ถวายสมุดรายชื่อแด่ฮ่องเต้

รุ่งเช้าแสงแดดยามอรุณแทรกผ่านบานหน้าต่างทาบทอลงบนพื้นไม้ที่เย็นเยียบ แต่ภายในห้องกลับอบอวลด้วยไออุ่นจากสองร่างที่ยังแนบชิดใต้ผ้าห่มผืนหนา

หญิงสาวพลิกกายช้า ๆ ดวงหน้างามซบแนบอยู่กับแผงอกของชายหนุ่ม เสียงหัวใจของเขายังคงเต้นเป็นจังหวะมั่นคง ราวกับกำลังบอกให้นางได้รู้ว่า...

‘เจ้ายังอยู่ตรงนี้ ข้าก็อยู่ตรงนี้’

หวังจิ้งเสวียนลืมตาขึ้นยามสัมผัสถึงการเคลื่อนไหว แววตาที่มองนางเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ริมฝีปากประทับลงบนหน้าผากของนางเบา ๆ

“เมื่อคืนเจ้าหนาวหรือไม่?” เขาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ขณะปลายนิ้วไล้แนบผิวแก้มของนาง

“หม่อมฉันมีพระองค์อยู่เคียงข้างจะหนาวได้อย่างไรเพคะ” หลี่หลิ่งฟางยิ้มบาง ดวงหน้านั้นมีรอยแดงระเรื่อยิ่งกว่าดอกท้อแรกแย้ม

หวังจิ้งเสวียนคลี่ยิ้มบางมือของเขากระชับร่างบางไว้แนบอก “เจ้ารู้หรือไม่ เรารอวันเช่นนี้มานานเกินไป แม้จะต้องแลกด้วยสิ่งใด เราก็จะไม่มีวันยอมปล่อยมือจากเจ้าอีก”

หลี่หลิ่งฟางหลุบตาลงต่ำดวงตาสั่นไหวราวสายน้ำกระเพื่อม แต่สุดท้ายก็ค่อย ๆ ผงกศีรษะ “เพคะ ตั้งแต่วันนี้ไปเราจะเดินเคียงข้างกัน มิว่าเส้นทางข้างหน้าจะราบเรียบหรือขรุขระ หม่อมฉันจะอยู่กับพระองค์เสมอเพคะ”

แสงแดดอุ่นไล้ปลายผมของหลี่หลิ่งฟางเป็นประกาย ราวสวรรค์เองก็เห็นด้วยกับพันธะรักที่ทั้งสองต่างสลักไว้ในใจ

-----

อีกด้านในวังหลัง ณ ห้องทรงงานพระตำหนักเฉียนชิง

ความเงียบงันครอบคลุมทั่วพระตำหนักเฉียนชิง มีเพียงแสงเทียนส่องสว่างบนโต๊ะทรงงาน แสงสลัวสะท้อนใบหน้าหล่อขรึมของฮ่องเต้ผู้ครองราชบัลลังก์แห่งแคว้นซิน

เบื้องหน้าพระพักตร์ของพระองค์ อัครมหาเสนาบดีหลี่ซีเฉิงยืนค้อมกาย สายตาหนักแน่น ท่าทางเรียบสงบ ทว่าภายในกลับเต็มไปด้วยพายุความคิด

“สมุดเล่มนี้เพิ่งส่งตรงจากผู้ตรวจการลับของกระหม่อมเมื่อยามโหย่วที่ผ่านมาพ่ะย่ะค่ะ” เขากล่าวขณะวางสมุดปกดำสนิทลงบนโต๊ะหยกแกะสลัก “เป็นรายชื่อบุคคลที่เกี่ยวพันกับแผนการของชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ละสายพระเนตรจากลายมือบนฎีกาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปรับสมุดบันทึกมาเปิดอ่าน

แผ่นกระดาษเรียงรายด้วยชื่อบุคคลผู้มีตำแหน่งในราชสำนัก บางคนเป็นแม่ทัพ บางคนเป็นขุนนางชั้นสูงที่เคยถวายฎีกาสรรเสริญพระองค์

เสียงพลิกหน้ากระดาษเบาราวสายลม แต่ภายในห้องทรงงานกลับเคร่งขรึมดั่งพายุก่อตัว

“ศิษย์น้อง...” หลี่ซีเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาราวพี่ชายที่ปรารถนาจะเตือน “ในใต้หล้านี้ แม้เจ้าจะอยู่บนบัลลังก์ ทว่าเบื้องล่างยังมีเงาร้ายซ่อนเร้นอยู่เสมอ”

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรขึ้นจากสมุด ดวงเนตรคมกริบพลันอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองอีกฝ่าย “ศิษย์พี่ เหตุใดชางเหรินจึงรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกินยามต้องวางใจผู้คน”

หลี่ซีเฉิงหัวเราะเบา ๆ พลางน้อมกาย “หากเหนื่อยนักก็จงวางใจศิษย์พี่ผู้นี้แทน ข้าจะกวาดล้างหนามในราชสำนักให้เจ้าเอง”

