แฝงตัวซ่อนเร้น

ยามบ่ายท้องฟ้าเหนือค่ายทหารใหญ่คลุมด้วยม่านเมฆสีเทาเรื่อ เสียงธงผืนใหญ่โบกสะบัดบนยอดเสาทำจากไม้ท่อนโตดังไม่ขาดสาย ค่ายกองเงาริมผาทิศใต้มีเพียงกลิ่นดินเปียกและกลิ่นเหล็กกล้าคละคลุ้ง

ภายในกระโจมบัญชาการกลาง แม่ทัพจ้าวจิ้งหรงยืนพิงโต๊ะแผนที่ แผ่นหลังเหยียดตรงเหมือนหอก ทว่าดวงตากลับทอดมองไปยังหมากล้อมบนกระดานข้างตัวอย่างครุ่นคิด

“เขาเดินหมากตัวแรกแล้ว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพเอ่ยเบา ๆ กับตัวเอง นิ้วมือหยาบกร้านจับหมากดำขึ้นหมุนช้า ๆ ระหว่างปลายนิ้ว

“ใต้เท้า มีรายงานจากจุดตรวจฝั่งหลินเหอขอรับ” นายกองหนุ่มผลักม่านเข้ามาค้อมตัวต่ำ “มีนายทหารใหม่ผ่านเข้ามาตามคำสั่งของท่าน เห็นชื่อว่าเซียวหนิงเจ๋อ”

จ้าวจิ้งหรงเลิกคิ้ว ดวงตานิ่งราวพยัคฆ์เฝ้าปากถ้ำ “ข้าจำมิได้ว่าเคยสั่งรับใครเข้ามาใหม่ในสัปดาห์นี้”

นายกองเงียบไปวูบหนึ่งก่อนกล่าวอย่างลังเล “เขามีป้ายผ่านของกองส่งกำลังเมืองซูอัน ท่าทีสงบ ไม่หวาดกลัว ข้าให้คนเฝ้าตามประกบแล้วขอรับ”

“ดี” แม่ทัพกล่าวเรียบ ๆ พลางวางหมากดำลงตำแหน่งกลางกระดานเสียงแผ่ว “ให้ตามดูเขาเงียบ ๆ อย่ารุกไล่ อย่าต้อน เข้ามาเองก็ให้เขาเดินหมากเองด้วย”

นายกองนิ่งเงียบก่อนได้รับคำสั่งกลับออกไป

จ้าวจิ้งหรงยังคงยืนอยู่ตรงกระดานหมาก ดวงตาเรียบสงบยิ่งกว่าอากาศฝนที่กำลังซัดลงเหนือยอดผา

“หากเจ้าเป็นหมากของราชสำนัก ก็จงแสดงให้ข้าเห็นว่าเดินได้ไกลแค่ไหน”

หลายวันผ่านไปในค่ายท่ามกลางป่าเขาแห่งนั้น สายลมหนาวปลายวสันต์ฤดูร่วงพัดโบกยอดไม้ไผ่ลู่ไหว ทั้งค่ายกองเงากลับคึกคักด้วยการฝึกพลและส่งข่าวอย่างเงียบงันเช่นทุกวัน

เซียวหนิงเจ๋อเดินผ่านลานฝึกด้วยฝีเท้ามั่นคง ดวงตาสงบนิ่งไม่ต่างจากวันแรกที่ย่างเท้าเข้าสู่เงาหมอก เขาไม่พูดมาก ไม่ออกหน้า แต่กลับชำนาญในศาสตร์อาวุธทุกชนิด ทั้งยังกลืนเข้ากับวินัยของกองเงาราวเป็นหนึ่งในนั้นมาเนิ่นนาน

“เขาเคลื่อนไหวเหมือนคนที่ฝึกยุทธจากแดนเหนือ แต่จิตนิ่งคล้ายทหารวังหลวง” นายกองคนสนิทเอ่ยขึ้นระหว่างยืนมองจากหน้ากระโจม

จ้าวจิ้งหรงวางจอกน้ำชาลงก่อนพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาจับจ้องไปยังเงาร่างหนึ่ง ซึ่งกำลังฝึกกระบวนท่าดาบในลานฝึกโดยไม่รู้ตัวว่าถูกสังเกตอยู่

“ข้าทดสอบเขาสามครั้ง มิเคยพลาด มิเคยหวั่น”

แม่ทัพหยิบซองหนังออกจากกล่องไม้เบื้องหน้า ข้างในบรรจุรายชื่อบุคคลที่ต้องจับตา หนึ่งในนั้นคือชื่อเซียวหนิงเจ๋อ แต่เวลานี้กลับถูกขีดเส้นขวางเบา ๆ ด้วยหมึกสีซีด

“ฝีมือเขาเพียงพอจะนำหน่วยเฉพาะกิจออกลาดตระเวนชายแดนตะวันตก ข้าจะมอบหน้าที่นั้นให้เขา”

“ใต้เท้ามิระแวงแล้วหรือ?”

“ระแวงเสมอ” จ้าวจิ้งหรงกล่าวเสียงเรียบ “แต่แม่ทัพที่ดีมิเคยปฏิเสธมีดคมเพียงเพราะกลัวว่ามันจะหันคมใส่ตน” เขาลุกขึ้นหยิบแผนที่พับบางจากมุมโต๊ะส่งให้ “ส่งเขาไปยังช่องผาเจินอู่ เส้นทางลับระหว่างชายแดนเราและดินแดนของชินอ๋อง ถ้าศัตรูเคลื่อนไหว เขาจะต้องเจอเงาของมันก่อนใคร”

-----

เสียงใบไม้แห้งกรอบใต้ฝ่าเท้าดังแผ่วในหุบเขาเจินอู่ ขุนเขาสูงชันโอบล้อมทั้งสี่ทิศ ลมพัดแรงจัดจนหอบกลิ่นมอสเปียก และกลิ่นโลหิตเก่าที่เคยหลั่งลง ณ ที่แห่งนี้เมื่อหลายปีก่อน

เซียวหนิงเจ๋อสวมเกราะหนังเบา ก้มตัวแนบชิดโขดหินสูงริมหน้าผา ดวงตาจับจ้องเบื้องล่าง กลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำไม่ติดตราใด ๆ กำลังขนลังไม้ขนาดใหญ่เข้าไปในอุโมงค์หิน ซึ่งถูกปิดบังด้วยม่านไม้เลื้อย

เขาขยับนิ้วมือเบา ๆ ส่งสัญญาณให้หน่วยร่วมลาดตระเวนหยุดการเคลื่อนไหว ทั้งหมดหลบอยู่ในเงาไม้โดยไร้เสียง

“มิได้อยู่ในแผนที่ของกองเงา” หนึ่งในทหารข้างกายกระซิบ

เซียวหนิงเจ๋อไม่ตอบ เขาเพียงพยักหน้าสายตานิ่งดุจน้ำในบ่อบาดาล ค่อย ๆ ขยับกล้องส่องเลนส์เงินขึ้นดูใกล้ ดวงตาของเขาหยุดลงเมื่อเห็นตราสลักจาง ๆ บนลังไม้

“นั่นคือ...ตราราชสำนักเก่ารัชศกหลงเหวิน?”

อีกเสียงหนึ่งข้างกายเอ่ยด้วยความตกใจ

“ของพวกนั้นมิควรหลงเหลือ ยกเว้นแต่ว่า...”

“เว้นแต่ว่ามีใครเก็บมันไว้เพื่อรอวันฟื้นคืน”

เซียวหนิงเจ๋อเก็บกล้องปลายนิ้วกำแน่นแนบด้ามดาบ น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยช้า ๆ “มิใช่เพียงเสือในเงา แต่คงเป็นเงาที่เลี้ยงเสือไว้ในถ้ำ”

เขาหันไปสั่งการเบา ๆ “ส่งสัญญาณนกฟ้า ส่งกลับไปยังแม่ทัพจ้าว”

สายตาเขามองไกลออกไปยังม่านหมอกหนา ท่ามกลางเสียงกระพือปีกของนกสารฟ้า ซึ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างเงียบงัน

.

.

กระดาษบางเบาผืนหนึ่งถูกคลี่ออกใต้แสงตะเกียงในกระโจมกลางค่าย เสียงฝนพรำอ้อยอิ่งบนหลังคาผ้าใบดังแผ่ว แต่บรรยากาศภายในกลับแน่นตึงประหนึ่งพายุจะถล่มในอีกลมหายใจ

จ้าวจิ้งหรงอ่านรายงานซ้ำเป็นครั้งที่สาม ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ บนโต๊ะไม้ เส้นหมึกดำเขียนไว้ชัดเจน

“พบอุโมงค์ลับที่เจินอู่ขนส่งลังไม้บรรจุอาวุธ ตราสลักราชสำนักเก่ารัชศกหลงเหวิน ผู้ขนไม่มีเครื่องหมาย ไม่มีเอกสารผ่านทาง แหล่งข่าวระบุไม่ขึ้นทะเบียนในคลังทัพ”

แม่ทัพวัยกลางคนหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนเอ่ยเรียกคนสนิทด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไปตามนายกองเหยียน และรองแม่ทัพซ่งเข้าพบข้าในครึ่งก้านธูป”

“ขอรับ!”

เมื่อทั้งสองมาถึงแม่ทัพวางแผนที่ตรงหน้า เอ่ยเสียงเรียบแต่มีกระแสแฝงเร่งร้อน “เส้นทางที่เซียวหนิงเจ๋อพบมิเคยมีอยู่ในแผนเงาทางการแปลว่าอย่างไร?”

