ตอนที่ 23 ปล่อยใจ

❤️85%

ภายในห้องนอนแสงสลัว มีเพียงแสงไฟจากหัวเตียงอ่อนๆ สาดส่องลงบนผ้าห่มเนื้อนุ่ม ความเงียบสงบลอยละล่องอยู่รอบกาย

หลังจากสวมเสื้อให้ธีร์เสร็จสิ้น นายณ์ก็นั่งลงขอบเตียงข้างกายธีร์ บรรยากาศรอบตัวดูอุ่นขึ้นราวกับอุณหภูมิในห้องเพิ่มสูงขึ้นทีละน้อย

"ขอบคุณครับ" ธีร์ตอบกลับเสียงอ่อนแผ่ว พร้อมกับก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย หัวใจเริ่มเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงชัดเจน ความร้อนซ่านขึ้นมาที่แก้ม พร้อมกับเกิดความรู้สึกบางอย่าง เป็นความต้องการที่ซ่อนอยู่ลึกๆเริ่มก่อตัวขึ้น

"ธีร์... พี่..." นายณ์อึกอักเสียงติดในคอ สายตาไม่กล้าจ้องตรง คำพูดที่อยากบอกดูเหมือนหนักอึ้งจนยากจะกล่าวออกมา

"ครับ?" ธีร์เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตแฝงความสงสัยและอ่อนหวาน

"ไม่มีอะไร... งั้นธีร์พักผ่อนเถอะ" นายณ์ตัดบทเสียงกระชากเล็กน้อย เตรียมตัวจะลุกขึ้นเพื่อกลับห้องของตัวเอง

แต่ก่อนที่จะก้าวพ้นร่างบางไป มือเรียวกลับรีบยื่นออกมาจับชายเสื้อไว้เบาๆ ทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงักทันที

"พี่นายณ์... ช่วยอยู่ต่ออีกนิดได้ไหมครับ... ธีร์ไม่อยากอยู่คนเดียว" ธีร์เอ่ยขอร้องเสียงสั่นเล็กน้อย สายตาอ้อนวอนจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าคนพี่

"ได้สิ แต่….ธีร์รู้ใช่ไหมว่าพี่คิดอะไรอยู่" นายณ์หันกลับมามอง นั่งลงข้างเตียงที่เดิม ความรู้สึกในแววตาแจ่มชัดจนแทบไม่ต้องอธิบาย

“....” ธีร์เพียงเงียบ ไม่กล้าตอบ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ความเขินอายปกคลุมทั่วใบหน้า

"พี่อดกลั้นมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว... ที่จะไม่ทำอะไรเกินเลยกับธีร์"

"พี่นายณ์... ไม่ได้คิดจะกินธีร์... ใช่ไหมครับ?" ธีร์ถามออกมาด้วยความไม่มั่นใจผสมความอยากรู้

"คิดสิ... แต่พี่รู้ ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา" นายณ์ตอบตรงไปตรงมา แต่น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน

"แล้ว... ทำไมพี่นายณ์มองธีร์ด้วยสายตาแบบนั้นล่ะครับ…"

"แค่จูบ... ได้ไหมครับ?" คำว่า ‘ครับ’ ของนายณ์ค่อยไปทางร้องขออย่างอ่อนโยน สายตาสอดประสานกันลึกซึ้ง ห้องกลับมาเงียบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ขึ้น

"ธีร์..." คนน้องยอมรับว่าตัวเองใจอ่อนไปกับความอ่อนโยนของคนพี่จนหัวใจก็เรียกร้องเช่นนั้นเหมือนกัน

"ถ้าไม่ตอบ... แปลว่าได้นะ…"

นายณ์ค่อยๆเอื้อมมือขึ้นมาประคองคอและแก้มเนียนนุ่มไว้อย่างทะนุถนอม แสงสลัวสะท้อนในดวงตาทั้งคู่เมื่อสายตาเชื่อมต่อกันอย่างลึกซึ้ง ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจของทั้งสองปะทะกันเบาๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน นุ่มนวลราวกับสัมผัสกลีบดอกไม้ คนพี่ขยับริมฝีปากดูดกลีบปากล่างเบาๆ เจ้าตัวสะดุ้งตัวเล็กน้อยจากความรู้สึกแปลกใหม่ ก่อนจะค่อยๆผละออกจากกันช้าๆ เหลือเพียงระยะห่างเพียงนิดเดียว ลมหายใจยังคงรดริมฝีปากอีกฝ่ายไม่ขาดสาย

"ธีร์เริ่มชอบพี่บ้างหรือยัง?" นายณ์เอ่ยเสียงนุ่มสายตาจับจ้องใบหน้าหวานตรงหน้าไม่วางตา

"...ธีร์... ยังไม่รู้…" ธีร์ตอบกลับเสียงแผ่วหลบสายตาคนตรงหน้าเล็กน้อย ในใจอยากจะตอบว่าชอบ แต่ก็อายเกินกว่าจะเอ่ยออกมา

"แล้ว... ชอบที่จูบกับพี่ไหม?"

"...อืม"

คำตอบหลุดออกมาอย่างช้าแต่ชัดเจน หัวใจกระตุกเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้

นายณ์ยิ้มมุมปากบางๆ อย่างพอใจ ความสุขเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในดวงตา

"ถ้างั้น... พี่ขออีกรอบนะ"

ธีร์ไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ หัวใจในอกเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เรียกร้องให้ใกล้ชิดมากกว่านี้ไม่แพ้กัน

ครั้งนี้เมื่อริมฝีปากประกบกันอีกครั้ง ความนุ่มนวลเปลี่ยนเป็นความดูดดื่มลึกซึ้งยิ่งขึ้น นายณ์ขยับลิ้นลูบไล้กลีบปากบางเบาๆ ก่อนจะหาช่องทางเลื่อนลอดลิ้นเข้าไปภายในโพลงปากอีกฝ่าย เมื่อปลายลิ้นทั้งสองสัมผัสกัน ความตื่นเต้นราวกับกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างกายทั้งคู่ หัวใจผลันเต้นกระตุกแรงจนแทบจะหลุดออกมา

ธีร์หลับตาพริ้มรับรู้ทุกสัมผัส ใบหน้าแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูและต้นคอ ความร้อนซ่านไปทั่วร่าง รับรู้ถึงความต้องการที่ปะทุและความอ่อนโยนของอีกฝ่าย จนในที่สุดก็ปล่อยใจไปกับช่วงเวลานั้นอย่างเต็มใจ ท่ามกลางบรรยากาศอุ่นอบอวลภายในห้องที่เงียบสงบ

เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าใด เสียงลมหายใจที่ยังกระชั้นและเสียงหัวใจเต้นแรงราวกับจะก้องกังวานในห้อง ธีร์ยังคงหลับตาพริ้ม ริมฝีปากยังอุ่นและชื้นจากสัมผัส ความรู้สึกสับสนปนเปื้อนกับความสุขที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

นายณ์ถอนริมฝีปากออกเบาๆ ประคองแก้มอีกฝ่ายไว้อย่างเบามือ นิ้วมือลูบไล้ผิวเนียนอย่างหลงไหลตามแนวแก้มลงมาจนถึงคาง แววตาเต็มไปด้วยความรักและความอดกลั้นที่ยังเหลืออยู่

ธีร์ค่อยๆลืมตาขึ้น ดวงตายังขุ่นมัวเล็กน้อย มองตอบด้วยความเขินแต่ไม่ได้ถอยหนี

“ถ้ายังจูบต่อพี่คงทนไม่ไหวแน่” นายณ์ยิ้มกว้างขึ้นแฝงความตื่นเต้นที่ไม่อาจซ่อนเร้น "พักผ่อนเถอะครับ คืนนี้พี่จะอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน”

ธีร์มองนายณ์อย่างสับสนเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวลงนอนอย่างว่าง่าย นายณ์ล้มตัวลงนอนข้างๆ เอื้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างบางถึงหน้าอก พลางยกแขนขึ้นวางทาบบนตัวธีร์ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเล็กน้อย ราวกับเปลี่ยนบรรยากาศให้อ่อนโยนลงอีกครั้ง

“ฝันดีนะครับ” คำพูดที่แผงไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยนของนายณ์ ทำให้หัวใจคนน้องพองโตไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยและไว้ใจ การกระทำที่ดูเป็นผู้ใหญ่ของนายทำให้ธีร์รู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก และอยากจะให้คนๆนี้ดูแลปกป้องตนตลอดไป

เช้าวันต่อมา

แสงอาทิตย์อ่อน สาดส่องกระทบผ้าม่านบางที่หน้าต่างของบ้าน ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ กลิ่นหอมของข้าวต้มร้อนๆ กับเครื่องเคียงหลากชนิดที่จัดวางเรียบร้อยบนโต๊ะไม้เนื้อดี

นายณ์และธีร์เดินลงบันไดมาถึงพร้อมกัน ท่าทางดูผ่อนคลายกว่าปกติเล็กน้อย โชและเมษาที่นั่งรออยู่ก่อนหันมามองทันที ดวงตาเป็นประกายยิ้มกรุ่มกริ่มเหมือนรู้ทันความลับบางอย่าง

"มองอะไรกัน" นายณ์ถามพลางดึงเก้าอี้เปิดทางให้คนน้อง ก่อนจะจัดการนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆด้วยความเคยชิน

"ผมจะบอกว่ากล้องที่พี่สั่งมาส่งแล้วนะ วางอยู่ในห้องพี่น่ะ" โชตอบกลับทันที

"อ่อ ขอบใจ"

"ว่าแต่เมื่อเช้านายไปไหนมาหรอ เห็นโชบอกนายไม่อยู่ในห้อง" เมษาแทรกขึ้น มองสลับไปมาระหว่างสองคนอย่างสงสัยแต่แฝงความรู้ทัน

"อะแฮ่กๆ!" ธีร์เพิ่งจะตักข้าวต้มเข้าปาก กลับสำลักจนหน้าแดงฉาน นายณ์รีบหยิบทิชชู่ยื่นให้ทันที พร้อมเคาะเบาๆที่หลังให้ระบายลมอย่างห่วงใย

"ที่ถามนี่ไม่รู้จริงดิ" นายณ์ตอบเสียงเรียบ ดูออกว่าทั้งสองคนรู้อยู่แล้ว เพียงแต่แกล้งถามขึ้นมาเท่านั้น

"ฉันว่าแล้ว!!! เอามาเลยไอ้โช!" เมษาตบมือดังป๊าบ แบมือขึ้นกวักอย่างรวดเร็ว ดวงตาวาวโรจน์เหมือนเด็กที่ได้ของโปรด

"ทำไมพี่ไม่โกหกไปสักหน่อยล่ะ ผมเสียเงินเลยเนี่ย" โชควกธนบัตรใบร้อยออกมายื่นให้เมษาต่อหน้าทุกคน ทำหน้าเหมือนคนเสียดาย แต่ก็ยังหัวเราะตาม

"พวกนายเล่นอะไรกัน" นายณ์เลิกคิ้วมอง

"พนันไง พนัน! คนแพ้ก็ต้องจ่าย เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว~" เมษาเก็บเงินใส่กระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว

"งั้นแบ่งให้ฉันครึ่งนึงเลย" นายณ์เอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้สึกผิด

"อะไรเล่า! นายไม่ได้เป็นคนพนันซะหน่อย มาบ่งมาแบ่งอะไร" เมษาปัดป้องทันที

"แต่ฉันทำให้นายได้เงินนะ เอามาเดี๋ยวนี้" นายณ์ยังคงยืนยัน สายตาดุนิดๆ

"แต่ฉันก็ไม่ได้บังคับให้นายไปนอนกันธีร์นะ จะมาแบ่งอะไรอีกเล่า!!"

คำพูดนั้นทำให้ธีร์ชะงัก มือที่กำช้อนแน่นขึ้น ทำตัวไม่ถูกหน้าแดงก่ำจนอยากจะมุดดินหนี

"ไม่เอาก็ได้วะ กินข้าวไปซะ! ปากไม่มีหูรูดจริงๆ" นายณ์ตัดบทพลางส่งสายตาเตือนเพื่อนไปหนึ่งที แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มจางๆไม่หาย

เมษายังคงหน้าระรื่นไม่สะทกสะท้าน มองเห็นทุกอารมณ์ของคนน้องตรงหน้า

"พวกนายคบกันแล้วหรอ" นนท์ซึ่งนั่งฟังอยู่นานจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างจริงจัง เมษาและโชเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองที่เป็นประเด็นด้วยความอยากรู้เช่นกัน

เคร้ง!!

เสียงช้อนกระทบพื้นดัง เมื่อธีร์ตกใจจนปลายนิ้วอ่อนแรง ทุกคนหันมองเป็นตาเดียว ธีร์รีบก้มหน้าลงเก็บขึ้นมาอย่างตกใจ

"ไอ้นี่ก็อีกคน!" นายณ์ถอนหายใจเบาๆ เหมือนเริ่มปวดหัวกับคำถามซ้ำๆ

"อ่อ ยังไม่ได้คบ" นนท์พูดพร้อมรอยยิ้มจางๆที่มุมปาก สะใจที่ได้แกล้งทั้งสองคนตรงหน้า

"ยังไม่ได้คบกันแต่นอนห้องเดียวกันแล้วหรอ!! ไอ้นายณ์แกทำอะไรน้องน้อยของฉัน!!"

เมษาพูดขึ้นเสียงดัง แววตาเข้มมองไปที่นายณ์

"ธีร์ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่พวกพี่คิดกันนะครับ!! ก็แค่... ธีร์ไม่อยากอยู่คนเดียว มันคิดมากเท่านั้นเอง" ธีร์พูดโผขึ้น รีบอธิบายเสียงสั่น พยายามแก้สถานการณ์แม้ตัวเองจะอายมากก็ตาม

"งั้นก็แปลว่าอยู่กับไอ้นายณ์แล้วสบายใจขึ้นใช่ไหมล่ะ" เมษาไล่เรียงคำถามอย่างใจเย็นพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม

"ก็... คงอย่างนั้นมั้งครับ" ธีร์ตอบเสียงแผ่วแทบไม่ได้ยิน แต่ในห้องเงียบสงบจนทุกคนได้ยินชัดเจน

"น้องน้อยของเราใสชื่อจริงๆ" เมษายิ้มกว้างขึ้น พอใจกับคำตอบนั้น "ส่วนไอ้นายณ์... ห้ามทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด เข้าใจไหม!"

เมษาหันไปจ้องหน้าเพื่อนชาย ตาเข้มขึ้นชัดเจน

"เออ! ใครจะไปทำ ยังไม่ได้คบกันเลย" นายณ์ตอบกลับเสียงเฉย แต่สายตากลับมองธีร์ไม่วางตา

"แค่คิดก็ไม่ได้!!" เมษาตะโกนกร้าวขึ้นอีกครั้ง

"ไม่ทันแล้วว่ะ... คิดไปแล้ว" นายณ์ยิ้มหวานจนดูซุกซนกว่าเดิม เสียงต่ำแต่ชัดเจนพอให้ใกล้เคียงได้ยิน

"พี่นายณ์!!! ธีร์อายนะครับ!!" ใบหน้าธีร์แดงระเรื่อจนขึ้นถึงใบหู มือเล็กบีบปลายชายเสื้อของนายณ์แน่น

"กมันจริง... แต่ตอนธีร์อายน่ารักมากเลยนะ" นายณ์กระซิบใกล้ๆหูเบาๆ ด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม

"....." ธีร์ไม่มีคำตอบใดๆ นอกจากการเงียบและก้มหน้าลงต่ำ ซ่อนหน้าไว้เหนือจานข้าว ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นเต็มใบหน้าด้วยความอาย

"จบ!!... ไม่ต้องกินมันละข้าว แค่นี้เบาหวานจะขึ้นตาล่ะ" เมษาโบกมือไล่ความหวานของนายณ์ที่ลอยอ่วมในอากาศ

โชและนนท์มองซ้ายมองขวาแล้วหัวเราะเบาๆ รู้ดีว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังก้าวข้ามเส้นบางๆไปอีกขั้นแล้ว

หลายวันต่อมา

กระแสด้านลบบนโลกออนไลน์เริ่มดีขึ้น หลังจากที่คลิปวิดีโอของกวินที่ออกมาขอโทษธีร์เผยแพร่ออกสู่สาธารณะ แม้ว่าเรื่องที่ทุกคนรู้จะไม่ใช่ทั้งหมด แต่เพราะความจริงมันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน ยากที่ทุกคนจะเข้าใจและยอมรับได้ ธีร์จึงเลือกที่จะเก็บงำความเจ็บปวดและเรื่องราวอันน่าสมเพชของพี่ชายไว้ แล้วมองไปข้างหน้าโฟกัสอนาคตของตัวเอง ดีกว่าจมอยู่กับอดีตที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยคนเพียงคนเดียว

บ้านหลังใหญ่ที่อบอุ่นในยามเช้าสาย แสงแดดส่องลอดผ่านม่านบางสาดลงบนพื้นจนเกิดเป็นแสงเงาที่นุ่มนวล

