ตอนที่ 22 เลี้ยงฉลอง

❤️80%

เย็นวันนั้น..

บ้านของนนท์และนายณ์

ภายในห้องนั่งเล่นอันอบอุ่นของบ้าน อาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ ของเหลวสีเหลืองทองมีฟองบางๆบนผิวน้ำ ถูกรินใส่แก้วและแจกจ่ายให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของการเฉลิมฉลองที่ผ่านพ้นช่วงเวลาอันยากลำบากมาได้

“ดูสิ! ว่าแม่ธีร์ใจดีแค่ไหน นอกจากจะสั่งอาหารและเครื่องดื่มมาส่งให้ถึงที่แล้ว ยังให้เสื้อผ้าแฟชั่นพวกเรามาใส่ครบคนอีกกองโตเลย แม่ของธีร์นี่ใจถึงมาก ถูกใจไอ้เมษาที่สุด!!” เมษาเอ่ยขึ้นพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นสูง

“เขาให้มาใส่เพื่อช่วยโปรโมทแบรนด์ของเขาเถอะ” นายณ์เลิกคิ้วเล็กน้อย

“ยังไงก็ช่างเถอะ แต่ชุดที่ได้มาก็ราคาแพงๆทั้งนั้น ฉันจะใส่แม้กระทั่งตอนนอนเลย” คำพูดของเมษาเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนในห้องได้เป็นอย่างดี

นนท์ที่นั่งข้างๆส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

“ดีขึ้นบ้างแล้วใช่ไหมธีร์” โชหันไปถามธีร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ดีขึ้นมากแล้ว ธีร์ต้องขอบคุณทุกคนจริงๆ ที่คอยให้กำลังใจธีร์ตลอดเลย” ธีร์ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

“ก็เราอยู่ทีมเดียวกันนี่ รุ่งก็รุ่งทั้งทีม ร่วงก็ร่วงด้วยกัน!” เมษาชูแก้วสูงอีกครั้ง

“คำปลอบใจอะไรของนายเนี่ย ไม่ได้เรื่องเลย” นายณ์แกล้งแซว

“ไหนๆ เรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้ว ก็ไม่ต้องเก็บมาคิดมากหรอก” นนท์เสริม “ส่วนธีร์...ก็กลับมาสดใสได้แล้วนะ พอธีร์เป็นแบบนี้ทุกคนก็พลอยหงอยไปด้วยเลย”

“ครับพี่นนท์ หลังจากนี้ธีร์จะยิ้มเยอะๆ” ธีร์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น

“พี่ชอบตอนธีร์ยิ้มนะ น่ารักมากเลย” นายณ์ที่นั่งข้างๆธีร์ มองรอยยิ้มที่มุมปากของคนตรงหน้า สายตาหวานเยิ้มพร้อมเอ่ยชมตรงๆ

“ฮุ้ยยย ฉันจะไปมุดตรงไหนดีเนี้ย คนโสดอยู่ไม่ได้แล้วแบบนี้” เมษาโอดครวญ ทำท่าจะเอาหน้ามุดลงกับโซฟา

“ผมพึ่งเคยเห็นพี่นายณ์จีบใครเป็นครั้งแรก รู้สึก...ขนลุก” โชพูดเสริมอย่างติดตลก

“ไอ้พวกนี้นี่!!” นายณ์แกล้งขู่ “เดี๋ยวก็หักเงินเดือนให้หมดเลย!”

“อะแฮ่มๆ ตามสบายเลยครับ จีบกันให้เต็มที่” เมษายิ้มเขินแทน ในใจกลัวโดนหักเงินเดือน

“ทำไมธีร์เงียบไปล่ะ” นายณ์สังเกตเห็นว่าธีร์เริ่มหน้าแดง

“ก็พี่นายณ์พูดแบบนั้นออกสื่อได้ยังไงล่ะ ธีร์ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ทัวร์จะลงธีร์อีกหรือเปล่า” ธีร์พูดอ้อมแอ้มเสียงเบา ก้มหน้ามองนิ้วมือที่วนกันไปมาด้วยความเขิน

“พี่ก็พูดอ้อมๆแล้วนะ ดีเท่าไหร่แล้วพี่ไม่พูดตรงๆ ว่ากำลังตามจีบอยู่น่ะ” นายณ์ตอบพร้อมกับส่งสายตาหวานเยิ้มให้ธีร์อีกครั้ง

“กินนี่เข้าไปเยอะๆ จะได้หยุดพูดคำแบบนั้นซะที” ธีร์เอื้อมมือหยิบเฟรนฟรายในจานตรงหน้าใส่ในปากนายณ์ 2 ชิ้นกลบเกลือนความอายของตัวเอง นายงับไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้

“อยากป้อนก็ไม่บอก” นายณ์ยังคงหน้าระรื่น ยิ้มหวานเหมือนเดิม

“อะแฮ่กๆ สำลักความหวาน” เมษาแกล้งทำเสียงสำลัก

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนดื่มกินและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮา หลังจากผ่านเรื่องราวร้ายๆไปได้

ธีร์ยิ้มบางๆมุมปาก มองทุกคนที่กำลังสนุก ในใจรู้สึกดี ไม่เสียใจเลยที่ได้มาร่วมทีม และได้อยู่ร่วมกับทุกคน ได้เจอมิตรภาพที่ดีแบบนี้ และความรู้สึกชอบนายณ์ก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละนิด

ตกดึก..

เมื่อเสียงหัวเราะและเสียงดนตรีค่อยๆจางหายไป บรรยากาศแห่งความสนุกก็สิ้นสุดลง ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับเข้าห้องพักของตนเอง

นายณ์เดินขึ้นบันไดตามหลังธีร์มาอย่างเงียบๆ สายตาคอยเฝ้ามองร่างข้างหน้าไม่ห่าง สังเกตเห็นว่าธีร์เริ่มมีอาการมึนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ การก้าวเท้าแต่ละก้าวจึงดูเซไปเซมาไม่มั่นคงราวกับจะล้มได้ทุกเมื่อ จึงรีบก้าวยาวขึ้นไปจับแขนและประคองเอวไว้ได้ทันเวลา ก่อนที่ร่างนั้นจะเสียหลักล้มลง ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงฝีเท้าดังก้องอยู่ตามช่องบันได

“ปกติไม่เห็นดื่มเยอะแบบนี้” นายณ์เอ่ยถาม

“ก็ธีร์ดีใจนี่ ที่ทุกคนดีกับธีร์มากๆ มากๆๆๆๆ” ธีร์ตอบเสียงอู้อี้ “แต่ธีร์ก็ยังกังวล กลัวจะมีเรื่องอื่นตามมาอีก”

“เลิกกังวลได้แล้ว ถ้าเจอปัญหา เราก็แก้ไปด้วยกัน ดูสิ! หัวคิ้วชนกันอีกแล้ว” นายณ์ใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มนุ่ม ยกใบหน้าของธีร์ขึ้นมา ก่อนจะใช้นิ้วโป้งลูบตรงหัวคิ้วของธีร์เบาๆ เพื่อให้กล้ามเนื้อตรงนั้นคลายเรียบเป็นปกติ

แต่แล้วสายตาทั้งสองคู่ก็บรรจบกัน นายณ์มองลึกเข้าไปในดวงตาของธีร์ที่กำลังเคลิ้มเบลอเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนที่นายณ์จะดึงสติตัวเองกลับมา ผินหน้าหนีไปทางอื่น รู้สึกว่าใบหน้าของธีร์ในตอนนี้กำลังยั่วยวนเป็นอย่างมาก

“พี่ว่าธีร์กลับเข้าห้องเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว” นายณ์พูดพร้อมกับยื่นมือไปจับลูกบิดประตูห้องของธีร์ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเบาๆ

“ธีร์เดินเองได้ครับ” ธีร์พูดขณะผลักตัวเองออกจากการประคองของนายณ์

“งั้นก็ฝันดีนะ” นายณ์ยืนยิ้มให้ธีร์จากด้านหลัง ก่อนจะดึงประตูปิดให้อย่างเรียบร้อย

20 นาทีผ่านไป

นายณ์กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อย่างสบายอารมณ์บนเตียงนุ่มๆของตัวเอง ในหัวมีภาพของใบหน้าธีร์ลอยวนไม่จางหาย มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ปัก!!!

“โอ้ย!!!”

เสียงเหมือนของอะไรสักอย่างหล่น ตามมาด้วยเสียงโอดร้องเหมือนเจ็บปวด ดังมาจากห้องข้างๆซึ่งเป็นห้องของธีร์

นายณ์รีบเด้งตัวขึ้นจากที่นอน ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วออกจากห้องของตัวเองมุ่งไปยังห้องข้างๆ ด้วยความเป็นห่วงและตกใจ

แกร็ก!

นายณ์รีบเปิดประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเล ภาพตรงหน้าคือธีร์ที่สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำ กำลังนั่งอยู่ที่พื้น ข้างๆมีเก้าอี้เตี้ยล้มอยู่ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับขาเรียวยาวของธีร์ ที่โผล่พ้นจากชุดอาบน้ำที่ถลกขึ้น เผยให้เห็นผิวเรียบเนียนขาวสว่างราวกับขาผู้หญิง

นายณ์รีบหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย

บรรยากาศในห้องนอนค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง กลิ่นสบู่อ่อนๆ ยังลอยอวลอยู่ในอากาศ

“เกิดอะไรขึ้น” นายณ์ถามโดยหันหน้าไปทางอื่น

“พี่นายณ์ช่วยธีร์หน่อย” ธีร์ตอบกลับเสียงอ่อนแรง รู้สึกเจ็บแปล๊บที่บั้นเอวจนไม่สามารถขยับตัวได้

“แล้วทำไมถึงมานั่งอยู่ท่าละเนี้ย” นายณ์พูดพร้อมก้าวเข้ามาพยุงร่างผอมบางเดินไปนั่งลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง

“ธีร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ไม่ทันเห็นเก้าอี้ก็เลยสะดุดล้มน่ะครับ” ธีร์อธิบายพร้อมกับจัดชายเสื้อคลุมให้มิดชิด มีความเขินเล็กน้อย เกรงว่านายณ์จะเห็นขาของตนเมื่อกี้แล้ว

“แล้วยังว่าไม่เมาอีก” นายณ์หัวเราะหึๆน้ำเสียงประชดประชันแต่ไม่ได้จริงจัง

“โอ้ย! เจ็บ!” เสียงร้องแทรกขึ้นมาทันที ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป

“เป็นอะไร เจ็บตรงไหนอีก” ความเป็นห่วงกลับมาครอบงำทันที นายณ์ก้มลงมองใบหน้าคนขี้อายด้วยความเป็นห่วง

“เอวธีร์… ขยับแล้วมันเจ็บ…” ธีร์ชี้บอกที่บริเวณเอวด้วยหน้าตาเจ็บปวด

“ไหนขอดูหน่อย…” นายณ์เอ่ยปากก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นชุดคลุมอาบน้ำที่สวมใส่อยู่

“พี่นายณ์!! ธีร์ยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำอยู่เลย” ธีร์รีบประท้วงแก้มแดงฉาน

“เออ พี่ลืมไป งั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม ชุดอยู่ไหนเดี๋ยวพี่ไปหยิบให้” นายณ์หันหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อให้เกียรติคนตัวเล็กตรงหน้า

“แขวนอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้า…ตรงนั้น” ธีร์ชี้บอกทิศทาง นายหันไปหยิบชุดที่แขวนอยู่แล้วส่งให้ธีร์

“อะนี่”

“พี่หันไปสิ อย่าหันมามองนะ” ธีร์สั่งเสียงเขินอาย

“รู้แล้วๆ” นายณ์หันหลังให้อย่างเชื่อฟัง

แต่ไม่นานเสียงร้องดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง “อ่ะ!...โอ้ย!!!”

“ธีร์!! เป็นอะ…” นายณ์เผลอหันกลับมาทันทีตามสัญชาตญาณ

“ธีร์บอกอย่าหันมาไง!” ธีร์ตวาดเสียงเข้มแต่แฝงความอายจนแก้มแดงก่ำ

“โทษที ก็ธีร์ร้องพี่แค่ตกใจน่ะ” นายณ์ยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้

“ธีร์ใส่เสื้อไม่ได้ มันยกแขนแล้วมันเจ็บแปล๊บขึ้นมา”

ธีร์อธิบายด้วยความอับอาย

“งั้น พี่หันไปได้หรือยัง” นายณ์ถามอย่างระมัดระวัง เกรงว่าถ้าหันไปจะเจอกับภาพที่ทำให้ใจเต้นแรงอีก

“พี่หันมาเถอะ”

เมื่อได้รับคำตอบ นายณ์ค่อยๆหันกลับมา เห็นภาพธีร์สวมกางเกงขาสั้นข้างใน แต่ช่วงบนยังคงคลุมผ้าคลุมอาบน้ำอยู่

“แล้วเจ็บตรงไหนล่ะ ยาทาวันก่อนอยู่ไหน”

“อยู่ในลิ้นชักครับ”

นายณ์เปิดลิ้นชักหยิบหลอดยาออกมา แต่กลับยืนนิ่งมือชูหลอดยาค้างอยู่ ไม่แน่ใจว่าจะถลกผ้าตรงไหนดี