เหยียนอวี้ หนุ่มใหญ่สายข่าวเก่าแก่ขมวดคิ้ว “หมายความว่ามีคนลบเส้นทางนั้นออกและอาจเป็นคนในระดับสูงมาก”

“หรือไม่ก็...คนที่สร้างมันขึ้นมามิได้รายงานตั้งแต่ต้น” รองแม่ทัพซ่งเสริมเบา ๆ “และถ้าขนลังอาวุธตรารัชสำนักเก่าผ่านทางนั้นได้คนผู้นั้นคงมิใช่ขุนนางธรรมดา”

แม่ทัพจ้าวผงกศีรษะสายตาแน่นิ่ง “ข้าเคยสงสัยว่าคำเตือนจากคนของราชสำนักอาจเกินจริง แต่ตอนนี้ข้าจะมิลังเลอีก” เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำราวกับกล่าวกับเงาของตนเอง “ถ้ามีมือที่มองมิเห็นอยู่เบื้องหลังชินอ๋องจริง ยามเขาเงื้อดาบขึ้นมิใช่แค่แดนใต้จะสั่นสะเทือน แต่อาจถึงแผ่นดินหลวง”

เขาหยิบแผ่นหยกตราส่งสัญญาณจากลิ้นชัก “ส่งคำสั่งลับถึงเซียวหนิงเจ๋อให้ขยายวงสืบสวน ห้ามเผชิญหน้า ห้ามต่อสู้ เว้นแต่ถูกล้อมให้ถอยลึกเข้าสายรอง แล้วแจ้งกลับทุกการเคลื่อนไหว”

แววตาแม่ทัพจ้าวมืดลึกไม่ใช่เพราะเงาทะมึนของค่ำคืน แต่เพราะเขารู้แล้วว่าเกมนี้ไม่มีหมากที่ปลอดภัยอีกต่อไป

ราตรีในค่ายทัพเงาเงียบสงัด เปลวไฟจากกระถางเหล็กแกว่งไกวตามแรงลม เซียวหนิงเจ๋อถือจอกสุราขาวเดินเคียงกับแม่ทัพจ้าวบนทางเดินไม้หน้ากระโจมใหญ่ ดวงตาเรียบนิ่งไร้ความกลัว ดั่งนักรบผู้ผ่านศึกนับครั้งไม่ถ้วน

“เหตุใดเจ้าถึงมิหวั่น แม้จะรู้ว่าทางที่เดินนั้นคือแดนคนตาย?” จ้าวจิ้งหรงเอ่ยถามเสียงเบา

เซียวหนิงเจ๋อหยุดเท้า ยกจอกกระดกดื่มรวดเดียวก่อนตอบเรียบ ๆ “เพราะข้าเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง”

แม่ทัพเลิกคิ้วใบหน้าฉายความสงสัย

“ตอนสิ้นราชวงศ์ก่อน พ่อของข้าถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ ทั้งที่เพียงปกป้องชายแดน ข้ารอดมาได้เพราะคนของเขาส่งหนี แต่พวกเราถูกลบชื่อจากทุกบันทึก ข้าจึงไร้สิ่งให้ยึด เว้นแต่ดาบในมือ”

จ้าวจิ้งหรงเงียบไปนานก่อนผงกศีรษะ “เช่นนั้นเจ้าจึงมิกลัวจะถูกตราหน้าว่า ‘ทรยศ’ อีกครั้ง”

เซียวหนิงเจ๋อยิ้มบางดวงตาเยียบเย็น “เพราะข้าเลือกฝั่งเอง และข้าเลือกฝั่งที่มิยอมให้พวกในเมืองหลวงกุมบังเหียนทั้งแผ่นดิน”

แม่ทัพจ้าวถอนหายใจยาว หยิบแผนที่ออกมาคลี่บนโต๊ะในกระโจม ไฟตะเกียงสะท้อนเงาริ้วรอยในแววตา

“ข้ารบมาครึ่งชีวิต ปกป้องแผ่นดินที่ข้ามิอาจแตะต้องเลยสักวัน แต่หากราชสำนักเริ่มมองเราว่าเป็นภัย วันหนึ่งพวกเราทั้งค่ายก็มิต่างจากหมากที่ต้องถูกสังเวย”

เซียวหนิงเจ๋อวางนิ้วลงตรงเส้นเขตแดน “หากข้ามเส้นนี้ไป เราจะมีฐานทัพที่เข้มแข็งที่สุด หุบเขาทั้งห้าปิดล้อมได้ทุกทาง น้ำ อาหาร อาวุธ ล้วนพร้อม ขาดก็เพียง ‘ราชโองการ’ อีกฉบับเท่านั้น”

แม่ทัพจ้าวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “เจ้าอยากให้ข้าเป็นผู้ชูธง?”

“ข้าจะเป็นมือดาบ ส่วนท่านคือคนที่ทหารทั้งค่ายศรัทธา” เซียวหนิงเจ๋อเอ่ยช้า ๆ “และวันหนึ่ง เมื่อโลหิตเริ่มไหลหลั่งสู่เมืองหลวง ทุกคนจะถามหาเหตุผล”

จ้าวจิ้งหรงหัวเราะเบา ๆ “หากจะหันดาบใส่วังหลวง ข้าขอเพียงอย่างเดียว”

“สิ่งใดหรือขอรับ?”

“ข้ามิทำเพื่อชินอ๋องและเจ้าก็เช่นกัน”

เซียวหนิงเจ๋อผงกศีรษะ “ข้าทำเพื่อพรุ่งนี้ที่มิต้องอยู่ใต้เงาเสืออีกต่อไป”

*****