ตอนที่ 20 ทัวร์ลง

💚 75%

เมื่องานจบลง ทุกคนออกจากงานเลี้ยง นนท์ทำหน้าที่ขับรถ พาทุกคนเคลื่อนผ่านความมืดของค่ำคืน บรรยากาศภายในรถเงียบงันผิดปกติ ธีร์นั่งเหม่อลอยอยู่เบาะหลัง สายตาจับจ้องไปยังแสงไฟที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเลื่อนลอย เขาเซื่องซึมจนทุกคนที่นั่งอยู่ด้วยเป็นห่วง

บ้านของนายณ์และนนท์

เมื่อถึงบ้าน ธีร์เดินโซซัดโซเซเข้าบ้านไปอย่างคนไร้เรี่ยวแรง เมษาเดินตามมาติดๆใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

นนท์เห็นท่าทางของธีร์ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่เขาก็รู้ว่าในเวลานี้ธีร์ไม่ได้ต้องการจะคุยกับใคร นนท์เหลือบมองเมษา แล้วเอ่ยขึ้น

“เมษา ไปดูงานที่ห้องตัดต่อกันต่อดีกว่า”

เมษาเข้าใจความหมายของนนท์ พยักหน้ารับทันที

ทั้งสองคนเดินจากไป ทิ้งให้นายณ์กับธีร์อยู่ด้วยกันตามลำพัง

นายณ์เดินตามหลังมาเงียบๆจนถึงหน้าห้องของธีร์ มองดูคนน้องที่ไม่พูดอะไรสักคำ ค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปในห้องราวกับว่าไม่มีแรงจะขยับตัว

นายณ์มองตามร่างของธีร์ที่ค่อยๆเข้าไปในห้องด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน รู้สึกไม่อยากปล่อยให้ธีร์ต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกแย่ๆ เพียงลำพัง

เมื่อเห็นว่าธีร์กำลังจะปิดประตู นายณ์ก็ตัดสินใจเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือไปคว้าตัวคนน้องเข้ามากอดไว้แน่น

ธีร์ตกใจเล็กน้อยกับสัมผัสที่กะทัน แต่เมื่อรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของนายณ์ ความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวันก็ถาโถมเข้ามา น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้

“อึก…ฮื้ออออ ฮือออ” ธีร์ปล่อยโฮออกมาในอ้อมกอดของนายณ์ ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

นายณ์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับจะปลอบประโลมและปกป้องธีร์จากทุกสิ่ง ฝ่ามือค่อยๆลูบหลังคนน้องเบาๆ พยายามส่งกำลังใจผ่านสัมผัสนั้น

“ไม่เป็นไรนะธีร์ ไม่เป็นไรแล้วนะ” นายณ์เอ่ยเสียงนุ่มเบาๆราวกับกระซิบ

ธีร์ยกมือขึ้นมากอดตัวนายณ์ไว้แน่น ซุกใบหน้าเข้ากับซอกอกอุ่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่น ความรู้สึกท่วมท้น ทั้งความเสียใจ ความโกรธ และความอึดอัดที่ต้องเผชิญ ได้ระบายออกมาอย่างหมดเปลือก

นายณ์ไม่พูดอะไรมากไปกว่านั้น เพียงแค่กอดคนน้องไว้ ปล่อยให้ธีร์ได้ปลดปล่อยความรู้สึกออกมาอย่างเต็มที่ เป็นเสมือนเกราะกำบังให้ธีร์ได้พักพิงในยามที่อ่อนแอที่สุด

เสียงสะอื้นของธีร์ค่อยๆแผ่วลง นายณ์ยังคงกระชับอ้อมกอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“ขอบคุณนะครับ” ธีร์กระซิบเสียงแหบพร่า

“ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่จะอยู่ข้างธีร์เสมอ”

ความมืดสลัวของห้อง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นลำบางๆ กลิ่นอายของความเหนื่อยล้าและความเศร้ายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ

“นี่ก็ดึกมากแล้ว ธีร์รีบพักผ่อนเถอะ อย่าคิดมากเลยนะ” นายณ์คลายอ้อมกอดออกเบาๆเสียงของนายณ์นุ่มนวลและอ่อนโยน พยายามจะปลอบประโลมคนน้องที่ยังคงมีแววตาเศร้าหมอง