ธีร์ตัดสินใจแก้เชือกเสื้อคลุมตรงหน้าท้อง แล้วดันชายเสื้อไปข้างหลังจนแผ่นหลังขาวเนียนปรากฏต่อสายตา เพียงแต่เมื่อเผลอปล่อยมือไปครู่หนึ่ง สายตาของนายณ์กลับมองไปที่แผงอกขาว และตุมไตสีชมพูหวานเล็กๆ ที่โผล่ออกมาจากเสื้อที่ดึงไปด้านหลัง ก่อนที่ธีร์จะรีบดึงเสื้อขึ้นมาปิดที่หน้าอกทันที ความร้อนผุดขึ้นที่ใบหน้าอีกครั้ง

“ตรงนี้” ธีร์หันหลังให้และชี้จุดที่เจ็บ พลางเบือนหน้าหนีกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง

“อะ…อ่อ” นายณ์ตอบรับเสียงเบา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ความรุ่มร้อนเริ่มก่อตัวขึ้นในร่างกาย พยายามตั้งใจมองแค่จุดที่ต้องทายา แต่สายตากลับไหลลื่นไปตามผิวขาวเนียนราวกับไม่มีอำนาจควบคุม

ฝ่ายธีร์เองก็ไม่ต่างกัน หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ชัดเจน จำใจต้องให้คนตรงหน้าช่วยเหลือ มือข้างหนึ่งกำคอเสื้อแน่นเพื่อปกปิดความอ่อนไหว แต่เมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ แตะสัมผัสเบาๆ ที่แผ่นหลัง ความรู้สึกวูบวาบก็แล่นผ่านทั่วร่าง แก้มแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูที่แดงฉานไม่แพ้กัน

“เสร็จแล้ว” นายณ์เก็บหลอดยากลับเข้าไปในลิ้นชักก่อนจะปิดมันลงเบาๆ สายตากลับมาพบกับธีร์ที่กำลังจัดทรงชุดคลุมให้เข้าที่

“ขอบคุณครับ” ธีร์เอ่ยเสียงนุ่ม ยังคงหลบสายตาเล็กน้อย

“จะไม่เปลี่ยนเสื้อจริงๆหรอ ชุดคลุมมันชื้นขืนใส่แบบนี้นอนได้เป็นหวัดแน่” นายณ์เตือนด้วยน้ำเสียงที่ยังแฝงความเป็นห่วง

ธีร์ชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจมองหน้าอีกฝ่าย

“พี่นายณ์ช่วยหยิบเสื้อที่เป็นกระดุมในตู้ให้ธีร์หน่อยได้ไหมครับ”

“ได้สิ” นายณ์ตอบ เปิดตูเสื้อผ้าก่อนจะหยิบเสื้อแขนสั้นสีครีมที่ด้านหน้ามีกระดุมออกมาหนึ่งตัว เขาเริ่มแกะกระดุมทีละเม็ดให้หลวม เตรียมพร้อมที่จะช่วยสวมใส่

“ถอดเสื้อคลุมออกสิ พี่จะช่วยใส่ให้”

“อะ…อืม” เสียงตอบรับแผ่วเบา ธีร์ค่อยๆ คลายเชือกและถอดชุดคลุมออกจนหลุดจากร่างกาย ทิ้งให้เห็นแผงอกที่สวยงามและตุ่มเนื้อสีชมพูอ่อนหวานที่โดดเด่น ธีร์หันหน้าหนีเล็กน้อย ความเขินอายซัดเข้ามาจนแก้มเริ่มมีสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู

นายณ์กางเสื้อออกแล้วยื่นไปด้านหลัง โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ถึงระดับบ่า ธีร์ค่อยๆยกแขนสอดเข้าไปในแขนเสื้อทีละข้าง ในจังหวะนั้นใบหน้าเฉียดเข้าใกล้ต้นคอของนายณ์จนแทบจะสัมผัสได้ ลมหายใจอุ่นๆ พัดกระทบผิวไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ นายณ์ตึงตัวเล็กน้อย พยายามสะกดจังหวะหัวใจที่เต้นแรงและความตื่นเต้นที่กำลังลุกลามในอกไว้ให้มั่นคง

เมื่อแขนทั้งสองข้างผ่านเข้าแขนเสื้อได้แล้ว นายณ์ก็ค่อยๆดึงเนื้อผ้าขึ้นมาคลุมไหล่และลำตัวจัดให้เข้าที่ ก่อนจะบรรจงติดกระดุมทีละเม็ด

ท่ามกลางความเงียบที่ทุกสัมผัสทำให้หัวใจสั่นสะเทือนมากขึ้นทุกที