บทที่ 58 เสียงเรียกจากบรรพกาล

เเรงสั่นสะเทือนจากใต้หุบเขายังคงแผ่กระจายไปทั่วผืนดิน เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยาเพิ่งพาคนทั้งหมดออกจากช่องเขาได้ไม่ไกล ท้องฟ้าด้านหลังก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ

เมฆดำรวมตัวกันเป็นวงกว้างเหนือยอดผา ก่อนจะมีสายฟ้าสีดำฟาดลงบนพื้นหินจนเกิดหลุมลึก

มู่ชางหันกลับไปมองแล้วสบถออกมาเบา ๆ

“ถ้าพวกเรายังอยู่ข้างใน คงถูกฝังไปพร้อมกับหน้าผาแล้ว”

ซูเหวินกลับไม่ได้มีท่าทีโล่งใจ เขามองสายฟ้าที่หายไปแล้ว ก่อนจะสังเกตเห็นประกายสีแดงเคลื่อนอยู่ใต้พื้นดิน

“พลังนั่นไม่ได้หยุดอยู่ในหุบเขา มันกำลังแพร่กระจายออกมา”

อวิ๋นจงเปิดแผ่นหยกบันทึกอีกครั้ง อักขระสีแดงบนผิวหยกเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเรียงตัวเป็นรูปมังกรเจ็ดเศียรซึ่งมีวงแหวนล้อมรอบ

“นี่เป็นสัญลักษณ์ที่ไม่ปรากฏในบันทึกทั่วไป” เขาพูดพลางขมวดคิ้ว “แต่มีข้อความเก่าบางส่วนที่กล่าวถึงผนึกโบราณซึ่งเชื่อมโยงกับสายเลือดมังกร”

เฟิงอ้าวเทียนมองรูปสัญลักษณ์นั้น แล้วรู้สึกถึงความร้อนวาบตรงกลางหน้าอก เส้นสีแดงใต้เกล็ดทองปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ลามไปตามแขน แต่กลับรวมตัวเป็นรูปคล้ายเกล็ดเล็ก ๆ ตรงเหนือหัวใจ

หลินซีเหยาเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นทันที

“อ้าวเทียน หน้าอกของเจ้า...”

เฟิงอ้าวเทียนก้มลงมอง เมื่อปลายนิ้วแตะบริเวณที่มีแสงแดง เขาก็ได้ยินเสียงคำรามดังขึ้นในจิตใจ เสียงนั้นลึกและหนักแน่นกว่าครั้งก่อน ราวกับไม่ได้มาจากเงามังกรที่พวกเขาเห็น แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีตัวตนจริงอยู่ในสถานที่ห่างไกล

“ผู้สืบทอดแห่งมังกรทอง จงฟังเสียงของต้นกำเนิด”

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในห้วงจิตของเขา ท้องฟ้าโบราณถูกแบ่งออกเป็นสองฟาก ด้านหนึ่งเต็มไปด้วยมังกรสีทองที่แผ่รัศมีแห่งชีวิต อีกด้านมีมังกรดำขนาดมหึมาซึ่งปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีแดง ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันเหนือภูเขาที่แตกสลายและทะเลที่เดือดพล่าน

ท่ามกลางการต่อสู้นั้น มังกรสีทองตัวหนึ่งใช้กรงเล็บฉีกเกล็ดบนอกของตนเอง ก่อนดึงแก่นพลังสีแดงออกมาแล้วกดมันลงในผนึกขนาดใหญ่

ภาพทั้งหมดดับวูบ เฟิงอ้าวเทียนสะดุ้งกลับสู่ความเป็นจริง เขายกมือกุมหน้าอกและหายใจแรง

“เจ้าเห็นอะไร” หลินซีเหยาถาม

“มังกรสีทองกับมังกรดำกำลังต่อสู้กัน มังกรทองดึงแก่นพลังสีแดงออกจากร่างตัวเองแล้วผนึกมันเอาไว้”

อวิ๋นจงนิ่งไปทันที

“ถ้าภาพนั้นเป็นความทรงจำที่สืบทอดผ่านสายเลือด ก็อาจหมายความว่าเส้นพลังสีแดงไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ”

“เจ้าคิดว่ามันเป็นพลังของมังกรดำหรือ” มู่ชางถาม

“ข้ายังไม่กล้าสรุป แต่ภาพที่อ้าวเทียนเห็นแสดงให้เห็นชัดว่าพลังสีแดงเคยถูกแยกออกจากบางสิ่ง และถูกผนึกเอาไว้ด้วยเหตุผลบางอย่าง”

หลินซีเหยอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเฟิงอ้าวเทียน

“ตอนที่เจ้าเห็นภาพนั้น มีอะไรอีกหรือไม่ มีสิ่งใดที่เชื่อมโยงกับตัวเจ้าโดยตรงบ้าง”

เฟิงอ้าวเทียนหลับตาทบทวนภาพที่เพิ่งเห็น เขาจำได้ว่าก่อนภาพจะหายไป มังกรสีทองตัวนั้นหันหน้ามาทางเขา ดวงตาของมันมีลักษณะคล้ายกับดวงตาของเขาอย่างน่าประหลาด และบริเวณอกของมังกรตัวนั้นก็มีรอยสีแดงอยู่ตรงตำแหน่งเดียวกัน

“มังกรทองตัวนั้นมีรอยสีแดงตรงหน้าอกเหมือนข้า”

อวิ๋นจงก้มมองแผ่นหยกอีกครั้ง ทันใดนั้นอักขระสีแดงก็สว่างวาบจนแผ่นหยกสั่นสะเทือน เขารีบประคองมันไว้ แต่ยังไม่ทันได้อ่านลวดลายให้ครบ แสงสีแดงก็พุ่งออกจากแผ่นหยกแล้วลอยขึ้นกลางอากาศ

แสงนั้นรวมตัวเป็นภาพแผนที่ของหุบเขา เส้นสีทองทอดยาวไปตามภูเขา ส่วนเส้นสีแดงแยกออกจากเส้นหลักและมุ่งลงไปยังพื้นที่ลึกใต้ดิน

หลินซีเหยาก้าวเข้าไปดูใกล้ ๆ โดยไม่แตะต้องแสง

“เส้นสีแดงไม่ได้เชื่อมกับประตูหินเพียงจุดเดียว มันทอดลงไปลึกกว่านั้น”

“แผนที่นี้อาจแสดงเส้นทางการไหลของพลังใต้หุบเขา” อวิ๋นจงกล่าว “และจุดที่เส้นทั้งหมดมาบรรจบกันอยู่ตรงนี้”

เขาชี้ไปยังตำแหน่งที่อยู่ใต้ภูเขาลูกใหญ่ทางตะวันออกของหุบเขา ตำแหน่งนั้นไม่มีเส้นทางบนพื้นดินเชื่อมต่อถึง มีเพียงสัญลักษณ์มังกรดำที่ล้อมรอบวงแหวนสีแดง

ทันใดนั้น แผนที่ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง เส้นสีแดงพุ่งขึ้นจากใต้ดินแล้วตัดผ่านเส้นสีทอง ทำให้ภาพภูเขาทั้งหมดแตกร้าวราวกับกระจก

เฟิงอ้าวเทียนรู้สึกเจ็บแปลบตรงหน้าอก เขาทรุดลงข้างหนึ่ง หลินซีเหยารีบประคองเขาไว้ ขณะเดียวกันแสงสีทองจากร่างของเขาก็ระเบิดออกเป็นวงกว้าง

แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นครั้งนี้ไม่ใช่เกล็ดมังกรตามปกติ บนพื้นดินใต้เท้าของเขามีเงารูปมังกรสีทองซ้อนทับกับมังกรสีดำ เงาทั้งสองตัวพันเกี่ยวกันอย่างแน่นหนา ก่อนจะเกิดเสียงแตกร้าวดังมาจากใต้ภูเขา

“ผนึกกำลังเปลี่ยนแปลง!” ซูเหวินตะโกน

อากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นทันที เศษหินลอยขึ้นจากพื้นโดยไม่มีแรงใดรองรับ ต้นไม้บนไหล่เขาเอนลงไปทางเดียวกัน แม้แต่ลมก็หยุดพัดชั่วขณะ

เฟิงอ้าวเทียนรู้สึกว่าพลังทั้งสองกำลังแย่งชิงพื้นที่ภายในร่างของเขา หากปล่อยให้มันต่อสู้กันต่อไป แก่นพลังมังกรของเขาอาจได้รับความเสียหายอย่างหนัก

“หลินซีเหยา ข้าควบคุมมันไม่ได้!”

