Chapter 12

ร่างกายเบาหวิวอย่างน่าเหลือเชื่อ เหล่มองซองยาเห็นว่าหายไปสองเม็ดก็พลันครุ่นคิด ตัวเองอาจจะเพลียมากจนจำไม่ได้ว่ากินยาไปแล้วล่ะมั้ง

พาดกระเป๋าทรงเฉียง ขยับหัวเข็มขัดก่อนรัดสายนาฬิกาข้อมือ หันดูความเรียบร้อยของชุดนักศึกษาอีกครั้งแล้วจึงออกจากห้อง

ขาสองคู่ชะงักพร้อมกัน และเป็นกริมม์เองที่ผงกศีรษะให้อีกฝ่ายก่อนเลี่ยงออกมา ทว่า แกสตันซึ่งความตั้งใจเดิมถูกเด็กคนนั้นพับเก็บอย่างรวดเร็วทำได้แค่เรียกเสียงเหิน

“ครับ”

“หะ…หายดีแล้วเหรอ” 

“ยังแสบ ๆตรงรอยครูดกับถนน นอกนั้นปกติดีครับ” นัยน์ตาหลุบไปทางขวา ความข้องใจเรื่องเมื่อวานยังคงอยู่ แต่หากเอ่ยถาม จะมีอะไรดีขึ้นงั้นเหรอ “ผมไปเรียนก่อนนะ”

“อืม” ชายหนุ่มยังอยากต่อบทสนทนาอีกเล็กน้อย “ขอเลขบัญชีหน่อยสิ จะโอนเงินให้”

“ค่าอะไร”

“เรื่องเมื่อวาน” 

เด็กหนุ่มถอนหายใจ หยิบปากกาฉีกสมุดเลกเชอร์มาเขียนสิ่งที่เขาต้องการแล้วก้าวลงบันไดไม่เร่งรีบนัก เพราะยังรู้สึกปวดแสบในหลาย ๆจุด

แกสตันยังไม่ละสายตาจากแผ่นหลัง และได้เห็นว่าสิ่งที่เด็กคนนั้นแสดงออกต่อกันมันต่างกับคนอื่น ๆในบ้าน ทั้งที่พวกนั้นบุคลิกดุดันน่ากลัว

ถ้านี่ไม่เรียกว่าจงใจกวนประสาท จะให้เรียกอะไรวะ 

----------

การเปลี่ยนแปลงทั้งด้านสภาพแวดล้อมและร่างกายของกริมม์อยู่ในความใส่ใจของเพื่อนเสมอ แต่พอสอบถามก็ได้แค่คำว่าไม่มีอะไร

บอยเหลือบตาสบกับอั้มก่อนผละไปจ้องหน้าเพื่อนอีกคน ทั้งสองคิดเหมือนกันว่า อีกฝ่ายมีรถหรูมาตามเฝ้าโดยชายไม่ซ้ำหน้า แถมวันนี้ยังเอาแต่ทำหน้าเหยเก

“มีเสี่ยเลี้ยงเหรอ” ท่าทีผู้ถูกสอบสวนนิ่งสงบ กะพริบตาปริบพลางเกาหลังคอ

“หูแดงแล้ว”

“ร้อน” เฉไฉด้วยการฟุบศีรษะลงบนท่อนแขน แสร้งหลับทั้งที่ในใจมีความคิดร้อยแปด 

‘ไม่ใช่เสี่ยแต่เป็นนักเลงวิตถารต่างหาก แถมมันไม่ได้เลี้ยงดูด้วย ก็แค่…’

ถึงเวลาเลิกเรียนกริมม์ก็ไปขึ้นรถที่จอดรออยู่โดยไม่ต้องมีใครเสียเวลาตามตัว ตอบคำถามจากพวกนักเลงว่าวันนี้เป็นยังไงด้วยท่าทีซังกะตาย ตามดูกันทั้งวันยังจะสงสัยอีกเหรอ

ถ้าไม่รู้จะชวนคุยยังไงก็เงียบ ๆไปดีกว่า เหมือนกันหมดทั้งลูกน้องลูกพี่

เพล้ง!!

กริมม์สะดุ้งเฮือกหันขวับไปยังทิศทางของแก้วปริศนา ผู้หญิงคนนึงนั่งฟุบกับพื้นร้องไห้ตัวสั่น ส่วนเจ้าของบ้านนั่งอยู่บนเก้าอี้บาร์ ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์แต่แผ่นอกกลับยกตัวถี่เร็ว

พลันแกสตันเหลียวมาสบตา เด็กหนุ่มจึงหลุบต่ำแล้ววิ่งขึ้นห้องตัวเองทันที 

พร่ำพูดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเองครู่หนึ่ง แล้วจึงอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดสุภาพเพื่อเริ่มงานที่ร้านของแกสตันตามที่โทมิกำชับ เมื่อเปิดประตู ใบหน้าค่อย ๆแหงนขึ้นก่อนขมวดคิ้วมุ่น “มีอะไรเหรอครับ”

“เงินเข้ายัง” อีกฝ่ายยักคอฉงน “เอาอีกไหม”

 จู่ ๆก็ถูกรวบร่างลงบนเตียง กริมม์ดีดดิ้นแหกปากลั่น “ปล่อยนะโว้ยไอ้บ้า!”

มีเพียงแกสตันที่รู้ว่ากำลังใช้เด็กคนนี้เป็นเครื่องมือตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนั้น พลันเรือนผมชายหนุ่มถูกขยุ้มและออกแรงรั้งจนหน้าแหงน งุนงงในหนแรกก่อนตวาดถาม “มึงทำอะไรวะ”

“คุณนั่นแหละทำอะไร” ครั้นคนจู่โจมเผลอตัว ตนก็เหวี่ยงมือที่ขยุ้มผมแกสตันทิ้ง สาวเท้าวิ่งไปยังรถที่โทมิสตาร์ทเครื่องรอ เมินดวงตาบวมช้ำของผู้หญิงคนนั้น และไม่สนเสียงตวาดเรียกจากชายโรคจิต 

“กะ…เกิดอะไรขึ้นคะ”

“อย่ายุ่ง”