บทที่ 59 มังกรคลั่งสะเทือนฟ้าดิน

แรงสั่นสะเทือนจากใต้ภูเขาแผ่กระจายไปทั่วผืนป่า ต้นไม้ใหญ่เอนล้มลงทีละต้น พื้นดินแยกออกเป็นร่องยาว เผยให้เห็นเส้นพลังสีแดงเข้มที่ไหลเวียนอยู่ใต้ชั้นหินราวกับโลหิตของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา

เหนือท้องฟ้า เมฆดำหมุนวนเป็นเกลียวขนาดใหญ่ สายฟ้าสีดำแลบแปลบปลาบระหว่างกลุ่มเมฆ ก่อนฟาดลงบนยอดเขาทางตะวันออกจนยอดหินระเบิดกระจาย

เฟิงอ้าวเทียนหยุดฝีเท้าทันทีเมื่อเกล็ดสีทองบนแขนส่องประกาย เส้นสีแดงเหนือหัวใจเต้นกระหน่ำราวกับกำลังตอบรับเสียงเรียกจากที่ไกลแสนไกล

“มันกำลังเรียกข้า”

เขากดมือทาบหน้าอก พยายามกดพลังทั้งสองสายที่เริ่มปะทะกันภายในร่าง

หลินซีเหยามองเห็นเกล็ดสีทองบนแขนของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงสลับทอง ใบหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นทันที

“อย่าฝืนกดมันไว้ หากพลังทั้งสองกระแทกกันต่อไป แก่นพลังมังกรของเจ้าจะได้รับความเสียหาย”

“ถ้าข้าไม่กดมันไว้ พลังแดงนั่นอาจเข้าควบคุมร่างกายข้า”

“เช่นนั้นก็อย่าปล่อยให้มันต่อสู้กันเพียงลำพัง”

หลินซีเหยาก้าวเข้ามาอยู่ตรงหน้าเขา นางยื่นมือแตะบริเวณข้อมือที่มีเกล็ดสีทอง แล้วส่งพลังของตนเข้าไปอย่างระมัดระวัง

พลังอุ่นบางเบาไหลผ่านเส้นชีพจรของเฟิงอ้าวเทียน ไม่ได้พยายามบังคับพลังสีแดงให้สงบลง แต่แทรกตัวเข้าไประหว่างพลังทั้งสองสายเพื่อแยกการปะทะออกจากกัน

เฟิงอ้าวเทียนชะงักไปเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดในอกลดลง แม้เสียงคำรามลึกจากใต้ภูเขายังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“ซีเหยา เจ้าไม่จำเป็นต้องเสี่ยงไปกับข้า”

“ข้ารู้ว่ากำลังทำอะไร”

นางสบตาเขาอย่างไม่หวั่นไหว

“หากพลังนี้เกี่ยวข้องกับสายเลือดของเจ้า การปล่อยให้เจ้ารับมือคนเดียวต่างหากที่อันตรายกว่า”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้กล่าวอะไรอีก เขาค่อย ๆ ปรับลมหายใจตามจังหวะพลังที่หลินซีเหยาช่วยประคอง ก่อนรวบรวมพลังมังกรทองให้ไหลไปตามเส้นชีพจรด้านซ้าย ส่วนพลังสีแดงถูกนำไปยังอีกเส้นทางหนึ่ง

ทั้งสองสายเริ่มแยกออกจากกันได้ชั่วคราว

ทว่าในวินาทีที่พลังสีแดงถูกแยกออกจากแก่นมังกรทอง เสียงคำรามจากใต้ภูเขากลับดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม

ตู้ม!

ยอดเขาทางตะวันออกระเบิดออกจากด้านใน เศษหินขนาดมหึมาลอยขึ้นกลางอากาศโดยไม่ตกลงมา พื้นที่รอบภูเขาบิดเบี้ยวราวกับผืนฟ้าถูกมือที่มองไม่เห็นฉีกออกเป็นสองส่วน

อวิ๋นจงรีบหยิบแผ่นหยกโบราณออกมา แต่คราวนี้อักขระบนแผ่นหยกไม่ได้ปรากฏเป็นตัวอักษรเรียงกัน หากกลับลอยออกมาเป็นเส้นแสงเจ็ดสาย พุ่งขึ้นไปเชื่อมกับท้องฟ้า

“ถอยออกจากแนวภูเขาเดี๋ยวนี้!”