นางจับมือเขาไว้แน่น

“อย่าพยายามบังคับให้พลังทั้งสองหายไปพร้อมกัน เจ้าต้องรู้ก่อนว่าพลังไหนเป็นของเจ้า”

“แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร”

“พลังมังกรสีทองตอบสนองต่อเจ้า ส่วนพลังสีแดงกำลังตอบสนองต่อเสียงจากใต้ดิน เจ้าไม่จำเป็นต้องเอาชนะมัน แค่รักษาแก่นพลังของตัวเองเอาไว้”

เฟิงอ้าวเทียนกัดฟัน เขารวบรวมสมาธิกลับมาที่แก่นพลังสีทอง แล้วค่อย ๆ ดึงกระแสพลังของตนให้หมุนเวียนอย่างสม่ำเสมอ หลินซีเหยาปล่อยพลังสีฟ้าอ่อนเข้าประคองรอบนอก ช่วยลดแรงปะทะระหว่างพลังทั้งสองโดยไม่เข้าไปแทรกแซงแก่นพลังของเขาโดยตรง

ผ่านไปหลายอึดใจ แสงสีแดงที่ระเบิดออกมาก็ค่อย ๆ ลดลง เงามังกรทั้งสองบนพื้นดินแยกออกจากกัน ก่อนจะสลายไปทีละตัว

เฟิงอ้าวเทียนหอบหายใจ เขายังรู้สึกถึงพลังสีแดงอยู่ในร่าง แต่ตอนนี้มันถอยกลับไปอยู่ใต้เกล็ดทองและไม่พยายามแย่งชิงการควบคุมอีก

หลินซีเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เจ้าทำได้แล้ว”

“เพราะเจ้าช่วยข้าไว้”

“ข้าช่วยประคองได้ แต่คนที่ควบคุมพลังของตัวเองได้คือเจ้า อย่าลืมเรื่องนี้”

เฟิงอ้าวเทียนมองนางแล้วพยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจว่าการควบคุมพลังมังกรไม่ได้หมายถึงการบังคับทุกอย่างให้ยอมจำนน แต่คือการรู้ว่าควรใช้พลังของตนเองอย่างไรโดยไม่ปล่อยให้สิ่งอื่นเข้าครอบงำ

ขณะที่ทุกคนกำลังตั้งหลัก เสียงคำรามจากใต้ภูเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้แผนที่ซึ่งลอยอยู่กลางอากาศแตกกระจายเป็นละอองแสง

อวิ๋นจงรีบเก็บแผ่นหยกเข้าที่

“เราไม่ควรอยู่ที่นี่นานกว่านี้ พลังใต้ดินกำลังเปลี่ยนแปลงเร็วเกินกว่าที่แผ่นหยกจะบันทึกได้”

หลินซีเหยามองไปยังภูเขาทางตะวันออก

“ถ้าจุดที่เส้นพลังมาบรรจบกันอยู่ใต้ภูเขานั้น เราต้องหาทางลงไปให้ได้ แต่ไม่ใช่ด้วยการบุกเข้าไปโดยไม่เตรียมตัว”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า เขายังไม่รู้ว่ามังกรดำที่ปรากฏตัวเป็นเพียงเศษพลัง หรือเป็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังตื่นขึ้นจริง ๆ แต่ภาพความทรงจำที่เห็นทำให้เขามั่นใจว่าพลังสีแดงในร่างเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของสายเลือดมังกรโดยตรง

“เราจะไปที่ภูเขาทางตะวันออก” เขากล่าว “แต่ก่อนหน้านั้น ข้าต้องเรียนรู้วิธีแยกพลังสีแดงออกจากแก่นพลังของตัวเองให้ชัดเจนกว่านี้”

หลินซีเหยาพยักหน้าเห็นด้วย

“และเราต้องหาหลักฐานว่าผนึกนั้นกักขังอะไรไว้ ก่อนที่มันจะพังลงทั้งหมด”

ทั้งห้าคนออกเดินทางไปตามแนวเขา โดยเว้นระยะห่างจากหุบเขาที่ปกคลุมด้วยเมฆดำ ทว่าขณะที่พวกเขาเคลื่อนห่างออกไป เสียงคำรามลึกจากใต้ดินกลับดังตามหลังมาเป็นระยะ

ไม่มีใครเห็นว่าลึกลงไปใต้ภูเขา แท่นหินขนาดมหึมากำลังสั่นสะเทือน โซ่สีทองที่พันรอบร่างมังกรดำเริ่มขาดออกทีละเส้น และเกล็ดสีดำบนร่างของมันกำลังเปล่งแสงสีแดงจากภายใน

ดวงตาของมังกรดำเปิดขึ้นเต็มที่ มันยกศีรษะขึ้นช้า ๆ แล้วปล่อยเสียงคำรามที่ทำให้ผนึกทั้งหุบเขาสั่นสะเทือน

“ในที่สุด...สายเลือดที่ถูกแยกออกก็กลับมาแล้ว”

เหนือภูเขา เมฆดำหมุนวนเป็นวงกว้าง และเส้นแสงสีแดงเส้นหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เป็นสัญญาณว่าการตื่นขึ้นของมังกรดำได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว