LOGIN“ท่านอิ่มแล้ว เช่นนั้น ข้าคงต้องขอตัวกลับจวนก่อน ท่านพี่เองก็อย่าหักโหมจนเกินไปนัก" นางเอ่ยบอก พล
วันถัดมาแสงตะวันสาดส่องเจิดจ้าทะลุผ่านกระดาษกรุหน้าต่าง บ่งบอกเวลาว่าล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเที่ยงวันแล้วภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนอันหนิงกลับยังคงปิดเงียบสนิท ไม่มีบ่าวไพร่คนใดกล้าเข้ามารบกวนหรือเรียกให้ตื่น เพราะพ่อบ้านหวังได้กำชับทุกคนไว้แล้วว่า ห้ามผู้ใดเข้าใกล้เรือนนี้เด็ดขาด เนื่องจากนายท่านกลับมาดึกดื่นหวังอวี้หลานค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ทันทีที่นางขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความรู้สึกปวดร้าวและเมื่อยล้าก็แล่นริ้วไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ราวกับถูกกองทัพม้าศึกนับหมื่นเหยียบย่ำมาทั้งคืนนางครางแผ่วเบา พลางก้มลงมองสภาพร่างกายของตนเองใต้ผ้าห่มขนสัตว์ ผิวพรรณที่เคยขาวเนียนกระจ่างใส บัดนี้เต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงช้ำ รอยดูดดึง และรอยขบกัดกระจายอยู่ทั่วเนินอก หน้าท้อง บั้นเอว และเรียวขาทั้งสองข้าง ชายผู้นั้น ช่างเอาแต่ใจเสียจริง เขารีดเค้นเรี่ยวแรงของนางจนแทบจะสลบคาอกเขาไม่รู้กี่รอบ“ตื่นแล้วหรือ อวี้เอ๋อร์เด็กดี”เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเกียจคร้านและพึงพอใจอย่างที่สุดดังขึ้นที่ข้างหู ก่อนที่ท่อนแขนหนักอึ้งและเต็มไปด้วยกล้ามเ
ดวงตาคมกริบของเซียวจิ้งเฉินหรี่ลงจ้องมองคอเสื้อคลุมของนางที่ร่นลงมาตามจังหวะการขัดตัว เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่องที่เบียดชิดกัน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมหวานบนตัวของนางกำลังทำลายล้างความอดทนของเขาจนย่อยยับความอดกลั้นที่สะสมมานานหลายเดือนพังทลายลงในพริบตา“ท่านพี่ ขยับไหล่มาทางซ้ายนิดหนึ่งสิเจ้าคะ ข้าจะขัด...”ยังไม่ทันที่หวังอวี้หลานจะเอ่ยจบประโยค เสียงของนางก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับเสียงน้ำที่แตกกระจายดังซ่าเซียวจิ้งเฉินตวัดท่อนแขนแกร่งที่เปียกชุ่ม คว้าหมับเข้าที่เอวคอดของนาง ก่อนจะออกแรงดึงเพียงกระตุกเดียว ร่างบอบบางของหวังอวี้หลานก็ถลาร่วงหล่นลงมาในอ่างอาบน้ำ ทับลงบนตักของเขาพอดี จนนางร้องอุทานเสียงหลงน้ำร้อนในอ่างล้นทะลักสาดกระเซ็นออกไปเปียกชุ่มพื้นไม้ เสื้อคลุมตัวบางและชุดซับในผ้าไหมของนางเปียกโชกแนบลู่ไปกับผิวเนื้อในทันที เนื้อผ้าสีขาวเมื่อโดนน้ำก็แปรสภาพกลายเป็นผ้าโปร่งใส เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง ยอดปทุมถันสีระเรื่อที่ดันชูชัน และหน้าท้องแบนราบที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเนื้อผ้าอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับไม่ได้สว