เสียงของอวิ๋นจงดังแข่งกับแรงสั่นสะเทือน

“เขตแดนโบราณกำลังแตก หากยังอยู่ตรงนี้ พวกเราจะถูกดึงเข้าไปพร้อมกับมัน!”

มู่ชางคว้าตัวซูเหวินให้ถอยไปด้านหลัง ขณะที่เศษหินและรากไม้ถูกแรงดึงลึกลับยกขึ้นจากพื้น

แต่เฟิงอ้าวเทียนกลับไม่อาจขยับตัวได้

เส้นพลังสีแดงจากใต้ดินพุ่งขึ้นมาพันรอบข้อเท้าของเขา ก่อนแผ่ขึ้นไปตามลำตัวอย่างรวดเร็ว พลังนั้นไม่ได้กัดกินเนื้อหนัง หากกลับหลอมรวมเข้ากับเส้นสีแดงเหนือหัวใจจนเกิดลวดลายคล้ายเกล็ดมังกรซ้อนกันหลายชั้น

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในห้วงจิตของเขา

มังกรดำมหึมาถูกโซ่ทองตรึงอยู่กลางเหวลึก เบื้องหน้าของมันมีมังกรทองยืนขวางอยู่ ท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยซากภูเขาและเปลวเพลิง

มังกรทองไม่ได้โจมตีมังกรดำอีกต่อไป มันกลับก้มศีรษะลง แล้วดึงแก่นสีแดงออกจากอกของตนเอง

แก่นพลังนั้นแตกออกเป็นสองส่วน

ส่วนหนึ่งถูกผนึกไว้ในร่างมังกรดำ

อีกส่วนหนึ่งหายไปในแสงสีทอง

เสียงคำรามของมังกรดำดังก้องในความทรงจำ

“เจ้าคิดว่าการแยกต้นกำเนิดออกเป็นสองส่วนจะหยุดข้าได้ตลอดไปหรือ!”

ภาพพลันแตกสลาย

เฟิงอ้าวเทียนสะดุ้งกลับสู่ความเป็นจริง เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง เลือดไหลซึมจากมุมปาก พลังสีแดงรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นเงามังกรขนาดใหญ่ที่กำลังพยายามแทรกตัวเข้าสู่ร่างของเขา

หลินซีเหยารู้ทันทีว่าหากปล่อยให้เงานั้นหลอมรวมอย่างสมบูรณ์ เฟิงอ้าวเทียนอาจสูญเสียการควบคุม

นางถอนมือจากข้อมือเขาเพียงชั่วขณะ ก่อนยกมือทั้งสองขึ้นสร้างวงแหวนพลังสีฟ้าอ่อนรอบเงามังกร

“เฟิงอ้าวเทียน มองข้า!”

เขาได้ยินเสียงของนางท่ามกลางเสียงคำรามอื้ออึง

“อย่าฟังเสียงของมัน จดจำพลังของตัวเองเอาไว้!”

หลินซีเหยากัดฟันประคองวงแหวนพลัง แม้แรงกระแทกจากเงามังกรจะทำให้แขนของนางสั่นสะท้าน พลังของนางไม่อาจเอาชนะต้นกำเนิดสีแดงได้โดยตรง แต่ยังสามารถขัดขวางไม่ให้มันกลืนกินจิตสำนึกของเฟิงอ้าวเทียน

เฟิงอ้าวเทียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีทองที่เกือบถูกสีแดงกลืนกินค่อย ๆ กลับคืนมา

เขาไม่พยายามทำลายพลังสีแดงอีกต่อไป

แทนที่จะต่อต้าน เขาใช้พลังมังกรทองสร้างเส้นแบ่งกลางแก่นพลังของตนเอง แล้วนำพลังสีแดงที่กำลังคลุ้มคลั่งไหลไปตามเส้นทางที่แยกไว้

“หากเจ้าเป็นส่วนหนึ่งของต้นกำเนิดมังกรจริง ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำลายร่างนี้”

เขากล่าวเสียงต่ำ

“แต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ยึดครองข้าเช่นกัน”

พลังทองและแดงหมุนวนรอบร่าง ก่อนแยกออกเป็นมังกรสองตัว ตัวหนึ่งสีทอง อีกตัวสีแดงเข้ม ทั้งคู่ไม่ได้พุ่งเข้าหากัน แต่ขดตัวเป็นวงคู่ขนานเหนือศีรษะของเขา

