2

“เขาบอกให้เจ้าส่งจดหมายถึงเขาได้เลย ภายในสามวันนี้เขาจะทำตัวให้ว่างเพื่อรอเจ้าคนเดียว” ในยุคสมัยนี้บ้านของพ่อค้าหรือผู้มีอันจะกินทุกหลังคาเรือนล้วนมีนกพิราบส่งสาร แม้แต่น้องสาวของเขาก็มี เพราะนางต้องไปเรียนอยู่ต่างหมู่บ้าน นกสื่อสารจึงจำเป็นที่สุดในการติดต่อถึงกัน

“ให้ข้านัด..” ใบหน้านวลสวยใสไร้ที่ติแปลกใจกับคำตอบ “ทำไมข้ารู้สึกเหมือนเขาเจาะจงเกินไปแบบนี้เล่าต้าเกอ”

หยางส่ายศีรษะ ใบหน้าเคร่งเครียด “ข้าก็รู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่ถูกเรียกไปคุยส่วนตัวแล้ว ท่านหลางยังบอกด้วยนะว่าตอนนี้เรื่องนี้มีแค่เขากับที่ปรึกษาเท่านั้นที่รู้ แต่ถ้าภายในสามวันไม่ได้คำตอบหรือเงินมาวางไว้ตรงหน้า ทุกคนในสำนักงานรวมถึงร้านค้าที่ติดต่องานด้วยจะรู้ทั้งหมด ข้าจะกลายเป็นคนไร้ที่ยืน ไร้งานในทันที” เล่าให้น้องสาวฟังอย่างไม่ปิดบังขณะมองใบหน้าเคร่งเครียดของนางไปด้วย “แล้วเจ้าจะเอายังไง”

“จะให้ทำอย่างไรได้เล่า ถ้าข้าไม่ทำแล้วท่านจะไม่เดือดร้อนกระนั้นหรือ”

“ข้าขอโทษนะเสี่ยวเอ๋อร์ ขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้เจ้าต้องเดือดร้อนไปด้วยแบบนี้” หน้าสลดด้วยความรู้สึกผิดคับอก

“ข้ารู้ว่าพี่ใหญ่ทำเพื่อทุกคนในครอบครัวมาตลอด และรู้ด้วยว่าท่านไม่ใช่คนขี้โกง ไม่ต้องพูดคำว่าขอโทษหรอก” พี่ชายนางไม่ได้ขี้โกงแต่เหลี่ยมจัดไปหน่อยเท่านั้น ประมาทจนเกิดเรื่องและจะกลายเป็นคนโกงทันทีถ้าหาเงินมาคืนไม่ได้ภายในกำหนด

“ข้าขอโทษนะเสี่ยวเอ๋อร์ ข้าขอโทษ ๆ” ได้ยินคำพูดปลอบโยนที่ไม่ค่อยอ่อนโยนจากน้องสาวสุดที่รัก น้ำตาของพี่ชายก็ไหลล้นตา พรั่งพรูคำว่าขอโทษออกมาซ้ำ ๆ

ได้เห็นน้ำตาของลูกผู้ชายที่นางจำได้ว่าเคยเห็นเมื่อตอนที่เสียมารดาไป ตอนนั้นด้วยความเป็นเด็กจึงไม่ค่อยประสีประสาว่าพี่ชายร้องไห้ทำไม แต่ตอนนี้นางโตแล้ว รับรู้ได้เป็นอย่างดี จึงรู้สึกเศร้าใจนัก และตัดสินใจอย่างไม่มีลังเลว่าจะทำในสิ่งที่ฝืนใจครั้งนี้เพื่อพี่ชายที่เป็นเสมือนบิดาคนนี้

“ไม่ต้องร้อง ข้าจะช่วยท่านเอง เงียบนะ”

“เทียนเอ๋อร์.. เสี่ยวเอ๋อร์ พี่..ขอโทษ ขอ..โทษ” เสียงสะอื้นไห้หนักหน่วง แค่นคำพูดขอโทษออกมาได้อย่างยากเย็น “พี่ตายเสียดีไหม ถ้าพี่ตายเจ้ากับหยวนหยวนก็จะสบาย”

ผลัวะ!

มือเล็กเหวี่ยงหมัดใส่ต้นแขนแน่น ๆ ของพี่ชายเต็มแรงด้วยความโกรธสุดขีด

“เลิกพูดบ้า ๆ สักที! ตายแล้วมันแก้ปัญหาได้หมดหรือไง ตายไปแล้วหมดภาระตรงไหน ข้ากับพี่สะใภ้อาจต้องกลายเป็นทาสของเจ้านายพี่ อาจจะต้องลำบากหนักยิ่งกว่าเก่าอีก”

“พี่ขอโทษ ตอนนี้สมองพี่ตันไปหมดแล้ว พี่คิดอะไรไม่ออกเลยจริง ๆ นอกจากความตายที่ทำผิดต่อเจ้า”

“อย่าคิดเรื่องตายอีกถ้าไม่อยากรู้สึกผิดต่อข้า.. รับปากข้าสิพี่ใหญ่”

“อือ” น้ำตาลูกผู้ชายไหลหนักจนไม่อาจเปล่งเสียงออกไปได้ ได้แต่พยักหน้าตอบรับในลำคอ

.......................

หอนางโลม

“อา..อา..ท่านหลางเจ้าขา อา..ซู้ด..ท่านหลางข้าเสียว แรง ๆ เลยเจ้าค่ะ ท่านหลางเจ้าขา อา...” หญิงสาววัยละอ่อนที่อยู่ในท่านอนหมอบ โก่งก้นรับแรงกระแทกจากหนุ่มใหญ่กำลังดีไม่มีตก ปากก็ร้องครวญครางด้วยความเสียวซ่านไม่หยุด

“ข้าก็เสียว ก้นเจ้านี่มันคับแน่นดีกว่าข้างหน้าเสียอีก ทำให้ข้ารู้สึกดีเป็นบ้า” แล้วมือใหญ่ก็ตีป๊าบลงบนสะโพกเล็กนุ่มนิ่มหนึ่งที ขยำขยี้ตามแรงอารมณ์ที่ใกล้ถึงจุดปะทุ “อา...” ร่างหนาพ่นน้ำกามใส่เต็มที่ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนตัวลงนอนแผ่หลาบนฟูกนุ่ม

ความเสียวที่เกือบจะใกล้ถึงฝั่งของนางโลมสาวต้องหยุดลงฉับพลัน เมื่อเขาชักดาบเล่มใหญ่ออกจากช่องแคบด้านหลัง.. แม้จะหัวเสียแต่นางก็รู้หน้าที่อย่างดี รีบขยับตัวเอาผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดดาบของเขา แล้วเริ่มจับโยกไปมาก่อนจะใช้ปากเล้าโลมให้ตื่นตัวอีกครั้ง

“อา..ซู้ด...อือ..ซู้ด..ดีมาก อย่างนั้นแหละ อือ..” ร่างหนาสมส่วนเต็มไปด้วยมัดกล้าม เกร็งด้วยความเสียวซ่าน มองศีรษะที่ขยับโยกขึ้นลงอยู่กลางลำตัวอย่างพอใจ “ปากของเจ้าดีกว่าก้นของเจ้าอีกนะรู้ตัวหรือเปล่า อา..ซู้ด..”

“ถ้าท่านหลางชอบก็อย่าลืมตกรางวัลให้ข้าหนัก ๆ นะเจ้าคะ แล้วข้าจะสนองให้ถึงใจท่านเลยเจ้าค่ะ”

“ถ้าลีลาดีไม่มีตกข้าตกรางวัลหนักอยู่แล้ว อา.. เร็วอีก ๆ ข้าจะเสร็จอีกแล้ว อา..” ร่างหนาที่ถูกเล้าโลมด้วยปากเล็ก ๆ เกร็งกระตุกเมื่อถูกดูดดุนอย่างช่ำชองจนไปถึงจุดหมายอีกครั้ง

หนุ่มใหญ่วัยเกือบ ๆ ห้าสิบที่ยังดูดีราวสามสิบปลาย ๆ นอนอ่อนแรงมองหญิงสาวที่กลืนกินน้ำกามของตน ทำความสะอาดด้วยลิ้นจนเกลี้ยงเกลา และมันก็ทำให้ปืนใหญ่ที่อ่อนตัวเริ่มจะฮึกเหิมขึ้นอีกครั้งในเวลาไม่นาน

“ท่านหลางเจ้าขา ท่านไปกินดีช้างดีม้ามาหรือเจ้าคะ ทำไมถึงได้แรงดีไม่มีตกแบบนี้” ดวงตาเรียวเบิกโต ถามยิ้ม ๆ กับความตื่นตัวที่แสนรวดเร็วไม่สมวัยของเขา

“ช่วงนี้ข้าบ้าแต่งาน ไม่ได้ปลดปล่อยมาเป็นเดือน ๆ มันก็ธรรมดาแหละที่จะจุดติดง่าย”

“มิน่า น้ำรักของท่านหลางถึงเข้มข้นและรสจัดจ้านนัก” ตอบพร้อมกับช้อนตายั่วยวนเต็มที่