึในลำคอ เคลื่อนไหวปลุกความเป็นชายภายในตัวเธอให้ค่อยๆ ขยายหลังพักหายใจหายคอ 

บทรักร้อนแรงส่งท้ายจบในช่วงหลังเที่ยงคืน เมธาวีตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าตรู่ เพราะลมหายใจร้อนผ่าวรดเข้าที่ซอกคอเขา ใช้หลังมืออังที่หน้าผาก 

"เป็นไข้เลยเหรอ ทำอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ป่วย"

เขาส่ายศีรษะ วันนี้ต้องไปรับเบลล่าที่สนามบิน และมีธุระกับเอเดรียน อีกอย่างเขาไม่ใช่คนที่จะต้องมาดูแลคนป่วยอะไรแบบนี้ ชายหนุ่มเอาผ้าผืนเล็กชุบน้ำบิดให้หมาดเอามาวางไว้ที่หน้าผากเล็ก แล้วออกไปกับเรือที่มารับทิ้งบุษรินทร์หลับเพียงลำพัง