บทที่ 1

ฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม อากาศเดี๋ยวก็อบอุ่นเดี๋ยวก็หนาว

เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังทะลุท้องนภายามราตรี ทำลายความสงบของจวนหย่งอัน

เสวี่ยหยวนที่อยู่เรือนฝั่งตะวันออกไม่รู้ว่าทำผิดเรื่องอะไรถึงได้รับโทษทัณฑ์อย่างหนัก เสียงโอดครวญของนางดังไปทั่วทั้งจวนท่านอ๋องตลอดทั้งราตรี

ในยามเช้า ท่านป้าจ้าวให้หลินซวงเอ๋อร์ไปที่ร้านขายยา และขอให้นางซื้อยาลดไข้กลับมา

หลินซวงเอ๋อร์รีบไปรีบกลับ เมื่อเดินผ่านสวนหลังจวน นางเห็นบ่าวรับใช้สองคนลากอะไรบางอย่างที่เปื้อนเลือดมาแต่ไกล

หลินซวงเอ๋อร์รีบยืนชิดด้านข้างอย่างรวดเร็ว

ขณะที่หน้าผ่านนางไป เธอก็เหลือบไปเห็นโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ แค่เพียงแวบเดียว หลินซวงเอ๋อร์ก็ตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด

นั่นไม่ใช่ใครอื่น นั่นก็คือเสวี่ยหยวนที่ส่งเสียงกรีดร้องตลอดทั้งคืน

หลินซวงเอ๋อร์ไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน จึงตกใจกลัวจนตัวแข็งอยู่กับที่อยู่ครู่หนึ่ง

"เจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่?"

ท่านป้าจ้าวผู้ดูแลจวนไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างหลังนางตั้งแต่เมื่อไหร่ นัยน์ตาอันแหลมคมคู่นั้นจับจ้องไปที่นาง

“ยาที่ข้าให้เจ้าไปซื้ออยู่ที่ไหน？”

หลินซวงเอ๋อร์รีบถอนสายตากลับมา แล้วยื่นยาที่อยู่ในมือให้ท่านป้าจ้าว: "ซื้อกลับมาแล้ว ล้วนแล้วแต่เป็นยาลดไข้"

ท่านป้าจ้าวรับยามาแล้วกำลังจะจากไป จู่ๆหลินซวงเอ๋อร์ก็ถามขึ้นมาทันทีว่า: "ท่านป้าคะ จะเอายานี้ไปให้ใครใช้หรือคะ？"

ปกติแล้วท่านป้าจ้าวดีต่อนางมาก นางพูดเช่นนี้ก็เพราะความห่วงใย

แต่ท่านป้าจ้าวกลับผิดแปลกไปจากเดิม และพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมมาก: " ไม่ควรมองก็อย่าไม่ควรถามก็อย่าถาม ในฐานะเป็นคนของจวนอ๋อง หากกระทำผิดแม้แต่เพียงน้อยนิดก็จะต้องจ่ายด้วยทุกขเวทนาอันเจ็บปวด"

“เจ้าก็ได้เห็นจุดจบของเสวี่ยหยวนแล้ว นางไม่รู้สถานะของตนเอง คิดในเรื่องที่ไม่ควรคิด!”

หลินซวงเอ๋อร์ดูเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ "ท่านป้าสั่งสอนถูกต้องแล้ว"

นอกจากการมีชีวิตรอด หลินซวงเอ๋อร์ก็ไม่กล้าคิดอะไรเลย

คนอื่นๆบางทีอาจมีความกล้าที่จะทำผิดพลาด แต่หลินซวงเอ๋อร์ไม่มี

พ่อแม่ของหลินซวงเอ๋อร์เสียชีวิตก่อนวัยอันควร เดิมทีนางมีพี่ชายฝาแฝดชื่อหลินซวง แต่น่าเสียดาย ที่พี่ชายเสียชีวิต ในเหตุการณ์น้ำท่วมเมื่อสองปีก่อน

