บทที่ 55 ทางแยกที่เริ่มเคลื่อนไหว

อวิ๋นจงยืนอยู่หน้าทางแยกเก่าของหุบเขาเมฆา มือข้างหนึ่งกดทับรอยร้าวบนข้อมือ ขณะที่อีกมือประคองแผ่นศิลาสีเทาซึ่งนำติดตัวมาจากป้อมมังกรเหนือ

เส้นสีแดงบนแผ่นศิลากำลังขยับ

มันไม่ได้สว่างขึ้นเหมือนทุกครั้ง แต่ค่อย ๆ เลื่อนออกจากตำแหน่งเดิม ราวกับมีใครกำลังลากเส้นทางสายหนึ่งผ่านแผนที่ที่ไม่มีใครมองเห็น

อวิ๋นจงเงยหน้ามองทางเดินเบื้องหน้า

เส้นทางนี้ถูกปิดผนึกมานานจนแทบไม่มีผู้ใดจดจำได้ว่าเคยมีอยู่ เขาเคยได้รับหน้าที่ดูแลทางเชื่อมรอบนอกของหุบเขา และรู้ดีว่ามันไม่ควรตอบสนองต่อเสาหินที่อยู่ไกลออกไปถึงป้อมมังกรเหนือ

แต่ตอนนี้มันกำลังตอบสนองจริง ๆ

“ใครกำลังเปลี่ยนขอบเขตกันแน่…”

เขาพึมพำ ก่อนเก็บแผ่นศิลาไว้ในเสื้อคลุม

อวิ๋นจงไม่ได้ก้าวเข้าไปในทางแยกทันที เขาหยิบเชือกผูกเครื่องหมายสีเทาออกมา แล้วผูกไว้กับต้นไม้ต้นแรก จากนั้นจึงเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวและหยุดสังเกต

ต้นไม้ต้นที่สองอยู่ใกล้กว่าที่ควรจะเป็น

เขาหันกลับไปมองเครื่องหมายต้นแรก แล้วเดินย้อนกลับอย่างระมัดระวัง

เพียงไม่กี่ก้าว ทางเดินก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

คราวนี้เครื่องหมายสีเทาที่ผูกไว้กับต้นไม้กลับปรากฏอยู่ด้านหน้า ทั้งที่เขาจำได้ชัดเจนว่าตนเองเดินย้อนกลับมาแล้ว

อวิ๋นจงหยุดทันที

เขาไม่พยายามเดินต่อ และไม่ใช้พลังฝืนแทรกเข้าไปในช่องว่างของมิติ

“ถ้าขอบเขตกำลังเปลี่ยนจริง การฝืนเข้าไปอาจทำให้ทางแยกปิดตาย”

เขาถอยออกมาจนพ้นบริเวณผิดปกติ แล้วทำเครื่องหมายเตือนเพิ่มเติมไว้ที่พื้น

ก่อนกลับ เขาหันไปมองทางเดินที่ถูกหมอกกลืนกิน

“ข้าจะไม่ตัดสินใจแทนพวกเจ้าอีก แต่ครั้งนี้ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรเป็นคนเริ่ม”

จากนั้นอวิ๋นจงจึงมุ่งหน้าไปยังหุบเขาด้านใน เพื่อค้นบันทึกเก่าที่อาจอธิบายการเคลื่อนไหวของเส้นทางได้

ทางตอนเหนือของป้อมมังกร เฟิงอ้าวเทียนกำลังยืนอยู่ข้างเสาหินสีเทา ขณะที่มู่ชางตรวจสอบพื้นที่โดยรอบตามคำสั่งของเขา

เสาหินยังตั้งอยู่ในตำแหน่งเดิม ไม่มีรอยแตกร้าวเพิ่มขึ้น และลวดลายสามปีกตรงฐานก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง

แต่สิ่งที่ผิดปกติคือร่องรอยบนพื้น

เมื่อคืนพวกเขาทำเครื่องหมายวงกลมรอบเสาหินเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้โดยไม่จำเป็น วันนี้วงกลมนั้นกลับมีรอยขาดอยู่ทางทิศเหนือ ทั้งที่ไม่มีรอยเท้าหรือร่องรอยการลากสิ่งของผ่านบริเวณนั้น

มู่ชางย่อตัวลงตรวจดู

“ไม่มีใครเข้ามาใกล้เสาหินในเวรกลางคืน ทหารยืนยันตรงกันทั้งหมด”

เฟิงอ้าวเทียนมองรอยขาดบนพื้น

“ถ้าไม่มีใครผ่าน แล้วเหตุใดเครื่องหมายจึงขาด?”