แรงดึงจากใต้ดินหยุดชะงักไปชั่วขณะ

หลินซีเหยาผ่อนลมหายใจ นางลดมือลงเมื่อเห็นว่าพลังของเฟิงอ้าวเทียนเริ่มอยู่ภายใต้การควบคุม

แต่ความสงบกลับอยู่ได้ไม่นาน

เสียงโซ่ขาดดังมาจากใต้ภูเขา ตามด้วยเสียงคำรามที่ทำให้เมฆดำทั้งผืนแยกออกเป็นวงกว้าง

ร่างมังกรดำปรากฏเหนือยอดเขาเพียงชั่วพริบตา เกล็ดของมันแตกหักหลายแห่ง ทว่าแสงสีแดงที่ซึมออกจากรอยแตกกลับทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือน ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องมายังเฟิงอ้าวเทียนโดยตรง

“ในที่สุด เจ้าก็แยกพลังได้แล้ว”

เสียงของมันไม่ได้ดังผ่านอากาศเพียงอย่างเดียว แต่สั่นสะเทือนเข้าไปในจิตใจของทุกคน

อวิ๋นจงหน้าซีดเผือด แผ่นหยกในมือร้อนจนแทบจับไว้ไม่ได้

“นี่ไม่ใช่เพียงเงาของพลัง...มันส่งเจตจำนงออกมาได้แล้ว!”

มู่ชางชักอาวุธออกจากฝักโดยไม่ลังเล ซูเหวินรวบรวมพลังสร้างม่านป้องกันให้ทุกคน แต่ม่านพลังกลับแตกร้าวทันทีที่แรงกดดันจากมังกรดำแผ่ลงมา

เฟิงอ้าวเทียนลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายยังได้รับบาดเจ็บ เขาก็ก้าวไปยืนข้างหลินซีเหยาแทนที่จะให้นางอยู่ด้านหน้าเพียงลำพัง

“เจ้าคือสิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้ภูเขา”

มังกรดำแสยะยิ้ม เผยเขี้ยวสีดำสนิท

“คำเรียกนั้นไม่ผิด แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด”

มันก้มศีรษะลงเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องลวดลายสีแดงเหนือหัวใจของเฟิงอ้าวเทียน

“สิ่งที่อยู่ในตัวเจ้าไม่ใช่เศษพลังที่หลงเหลือจากข้า มันคืออีกครึ่งหนึ่งของต้นกำเนิดที่ถูกแยกออกไปในวันนั้น”

เฟิงอ้าวเทียนกำหมัดแน่น

“หากต้องการพลังส่วนนี้ ก็เข้ามาเอาไปด้วยตัวเอง”

“ข้ายังไม่อาจออกจากเขตผนึกได้ทั้งหมด”

มังกรดำกล่าวอย่างเยือกเย็น

“แต่เจ้าจะเป็นผู้เปิดทางให้ข้าเอง ไม่ว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม”

ทันใดนั้น มันอ้าปากปล่อยลำแสงสีแดงพุ่งลงมาจากฟากฟ้า เป้าหมายไม่ใช่เฟิงอ้าวเทียน แต่เป็นแผ่นหยกโบราณในมืออวิ๋นจง

“ระวัง!”

หลินซีเหยาร้องเตือนพร้อมผลักอวิ๋นจงออกจากแนวลำแสง

เฟิงอ้าวเทียนยกมือขึ้นเรียกมังกรทองให้พุ่งเข้าปะทะ ทว่าลำแสงสีแดงกลับแยกตัวกลางอากาศและอ้อมผ่านพลังทองไปได้ส่วนหนึ่ง

หลินซีเหยาตัดสินใจทันที นางใช้พลังของตนสร้างม่านแสงสีฟ้ารับลำแสงที่แยกออกมา แรงปะทะผลักร่างของนางถอยไปหลายก้าว แต่ก็เปลี่ยนทิศทางการโจมตีจนแผ่นหยกรอดพ้นจากการถูกทำลาย

เศษพลังสีแดงตกกระทบพื้น ก่อให้เกิดเปลวไฟสีดำที่ลุกไหม้โดยไม่มีควัน

เฟิงอ้าวเทียนฉวยจังหวะนั้นส่งมังกรทองเข้าพันรอบลำแสงหลัก ก่อนบิดพลังให้เบี่ยงขึ้นสู่ท้องฟ้า

แสงสีแดงระเบิดเหนือภูเขา เมฆดำแหวกออกเป็นช่องขนาดใหญ่ เผยให้เห็นรอยแยกที่เต็มไปด้วยดวงดาวซึ่งไม่ควรปรากฏในเวลากลางวัน

ทุกคนมองภาพนั้นด้วยความตื่นตะลึง

เขตแดนโบราณไม่ได้เพียงแตกสลาย

มันกำลังเชื่อมต่อกับพื้นที่อีกแห่งหนึ่งที่อยู่เหนือกฎของโลกใบนี้

มังกรดำหยุดโจมตี ดวงตาของมันหรี่ลงเมื่อเห็นรอยแยกบนท้องฟ้า

“เร็วเกินไป...”

เสียงของมันแผ่วเบาลงเป็นครั้งแรก

เฟิงอ้าวเทียนจับสังเกตความเปลี่ยนแปลงนั้นได้

“เจ้าก็ไม่ได้ควบคุมทุกอย่างอย่างที่พูด”

มังกรดำหันกลับมาจ้องเขา ก่อนเสียงคำรามจะสั่นสะเทือนทั่วหุบเขา

“จงรักษาชีวิตของเจ้าไว้ให้ดี ผู้สืบทอด เพราะเมื่อรอยแยกเปิดเต็มที่ สิ่งที่อยู่เบื้องหลังข้าจะไม่ยอมให้เจ้ามีโอกาสเลือกอีก”

ร่างของมันเริ่มจางหายไปพร้อมกับหมอกดำ ทว่าก่อนจะหายไปอย่างสมบูรณ์ มันสะบัดหางใส่ภูเขาเบื้องล่าง

แรงกระแทกทำให้ผนังหินพังทลาย เผยให้เห็นเสาหินเจ็ดต้นที่ฝังอยู่รอบแกนกลางของเขตผนึก เสาหกต้นดับแสงไปแล้ว เหลือเพียงต้นสุดท้ายที่ยังส่องประกายสีทองริบหรี่

อวิ๋นจงมองเสาหินเหล่านั้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“เสาทั้งเจ็ดคือแกนรักษาเขตแดน หากต้นสุดท้ายดับลง รอยแยกบนฟ้าจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์”

“แล้วเราต้องทำอย่างไรถึงจะหยุดมันได้”

หลินซีเหยาถามทันที

อวิ๋นจงส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนก้มมองแผ่นหยกที่มีอักขระใหม่ปรากฏขึ้น

“ไม่ใช่การซ่อมเสาหิน แต่ต้องทำให้ต้นกำเนิดทั้งสองกลับมาสมดุล หากพลังทองและแดงปะทะกันอีกครั้ง เขตแดนจะพังเร็วยิ่งกว่าเดิม”

เฟิงอ้าวเทียนมองฝ่ามือของตนเอง มังกรทองยังคงหมุนวนอยู่ภายในเส้นชีพจร ขณะที่พลังสีแดงสงบนิ่งลงชั่วคราว แต่ลวดลายเหนือหัวใจกลับชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

เขาเข้าใจแล้วว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการเอาชนะมังกรดำ

หากเขาไม่เรียนรู้ที่จะควบคุมต้นกำเนิดทั้งสอง เขตแดนที่กักขังมันไว้ก็จะกลายเป็นประตูที่เขาเปิดออกด้วยมือตัวเอง

หลินซีเหยาเดินเข้ามายืนข้างเขา

“เราไม่จำเป็นต้องหาคำตอบทั้งหมดในตอนนี้ แต่ต้องหยุดรอยแยกก่อนที่มันจะขยายไปถึงอาณาจักร”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ข้าจะควบคุมพลังทั้งสองให้ได้ ส่วนเจ้าช่วยหาวิธีประคองเสาหินต้นสุดท้าย”

“ตกลง”

นางตอบโดยไม่ลังเล

ทั้งสองหันไปมองยอดเขาที่กำลังแตกร้าวพร้อมกัน เบื้องบน รอยแยกบนท้องฟ้าขยายออกทีละน้อย ขณะที่แสงสีทองจากเสาหินต้นสุดท้ายริบหรี่ลงทุกขณะ

ไกลออกไปอีกฟากของรอยแยก เงาขนาดมหึมาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านความมืด ดวงตาหลายคู่เปิดขึ้นพร้อมกัน ราวกับมีบางสิ่งรับรู้แล้วว่าผนึกที่กั้นระหว่างสองโลกกำลังจะสิ้นสุดลง

และครั้งนี้ แม้แต่มังกรดำก็อาจไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดอีกต่อไป