ทำนุบำรุงวังหลวง

วังหลวงในยามอรุณเบิกฟ้า แสงแดดยามเช้าสาดกระทบยอดหลังคากระเบื้องเคลือบเงาวาว พลันทอแสงสีทองเหนือพระราชวังอันสง่างาม เสียงฆ้องระฆังจากหอระฆังดังสะท้อนก้อง ปลุกหมู่ช่าง ชาววัง และขุนนางให้เริ่มต้นวันใหม่

ในเขตพระราชฐานชั้นใน เหล่าช่างหลวงกำลังเดินเรียงแถวเข้ามา พกค้อน ตะปู และเครื่องไม้เครื่องมือ ขื่อเสาวังที่พังไปจากเหตุการณ์ก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยไม้หอมใหม่เอี่ยม ที่ล้วนแล้วแต่ผ่านการคัดสรรอย่างพิถีพิถัน

ผนังวังที่แตกร้าวถูกปะซ่อมบรรจง ดอกไม้ในสวนหลวงถูกปลูกซ้ำด้วยสายพันธุ์หายาก สีสันสดชื่นพอจะกลบกลิ่นคาวเลือดที่เพิ่งจางไป

เหล่านางกำนัลและขันทีต่างก้มหน้าเร่งฝีเท้าทำหน้าที่กันอย่างแข็งขัน บางคนขัดลานหินอ่อน บ้างเช็ดราวระเบียงจนเงาวาว ราวกับพยายามลบเลือนภาพความโกลาหลในวันวานให้หมดไป

ที่หน้าท้องพระโรงใหญ่ ผืนพรมมังกรผืนใหม่จากแคว้นถังเพิ่งปูวางเรียบสนิท เหล่าขุนนางชั้นสูงเริ่มทยอยเข้าสู่ที่ประชุม พวกเขาต่างทราบดีว่าเหตุการณ์ที่ชินอ๋องถูกจับนั้นไม่เพียงเปลี่ยนดุลอำนาจ หากยังสะท้อนว่าองค์รัชทายาทยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทุกครา

บนผนังเบื้องหลังบัลลังก์ บันทึกประวัติศาสตร์ของราชวงศ์กำลังถูกขานซ้ำในหมู่ขุนนางอาวุโส บ้างกล่าวว่านี่คือจุดเริ่มแห่งความรุ่งเรืองครั้งใหม่

วังหลวงที่เคยทรุดโทรมในเงาอำนาจและความอิจฉาริษยา บัดนี้เริ่มกลับมาเป็นวังแห่งราชธรรมอีกครั้ง

-----

ภายในห้องทรงงานชั้นในของพระราชวังเฉียนชิง แสงแดดยามสายส่องลอดม่านโปร่งบางลงกระทบโต๊ะทรงอักษรไม้จันทน์แดง กลิ่นน้ำหมึกและกระดาษหอมจาง ๆ ลอยแตะจมูก

ด้านหลังฉากผ้าแพรปักมังกรทอง ฮ่องเต้ผู้ทรงอำนาจแห่งแคว้นยังคงนั่งหลังตรง ใบหน้าเงียบขรึม ถือพู่กันจุ่มน้ำหมึกพลางเขียนราชโองการด้วยอักษรเรียวแน่นดังความตั้งพระทัย

ขุนนางชั้นสูงสองสามนายยืนสงบเบื้องล่างรายงานเรื่องงานซ่อมแซมวังหลวง การจัดสรรเบี้ยราชการ ตลอดจนคำสั่งเกี่ยวกับการสอบสวนผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชินอ๋อง

“เรื่องชินอ๋อง...” ฮ่องเต้เงยพระพักตร์ขึ้น เสียงนิ่งเรียบแต่แฝงแรงกดดัน “ให้นำเรื่องนี้ไปบอกสำนักอาญาเตรียมสอบสวนตามกฎหมาย แต่ห้ามมีการซ้อมทรมาน”

เสียงรับคำดังขึ้นพร้อมกัน “พ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรออกไปนอกหน้าต่าง แลเห็นซุ้มไม้ที่ปลูกใหม่กำลังผลิใบอ่อน ราวกับพระเนตรที่ทรงทอดไปยังบ้านเมืองทั้งแคว้นที่ยังไม่ฟื้นดี

“องค์รัชทายาทเป็นผู้มีความสามารถ มีใจต่อแผ่นดิน หากมิถูกถ่วงไว้เสียก่อน อนาคตของแคว้นย่อมเป็นสิ่งน่าฝากฝัง” รับสั่งเรียบ ๆ พลางเก็บพู่กันใส่กระบอก

องครักษ์หลวงเข้ามาถวายหนังสือกราบทูล ซึ่งเพิ่งส่งมาจากสภาขุนนาง ฮ่องเต้พลิกดูอย่างใจเย็นก่อนจะถอนพระทัยเบา ๆ

“แม้ข้าเป็นฮ่องเต้ ก็ยังมิอาจตัดรากพิษในราชสำนักให้สิ้นได้ในคราเดียว โลกนี้ย่อมมีทั้งกลางวันและเงามืดอยู่คู่กันเสมอ”

เมื่อทุกคนในห้องต่างก้มหน้าเงียบงัน ฮ่องเต้ก็ยกจอกชาแตะริมฝีปาก ก่อนตรัสเสียงต่ำกับเสนาบดีผู้เฝ้าใกล้ชิด

“หากองค์รัชทายาทก้าวสู่บัลลังก์เมื่อใด จงแน่ใจว่าเขามีขุนเขาอยู่เบื้องหลัง มิใช่เพียงยอดฝีมือที่โดดเดี่ยว”

สิ้นคำ ฮ่องเต้ก็ไล่ให้ขุนนางทั้งสามกลับไปทำหน้าที่ของตน

เสียงหนิงกงกงดังขึ้นเบา ๆ หน้าห้องทรงงาน “ทูลฝ่าบาท อัครมหาเสนาบดีหลี่ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ที่กำลังจิบชาเงียบ ๆ ชะงักเล็กน้อยก่อนวางจอกลงบนจานรอง ทรงผงกศีรษะให้แล้วตรัสเสียงเรียบ “ให้เขาเข้ามา”

ประตูไม้แกะสลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างในอาภรณ์ขุนนางชั้นเอกเดินเข้ามาอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าวมั่นคง ทว่าเปี่ยมด้วยความเคารพ

หลี่ซีเฉิงอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดรองจากฮ่องเต้ นอกจากจะเป็นเสาหลักทางการเมืองแล้ว ยังเป็นศิษย์พี่ในสำนักเก่าของฮ่องเต้เมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์ ทั้งสองผ่านความเป็นความตายร่วมกันมาเนิ่นนาน

“เสี่ยวชาง เจ้าดูอิดโรยนัก” หลี่ซีเฉิงเอ่ยพลางทอดสายตาอบอุ่น

ฮ่องเต้ทรงหัวเราะเบา ๆ เสียงคล้ายย้อนสู่วัยเยาว์ “ศิษย์พี่ ท่านยังเรียกข้าเช่นนั้นอยู่หรือ?”

“ต่อให้เป็นฮ่องเต้ ข้าก็ยังเป็นศิษย์พี่ของเจ้า” เขาวางมือลงเบา ๆ บนโต๊ะ ดวงตาลุ่มลึกมองสบพระเนตรโดยไม่เกรงกลัว “ยิ่งขึ้นสูง ยิ่งต้องมีคนที่กล้าพูดความจริงกับเจ้า”

ฮ่องเต้ทอดถอนพระทัย ก่อนจะหันพระวรกายออกนอกหน้าต่างอีกครา “ชางเหรินยอมให้ชินอ๋องมีอำนาจเกินควร เพราะชางเหรินรู้ว่าเขาต้องการอำนาจ และขาดคนไว้ใจที่ดีคอยชี้นำ เช่นเดียวกับที่ชางเหรินเคยพลาด...”

“แต่ครั้งนี้เจ้ามิได้พลาด” หลี่ซีเฉิงกล่าวนิ่ง ๆ “กลับกัน เจ้าเลือกปล่อยให้ลูกชายจัดการด้วยมือของเขาเอง เป็นบทเรียนหนึ่งเดียวที่มอบได้ในฐานะฮ่องเต้”

ฮ่องเต้หันกลับมาสบสายตาศิษย์พี่ที่ตนเคารพ “ศิษย์พี่รู้ทุกอย่างอีกแล้วหรือ?”

หลี่ซีเฉิงยิ้มบางแทนการตอบกลับ แต่เขาหยิบพัดกระดาษจากแขนเสื้อออกมากางช้า ๆ “ข้ามิใช่ขงเบ้ง แต่ก็มิใช่คนโง่เขลาเช่นกัน”

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ บรรยากาศเคร่งขรึมผ่อนคลายลง ก่อนที่ฮ่องเต้จะวางมือทับจดหมายราชการแล้วกล่าวจริงจัง

“ชางเหรินอยากให้ศิษย์พี่อยู่ข้างจิ้งเสวียน แม้วันหน้าชางเหรินจะมิอยู่ ศิษย์พี่จะยังช่วยลูกชายของชางเหรินหรือไม่?”

หลี่ซีเฉิงไม่ได้ตอบในทันที เขาหุบพัดลงก่อนประสานมือคำนับต่ำ “ตราบใดที่ยังมีฟ้าอยู่เหนือศีรษะ ข้าย่อมอยู่ข้างลูกเขยข้าเสมอ”

หลังจากวังหลวงได้รับการทำนุบำรุงซ่อมแซมจนเสร็จ องค์รัชทายาทและพระชายาก็ได้เสด็จกลับมาวังหลวงหลังความสงบมาเยือน

ณ พระตำหนักตงกง

ภายหลังเหตุการณ์วุ่นวายสงบลง องค์รัชทายาททรงประทับนั่งอ่านรายงานจากแม่ทัพหยาง แสงอาทิตย์ยามบ่ายเอื่อยเฉื่อยสาดลอดม่านบางลงมา เสียงใบไม้พลิ้วไหวอ้อยอิ่งนอกหน้าต่าง

