ข่าวลือขององค์รัชทายาท

ภัตตาคารหรูย่านใจกลางเมืองหลวงแห่งนี้มีชื่อเรียกว่า ‘เฉ่าฟ่าน’ เป็นภัตตาคารที่มีเมนูยอดนิยมในหมู่ลูกค้ามากหน้าหลายตา โดยเฉพาะเมนูอาหารประเภทข้าวผัดตามฤดูกาล

หลี่หลิ่งฟางนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับองค์รัชทายาท ไม่นานเสี่ยวเอ้อร์เข้ามาบริการตามหน้าที่

“มิทราบว่าคุณชายคุณหญิงรับอันใดดีขอรับ?”

หวังจิ้งเสวียนเงยพระพักตร์ทอดพระเนตรไปทางหญิงสาวเบื้องหน้า

“เจ้าอยากทานอันใด มิว่าจะราคาแพงเท่าใดก็สั่งได้เลย เรื่องเงินเดี๋ยวเราจ่ายให้เอง”

หลี่หลิ่งฟางยกยิ้มมุมปากสายตาเจ้าเล่ห์หันไปหาเสี่ยวเอ้อร์ “ถ้างั้นข้าขอ...”

หญิงสาวพูดระรัวสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อร์แทบลืมหายใจ สายตาอึ้งของหวังจิ้งเสวียนจ้องมองไม่วางตาประหนึ่งว่าเจอความผิดแปลก

เสี่ยวเอ้อร์รับรายการอาหารเรียบร้อยจึงเดินกลับออกไป

เสียงทุ้มตรงหน้าเอ่ยขึ้น “พระชายา นี่เจ้าเสวยอาหารพวกนั้นหมดงั้นหรือ?”

“เพคะ” หลี่หลิ่งฟางพยักหน้า

พระพักตร์ตกตะลึงดูขบขันในสายตาของหลี่หลิ่งฟางอย่างมาก

ไม่นานอาหารที่สั่งไปถูกยกมาวางเรียงลงบนโต๊ะอย่างเนืองแน่น กลิ่นอาหารมากมายลอยขึ้นแตะจมูกเรียกต่อมรับรสได้เป็นอย่างดี

“เชิญทานให้อร่อยนะขอรับ”

ในขณะที่หลี่หลิ่ฟางเตรียมตัวจะคีบอาหารเข้าปาก เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขัดจังหวะของนางเสียก่อน

“พระชายารอสักประเดี๋ยว เราต้องให้นางกำนัลตรวจสอบยาพิษก่อนที่จะเสวยสิ”

หลี่หลิ่งฟางมีใบหน้าบูดบึ้ง เสียงท้องร้องประท้วงยกใหญ่ นางได้แต่งับตะเกียบเอาไว้รอให้นางกำนัลตรวจสอบพิษอาหารทุกจานเสร็จสิ้นก่อน

อาหารทุกอย่างถูกนางกำนัลผู้ตรวจสอบพิษชิมอย่างละเอียดถี่ถ้วน

“กราบทูลองค์รัชทายาท สำรับอาหารทั้งหมดไม่มียาพิษปะปนผสมอยู่เพคะ”

หวังจิ้งเสวียนผงกศีรษะโบกมือไล่ให้นางกำนัลถอยห่างออกไป เขาหันกลับมาตรัสกับหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม

“คราวนี้เจ้าเสวยได้แล้ว ทุกอย่างปลอดภัย”

หลี่หลิ่งฟางรอคำนี้มานาน นางจึงคีบอาหารเข้าปากโดยไม่สนใจมารยาทสักเท่าไร อาหารปรุงสุกกับข้าวสวยร้อน ๆ เป็นแรงใจชั้นดีสำหรับนักฆ่าอย่างนางจริง ๆ

หลี่หลิ่งฟางซดน้ำซุปไก่ตุ๋นสมุนไพรอย่างเอร็ดอร่อย

หวังจิ้งเสวียนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามมองหญิงสาวไม่วางตา บนพระพักตร์ของเขาประดับรอยยิ้ม

เวลาได้ดำเนินผ่านไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วดังขึ้นมาจากที่ไกล ๆ

“นี่ พวกเจ้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับองค์รัชทายาทหรือไม่?”

“ข่าวลือเรื่องอันใดงั้นหรือ?”

“ก็เรื่องที่พระองค์มีพระทัยให้กับแม่นางเยว่หลินไงเล่า”

“เรื่องจริงงั้นหรือ?”

“จริงสิ ข้าได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทมักจะออกจากวังหลวงมาหาแม่นางเยว่หลินบ่อยครั้ง แถมบางครั้งพระองค์ยังคอยช่วยเหลือแม่นางเยว่หลิน โดยที่นางมิได้ร้องขอด้วยซ้ำ”

“โอ้โฮ อย่างนี้แม่นางเยว่หลินมิถูกหมายตาเข้าวังหลวงหรอกหรือ บางทีนางอาจจะได้ขึ้นเป็นฮองเฮาในอนาคตก็ได้”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

หลี่หลิ่งฟางได้ยินบทสนทนาเหล่านั้นทั้งหมด โดยที่สีหน้าของนางไม่ได้แสดงอารมณ์ความรู้สึกอันใดออกมา การซุบซิบนินทาเป็นเรื่องปรกติในหมู่ชาวเมือง หรือคุณชายคุณหนูหลาย ๆ ตระกูล

หลี่หลิ่งฟางพยักหน้าเห็นด้วยหลายคำพูดของพวกนาง เพราะนิยายมันบรรยายเอาไว้เช่นนั้นจริง ๆ หลี่หลิ่งฟางลอบฟังเงียบ ๆ และคีบอาหารทานอย่างสบายใจจึงไม่ได้สังเกตว่ามีสายตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องอยู่

หวังจิ้งเสวียนมักได้ยินบทสนทนานี้บ่อยครั้งในทุก ๆ ที่ที่เขาไป เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทจนทำให้หญิงสาวตรงหน้าได้ยินข่าวลือพวกนี้ได้

ความรู้สึกผิดทับโถมเข้ามา หวังจิ้งเสวียนรีบหาเสียงตรัสออกไป

“...พระชายา คือว่าเรื่องนั้น...”

“หม่อมฉันหาได้ใส่พระทัย พระองค์ก็ทรงอย่าใส่พระทัยเรื่องพรรค์นั้นเถิดเพคะ” หลี่หลิ่งฟางตอบตัดบทสนทนา

หวังจิ้งเสวียนเม้มปากหลุบตาต่ำ เขาคีบอาหารเข้าปากเงียบ ๆ โดยไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมาอีก

หลังทานอาหารจนหมดทั้งสองได้มายืนอยู่หน้าร้านโรงน้ำชาเจียวเหมย หลี่หลิ่งฟางเดินตามหลังชายหนุ่มเข้ามา สายตาสอดส่องไปทั่วด้วยความตื่นเต้น

กลิ่นหอมใบชาลอยตลบอบอวลบนอากาศ เสียงเจื้อยแจ้วดังคลอไปกับท่วงทำนองดนตรี เหล่านางโลมถูกจ้างให้มาสร้างความรื่นเริงแก่ลูกค้า

หลี่หลิ่งฟางนั่งอยู่ในห้องหนึ่งบนชั้งสอง ครั้งนี้นางให้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายสั่งชาเอง โดยที่นางบอกว่าตนดื่มชารสชาติใดก็ได้

และไม่นานกาน้ำชาหนึ่งกา จอกลายดอกเหมยสองจอก และของทานเล่นสองสามอย่างมาวางบนโต๊ะ กลิ่นหอมจากชาร้อนลอยมาแตะจมูกทันทีที่ชายหนุ่มรินชาใส่จอก

“นี่จอกของเจ้า”

หลี่หลิ่งฟางรับจอกมาจากฝ่ามือขององค์รัชทายาท

“ขอบพระคุณเพคะ”

กลิ่นหอมหวานจากใบชาลอยขึ้นแตะจมูก ที่แท้คือชาไป๋หาวอิ๋นเจิน [1] อันหอมหวาน มีรสชาติอ่อนโยนละมุมลิ้นและหอมกลิ่นดอกไม้

หลี่หลิ่งฟางยกยิ้มมุมปากถูกใจ นางจิบชาอีกครั้งให้รสชาติยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น

“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชอบชารสชาตินี้”

“เพคะ เป็นรสชาติที่หม่อมฉันชื่นชอบพอดีเพคะ”

“เราดีใจที่เจ้าชอบ”

หลี่หลิ่งฟางจิบชาอีกครั้งระหว่างช้อนสายตามองชายหนุ่มตรงหน้า ‘นิสัยของหวังจิ้งเสวียนดูเหมือนจะอ่อนโยน แอบมีมุมโรแมนติกเหมือนกันนะเนี่ย ไม่แปลกที่หลี่หลิ่งฟางจะรักมากขนาดนั้น’ หลี่หลิ่งฟางวางจอกชาลงบนโต๊ะ เสียงขับร้องเพลงเบื้องล่างดังขึ้น

หลี่หลิ่งฟางฟังเสียงขับร้องเพลงอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่รู้ว่าเพลงนั้นมีชื่อเรียกว่าอันใด

“องค์รัชทายาทเพคะ เพลงที่นางโลมกำลังขับร้องคือเพลงอันใดหรือเพคะ?”

“ยามจันทราทอแสง ณ ลั่วซาน”

หลี่หลิ่งฟางผงกศีรษะ ถึงแม้ว่าตนจะไม่เคยได้ยินชื่อเพลงนี้มาก่อนก็ตาม เพียงไม่นานท่วงทำนองดนตรีแปรเปลี่ยนกะทันหัน ราวกับกระชากดวงจิตที่กำลังล่องลอยให้จมสู่โคลนตรม

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนแปลกตาของหลี่หลิ่งฟาง ด้วยความไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้นจึงหันมาถาม

“แล้วเพลงนี้ที่นางกำลังร้องชื่อเพลงว่าอันใดหรือ...”