ลุงและป้ารังเกียจที่นางเป็นสตรีจึงไม่ยอมเลี้ยงดูนาง ยิ่งไปกว่านั้นยังอยากจะนำนางไปขายที่หออี๋หง เพื่อแลกกับค่าฝังศพสองตําลึง

หลินซวงเอ๋อร์พยายามหลบหนีทุกวิถีทาง แต่สิ่งเดียวที่เธอคิดได้คือการไปเป็นหญิงรับใช้ที่จวนอ๋อง

แต่การที่เข้าจวนอ๋องได้ไม่ใช่เรื่องง่าย อีกอย่างสิ่งที่จวนอ๋องไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือหญิงรับใช้

คิดดูแล้วมันก็ใช่

นายหญิงของจวนหย่งอันคือองศ์หญิงเก้าแห่งซีเซี่ย และบุตรชายคนเดียวขององค์หญิงเก้าก็คือเยี่ยเป่ยเฉิง เทพแห่งสงครามผู้ยิ่งใหญ่ที่มีปณิธานอันแน่วแห่งต้าซ่ง

หลายคนพยายามอย่างเต็มเพื่อเข้าไปในจวนอ๋อง แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่หญิงรับใช้ แต่ก็เป็นสิ่งที่หลายคนอยากจะเป็นแต่ก็ไม่ได้เป็น

เพื่อความอยู่รอด หลินซวงเอ๋อร์ไม่มีทางเลือก นางสวมเสื้อผ้าของพี่ชาย มัดผม พันหน้าอกเอาไว้ แล้วใช้ชื่อพี่ชาย ปลอมตัวเป็นชายแล้วเข้าไปเป็นทาสที่ต่ำต้อยที่สุดในจวนอ๋อง

ตอนที่เข้าจวนอ๋องครั้งแรกนางอายุเพียงสิบสี่ปี เป็นช่วงเวลาที่แยกแยะรูปร่างหน้าตาได้ยาก คนในจวนอ๋องจึงไม่มีผู้ใดรู้ว่านางเป็นสตรี และนางก็เก็บความลับนี้เอาไว้เป็นเวลาสองปี

ในสายตาของท่านป้าจ้าว มีเพียงหลินซวงเท่านั้นที่ทำให้หนักใจน้อยที่สุด เขาปฏิบัติตามหน้าที่ มีรูปลักษณ์ที่งดงาม หน้าเรียวเล็กประณีตสมส่วน ไม่ด้อยไปกว่าสตรีเลย

ดูเผินๆท่านป้าจ้าวจะเข้มงวดกับเขา แต่จริงๆแล้วชอบเขามาก จึงมักจะกล่าวชี้แนะเขาเป็นการส่วนตัว ครั้งนี้ก็เช่นกัน

“วันนี้เจ้ากลับไปที่เรือนฝั่งตะวันออก ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ท่านอ๋องเป็นคนโมโหร้าย หากท่านเรียกขานเจ้า เจ้าก็เข้าไปปรนนิบัติ ถ้าไม่เรียกเจ้า เจ้าก็อย่าไปรบกวนท่าน”

เรื่องของนายท่าน หลินซวงเอ๋อร์ไม่กล้าถาม จึงทำได้แค่พยักหน้า และจดจำคำพูดของท่านป้าจ้าวเอาไว้ในใจ

เดิมที เธอกับเสวี่ยหยวนอาศัยอยู่ด้วยกันที่เรือนฝั่งตะวันออก

เสวี่ยหยวนเป็นหญิงรับใช้ในจวน ดูแลกิจวัตรประจําวันต่างๆของท่านอ๋องเป็นหลัก แต่นางไม่เหมือนกัน นางมีหน้าที่แค่กวาดลานจวนเท่านั้น ปกติแล้วแม้แต่หน้าท่านอ๋องก็ไม่ได้เห็น