“กระหม่อมยังตอบไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ แต่มีความเป็นไปได้ว่าพื้นที่บริเวณนี้เคลื่อนตัวชั่วคราว”

“หมายถึงพื้นดินเคลื่อนหรือ?”

“ไม่ใช่พื้นดินพ่ะย่ะค่ะ อาจเป็นขอบเขตของพื้นที่ที่เราใช้กำหนดตำแหน่งต่างหาก”

คำอธิบายนั้นทำให้เฟิงอ้าวเทียนนิ่งคิด

หากเป็นเพียงพื้นดินสั่นสะเทือน รอยแตกร้าวหรือเศษหินควรปรากฏให้เห็น แต่ตรงนี้ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง นอกจากตำแหน่งของเครื่องหมายที่ไม่ตรงกับสิ่งที่พวกเขาจดบันทึกไว้

หลินซีเหยาซึ่งกำลังตรวจสอบแผ่นบันทึกอยู่ใกล้ ๆ เดินเข้ามา

“ลองตรวจระยะห่างระหว่างเครื่องหมายแต่ละจุดดูไหมคะ เราไม่ควรใช้ตำแหน่งของเสาหินเป็นจุดอ้างอิงเพียงอย่างเดียว”

มู่ชางหันมามองนาง

“เจ้าคิดว่าจุดอ้างอิงอาจเปลี่ยนไปด้วยหรือ?”

“ข้ายังไม่แน่ใจค่ะ แต่ถ้าขอบเขตของพื้นที่เปลี่ยนจริง เราอาจกำลังวัดระยะจากสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเดิมอย่างที่คิด”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“เช่นนั้นเราจะตรวจจากจุดที่อยู่นอกบริเวณนี้ด้วย”

เขาสั่งให้ทหารนำหมุดโลหะสามอันไปปักบนพื้นห่างจากเสาหินในระยะต่างกัน โดยให้แต่ละคนบันทึกตำแหน่งของตนเองแยกกัน จากนั้นจึงให้วัดระยะระหว่างหมุดกับหลักหินที่ตั้งอยู่บนเนินด้านตะวันออก ซึ่งไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตั้งแต่เริ่มตรวจสอบ

ผลที่ได้กลับไม่ตรงกันทั้งหมด

ระยะจากหมุดแรกไปยังหลักหินยังคงเท่าเดิม แต่ระยะจากหมุดที่สองเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่หมุดที่สามไม่มีความผิดปกติ

มู่ชางตรวจตัวเลขซ้ำสองครั้ง ก่อนรายงานว่า

“ความคลาดเคลื่อนเกิดขึ้นเฉพาะแนวที่หันเข้าหาเสาหินพ่ะย่ะค่ะ”

หลินซีเหยามองตำแหน่งทั้งสามจุด แล้วขีดเส้นลงบนแผนที่

“ถ้าเป็นเช่นนี้ ความผิดปกติอาจไม่ได้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด แต่เกิดขึ้นตามแนวใดแนวหนึ่ง”

เฟิงอ้าวเทียนมองเส้นที่นางวาด

“แนวเดียวกับเส้นสีเทาบนแผ่นศิลาของอวิ๋นจงหรือไม่?”

“ยังสรุปไม่ได้ค่ะ แต่เรามีข้อมูลพอจะทดสอบต่อได้ โดยไม่ต้องเข้าใกล้เสาหินมากกว่านี้”

เขาหันไปสั่งมู่ชางทันที

“ตั้งเขตเฝ้าระวังตามแนวที่พบความคลาดเคลื่อน ห้ามผู้ใดเดินเข้าไปตามลำพัง และอย่าใช้พลังมังกรกระตุ้นเสาหินโดยไม่มีเหตุจำเป็น”

“รับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้สั่งให้ทำลายหรือเคลื่อนย้ายเสาหิน เพราะตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่กำลังเปลี่ยนแปลงคือเส้นทาง ตัวเสาหิน หรือขอบเขตของพื้นที่

การลงมือผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจทำให้พวกเขาสูญเสียหลักฐานที่มีอยู่ทั้งหมด

เมื่อกลับถึงป้อม หลินซีเหยานำแผนที่ไปวางบนโต๊ะในห้องบันทึก ซูเหวินกำลังค้นเอกสารเกี่ยวกับเส้นทางโบราณอยู่ก่อนแล้ว