ฮ่องเต้วางสมุดลงอย่างแผ่วเบา ทรงถอนพระทัยยาว “ชินอ๋อง...” พระสุรเสียงแผ่วแต่หนักแน่น “เรายังมิได้แตะต้องเขา มิใช่เพราะมองมิเห็น แต่เพราะยังมิถึงเวลา”

หลี่ซีเฉิงค้อมศีรษะ “เช่นนั้นวันนี้ถือเป็นการนับถอยหลังการเริ่มต้นเสียเลย”

“ให้กรมอาญาและกองทหารองครักษ์วังชั้นในเตรียมพร้อม รอเราออกคำสั่งเมื่อถึงยามเหมาะสม” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรออกไปยังท้องฟ้าด้านนอก พลางตรัสด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “ในใต้หล้านี้ ไม่มีแผ่นดินที่สองสำหรับผู้คิดกบฏ”

หลี่ซีเฉิงสบสายตาฮ่องเต้ก่อนจะก้าวเข้าใกล้อีกครึ่งก้าว ลดเสียงลงต่ำ “หากข้าเสนอวิธีล่อเสือออกจากถ้ำ เจ้าจะกล้าปล่อยให้เสือตนนั้นตะปบกระทั่งพระราชวังเองหรือไม่?”

ฮ่องเต้ยิ้มเย็นน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “หากมัวหวงถ้ำจนปล่อยให้เสือกลืนแผ่นดิน วันหนึ่งเราก็จะไร้ถ้ำให้หวงอยู่ดี”

หลี่ซีเฉิงพยักหน้ายื่นแผ่นพับเล็ก ๆ ที่เก็บซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตร

“ทัพหน้าของชินอ๋องซ่องสุมอยู่ที่ชายแดนใต้ นามว่า ‘กองเงา’ ชื่อในบันทึกราชสำนักถูกลบล้างหมดสิ้น แต่มันกลับมีอยู่จริง ซึ่งแม่ทัพจ้าวจิ้งหรงก็อยู่ในรายชื่อผู้เกี่ยวข้องโดยตรง”

“จ้าวจิ้งหรง...” คิ้วของฮ่องเต้ขมวดช้า ๆ “เขาเป็นขุนพลเก่าที่ถวายสัตย์ตั้งแต่ยุครัชกาลปีก่อนมิใช่หรือ?”

“ใช่ แต่เขาสาบานให้ใครอาจจะต้องทบทวนใหม่” เสียงหลี่ซีเฉิงราบเรียบ “ข้าเสนอให้ส่งคนของพวกเราเองปลอมตัวเข้าไปเป็นนายทหารใหม่ แทรกตัวเข้ากองเงาสืบความเคลื่อนไหว แล้วจงใจส่งข่าวปลอมกลับไปถึงชินอ๋องให้หลงกล”

“ข่าวปลอมใด?”

“ข่าวว่าราชสำนักเริ่มหวั่นไหวต่ออำนาจของเขา และฝ่าบาทอาจมีราชโองการปลดเขาออกจากฐานันดร นำโดยเสียงคัดค้านของขุนนางฝ่ายกลาง”

ฮ่องเต้ทรงนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนทอดพระเนตรยาวไกลเหมือนทอดพระเนตรเห็นหมากล้อมทั้งกระดาน

“ชินอ๋องจะต้องเคลื่อนไหว เพราะคนอย่างเขามิยอมเป็นหมากให้ใครชักจูงอีกต่อไป”

หลี่ซีเฉิงยิ้มบาง ๆ “และยามเขาเงื้อดาบขึ้น คือ ยามที่เราจะมองเห็นทุกองครักษ์เงาที่แฝงอยู่รอบตัวเขา”

ฮ่องเต้ตรัสเพียงคำสั่น ๆ ว่า “งดงาม” ก่อนจะหยิบดวงตราราชสำนักเล็ก ๆ บนโต๊ะ พลิกกลับอย่างแผ่วเบาก่อนจะส่งให้ศิษย์พี่ของตน “ทำให้เนียน จัดการให้จบก่อนฤดูใบไม้ร่วง”

หลี่ซีเฉิงค้อมกาย “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

เปลวเทียนที่ลู่ไหวเบา ๆ ยังคงดังอยู่ในความเงียบ ท่ามกลางเงาหมากล้อมที่เริ่มเคลื่อนหมากตัวแรกแล้ว

สายลมยามบ่ายพัดแผ่วผ่านวังหลวง หลี่ซีเฉิงเดินเนิบช้าใต้แสงตะวัน กลิ่นเทียนหอมยังติดอยู่ที่ปลายแขนเสื้อ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางแต่ไร้แววเบิกบาน