ตอนนี้เสวี่ยหยวนถูกขับไล่ออกจากจวนแล้ว หญิงรับใช้คนใหม่ก็คงหาได้ไม่รวดเร็วนัก

แต่หลินซวงเอ๋อร์ไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ นางเป็นเพียงแค่คนทำความสะอาดลานจวนคนหนึ่ง กวาดลานจวนให้สะอาดเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของนาง

หลังจากส่งยาไปที่ห้องครัวแล้ว หลินซวงเอ๋อร์ก็กลับมาทางเดิม ระหว่างทาง หญิงรับใช้หลายคนก็รวมตัวกันกระซิบกระซาบอยู่ด้านหลังภูเขาจำลอง

“ไม่รู้ว่าเสวี่ยหยวนทำผิดอะไร วันนี้ท่านอ๋องถึงได้เกรี้ยวโกรธถึงเพียงนี้”

“เรือนฝั่งตะวันออกไม่มีใครแล้ว ท่านอ๋องก็ขังตนเองอยู่ในเรือนตามลำพัง และไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้”

“เมื่อเสวี่ยหยวนจากไป ข้างกายของท่านอ๋องก็ไม่มีใคร คงจะดีไม่น้อยถ้าข้าสามารถปรนนิบัติอยู่ข้างกายท่านอ๋องได้…”

เมื่อได้ยินดังนี้ ชิวจวี๋ที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มไม่พอใจ: "ยังไม่ถึงคราวของเจ้าหรอก ท่านอ๋องจะไปชอบเจ้าได้อย่างไร ถ้าไม่ใช่เพราะเสวี่ยหยวนใช้กลอุบายบางอย่าง คนที่ไปปรนนิบัติอยู่ข้างกายท่านอ๋องจะต้องเป็นข้า! "

ชิวจวี๋เป็นหญิงรับใช้ในจวนที่เรืองอำนาจที่สุด ป้าของเธอก็คือท่านป้าหลี่ของเรือนฝั่งตะวันตก ปกติแล้วเธอมักจะอวดดีไม่เห็นหัวใครเพราะคิดว่ามีคนคอยหนุนหลังอยู่ และมักจะเอาเปรียบสาวใช้และคนรับใช้ในจวนอยู่เสมอ

ทันทีที่หลินซวงเอ๋อร์ได้ยินเสียงของชิวจวี๋ ก็อดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้า และแทบจะอยากออกไปจากที่นี่ในทันที

ชิวจวี๋กลับเห็นนางอย่างรวดเร็ว

“หลินซวง เจ้าหยุดนะ!”

หลินซวงเอ๋อร์หยุดชั่วคราว และกล่าวด้วยรอยยิ้ม "พี่ชิวจวี๋"

“เจ้ากำลังแอบฟังอะไรอยู่?”

หลินซวงเอ๋อร์กล่าวว่า: "ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย ข้าแค่เดินผ่านมาเฉยๆ"

ชิวจวี๋ไม่คิดที่จะปล่อยนางไป กล่าวอย่างหยิ่งผยองว่า: "ข้าไม่สนว่าเจ้าจะผ่านหรือไม่ได้ผ่านมา แต่เจ้าต้องทำความสะอาดลานจวนนี้แทนพวกข้า!"

หลินซวงเอ๋อร์กล่าวว่า: "ข้าไม่ได้ดูแลพื้นที่บริเวณนี้ ท่านป้าจ้าวให้ข้ารับผิดชอบแค่เรือนฝั่งตะวันออกเท่านั้น"

ชิวจวี๋ไม่ยอมลดละ: “อย่าเอาท่านป้าจ้าวมาขู่ข้านะ ถ้าเจ้าอยากจะอยู่ในจวนท่านอ๋องต่อไป ก็ทำงานทั้งหมดแทนพวกข้าเสียแต่โดยดี มิฉะนั้นคนที่ไม่มีคนคุ้มกะลาหัวอย่างเจ้า แค่ข้าบอกท่านป้าของข้า รับรองว่าเจ้าจะถูกไล่ออกจากจวนท่านอ๋องอย่างแน่นอน！”