“ข้าพบข้อมูลที่อาจเกี่ยวข้องค่ะ” นางบอกพลางชี้ตำแหน่งบนแผนที่ “เสาหินทางเหนืออยู่บนแนวเดียวกับจุดที่เราเคยพบพื้นที่ซ้อนทับเมื่อหลายวันก่อน แต่ระยะห่างไม่ตรงกับเส้นทางที่ปรากฏบนแผ่นศิลา”

ซูเหวินเลื่อนบันทึกเก่ามาใกล้

“แผ่นศิลาอาจไม่ได้บอกตำแหน่งจริงของสถานที่ แต่บอกความสัมพันธ์ระหว่างเส้นทาง”

“หมายความว่าถ้าเส้นทางหนึ่งเคลื่อน ตำแหน่งบนแผนที่ก็อาจเปลี่ยนตามหรือคะ?”

“เป็นไปได้ แต่บันทึกที่ข้ามีไม่เพียงพอจะยืนยัน”

เฟิงอ้าวเทียนยืนฟังอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนถามว่า

“มีข้อมูลเกี่ยวกับวิธีหยุดการเคลื่อนที่ของเส้นทางหรือไม่?”

ซูเหวินส่ายหน้า

“ไม่มีวิธีหยุดที่ชัดเจน มีเพียงข้อความสั้น ๆ ในบันทึกฉบับหนึ่ง เขียนไว้ว่า ‘เมื่อทางแยกเริ่มเลือกตำแหน่งของตนเอง ผู้เฝ้าต้องรักษาจุดกลับ มิใช่กักเส้นทางไว้กับที่’”

หลินซีเหยาทวนคำพูดนั้นเบา ๆ

“รักษาจุดกลับ ไม่ใช่กักเส้นทาง…”

“ข้าไม่แน่ใจว่าบรรพชนหมายถึงอะไร” ซูเหวินกล่าว “แต่ข้อความนี้บอกเป็นนัยว่าเส้นทางอาจจำเป็นต้องเคลื่อนไหว และสิ่งที่เราควรรักษาอาจไม่ใช่ตำแหน่งเดิมของมัน”

เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้ว

“หากเราไม่กักมันไว้ แล้วจะป้องกันไม่ให้มันเปิดไปยังพื้นที่อันตรายได้อย่างไร?”

หลินซีเหยามองแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

“เราอาจต้องแยกสองเรื่องออกจากกันค่ะ การรักษาทางกลับให้ผู้ที่เข้าไปสามารถกลับมาได้ กับการควบคุมว่าทางนั้นจะเชื่อมไปที่ใด ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งเดียวกัน”

เฟิงอ้าวเทียนหันมามองนาง

“เจ้าคิดว่าเราควรเริ่มจากทางกลับ?”

“ค่ะ หากเรารู้ว่าทางกลับยังคงอยู่ แม้ตำแหน่งของเส้นทางเปลี่ยนไป เราก็จะไม่ต้องรีบปิดทุกอย่างเพราะกลัวว่าจะสูญเสียการควบคุม”

ซูเหวินหยิบกระดาษเปล่ามาวางตรงกลางโต๊ะ

“ถ้าเช่นนั้น เราควรเริ่มบันทึกจุดอ้างอิงที่ไม่พึ่งพาเส้นทางโดยตรง เช่น เวลา ลักษณะของพลัง และตำแหน่งของเครื่องหมายที่อยู่นอกเขตผิดปกติ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ให้ทำตามนั้น เราจะไม่เข้าไปในเส้นทางที่ยังไม่รู้ปลายทาง เพียงเพื่อเร่งหาคำตอบ”

หลินซีเหยามองเขาอย่างพอใจ

เมื่อก่อนเขาคงต้องการเข้าไปตรวจสอบด้วยตนเองทันที แต่ตอนนี้เขายอมรับว่าการรอเพื่อให้ได้ข้อมูลที่เพียงพอ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขากำลังปล่อยให้ปัญหาลุกลาม

การไม่รีบร้อนก็เป็นการตัดสินใจอย่างหนึ่งเช่นกัน

ช่วงบ่าย อวิ๋นฮุยได้รับรายงานจากทหารที่เฝ้าทางเหนือ เขาขยับตัวลุกจากเตียง แม้ปีกสีเทาจะยังไม่หายดี แต่ก็สามารถยืนได้มั่นคงกว่าเดิม

เมื่อหลินซีเหยาเดินเข้ามา เขาก็ยกมือขึ้นวาดสัญลักษณ์สามปีกลงบนกระดานไม้

จากนั้นเขาวาดเส้นหนึ่งเส้นต่อจากปีกสีเทา แล้วหยุดมือไว้ตรงช่องว่างระหว่างเส้นสีแดงกับสีเงิน

“เจ้าหมายถึงเส้นทางที่ยังไม่เชื่อมกันใช่ไหม?” หลินซีเหยาถาม

อวิ๋นฮุยพยักหน้า

เขาวาดวงกลมเล็ก ๆ ไว้ตรงปลายเส้นสีเทา ก่อนลากเส้นย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น จากนั้นจึงชี้ไปที่ประตูห้อง

เฟิงอ้าวเทียนซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาสังเกตภาพนั้น

“เจ้ากำลังบอกว่าทางกลับยังอยู่ แม้ทางข้างหน้าจะเปลี่ยนไป?”