“อืม” ธีร์เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

นายณ์ประคองธีร์ให้นอนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา พร้อมจัดหมอนให้เข้าที่ ก่อนจะนั่งลงขอบเตียงข้างๆคนน้อง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใย

“ธีร์นอนเถอะ พี่จะอยู่ตรงนี้จนกว่าธีร์จะหลับเอง”

ความรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้รับจากนายณ์ ทำให้ธีร์กล้าที่จะเอ่ยปากขอในสิ่งที่ใจต้องการ

“พี่นายณ์ คืนนี้…นอนเป็นเพื่อนธีร์ได้ไหมครับ”

“ได้สิ”

นายณ์ยิ้มบางๆ ก้าวขึ้นมาบนเตียง พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม ก่อนจะโอบตัวคนน้องมากอดไว้แนบชิดใต้ผ้าห่ม ความอบอุ่นจากร่างกายของนายณ์แผ่ซ่านเข้ามา ทำให้ธีร์รู้สึกปลอดภัยและผ่อนคลายขึ้น

“ขอบคุณนะครับ ที่อยู่เคียงข้างธีร์ตลอด” ธีร์กระซิบเสียงเบา ใบหน้าซุกใต้คางของนายณ์อย่างอบอุ่น

“พี่ก็ขอบคุณนะ ที่ธีร์นึกถึงพี่ตอนกำลังลำบาก ทำให้พี่รู้ว่า พี่ก็เป็นคนที่ธีร์ต้องการเหมือนกัน” นายณ์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด

“พี่นายณ์…ดีกับทุกคนแบบนี้หรือเปล่า” ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย

นายณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“พี่ทำแบบนี้แค่กับธีร์คนเดียวเท่านั้นแหละ”

คำตอบนั้นทำเอาธีร์ใจเต้นแรงขึ้นมา รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ไปทั่วร่าง ไม่ใช่แค่จากอ้อมกอด แต่จากความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ

“เพราะพี่เห็นธีร์เป็นน้องชายใช่ไหมครับ” ธีร์ถามต่อ เสียงแผ่วเบาลง กำลังคาดหวังจากคำตอบ

นายณ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“พี่ไม่เคยพูดนะว่าธีร์เป็นน้องชาย และอีกอย่าง ไม่มีใครจูบกับคนที่เห็นเป็นน้องชายตัวเองได้หรอก”

คำพูดนั้นทำให้ธีร์นิ่งไป รับรู้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ประโยคนั้น

“งั้นพี่นายณ์.....” ธีร์เอ่ยขึ้นอย่างลังเล

“ถึงจะรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ควรพูดเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่พี่ก็อยากให้ธีร์เตรียมใจไว้นะ”

นายณ์พูดแทรกขึ้นมา

“เตรียมใจ อะไรหรอครับ”

“พี่จะจีบธีร์ จีบแบบอยากได้เป็นแฟน เข้าใจไหม” นายณ์พูดออกไปตรงๆ น้ำเสียงหนักแน่นแต่ก็มีความหวังฉายชัด

ธีร์ถึงกับผงะไปเล็กน้อย ไม่เคยคิดว่าคนพี่จะมีความรู้สึกแบบนี้กับตนจริงๆ

“พี่นายณ์...ชอบธีร์ หรอครับ”

“เหมือนว่าพี่จะบอกไปหลายรอบแล้วน้าาา แต่พี่จะบอกอีกหลายๆครั้งก็ได้ พี่ชอบธีร์นะ ชอบมากด้วย” นายณ์ยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยน คำสารภาพที่ตรงไปตรงมา ทำเอาธีร์ทำอะไรไม่ถูก

“....”