เมื่อเห็นว่าหลินซวงเอ๋อร์ปฏิเสธ ชิวจวี๋จึงกล่าวอีกครั้งว่า: "เจ้าคิดให้ดีๆนะ พอเสวี่ยหยวนไปแล้ว ข้าจะต้องถูกส่งให้ไปปรนนิบัติอยู่ข้างกายท่านอ๋อง ถ้าเจ้าทำให้ข้าขุ่นเคืองใจ จะมีจุดจบอย่างไรเจ้ารู้ดี !"

หลินซวงเอ๋อร์ไม่มีทางเลือก

เธอรู้จุดจบของการที่ทำให้คนต่ำทรามขุ่นเคืองใจ

เมื่อเห็นหลินซวงเอ๋อร์ทำความสะอาดลานจวนให้พวกนางเสียแต่โดยดี ชิวจวี๋ก็รู้สึกภาคภูมิใจมากยิ่งขึ้น

“ดูสิ ข้าบอกแล้วว่าเขารังแกง่ายจะตาย!”

ตอนดึก

หลินซวงเอ๋อร์กลับมาที่ห้องของตนอย่างเหนื่อยล้าทั้งกายใจ

หลังจากถอดผ้าพันหน้าอกออกทีละชั้นๆแล้ว หลินซวงเอ๋อร์ก็ไปอาบน้ำที่ห้องห้องน้ำ

พอออกจากห้องอาบน้ำแล้ว เธอก็เปลี่ยนชุดธรรมดา

ภายใต้แสงจันทร์อันสาดส่อง ผมดำเงางามของนางราวกับน้ำตก ผิวขาวผ่องเป็นยองใย บนใบหน้าอันงดงาม มีริมฝีปากแดงดุจเกสรดอกบีโกเนียที่รอบานสะพรั่ง

พอเปิดหน้าต่าง หลินซวงเอ๋อร์ก็นอนตะแคงอยู่บนเตียง ผมดำเงางามสยายไปนอกขอบเตียง

นางหยิบถุงผ้าออกมาจากใต้หมอน บนถุงผ้า มีเป็ดแมนดารินที่เสหมือนจริงคู่หนึ่งอยู่

ที่มุมขวาล่างของถุงผ้า มีอักษรคำว่า"ฉี"ที่บิดบิดเบี้ยวเบี้ยวอยู่ตัวหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะไม่เข้ากันเล็กน้อย

หลินซวงเอ๋อร์ไม่รู้หนังสือ แค่คำว่า"ฉี"ตัวเดียว นางต้องฝึกฝนซ้ำๆเป็นเวลานานกว่าจะปักลงไปได้

แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่เป็นที่น่าพึงพอใจ

นางวางถุงผ้าลงไว้บนหน้าอกของตนเอง ในสมองนึกถึงแต่คำสัญญาของชายผู้หนึ่งที่ให้ไว้แก่นางวนไปมาอยู่ซ้ำๆ

“ซวงเอ๋อร์ เจ้ารอข้าอีกสองปี เพียงแค่สองปีเท่านั้น การสอบขุนนางในปีหน้า ข้าจะต้องสอบระดับเกาจ้งได้อย่างแน่นอน”

หลินซวงเอ๋อร์เฝ้ารอ และหวังว่าวันนั้นจะมาถึงในเร็ววัน

ด้วยความหวานซึ้งนี้ ทำให้นอนหลับได้อย่างรวดเร็ว

ในขณะที่สะลึมสะลืออยู่นั้น เสียงแหบแห้งต่ำทุ้มก็ดังขึ้นที่ข้างหู

หญิงสาวที่อยู่บนเตียงกระพือขนตาเบาๆ

"ใครก็ได้ มานี่หน่อย..."

เสียงของชายผู้หนึ่งปลุกหลินซวงเอ๋อร์ให้ตื่นขึ้นมา