อวิ๋นฮุยพยักหน้าอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาชี้ไปที่ตัวเอง แล้วส่ายหน้าอย่างช้า ๆ

หลินซีเหยาจึงเข้าใจว่าเขาไม่ได้หมายความว่าตนเองรู้ตำแหน่งของทางกลับอย่างแน่นอน เขาเพียงต้องการบอกว่า การที่เส้นทางเปลี่ยนไม่ได้หมายความว่าทางกลับจะหายไปเสมอ

“เจ้าเคยพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนหรือ?” นางถาม

อวิ๋นฮุยนิ่งไปนานกว่าปกติ ก่อนวาดภาพภูเขาสองลูกที่เหลื่อมกันเล็กน้อย

เขาวาดเส้นทางระหว่างภูเขาทั้งสอง แล้วทำเครื่องหมายกากบาทลงบนจุดหนึ่ง

จากนั้นจึงเขียนสัญลักษณ์ที่สื่อถึงการรอคอย

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้เร่งให้เขาอธิบายต่อ

“ถ้าเจ้ายังไม่แน่ใจ เราจะไม่บังคับให้เจ้าระลึกถึงเรื่องที่อาจทำให้เจ้าเจ็บปวด”

อวิ๋นฮุยเงยหน้ามองเขา ดวงตาสีเทามีแววขอบคุณ ก่อนจะวาดสัญลักษณ์เล็ก ๆ เพิ่มอีกหนึ่งอย่าง

มันคล้ายเครื่องหมายที่อยู่บนแผ่นศิลาของอวิ๋นจง

หลินซีเหยาจำได้ทันที

“นี่อาจเป็นเครื่องหมายของจุดกลับหรือเปล่าคะ?”

อวิ๋นฮุยไม่ได้ยืนยัน เพียงแตะปลายนิ้วลงบนสัญลักษณ์นั้นสองครั้ง

เฟิงอ้าวเทียนจึงสั่งให้ซูเหวินคัดลอกภาพไว้ โดยไม่ตีความเกินกว่าที่อวิ๋นฮุยแสดงให้เห็น

“เราจะนำสัญลักษณ์นี้ไปเปรียบเทียบกับบันทึกเก่า หากพบข้อมูลเพิ่มเติม เราจะกลับมาถามเจ้าอีกครั้ง”

อวิ๋นฮุยพยักหน้า ก่อนนั่งลงพักโดยไม่ฝืนร่างกายของตนเอง

หลินซีเหยาช่วยเก็บกระดานออกจากข้างเตียง แล้วหันไปมองเฟิงอ้าวเทียน

“เราเริ่มเห็นความเกี่ยวข้องบางอย่างแล้ว แต่ยังไม่มากพอจะรวมทุกเหตุการณ์เข้าด้วยกัน”

“เช่นนั้นก็อย่าเพิ่งรวม” เขาตอบ “เราจะตรวจสอบทีละเรื่อง”

นางยิ้มบาง ๆ

“พระองค์พูดเหมือนซูเหวินขึ้นทุกวันแล้วนะคะ”

เฟิงอ้าวเทียนเลิกคิ้ว

“นั่นเป็นคำชมหรือคำตำหนิ?”

“แล้วแต่พระองค์จะเลือกตีความค่ะ”

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินไปส่งนางกลับห้องบันทึก

แม้สถานการณ์ยังไม่คลี่คลาย แต่อย่างน้อยพวกเขาก็เริ่มเรียนรู้วิธีทำงานร่วมกันโดยไม่ปล่อยให้ความกังวลผลักดันทุกการตัดสินใจ

ในเวลาเดียวกัน อวิ๋นจงกลับมาถึงห้องเก็บบันทึกเก่าของหุบเขาเมฆา เขาเปิดหีบไม้ที่ถูกปิดผนึกมานาน ภายในมีแผ่นไม้บันทึกเส้นทางหลายสิบชิ้น แต่ละชิ้นถูกสลักด้วยเครื่องหมายต่างกัน