“ตอนธีร์เขินหน้าแดงเห็นชัดมากเลยรู้ไหม แล้วยังน่ารักมากด้วย เพราะงี้ไงพี่ถึงหลงรักธีร์มากขึ้นทุกวัน” นายณ์พูดพลางลูบแก้มธีร์เบาๆ นิ้วโป้งไล้ไปตามผิวแก้มที่ร้อนผ่าว

ธีร์ได้แต่หลับตาพริ้ม รับสัมผัสที่อ่อนโยนนั้น ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี

“พี่นายณ์ไปฝึกพูดจาหวานเลี่ยนแบบนี้ที่ไหนมาหรอครับ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย” ธีร์พยายามจะเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความเขินอาย

“ก็เก็บไว้พูดตอนจีบไง ธีร์ก็ทำตัวน่ารักน้อยๆหน่อยสิ พี่จะได้ไม่หลงมากเกินไป” คำพูดของนายณ์ทำให้ธีร์ยิ้มออกมาได้ รู้สึกผ่อนคลายลงได้มาก

“พอแล้ว ธีร์จะหลับแล้ว” พยายามจะกลั้นยิ้มไปด้วย

“ก็ได้ๆ ฝันดีนะครับ” นายณ์กล่าวพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะใช้ฝ่ามือตบแผ่นหลังคนน้องเบาๆ ปล่อยให้เข้าสู่ห้วงนิทรา ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ความอบอุ่นของร่างกายและความรู้สึกที่เพิ่งถูกเปิดเผย ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ

ธีร์หลับไปพร้อมกับความสบายใจและความอบอุ่นที่ได้รับจากชายคนหนึ่งที่คอยอยู่เคียงข้างตนมาตลอด จนเผลอใจไปชอบโดยที่ไม่ทันรู้ตัว

เช้าวันต่อมา

ในห้องนั่งเล่น

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง แต่บรรยากาศกลับยังคงอบอวลไปด้วยความรู้สึกอึมครึมไม่สดใสเหมือนเช่นเคย

นนท์นั่งอยู่ที่โซฟา ในใจนึกถึงเรื่องของธีร์ด้วยแววตาครุ่นคิด เขาเห็นนายณ์เดินออกมาจากห้องของธีร์ ก็พอจะเดาได้ว่านายณ์คงนอนเป็นเพื่อนธีร์ทั้งคืน นนท์ถอนหายใจเบาๆ เริ่มทำใจกับเรื่องนี้ได้บ้างแล้ว

ทันทีที่นายณ์เดินลงมาชั้นล่างเข้ามาในห้องนั่งเล่น นนท์จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความห่วงใย

“ธีร์เป็นไงบ้าง”

“ร้องไห้จนหลับไป คงจะซึมไปอีกหลายวัน” นายณ์ตอบ ดวงตาของเขายังคงฉายแววความเป็นห่วงธีร์

“เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันจะถามแต่ก็ไม่อยากให้ธีร์รู้สึกแย่กว่าเดิม”

นายณ์มองหน้านนท์ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปนั่งโซฟาตัวยาวอีกตัวข้างนนท์ ถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัด

“ไอ้เลวกวินมันพยายามจะลวนลามธีร์ ฉันก็เกือบจะต่อยมันแล้วเหมือนกัน”

นนท์พยักหน้าช้าๆ พอจะเดาเหตุการณ์ออกอยู่ก่อนแล้ว

“สองคนนี้ก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ก็ไม่แปลกที่มันจะคิดไม่ซื่อแบบนี้”

“นายรู้มาก่อนแล้วหรอ” นายณ์ถามด้วยความประหลาดใจ

“อืม ตอนเรียนมหาลัยทุกคนรู้กันหมดว่าธีร์ชอบฉัน กวินก็เลยเข้ามาพูดทำนองว่าห้ามยุ่งกับธีร์ ตอนนั้นฉันก็ว่ามันแปลกๆ ฉันก็พึ่งมาเข้าใจตอนมันบอกว่าธีร์เป็นของมันนั้นแหละ” นนท์เล่าด้วยน้ำเสียงที่แฝงความขมขื่น

นายณ์ถอนหายใจยาว

“ฉันเป็นห่วงธีร์ คงจะเสียใจที่มีเรื่องในงานของแม่ แล้วยังมาเจอพี่ชายทำแบบนี้อีก ทำไมต้องเกิดเรื่องแย่ๆตอนนี้ด้วยวะ แม่ง!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและไม่เข้าใจ

“เพราะงั้น เราถึงปล่อยให้ธีร์กลับบ้านตอนนี้ไม่ได้ เพราะดูท่าแล้วคุณแม่ของธีร์ก็ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน” นนท์กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นายณ์พยักหน้าเห็นด้วย “อืม”

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นยังคงตึงเครียด แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะดูแลธีร์ให้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปให้ได้

