ตอนที่ 21 การสัมภาษณ์

❤️ 80%

2 วันต่อมา…

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นยังคงอึมครึม ทุกคนในทีมมานั่งรวมตัวกันเพื่อรอฟังข่าวจากแม่ของธีร์ ที่บอกว่าจะติดต่อมาอย่างใจจดใจจ่อ

ธีร์พึ่งรู้ข่าวที่กำลังเป็นประเด็นก็นั่งนิ่งบนโซฟาตัวยาว นายณ์นั่งข้างๆยกแขนขึ้นโอบไหล่ไว้ มือคอยลูบแขนคนน้องเบาๆเป็นการปลอบประโลมที่เงียบเชียบแต่เปี่ยมไปด้วยความหมาย

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเมษาก็ดังขึ้น เมษารีบกดรับสายด้วยสีหน้าดีใจ

“สวัสดีครับคุณแม่” เมษาเอ่ย

ภาพใบหน้าของแม่ธีร์ปรากฏขึ้นที่หน้าจอพร้อมกับเสียงของคุณแม่ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

(ฉันต้องขอโทษทุกคนด้วยนะ ที่กวินสร้างปัญหาจนใหญ่โตแบบนี้ และแม่ก็ขอโทษธีร์ด้วยนะลูก แม่ไม่รู้ว่ากวินจะทำตัวแย่ขนานนี้ ลูงคงลำบากไม่น้อย แม่คุยกับพ่อของเขาแล้ว พ่อจะรับกวินไปช่วยงานที่ต่างประเทศแล้วจะไม่ให้กลับมาที่นี่อีก) น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ก็ยังคงความหนักแน่น

“แล้วแม่จะเป็นอะไรไหมครับ” ธีร์เอ่ยถามแม่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

(เรื่องแค่นี้จิ๊บๆสำหรับแม่มาก หนักกว่านี้แม่ก็เจอมาแล้ว แต่แม่เป็นห่วงธีร์มากกว่า จนกว่ากระแสจะดีขึ้น แม่ว่าธีร์อย่าเพิ่งออกไปข้างนอกดีกว่านะ แม่รู้ว่าธีร์อาจจะรับไม่ไหว แต่ก็อดทนผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้นะลูก แม่รักลูกมากนะ) เสียงของแม่ธีร์เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“พวกเราจะช่วยดูแลธีร์เองครับ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง” นนท์กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

(ขอบใจมากนะจ๊ะ ส่วนเรื่องให้สัมภาษณ์ ฉันจะเป็นคนพูดนี้ด้วยตัวเอง พรุ่งนี้ช่วยพาธีร์มาที่บริษัทของฉันด้วยนะ แล้วเราจะมาจบเรื่องนี้กัน) แม่ธีร์กล่าว

“ได้ครับ” เมษาตอบรับ

(ธีร์… ต้องเข้มแข็งไว้นะลูก แม่เชื่อว่าธีร์ทำได้ นายณ์แม่ฝากดูแลธีร์ด้วยนะ)

“วางใจได้ครับ ผมจะดูแลธีร์เป็นอย่างดี” นายณ์ตอบรับอย่างสุภาพและนุ่มนวล

(งั้น พรุ่งนี้เจอกันนะจ๊ะ) เสียงของแม่ธีร์ขาดหายไป พร้อมกับเสียงติ๊ด... ของการวางสาย

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันหนักอึ้งไปด้วยความคาดหวังและภาระที่ต้องแบกรับ ธีร์ยังคงนิ่งเงียบ สีหน้าไม่สู้ดีนัก นายณ์จึงประคองศรีษะของธีร์ให้ซบกับหน้าอกของตน ธีร์แนบใบหน้าลงกับหน้าอกของนายณ์อย่างว่าง่าย ราวกับต้องการหาที่หลบภัยจากโลกภายนอก

นายณ์กระชับอ้อมแขนเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะท้านเบาๆ จากร่างของธีร์ เป็นสัญญาณของความอ่อนแอที่ธีร์กำลังพยายามซ่อนไว้

“ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้กับธีร์เสมอ” นายณ์กระซิบข้างหูธีร์อย่างอ่อนโยน

นนท์มองไปที่ธีร์ด้วยความเห็นใจ เข้าใจดีว่าการเติบโตมาในครอบครัวที่มีชื่อเสียงและมีอำนาจนั้น ไม่ได้หมายความว่าชีวิตจะโรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป ปัญหาที่เกิดจากคนในครอบครัว อาจส่งผลกระทบต่อจิตใจของธีร์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“พรุ่งนี้เราจะไปเป็นเพื่อนนะ” นนท์กล่าว “เราจะช่วยให้ธีร์ผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้”

เมษากับโชพี่นั่งอยู่โซฟาตัวยาวอีกตัวพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาพร้อมที่จะยืนเคียงข้างธีร์ และช่วยกันรับมือกับปัญหาที่กำลังถาโถมเข้ามา

“ธีร์ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” เมษาพูดเน้นย้ำ “เราทุกคนจะอยู่ตรงนี้”

ธีร์มองเมษาและโช น้ำตาคลอจนเกือบจะล้นออกมา แต่ก็ยังคงพยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย

“ขอบคุณนะครับ” น้องเล็กเอ่ยเสียงเบา แม้ความอบอุ่นที่ได้รับจากทุกคนจะมากล้นเพียงใด แต่เรื่องราวที่เข้ามามันหนักหนาเกินกว่าหัวใจดวงน้อยๆจะรองรับไหวจริงๆ จนไม่อาจปิดความอ่อนแอที่เกิดขึ้นได้เลย

คืนนั้น…ทุกคนใช้เวลาไปกับการวางแผนและเตรียมพร้อม พวกเขารู้ดีว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นวันที่สำคัญ และพวกเขาจะต้องทำให้ดีที่สุด เพื่อปกป้องธีร์และรักษาชื่อเสียงช่องไว้ให้ได้

วันต่อมา..

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังอาคารบริษัทดีไซน์ชื่อดังแห่งหนึ่ง ทว่าบรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความตึงเครียด ด้านหน้าตึกเต็มไปด้วยนักข่าวจำนวนมากที่ปักหลักรอทำข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่กวินก่อขึ้น ซึ่งส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของแม่ของธีร์ ดีไซเนอร์แถวหน้าของวงการเป็นอย่างมาก

เมื่อรถตู้สีดำของพวกเขาจอดสนิท ธีร์ นายณ์ และนนท์ ก้าวลงจากรถ เหล่านักข่าวก็กรูกันเข้ามาทันที โดยมีเป้าหมายหลักอยู่ที่ธีร์ ผู้ซึ่งตกเป็นประเด็นร้อนในขณะนี้

นายณ์และนนท์รีบโอบประคองธีร์ไว้กันพวกนักข่าวที่รุมล้อม ธีร์ตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความประหม่าและความกลัว แต่ในแววตาก็ฉายชัดถึงความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่กำลังจะเจอ

ทั้งสามคนเดินฝ่าฝูงนักข่าวเข้ามาด้านในบริษัทอย่างทุลักทุเล เสียงกดชัตเตอร์และคำถามที่ดังระงมไปทั่วค่อยๆเบาลงเมื่อประตูปิดสนิท

“ธีร์ลูกแม่” เสียงของคุณแม่ดังขึ้นด้วยความโล่งใจ ท่านโผเข้ากอดทันทีที่เห็นลูกชายสุดที่รักเดินเข้าประตูมา

“ธีร์ขอโทษนะครับแม่ ที่ทำให้แม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้” ธีร์กอดตอบผู้เป็นแม่แน่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมา

“มันไม่ใช่ความผิดของลูกเลย แม่ต่างหากที่ไม่รู้ว่ากวินทำอะไรกับลูกบ้าง แม่ขอโทษนะลูก” คุณแม่พูดปลอบประโลม พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้ลูกชายเบาๆ แม้ตัวเองจะมีน้ำตาคลออยู่ด้วยเช่นกัน

“ลูกพร้อมที่จะเผชิญหน้าหรือยัง” คุณแม่ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น

ธีร์สูดหายใจเข้าลึกๆ เช็ดคราบน้ำตาที่แก้มให้แห้งสนิท

“ธีร์พร้อมแล้วครับ”

คุณแม่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันไปมองนายณ์และนนท์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ

การให้สัมภาษณ์เริ่มต้นขึ้น…

คุณทนายวัยกลางคน ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าเหล่านักข่าวอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าแสดงออกถึงความมั่นใจ เริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น

“กรณีที่มีประเด็นในตอนนี้ เกรงว่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนะครับ” คุณทนายกล่าว “ผมซึ่งเป็นทนายของคุณธันย์รดี(แม่ของธีร์) ได้ทำการตรวจสอบเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เหตุการณ์วันนั้นเป็นการทะเลาะกันของพี่น้องจริงครับ แต่ไม่ได้เป็นประเด็นของคุณนายณ์แต่อย่างใด”

เขาหยุดเล็กน้อย ปล่อยให้คำพูดของเขาค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในความสนใจของนักข่าว

“อย่างที่ทราบกันดีว่าคุณกวินค่อนข้างมีนิสัยเอาแต่ใจ การพูดคุยระหว่างพี่น้องจึงเริ่มรุนแรงขึ้น คุณนายณ์ซึ่งรออยู่ด้านนอกได้ยินเสียงทะเลาะกันของทั้งสองคน จึงได้เข้าไปในห้องเพื่อระงับเหตุ แต่อาจจะเพราะคุณนายณ์เป็นคนนอกเลยทำให้คุณกวินไม่พอใจมาก จึงได้เกิดการปะทะคารมกันอีกครั้ง หลังจากที่คุณธันย์รดีเข้าไปในห้อง ทุกอย่างก็สงบลงแล้วครับ ไม่ได้มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นอย่างที่ทุกคนเข้าใจ”

นักข่าวคนหนึ่งยกมือขึ้นถามด้วยน้ำเสียงกังขา “งั้นคลิปที่แพร่ออกมาเป็นฝีมือของใครคะ ในเมื่อวันนี้คุณกวินไม่ได้มาพูดด้วย เราจะเชื่อได้ยังไงว่าที่พวกคุณพูดเป็นความจริง”

“ซึ่งตอนนี้คุณกวินต้องไปทำงานที่ต่างประเทศโดยด่วน จึงไม่ได้มาด้วย” คุณทนายตอบอย่างใจเย็น “เย็นนี้พวกคุณสามารถรอดูคลิปแถลงข่าวของคุณกวินได้เลยครับ”

“แต่การกระทำของคุณนายณ์ก็เกินกว่าเหตุไปใช่ไหมครับ เรื่องนี้จะอธิบายยังไง” นักอีกคนหันมาให้ความสนใจกับประเด็นใหม่

นายณ์ก้าวออกมาด้านหน้าอย่างมั่นคง มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือธีร์ไว้แน่น เป็นการส่งสัญญาณแห่งความห่วงใยและกำลังใจ

“เรื่องนี้ผมขอเป็นคนพูดเองนะครับ” นายณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่ยังคงความสุภาพ “ณ.ตอนนั้นที่ผมรออยู่นอกห้อง ผมได้ยินเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือจากธีร์ ผมจึงรีบเข้าไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแต่เป็นห่วงความปลอดภัยของธีร์เท่านั้นครับ” นายณ์หยุดเล็กน้อย มองไปยังธีร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “เรื่องนี้ผมได้ขอโทษกับคุณแม่ธีร์เรียบร้อยแล้วครับ”

นักข่าวอีกคนรีบสวนกลับทันที

“งั้นคุณธีร์ร้องขอความช่วยเหลือทำไมหรอค่ะ หรือว่าคุณกับพี่ชายเกิดทะเลาะจนตบตีกันขึ้น”

ธีร์สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ หันมองไปที่แม่ของตนเอง แม่เพียงพยักหน้าให้ เป็นสัญญาณว่าพร้อมจะสนับสนุนคำตอบของลูกชาย

“ธีร์ไม่ใช่คนสู้คนครับ” ธีร์กล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย แต่แววตาฉายชัดถึงความตั้งใจ “พี่กวินตัวโตกว่าธีร์มาก เพราะการทะเลาะกันทำให้เขาหงุดหงิด แล้วธีร์กลัวว่าเขาจะทำร้ายธีร์ ก็เลยตะโกนเรียกพี่นายณ์ครับ”

“งั้นปกติคุณกวินทำร้ายคุณธีร์บ่อยเลยหรอครับ” คำถามนี้ถูกถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

ธีร์สูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง แม่เอื้อมมื่อมาตบไหล่ให้กำลังใจลูกชายเบาๆ

“ธีร์เคยโดนพี่ชายทำร้ายตอนมัธยมครับ ตอนนั้นก็เป็นเหตุการณ์คล้ายๆกัน เราทะเลาะกันเพราะเรื่องเล็กน้อย การขัดแย้งกันของพี่น้องมันก็เกิดขึ้นบ่อยๆอยู่แล้วใช่ไหมล่ะครับ ไม่ใช่แค่กับครอบครัวผม” ธีร์พยายามอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ “แต่ผมจำฝังใจครับ แค่เห็นเขาอารมณ์หงุดหงิดหรือโผเข้ามาใกล้ ผมก็จะมีอาการแพนิค กลัวว่าเขาจะทำร้ายผมแบบเดิมครับ”

นักข่าวหลายคนพยักหน้าทำความเข้าใจกับการอธิบายที่ตรงไปตรงมาและเข้าใจง่ายของธีร์

“จะว่าไปเรื่องนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้วนะคะ” แม่ของธีร์กล่าวขึ้นบ้าง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ก็เป็นแค่เหตุทะเลาะวิวาทของพี่น้องทั่วไป แต่คนที่ปลุกปั่นเรื่องนี้ให้เป็นกระแสต่างหากที่สมควรได้รับการประนามจากสังคม ไม่ว่าคนที่เอาข่าวนี้มาเผยแพร่ต้องการอะไร ทางเราจะดำเนินการจนถึงที่สุดค่ะ”

ทันใดนั้น นักข่าวคนหนึ่งก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับคำถามที่เปลี่ยนทิศทางไปอย่างสิ้นเชิง

“งั้นขอนอกประเด็นนิดนึงได้ไหมคะ ไม่ทราบว่าคุณนายณ์กับคุณธีร์ทั้งสองคนมีสถานะอะไรกันหรือคะ”

นักข่าวอีกคนรีบเสริมทันที

“ใช่ค่ะ! จากที่ดูปกป้องกันขนาดนี้ พอจะยืนยันสถานะกับพวกเราได้บ้างไหมคะ คิดว่าก็คงจะมีแฟนคลับไม่น้อยที่รอฟังอยู่เหมือนกัน”

เป็นคำถามที่ทำเอาบรรยากาศสงบลง และผ่อนคลายมากขึ้น ธีร์กับนายณ์มองหน้ากันอย่างมีความหมาย นายณ์เหลือบไปมองทางแม่ของธีร์อย่างขอความเห็น แม่ยิ้มให้อย่างใจดีพร้อมที่จะสนับสนุน

นายณ์ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน

“ผมกำลังพยายามทำความรู้จักกับธีร์อยู่ครับ” นายณ์กล่าว พร้อมกับส่งยิ้มให้ธีร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ “เขาเป็นคนน่ารัก นิสัยดี คงไม่ใช่มีแค่ผมคนเดียวที่อยากทำความรู้จักกับเขาใช่ไหมล่ะครับ”

คำตอบของนายทำเอานักข่าวยิ้มกันถ้วนหน้า

นักข่าวคนหนึ่งรีบหันไปถามคุณแม่ของธีร์ด้วยความสนใจ

“แล้วคุณแม่มีความเห็นอย่างไรบ้างคะกับความสัมพันธ์ของคุณนายณ์กับคุณธีร์”

“ให้เป็นเรื่องของทั้งคนสองคนเถอะค่ะ อนาคตจะเป็นยังไงก็ต้องให้ทั้งสองคนตัดสินใจกันเอาเอง แต่ในฐานะแม่ ดิฉันก็รู้สึกปลื้มใจมากค่ะที่นายณ์คอยดูแลธีร์อย่างดีเสมอมา” คุณแม่ของธีร์ยิ้มอย่างใจดี มองไปที่นายณ์และธีร์สลับกัน

นักข่าวหลายคนพยักหน้าด้วยความเข้าใจและรู้สึกดีไปกับทั้งสองคน

จากนั้น นักข่าวคนหนึ่งก็หันไปถามนนท์

“แล้วเรื่องนี้มีผลกระทบต่อช่องยูทูปของคุณนนท์มากแค่ไหนคะ”

“สำหรับช่องยูทูปของเรา ผมคิดว่าไม่ได้มีผลกระทบอะไรมากนักหรอกครับ เราไม่สามารถบังคับให้ทุกคนคิดตามเราได้ แต่เวลาจะช่วยพิสูจน์ความจริงเองครับ” นนท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ “แล้วน้องธีร์เป็นคนที่เข้มแข็ง ขยันทำงาน และเป็นที่รักของทุกคนในทีม ถ้าใครได้ดูคลิปของเราก่อนหน้านี้ จะเห็นเลยว่าตั้งแต่ธีร์มาร่วมทีม คลิปการท่องเที่ยวของเราสนุกขึ้นมากจริงๆ ผมหวังว่าธีร์จะอยู่ทำงานกับเราไปนานๆนะครับ”

แล้วนักข่าวอีกคนก็ให้ความสนใจกับธีร์อีกครั้ง

“ทำไมคุณธีร์ถึงเลือกเป็นยูทูปเบอร์สายท่องเที่ยว แทนที่จะสานต่องานดีไซเนอร์ของคุณแม่หรอครับ”

“ธีร์แค่สนุกกับการเที่ยวและการทำงานกับทีมครับ ได้ทำอะไรใหม่ๆ ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ จากสถานที่ต่างๆ ทำให้ธีร์มีความสุขมาก” ธีร์ตอบอย่างสุภาพ “ธีร์ไม่เคยคิดว่างานยูทูปเบอร์จะดีกว่างานที่คุณแม่ทำอยู่หรอกครับ แต่ละงานก็มีข้อดีและเสน่ห์ของมันเอง การเปรียบเทียบกันก็อาจจะไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสมเท่าไหร่ ธีร์แค่รู้สึกว่าตัวเองมีความสุขกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ และอยากจะทำมันให้ดีที่สุดครับ”

คำตอบของธีร์ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดคลี่คลายลง นักข่าวหลายคนพยักหน้าด้วยความเข้าใจและชื่นชมในทัศนคติของธีร์

เมื่อไม่มีคำถามเพิ่มเติม การสัมภาษณ์ก็จบลงอย่างราบรื่น ท่ามกลางเสียงพูดคุยและรอยยิ้มแห่งความเข้าใจของนักข่าวหลายคน นายณ์ยังคงจับมือธีร์ไว้แน่น เป็นการให้กำลังใจและแสดงความห่วงใยที่ไม่มีวันจางหายไป