หลี่หลิ่งฟางตกใจยามเห็นพระพักตร์มืดมนเบื้องหน้า ดวงตาหงส์ไร้แสงราวกับจมอยู่ในหลุมลึก อากัปกิริยาที่แสดงออกมาล้วนผิดแปลกต่างไปจากเดิม

หลี่หลิ่งฟางไม่ได้ซักถามให้หายข้องใจ นางกลับยืนขึ้นดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะ แล้วปามันไปตัดสายเครื่องดนตรีของนางโลมกลางเวทีด้านล่าง

ปัง!

“กรี๊ด!”

เสียงของแข็งปักลงบนเครื่องสายจนเกิดรอยร้าว นางโลมโยนมันทิ้งบนพื้นด้วยความตกใจ รอบด้านฮือฮาด้วยความตื่นตระหนก

“ผู้ใดกล้าทำร้ายนางโลมของข้า!” แม่เล้าผู้หนึ่งเดินถือยาสูบออกมายืนตะโกนถามหาคนกระทำด้วยความโกรธ

หลี่หลิ่งฟางถอนหายใจจ้องมองไปยังเบื้องล่างกลางเวที เสียงหวานดังขึ้นเรียกทุกสายตาให้หันมาจ้องมอง

“ข้ามิชอบเพลงที่นางกำลังร้อง”

“มิชอบแล้วอย่างไร เจ้าเกือบทำนางโลมของข้าได้รับบาดเจ็บ!”

“แล้วนางโลมของเจ้าบาดเจ็บหรือไม่?”

“นี่เจ้า!” แม่เล้าโกรธจนตัวสั่น

หลี่หลิ่งฟางไม่สนใจท่าทางเหล่านั้น นางยังคงต่อล้อต่อเถียงต่อไป

“ฟังดูก็รู้ว่าเพลงนั้นกล่าวถึงผู้ใด”

แม่เล้าเถียงกลับ “กล่าวถึงผู้ใดมิสำคัญ ทุกเพลงล้วนแต่งเพื่อความรื่นเริงทั้งสิ้น!”

“แล้วองค์รัชทายาทรื่นเริงกับพวกเจ้าหรือไม่!”

“!!!”

เสียงตะคอกดังกึกก้องเหนืออากาศ สายตาคมกริบจ้องเขม็งลงมาทำให้แม่เล้ากลืนคำพูด กลิ่นอายภายในโรงน้ำชาหนักหน่วงจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ดวงตาหงส์กะพริบปริบ ๆ จ้องมองดวงหน้างามด้านข้าง ภายในจิตใจอุ่นวาบ เบ้าตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมา

หวังจิ้งเสวียนกลืนคำสะอึกสูดจมูกเพียงเล็กน้อย เขายื่นมือไปแตะที่ตัวของหญิงสาวแผ่วเบา ยามที่ดวงตาดอกท้อหันกลับมาสบตากับเขา หัวใจกลับเต้นระรัวอยู่ไม่เป็นสุข

“จิบชาจอกนี้เสร็จพวกเรากลับวังหลวงกันเถิด”

น้ำเสียงทุ้มเบาหวิวพัดผ่านไปราวกับสายลม หลี่หลิ่งฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“หากองค์รัชทายาทมีพระประสงค์เช่นนั้น หม่อมฉันจะทำตามเพคะ” หลี่หลิ่งฟางหันกลับมานั่งดื่มชาจนหมดจอก

“ชิงหลาง เดี๋ยวเจ้านำเงินขวัญถุงไปมอบให้พวกนางเสีย”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางมององครักษ์ข้างกายของชายหนุ่มเดินลงไปกลางเวที นางไม่พอใจที่หวังจิ้งเสวียนแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ แต่นางก็ขัดคำสั่งของชายหนุ่มไม่ได้อยู่ดี

“ไปกันเถิด” เสียงทุ้มเรียกสติให้หลี่หลิ่งฟางเดินตามหลังไปติด ๆ

หลังจากที่สองเงาเดินลับออกจากโรงน้ำชาไป ห้องชั้นสองถัดไปมีบุรุษผู้หนึ่งเหม่อมองทางที่เงาทั้งสองเดินลับไป

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังว่า “นี่คือของที่นายท่านสั่งให้ไปนำมาขอรับ”

ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ปิ่นปักผมสีทองแวววาวอันงดงาม บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก

“ข้าอยากรู้เสียจริงว่านางเป็นผู้ใด ถึงกล้าที่จะทำเรื่องเช่นนี้ได้” 

 

---

[1] ชาไป๋หาวอิ๋นเจิน หรือ ชาขาวเข็มเงิน