เขาค้นหาอยู่นาน ก่อนหยิบแผ่นไม้ชิ้นหนึ่งขึ้นมา

บนแผ่นนั้นมีรูปเสาหินสามต้น แต่ละต้นตั้งอยู่คนละพื้นที่ เส้นสีเทาเชื่อมจากต้นแรกไปยังต้นที่สอง ส่วนเส้นสีแดงกับสีเงินทอดออกจากต้นที่สองไปยังทิศทางต่างกัน

ที่ด้านล่างมีข้อความสั้น ๆ

“เมื่อผู้รักษาเส้นทางไม่อาจกำหนดปลายทางได้อีกต่อไป จงคืนสิทธิ์ในการเลือกแก่ผู้เดินทาง”

อวิ๋นจงอ่านซ้ำหลายครั้ง

เขาเคยเข้าใจมาตลอดว่าหน้าที่ของผู้รักษาเส้นทางคือควบคุมไม่ให้สิ่งใดหลุดออกจากเขตที่กำหนด แต่ข้อความนี้กลับบอกว่า การควบคุมทั้งหมดอาจไม่ใช่คำตอบ

เขาพลิกแผ่นไม้ดูด้านหลัง แล้วพบเครื่องหมายอีกชุดหนึ่งที่ถูกขูดออกไปเกือบหมด

เหลือเพียงรอยสลักเล็ก ๆ คล้ายวงกลมซ้อนกันสามวง

อวิ๋นจงชะงัก

เครื่องหมายนี้ไม่เคยปรากฏในบันทึกเส้นทางที่เขาเคยดูแล และไม่ใช่สัญลักษณ์ของหุบเขาเมฆา

เขายังไม่ทันตรวจสอบต่อ รอยร้าวสีแดงบนข้อมือก็แผ่ความร้อนขึ้นอย่างฉับพลัน

แผ่นไม้ในมือสั่นเล็กน้อย

เส้นสีแดงบนภาพเสาหินค่อย ๆ เคลื่อนออกจากตำแหน่งเดิม ก่อนหยุดอยู่ตรงวงกลมที่ถูกขูดจนเกือบเลือนหาย

อวิ๋นจงรีบวางแผ่นไม้ลงบนโต๊ะ

“ไม่ใช่เสาหินที่กำลังเรียกหาเส้นทาง…”

เขาจ้องวงกลมทั้งสามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แต่มีบางสิ่งกำลังใช้เส้นทางเหล่านั้นเพื่อค้นหาจุดที่มันต้องการ”

นอกหน้าต่าง หมอกเหนือหุบเขาเริ่มแยกออกเป็นแนวแคบ ๆ เผยให้เห็นยอดเขาที่ไม่เคยปรากฏในตำแหน่งนั้นมาก่อน

อวิ๋นจงไม่รู้ว่าภาพที่เห็นเป็นสถานที่จริงหรือเป็นเพียงพื้นที่ซ้อนทับ เขาจึงไม่ก้าวออกไปตรวจสอบ

เขาปิดหีบไม้ เก็บแผ่นบันทึกไว้กับตัว แล้วเขียนข้อความสั้น ๆ ส่งไปยังป้อมมังกรเหนือ

อย่าเคลื่อนย้ายเสาหิน และอย่าเปิดเส้นทางใดทั้งสิ้น ข้าพบหลักฐานว่ามีบางสิ่งกำลังค้นหาจุดเชื่อมต่อ แต่ยังไม่ทราบว่ามันต้องการไปที่ใด

จดหมายถูกส่งออกไปพร้อมตราประทับสีเทา

อวิ๋นจงยืนอยู่ในห้องเงียบ ๆ มองรอยร้าวบนข้อมือที่ยังไม่จางลง

คราวนี้เขาไม่คิดจะปิดทางแยกด้วยตนเองอีกแล้ว

เพราะหากเขาเลือกผิดเหมือนครั้งก่อน คนที่ต้องรับผลอาจไม่ใช่เพียงผู้ดูแลเส้นทาง แต่รวมถึงผู้คนที่ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามีเส้นทางเหล่านี้อยู่

และที่ป้อมมังกรเหนือ เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยากำลังจะได้รับคำเตือนที่ทำให้การตรวจสอบครั้งต่อไปเปลี่ยนไปจากเดิม

สิ่งที่พวกเขาต้องค้นหาอาจไม่ใช่เพียงเส้นทางที่หายไป

แต่เป็นผู้ที่กำลังพยายามเลือกปลายทางแทนทุกคน