"หาววว..."ธีร์ก้าวเดินลงมาจากบันไดด้วยท่าทางงัวเงีย ตาแดงคล้ายไม่ได้หลับใหลมาตลอดคืน ผมยุ่งเหยิงและร่างกายดูอ่อนเพลียจนเห็นได้ชัด

เมษาที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นกำลังจดจ่ออยู่กับไอแพดในมือ หันมามองด้วยสายตาแปลกใจผสมความเป็นห่วง

"วันนี้ตื่นสายจังนะ... เมื่อคืนทำอะไร ดูท่าเหมือนไม่ได้นอนเลย" เมษาเอ่ยถามขณะวางปากกาในมือลง

"ธีร์ไล่ตอบเม้นท์ของแฟนคลับที่มาคอมเม้นท์ใต้คลิปโปรโมทตอนต่อไปของพวกเราน่ะสิครับ เล่นเอาธีร์แทบไม่ได้นอนเลย"

ธีร์ตอบพลางลากตัวเองมานั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน ท่าทางดูเหนื่อยล้าแต่แววตากลับเปล่งประกาย

"คลิปโปรโมทมีปัญหาอะไรเหรอ? จำได้ว่าเป็นฉากที่ธีร์วิ่งไล่กันกับนายณ์นี่นา... มีอะไรผิดพลาดงั้นหรอ" เมษาขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ... พวกเขามาให้กำลังใจธีร์ต่างหาก" น้ำเสียงของธีร์สั่นเครือขึ้นมา "ทั้งที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน... แต่พวกเขากลับดีกับธีร์มาก... ธีร์ดีใจจน...ฮืออออ... ดีใจจริงๆ ครับ”" เสียงพูดขาดหาย ก่อนที่น้ำตาจะไหลรินออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เป็นน้ำตาที่เกิดจากความปลื้มปิติและความรู้สึกขอบคุณที่ล้นเหลือ

"โอ๋ๆๆ... ก็นึกว่าเรื่องใหญ่อะไรซะอีก" เมษารีบเอื้อมมือมาตบเบาๆที่หลังของธีร์เพื่อปลอบประโลม

"มีคนรักและเข้าใจเรามากขึ้นก็ดีแล้วนี่ การเป็นยูทูปเบอร์มันก็มีข้อดีแบบนี้แหละ เราไม่ได้แสดง ทุกคนชอบที่เราเป็นตัวของตัวเองอย่างที่เป็นอยู่ไงล่ะ"

"ธีร์ไม่รู้จะขอบคุณพวกเขายังไงดี... ก็เลยนั่งตอบกลับไปทีละข้อความทั้งคืนเลย... ธีร์ทำแบบนี้... มันดีแล้วใช่ไหมครับ" ธีร์มองหน้าเมษาด้วยสายตาที่ยังคงเปียกชื้น

"ดีแล้วล่ะ ไม่เป็นไรนะ... แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ให้คนอื่นที่ว่างอยู่มาช่วยตอบแทนให้บ้างก็ได้นี่"

เมษายังคงลูบหลังคนน้องอย่างอ่อนโยน

"ไม่ได้หรอกครับ... พวกเขาตั้งใจส่งกำลังใจมาให้ธีร์ ธีร์ก็ต้องตอบกลับด้วยความจริงใจด้วยตัวเอง จะให้คนอื่นมาทำแทนได้อย่างไรล่ะครับ" ธีร์ส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความหนักแน่นท่ามกลางความอ่อนเพลีย

"น้องน้อยของเราจริงใจขนาดนี้... เชื่อเถอะว่าทุกคนต้องดีใจที่ได้เป็นแฟนคลับธีร์แน่นอน" เมษายิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู

เสียงพูดคุยถูกขัดจังหวะเมื่อนายณ์เดินออกมาจากมุมห้องที่มืดเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องอยู่ที่กล้องถ่ายวีดีโอตัวใหม่ที่ถืออยู่ในมือ ท่าทางพอใจอย่างเห็นได้ชัด

"แค่ลองกล้องตัวใหม่ก็ได้ช็อตเด็ดขนาดนี้แล้ว คิดไม่ผิดจริงๆที่สั่งตัวนี้มา ภาพสวย เสียงก็ชัด ได้ยินทุกคำพูดชัดเจนไม่มีตกหล่นเลย"