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นเบื้องหน้าประตู ก่อนร่างบอบบางในอาภรณ์ชมพูจะปรากฏ

“ยังมิทรงเสร็จจากงานหรือเพคะ?” เสียงอ่อนโยนเอ่ยพลางก้าวเข้ามา หลี่หลิ่งฟางถือถาดชาร้อนพร้อมของว่างด้วยท่วงท่าสงบ

“เสร็จแล้ว” หวังจิ้งเสวียนปิดสมุดบันทึกวางพับรายงานอย่างเรียบร้อย

หลี่หลิ่งฟางยกชาสาลี่ขึ้นเทลงจอกอย่างชำนาญ กลิ่นหอมอ่อนลอยอบอวลคล้ายกลิ่นผลไม้ต้องแดดยามต้นฤดูใบไม้ร่วง

หวังจิ้งเสวียนลุกจากโต๊ะเดินมายังโต๊ะรับรอง พลันโอบกอดพระชายาจากด้านหลังด้วยอ้อมแขนแผ่วเบา

“หากหม่อมฉันมิรู้ว่าเป็นพระองค์ ป่านนี้กาน้ำร้อนคงสาดใส่ไปแล้วเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนหัวเราะออกมา “ฟางเอ๋อร์ของเราช่างโหดร้ายนัก”

“หม่อมฉันโหดเฉพาะกับผู้ที่สมควรเท่านั้นเพคะ ส่วนมากแล้วหม่อมฉันก็ยังเป็นคนดีอยู่”

“ข้อนั้น...เรามิขอแย้งเลย”

“มาเถิดเพคะ จิบชาเสียหน่อย หลังผ่านเรื่องราวใหญ่หลวงมาจะได้ผ่อนคลาย”

หวังจิ้งเสวียนนั่งลงตรงข้าม ยกจอกชาขึ้นจิบ “หอม รสชาติดียิ่ง”

“หม่อมฉันถึงตั้งใจชงมาถวายพระองค์ไงเพคะ”

“เจ้ารู้ใจเราเสมอ”

“เป็นพระชายาของพระองค์ทั้งที เรื่องเพียงเท่านี้มิอาจลืมเลือนเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนนิ่งไปสักพักก่อนตรัสเสียงนุ่ม “จริงสิ เรายังมิได้ให้รางวัลที่เคยสัญญาไว้เลยนี่นา”

“รางวัลหรือเพคะ?”

หวังจิ้งเสวียนลุกขึ้นเดินมายืนเบื้องหน้าหลี่หลิ่งฟาง แววพระเนตรล้ำลึกทอประกายอ่อนโยน ดุจผืนน้ำต้องแสงจันทรายามค่ำคืน

ฝ่ามือหนายกขึ้นสัมผัสปลายปอยผมหญิงสาวที่หล่นแนบแก้ม แล้วนำไปทัดไว้หลังใบหู เสียงของเขานุ่มละมุนลึกเร้นด้วยถ้อยคำจากห้วงใจ

“เราอยากให้เจ้าจดจำเอาไว้ว่าหวังจิ้งเสวียนผู้นี้รักเจ้ามากกว่าชีวิตของตน”

สิ้นคำ เวลารอบตัวคล้ายหยุดนิ่ง หวังจิ้งเสวียนโน้มพระพักตร์ลงอย่างเนิบช้า จุมพิตสัมผัสริมฝีปากนุ่มละมุนของหลี่หลิ่งฟางแผ่วเบา

จูบนั้นไม่เร่งร้อน ไม่ลึกซึ้งด้วยเพลิงปรารถนา แต่แนบแน่นด้วยความอาลัยอาวรณ์ ความซาบซึ้งในทุกข์สุขที่ร่วมผ่าน ความรักที่มั่นคงไม่เปลี่ยนผัน

หลี่หลิ่งฟางเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนหลับตาลงอย่างช้า ๆ สัมผัสความอุ่นร้อนจากริมฝีปากของเขาที่แตะริมฝีปากตนด้วยความอ่อนโยน

ฝ่ามืออีกข้างประคองแก้มนางแผ่วเบา ดั่งกลัวว่าหากกดหนักเกินไป ร่างบอบบางตรงหน้าจะจางหายไปกับสายลม

นอกหน้าต่างใบไม้พลิ้วร่วงลงสู่ผืนหญ้า แสงอาทิตย์ยามบ่ายลูบไล้แผ่นฟ้าเป็นสีทองอ่อน กระซิบคล้ายคำอวยพรของฤดูกาล

หวังจิ้งเสวียนละพระพักตร์ออกมาเล็กน้อย เห็นดวงหน้างามแดงระเรื่อของหลี่หลิ่งฟาง เขาก็แย้มยิ้มแผ่วเบา

“จุมพิตนี้เจ้าอย่าได้ลืมเลือนเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่ ฟางเอ๋อร์ของเรา”

หลี่หลิ่งฟางปรายตามองต่ำ ก่อนตอบเสียงเบาราวกระซิบ “หม่อมฉันจะไม่มีวันลืมเลยเพคะ”

*****