ในดวงตาฉายประกายราวกับกำลังคำนวณเส้นทางการลอบเดินทัพบนหมากล้อมจริง

“ก่อนฤดูใบไม้ร่วง...” เขากระซิบกับตนเอง แผ่นพับเล็กในอกเสื้อข้างซ้ายแนบชิดหัวใจ

ไม่ไกลจากนั้นเงาร่างสูงในชุดคลุมทหารยืนพิงต้นสนเก่า พลางทอดสายตามองเขาราวเฝ้ารอมาเนิ่นนาน

“ข้าคิดว่าท่านคงมิกล้าเสนอมันต่อเบื้องพระพักตร์” บุรุษผู้นั้นเอ่ย น้ำเสียงทุ้มต่ำ

หลี่ซีเฉิงไม่ได้หยุดฝีเท้า “หากกลัว ไม่ควรก้าวเข้าวังหลวงตั้งแต่แรก”

บุรุษในเงาสบตาเขานิ่งก่อนจะเดินออกมาสู่แสงตะวัน เผยให้เห็นชุดทหารปลายแขนปักลายคลื่นอัสนี อันเป็นเครื่องหมายของหน่วยลับใต้บัญชาทหารใหญ่

“แล้วข้าจะเริ่มต้นตรงไหน?” เขาถาม

“ตะวันตกเฉียงใต้ของอวิ๋นหลิง” หลี่ซีเฉิงตอบโดยไม่ลังเล “หมู่บ้านหลินเหอชายแดนติดภูเขาหมอก ที่นั่นเป็นจุดสับเปลี่ยนเสบียงของกองเงา เส้นทางมิปรากฏในแผนที่ทางการ แต่คนของข้าตรวจพบร่องรอยม้า และป้ายห้อยคอจากค่ายใต้พิรุณเมื่อเจ็ดวันก่อน”

“ชื่อปลอมล่ะ?”

“เซียวหนิงเจ๋อ นายทหารจากเมืองซูอัน ผู้ไร้ครอบครัว ไร้ประวัติ จับดาบเป็น เล่นหมากได้ และฆ่าคนตาไม่กะพริบ”

บุรุษผู้นั้นถอนหายใจเบา ๆ “ก็เป็นตัวข้าจริง ๆ สินะ”

หลี่ซีเฉิงหยุดมองอีกฝ่าย ดวงตาคู่นั้นนิ่งราวบ่อน้ำลึก “ข้าต้องการคนที่สามารถยืนตรงกลางระหว่างเงาและแสง แล้วไม่ลืมว่าแสงใดคือของจริง”

อีกฝ่ายพยักหน้าช้า ๆ แล้วหมุนตัวหายลับไปโดยไม่กล่าวลา

หลี่ซีเฉิงยืนอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันกลับเข้าสู่วังหลวง เสียงรองเท้าหนังแตะพื้นหินลานวังดังก้อง เหมือนเสียงหมากอีกตัวที่ถูกเดินลงบนกระดานอันมืดมน

สองวันต่อมาท่ามกลางสายฝนปะปรายในยามเช้าตรู่ รถขนเสบียงสามคันค่อย ๆ เคลื่อนล้อขึ้นเขาผ่านเส้นทางเปียกลื่นของหุบเขาหมอก ชายหนุ่มในชุดทหารธรรมดา นัยน์ตาคมลึกและแผ่นหลังเหยียดตรง นั่งอยู่ด้านท้ายรถคันกลาง พรางตัวอยู่ท่ามกลางถุงข้าวสารและลังเกลือ

“ถึงทางตัดข้างหน้าจะมียาม กองเงามิเคยปล่อยผ่านแม้แต่คนส่งข่าว” คนขับกระซิบเตือน

เขาไม่ตอบเพียงกระชับมีดสั้นใต้แขนเสื้อ

เมื่อถึงจุดตรวจกั้นเสียงผิวปากดังขึ้น หน่วยลาดตระเวนของกองเงาโผล่ออกมาจากพงไม้ราวผุดจากเงา ทหารในชุดสีเทาหม่นเดินตรงมา หน้ากากครึ่งซีกบดบังใบหน้า ครึ่งหนึ่งเผยเพียงดวงตาสีเข้มอันยากจะหยั่งถึง

“ชื่อ มาจากไหน?” ทหารผู้ตรวจถาม

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากท้ายรถยื่นป้ายไม้จารึกนาม ‘เซียวหนิงเจ๋อ’ ไปตรง ๆ ดวงตาไม่หลบสายตาผู้ตรวจ

ทหารผู้นั้นรับป้ายไปพิจารณาแวบหนึ่ง ก่อนปรายตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“เจ้าผ่านด่านแรกแล้ว ถ้าผ่านด่านที่สองมิได้ก็เตรียมตัวตายเงียบ ๆ ใต้ต้นไผ่ทางเหนือเถอะ”

ชายหนุ่มเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ก้าวลงจากรถและเดินตามกลุ่มทหารเข้าไปในม่านหมอกหนาทึบ

เสียงฝนซัดยอดไผ่ดังกรอบแกรบ ขณะที่เงาร่างของเขาค่อย ๆ จางหายไปในความมืด และหนทางแห่งกลลวงที่ไม่มีวันหวนกลับ

*****