“ท่านขี่ม้าฝ่าลมหนาวมาหลายวันหลายคืน เนื้อตัวมีแต่คราบฝุ่นและเหงื่อ เสื้อผ้าก็เย็นเฉียบ ข้าเห็นท่านเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ ข้าปวดใจยิ่งนักนะเจ้าคะ”“ข้าไม่เหนื่อย พละกำลังของข้ามีเหลือเฟือพอที่จะกอดเจ้าไปจนถึงเช้า”เขาเถียงเสียงพร่า พยายามจะซุกไซ้ใบหน้าลงมาอีก“แต่ข้าอยากให้ท่านสบายตัวนี่เจ้าคะ”นางเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง รั้งลำคอแกร่งให้เงยขึ้นมาสบตา“ท่านปล่อยข้าให้ลุกขึ้นก่อนเถอะ ข้าจะปรนนิบัติให้ท่านได้อาบน้ำชำระกาย ผ่อนคลายความเมื่อยล้าเสียก่อน แล้วหลังจากนั้น ข้าจะยอมตามใจท่านทุกอย่าง ท่านอยากจะทำสิ่งใด ข้าก็จะไม่ขัดเลย ดีหรือไม่เจ้าคะ”สายตาเว้าวอนและน้ำเสียงที่หวานหยดย้อย ทำเอาเส้นสติของชายหนุ่มถึงกับสะดุดเซียวจิ้งเฉินสูดลมหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ดิบที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาหลุบตาลงมองเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นของตนเองสลับกับผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกของนาง ก็ตระหนักได้ว่าหากเขายังดึงดันรังแกนางต่อไป คราบสกปรกและเสื้อผ้าที่หยาบกระด้างของเขาอาจจะทำให้ผิวเนื้อบอบบางของนางต้องระคายเคืองและเกิดรอยถลอกได้เขากัดฟัน จำใจถอยห่างและดึงร่างขอ
ดวงตาของหวังอวี้หลานเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ จูบของเขาในครั้งนี้ไม่นุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อนๆ มันเต็มไปด้วยความกระหาย ดิบเถื่อน และหิวโซราวกับหมาป่าที่อดอยากมาแรมเดือนริมฝีปากหนาขบเม้มและดูดดึงกลีบปากนุ่มของนางอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนและพัวพันกับลิ้นเล็กๆ ของนางอย่างตะกรุมตะกราม เขาดูดกลืนลมหายใจและเสียงประท้วงของนางไปจนหมดสิ้นสิ่งที่ทำให้หวังอวี้หลานรู้สึกแปลกใหม่และหวามไหวไปถึงหัวใจ คือสัมผัสสากระคายของหนวดเครา ที่ขึ้นครึ้มอยู่ตามแนวสันกรามและปลายคางของเขายามที่เขาบดจูบและขยับใบหน้าไปมา ไรหนวดที่แข็งกระด้างเหล่านั้นเสียดสีเข้ากับผิวแก้มและรอบริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม มันสร้างความรู้สึกแปลบปลาบ และเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้รสจูบที่ร้อนแรงและสติที่ยังไม่ตื่นดี ทำให้หวังอวี้หลานคิดว่าตนเองกำลังฝันถึงเขากลางดึก แต่ความเจ็บแปลบเบาๆ จากหนวดเครา และแรงรัดที่เอว ซึ่งแน่นจนกระดูกแทบหัก ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าบุรุษที่กำลังกลืนกินนางอยู่
เสียงตะโกนลั่นของพ่อบ้านหวังดังทะลุเข้ามาถึงในเรือนอันหนิงน้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความตื่นเต้นและร้อนรนสุดขีด“ท่านแม่ทัพ…ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว เร่งไปเตรียมน้ำอุ่นและอาหารเร็วเข้า”สรรพเสียงที่ดังกึกก้องปลุกให้คนที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งสุดตัวหวังอวี้หลานงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ดวงตาที่ยังคงฉ่ำปรือด้วยความง่วงงุนกะพริบถี่ๆ สมองของนางยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่นัก นางได้ยินเพียงคำว่า ‘ท่านแม่ทัพ’ แว่วเข้ามาในโสตประสาท‘ท่านพี่? ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ? แต่ นี่มันเพิ่งจะเลยเที่ยงคืนมาไม่นานไม่ใช่หรืออย่างไร’ร่างอรชรผุดลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความรีบร้อน ด้วยความที่ยังสะลึมสะลือและเพิ่งตื่นจากการหลับลึก นางจึงลืมที่จะหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ เรือนร่างเย้ายวนในยามนี้จึงถูกห่อหุ้มไว้เพียงชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวบริสุทธิ์เท่านั้นนางก้าวเท้าเปลือยเปล่าลงบนพื้นไม้กระดานที่ปูพรมขนสัตว์ หวังจะเดินไปแอบฟังที่ประตูเพื่อให้แน่ใจ แต่สองเท้ายังก้าวไปไม่ถึงครึ่งทาง บานประตูไม้ก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรง
“ตอนแรกก็ใช่ ข้ายอมรับว่าตอนที่รู้ข่าวว่าเสด็จพ่อส่งบุตรีของหวังจงหมิงไปให้เจ้า ข้าโกรธและเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ คิดว่าเจ้าต้องรับงูเห่าไปเลี้ยงไว้ในจวนเสียแล้ว”องค์รัชทายาทหัวเราะเบาๆ“แต่ใครจะไปคิดเล่าว่า ลูกสาวของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น จะกลับกลายเป็นสตรีที่ชาญฉลาด เด็ดเดี่ยว และมีคุณธรรมยิ่งกว่าบิดาของตนหลายเท่านัก ขนาดยอมแลกชีวิต ช่างเป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า”องค์รัชทายาทหันไปพยักหน้าให้องครักษ์คนสนิทของพระองค์ นำหีบไม้จันทน์หอมขนาดกลางสองใบมาวางไว้บนโต๊ะ“หีบใบนี้ เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจนำมามอบให้ ถือเสียว่าเป็นของรับขวัญจากศิษย์พี่ มอบให้แก่น้องสะใภ้ ก็แล้วกัน”เซียวจิ้งเฉินมองหีบทั้งสองใบด้วยความประหลาดใจ“ศิษย์พี่ นี่มัน”“ในหีบนี้คือทองคำจำนวนหนึ่ง ผ้าไหมเนื้อดีที่สุดจากแดนใต้ เครื่องประดับหยกมันวาวที่สตรีในวังหลวงนิยมกัน และโสมพันปีชั้นเลิศ”องค์รัชทายาทอธิบาย “เจ้าบอกเองว่านางเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย และเพิ่งสูญเสียมารดาไป ข้าวของเหล่านี้คงพอจะช่วยปลอบประโลมจิตใจและบำรุงร่างกายให้นางได้บ้าง ฝากนำไปให้นางด้วย และบอกนางว่า ข้าและราชบัลลังก์ต้าฉู่ เป็นหนี้บุญคุณนางในครั้งนี้
กึก กึกแรงสั่นสะเทือนจากพื้นกระดานไม้ปลุกให้สติสัมปชัญญะที่ล่องลอยกลับมาเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้งความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีและความหิวโหยหายเป็นปลิดทิ้ง ไป๋เหมยสะดุ้งสุดตัว สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สองมือบางรีบยกขึ้นคลำตามใบหน้าและลำตัวของตนเอง ร่างกายนี้เต่งตึงด้วยความเยาว์วัย แต่กลับดูซูบซีด และผอมบาง น
ห้องเก็บของ ในเรือนหลังเก่าที่ห่างไกลผู้คนของหอจุ้ยฟาง“ฮือ ช่วยข้าที ผู้ใดก็ได้ ช่วยข้า ข้ายังไม่อยากตาย”เสียงของไป๋เหมยค่อยๆ แผ่วเบาลงจนกลายเป็นเพียงเสียงสะอื้น นางทุบประตูจนกระดูกข้อนิ้วแตกยับ เลือดสีสดอาบย้อมบานประตูเหล็กจนเป็นรอยฝ่ามือแดงฉาน แต่ในสถานที่ที่ถูกปิดตาย ซ้ำยังถูกลืมเลือนด้วยแผนกา
ท่ามกลางความมืดมิดที่เหน็บหนาว กลิ่นธูปหอมฉุนกึกผสมผสานกับกลิ่นชาดทาปากลอยแตะจมูก สติสัมปชัญญะที่เคยแตกซ่านค่อยๆ หลอมรวมกันอีกครั้ง ร่างกายที่ควรจะแหลกเหลวจากการถูกทุบตีและทรมานจนสิ้นใจ กลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังนั่งอยู่บนพาหนะที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้า‘ไป๋เหมย’ พยายาม
เมื่อย้อนมองกลับไปในชาติภพที่แล้ว นางเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอและน่าเวทนา ไร้ซึ่งบ้านให้พักพิง ไร้ญาติขาดมิตรให้พึ่งพา เป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งที่ถูกต้อนเข้าสู่กรงทองอันโสมมของหอคณิกาตั้งแต่อายุยังน้อย ต้องจำทนมีชีวิตตกลงไปในวังวนแห่งตัณหาและเล่ห์เหลี่ยมมารยาอย่างไม่มีทางเลือก นางต้องปั้นห