“แย่แล้วๆๆ เป็นเรื่องแล้ว!!!” เมษาอุทานเสียงหลง เดินหน้าตาตื่นออกมาจากห้อง มือถือไอแพดสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นตกใจ

นนท์และนายณ์ที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นมอง

“เกิดอะไรขึ้น” นนท์เอ่ย

เมษายื่นไอแพดให้ทั้งสองคนดู ภาพจากกล้องวงจรปิดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นภาพนายณ์ที่กำลังบุกเข้าไปในห้องรับรองของโรงแรม พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายที่ดังออกมาเป็นระยะๆ และที่แย่กว่านั้นคือโพสต์ใต้คลิปที่กล่าวหาว่ายูทูปเบอร์คนดังทำตัวกร่างในงานแฟชั่นโชว์

“ไอ้นี่กัดไม่ปล่อยจริงๆ!” นายณ์มองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย รู้ดีว่าเป็นฝีมือใคร

“เราต้องนิ่งๆก่อน อย่าเพิ่งกดไลค์หรือคอมเมนต์อะไรทั้งนั้น ปล่อยให้กระแสมันแพร่ไปมากกว่านี้ แล้วค่อยออกมาโต้กลับ” นนท์กล่าวอย่างมีสติ

“นั่นสินะ ถ้าเราตอบกลับตอนนี้เลย ก็จะกลายเป็นว่าเรากำลังร้อนตัว อีกอย่างงานนั้นก็เป็นงานของแม่ธีร์ คุณแม่ก็คงจะหาทางไม่ให้ชื่อเสียงในงานเสียหายเหมือนกัน” เมษาวิเคราะห์อย่างเข้าใจ

โชที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องด้วยความงงงวย ถามขึ้น เขาไม่ได้ไปร่วมงานเมื่อวานนี้

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอครับ ผมเห็นคลิปว่อนเน็ตเลย เมื่อวานไม่ได้ไปเที่ยวเฉยๆงั้นหรอ”

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ต้องตื่นตระหนกไป” นนท์พูดอย่างสุขุม แต่แววตาก็ฉายความกังวลไม่แพ้กัน

“เมษารอดูทางแม่ของธีร์ติดต่อมา แล้วประสานงานไปก่อนได้เลย ไม่นานข่าวก็เงียบเองแหละ”

นนท์หันไปบอกเมษา

“แต่พวกพี่เห็นคอมเมนต์กันหรือยัง ตอนนี้ทัวร์ไม่ได้ลงที่พี่นายณ์ แต่ดันไปลงที่ธีร์น่ะสิ เขาว่าเพราะธีร์อยากอยู่กับพี่นายณ์เลยทะเลาะกับพี่ชายเสียงดังจนพี่นายณ์ต้องเข้าไปช่วย คอมเมนต์เป็นในทางเดียวกันหมดเลย” โชพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจเพราะรู้ว่ามันไม่เป็นความจริง

นายณ์ขมวดคิ้ว “ฟังดูแล้วเหมือนเป็นการปั่นมากกว่า งั้นก็อย่าเพิ่งให้ธีร์รู้ คิดว่าแม่ของธีร์ก็คงหาทางช่วยลูกตัวเองอยู่นั่นแหละ”

“เมื่อกี้มีนักข่าวติดต่อมาแล้วนะ จะตอบยังไงดี” เมษาเอ่ยถามขึ้นขอความเห็น

“บอกปัดไปก่อน รอทางแม่ของธีร์ติดต่อมาค่อยว่ากัน” นนท์ตัดสินใจอย่างมีสติ

“โอเคครับ” เมษาตอบรับ

“งั้นนายณ์ก็ดูแลธีร์ไปก่อน เป็นเรื่องใหญ่แบบนี้ธีร์คงรับไม่ไหวแน่ อีกอย่างมันก็กระทบกับพวกเราเต็มๆ จะให้ธีร์แบกรับเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้” นนท์กล่าวกับนายณ์

นายณ์พยักหน้าตอบรับอย่างหนักใจ เพราะเป็นห่วงความรู้สึกของธีร์มากกว่า

ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ทุกคนต่างรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังบานปลาย และส่งผลกระทบต่อทีมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นายณ์มองไปยังประตูห้องของธีร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย