ตอนที่ 8: มนตราจันทรา และปริศนาไสยขาว

ม้าศึกวารินพยศชะลอฝีเท้าลง เมื่อกีบเท้าที่ปกคลุมด้วยเกล็ดนาคาแตะลงบนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยน้ำขัง ผิวน้ำในเขตนี้ไม่ได้ใสกระจายเหมือนลำธารทั่วไป แต่กลับมีประกายสีรุ้งจางๆ ลอยล่องราวกับมีน้ำมันหอมระเหยเคลือบไว้ หมอกหนาสีน้ำเงินเข้มโอบล้อมรอบตัวคนทั้งสองจนมองเห็นได้เพียงระยะไม่กี่วา สิงขรสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่นิ่งสงบผิดปกติ แต่มันเป็นความสงบที่ทำให้เขารู้สึกเย็นเยือกไปถึงดวงจิต

วายุบังคับม้าให้หยุดนิ่งหน้า “ศาลเพียงตาโบราณ” ที่ตั้งอยู่ใต้ต้นจามจุรีขนาดยักษ์ซึ่งกิ่งก้านของมันประดับด้วยโคมไฟหินแกะสลักรูปพระจันทร์เสี้ยว แสงจากโคมไฟเหล่านั้นนวลตาและเยือกเย็น ต่างจากแสงสีทองที่ดุดันของมหาโพธิ์ทองที่สิงขรคุ้นเคย

“พักที่นี่ก่อนเถิด สิงขร...” วายุกระโดดลงจากหลังม้าอย่างแผ่วเบา ร่างกึ่งโปร่งแสงของเขาดูจะกลมกลืนไปกับบรรยากาศที่นี่อย่างประหลาด “ที่นี่คือเขตแดนของ ไสยขาว หรือที่พวกนักปราชญ์เรียกว่า มนตราดาราศาสตร์”

สิงขรลงมานั่งพักข้างศาลเพียงตา เขาพิงหลังกับต้นไม้ใหญ่พลางลูบคางอย่างใช้ความคิด “ไสยขาวงั้นหรือ? ข้าเคยได้ยินแต่ไสยดำที่ใช้ฆ่าคน หรือวิชาคงกระพันที่ข้าใช้อยู่ แต่มนตราที่นี่... มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในความฝัน”

วายุขยับมานั่งฝั่งตรงข้าม พลางชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ดวงจันทร์สีเงินดวงยักษ์ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ “คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าไสยศาสตร์มีไว้เพื่ออำนาจและการทำลายล้าง แต่ที่ อารามจันทรประภา แห่งนี้ พวกเขาศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ‘ดวงดาว’ กับ ‘ชะตามนุษย์’ สิ่งที่เจ้าเห็นว่าสวยงามนี้คือวิชา ไสยขาวชั้นสูง ซึ่งเน้นการบิดเบือนความเป็นจริงผ่านจิตใต้สำนึก”

วายุหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเล่าความลับที่ถูกซ่อนไว้ “ความลับของไสยขาวที่นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘ดวงจิตประภัสสรที่ถูกกักขัง’ พระนางจันทราพิลาสไม่ได้ใช้กำลังในการปกครอง แต่ใช้วิชากลืนกินความจริง นางสร้างโลกที่ทุกคนจะได้เห็นในสิ่งที่ตนปรารถนาที่สุด ใครที่สูญเสียคนรัก จะได้พบคนรักที่นี่ ใครที่โหยหาอำนาจ จะได้เห็นตัวเองบนบัลลังก์... แต่มันคือกับดักที่กินวิญญาณเป็นอาหาร”

“หมายความว่า... ศัตรูที่ข้าจะเจอในอาราม ไม่ใช่ทหารที่ถือดาบ?” สิงขรถามพลางขมวดคิ้ว

“มีทั้งทหารและสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น” วายุกระซิบ “ทหารที่นี่คือ หุ่นพยนต์นพเคราะห์ พวกมันถูกสร้างจากศิลาจันทราและบรรจุด้วยดวงจิตของเหล่านักเรียนที่หลงทางในบทเรียนมนตรา พวกมันไม่มีความเจ็บปวดและสามารถใช้เวทมนตร์จากระยะไกลได้ แต่สิ่งที่เจ้าต้องระวังที่สุดคือ ‘เสียงเพลงแห่งพระจันทร์’ หากเจ้าได้ยินเสียงดนตรีไทยที่บรรเลงด้วยความเศร้าสร้อย จงอย่าฟัง... เพราะนั่นคือจุดเริ่มต้นของการสูญเสียตัวตน”

สิงขรกระชับดาบเหล็กน้ำพี้ในมือ แสงสีทองจากตัวดาบดูจะหม่นลงเล็กน้อยเมื่ออยู่ในเขตแดนนี้ “แล้วข้าจะสู้กับความฝันได้อย่างไร? ดาบของข้าฟันสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ได้หรือ?”

วายุยิ้มบางๆ แววตาของวิญญาณผู้พิทักษ์ดูมีความหวัง “ดาบของเจ้ามีพุทธคุณที่ตัดขาดกิเลสได้ สิงขร... แต่มันยังไม่พอ เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะ ‘ปิดตาแต่เปิดใจ’ ไสยขาวแพ้ทางความจริงที่แน่วแน่ หากจิตใจของเจ้าไม่หวั่นไหวไปกับภาพลวงตา มนตราเหล่านั้นก็เป็นเพียงหมอกควัน”

วายุหยิบกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ออกมา ภายในมีของเหลวสีน้ำเงินเรืองแสง “นี่คือน้ำค้างจากใบโพธิ์ที่อาบแสงจันทร์ในคืนวันเพ็ญ... ใช้มันหยดลงบนดาบของเจ้าเมื่อต้องสู้กับพวกหุ่นพยนต์ มันจะช่วยให้คมดาบของเจ้าสามารถกรีดผ่านม่านมนตราได้”

สิงขรรับกระบอกไม้ไผ่มา เขาพิจารณาดูแสงสีน้ำเงินที่วนเวียนอยู่ในน้ำค้างนั้น “วายุ... ทำไมท่านถึงรู้เรื่องพวกนี้ดีนัก? ราวกับว่าท่านเคยเป็นส่วนหนึ่งของอารามแห่งนี้”

วายุเงียบไปนาน สายตามองลึกเข้าไปในดงหมอก “ข้าเคยเป็นศิษย์ที่ถูกลืม... และข้าเคยรักหญิงสาวที่กลายเป็นเพียงภาพวาดในหอสมุดนั้น ความแค้นของข้าไม่ใช่การฆ่า แต่คือการปลดปล่อยดวงจิตที่ถูกจองจำเหล่านั้นให้ไปสู่สุคติตามกฎแห่งกรรมที่แท้จริง”

บรรยากาศรอบศาลเพียงตาเริ่มเปลี่ยนไป เสียงแมลงที่เคยดังระงมกลับเงียบหาย มีเพียงเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ และกลิ่นดอกพิกุลที่หอมฉุนผิดปกติเริ่มลอยมาตามลม สิงขรลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักรบของเขาเตือนว่า “เจ้าของบ้าน” เริ่มจะรับรู้ถึงการมาเยือนของพวกเขาแล้ว

“พวกมันมาแล้ว...” วายุหยิบคันศรไม้แก่นจันทน์หอมขึ้นมา ร่างกึ่งโปร่งแสงของเขาเริ่มเรืองแสงสีน้ำเงินเข้ม “จงจำไว้ สิงขร... ในเขตจันทราพิลาส สิ่งที่ตาเห็นอาจไม่ใช่ความจริง และสิ่งที่ความจริงเป็น อาจจะไม่มีใครอยากเห็นมัน”

ที่ขอบบึงน้ำสีชาดเบื้องหน้า สิงขรเห็นเงาร่างสูงโปร่งหลายร่างกำลังลอยละลิ่วมาตามผิวน้ำ พวกมันไม่ได้เดิน แต่ลอยตัวอย่างมั่นคง สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์และถือไม้เท้าที่ยอดเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ใบหน้าของพวกมันแข็งทื่อราวกับหน้ากากโขนที่ไร้อารมณ์

นี่คือด่านแรกของไสยขาว... เหล่า “หุ่นพยนต์ผู้คุมมนตรา” ที่จะทดสอบว่าศรัทธาของผู้ไร้บุญนั้นแข็งแกร่งพอจะทลายกำแพงแห่งภาพลวงตาได้หรือไม่

สิงขรสูดลมหายใจลึก เขาหยดน้ำค้างแสงจันทร์ลงบนคมดาบเหล็กน้ำพี้ ทันใดนั้นเปลวไฟสีทองของดาบก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวอมฟ้าที่ดูเยือกเย็นและแหลมคมอย่างน่าอัศจรรย์ เขาไม่ได้หวาดกลัวต่อสิ่งที่จับต้องไม่ได้อีกต่อไป เพราะบัดนี้เขามีเพื่อนร่วมทางที่กุมความลับของศัตรูไว้ในมือ

“มาเถิด... ข้าอยากจะรู้นักว่าพระจันทร์ดวงนี้จะงดงามแค่ไหนเมื่อต้องคมดาบของข้า!”

สิงขรพุ่งทะยานออกไปกลางผิวน้ำที่สั่นไหว การเปิดศึกในดินแดนแห่งมนตราจันทราได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว พร้อมกับปมปริศนาของวายุที่เริ่มขยับเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที