หลั่งโลหิตล้างแผ่นดิน

เสียงเกือกม้าเหล็กกระทบพื้นดินดังกึกก้อง เมื่อทหารแม่ทัพหยางเริ่มเคลื่อนพลเดินเข้าสู่เขตจวนชินอ๋อง ประตูไม้ใหญ่ของจวนยังคงปิดแน่น ราวกับเป็นการท้าทายทัพที่มีกำลังพร้อมเต็มที่

หวังจิ้งเสวียนไม่รีบร้อน เขายังคงยืนนิ่งพิจารณาผลของการตัดสินใจที่กำลังจะเกิดขึ้น

หลี่หลิ่งฟางกระชับมือบนดาบที่อยู่ข้างเอว หันไปมององค์รัชทายาท สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นคง

“พระองค์มั่นใจหรือไม่ว่าเขาจะเปิดประตู?”

หวังจิ้งเสวียนหันไปสบตาหลี่หลิ่งฟาง ดวงตาของเขาแฝงแววเด็ดเดี่ยว “หากเขายังมีความภักดีต่อราชสำนัก แม้เพียงเสี้ยวก็ต้องยอมเปิด แต่หากเขาทรยศ เราก็มิสามารถห้ามทัพได้อีกต่อไป”

เสียงคำประกาศจากแม่ทัพหยางดังขึ้นอีกครั้ง

“ชินอ๋อง! เปิดประตูเสีย! หากท่านยังยืนกรานกบฏคิดต่อสู้ เราจะมิออมมือ!”

ทหารที่อยู่ด้านหลังเริ่มดึงดาบตั้งท่าเตรียมพร้อมสำหรับการบุก

หลี่หลิ่งฟางยกมือขึ้นชี้ไปที่ประตูจวนที่ยังปิดสนิท “เราคงต้องเข้าไปเอง”

หวังจิ้งเสวียนหันไปมองหญิงสาว ก่อนจะผงกศีรษะ “ให้ทหารเตรียมพร้อม หากเขายอมให้เขาพูดออกมา ถ้าไม่...ก็ให้พังประตูเข้าไป” เสียงดาบที่ออกจากฝักดังขึ้นพร้อมกับลมหายใจที่หนักแน่นขององค์รัชทายาท

ประตูไม้ที่หนามากถูกพลังของทหารลุยพังทลายเข้าไป เสียงดังสนั่นจนคนในจวนรู้สึกถึงแรงกระทบ ทหารในจวนชินอ๋องพยายามยืนกราน แต่พวกเขากลับเจอการต้านทานที่ไร้ความหวัง เมื่อทัพใหญ่ขององค์รัชทายาทเข้ามาในเขตจวน

ชินอ๋องยืนอยู่ในห้องโถงกลาง สวมเสื้อคลุมผ้าไหมหลากสี ดวงตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ เมื่อเห็นการบุกรุกของทัพองค์รัชทายาท เขายืนนิ่งกลืนน้ำลายครั้งหนึ่งแล้วพูดขึ้น

“องค์รัชทายาท เจ้าอย่าคิดว่าจะเอาชนะข้าได้ง่าย ๆ”

เสียงของเขาดังแผ่ว ขณะที่กองทัพของแม่ทัพหยางเริ่มล้อมเข้ามาทุกทิศ

หวังจิ้งเสวียนมองชินอ๋องที่ยืนเด่นกลางห้อง ท่าทางท้าทายเหมือนจะไม่ยอมแพ้ “เรารู้...แต่ท่านลุงคงรู้ดีว่าเรามีทางเลือกมากกว่าท่านแล้ว” เขาก้าวเข้ามาใกล้ ๆ

ในขณะที่ทหารคนหนึ่งของชินอ๋องพยายามขัดขวาง ทหารจากแม่ทัพหยางก็จัดการอย่างรวดเร็ว

หลี่หลิ่งฟางยกมือขึ้นสั่งการให้หยุด ก่อนหันไปพูดกับชินอ๋อง “พวกท่านอย่าให้ต้องหลั่งเลือดไปเปล่า ๆ หากท่านยอมออกมา เราจะมิทำร้ายผู้ใดในจวนของท่าน”

ชินอ๋องปรายตามองพระชายา แต่ดวงตาของเขากลับแสดงความไม่พอใจ “พระชายา กระหม่อมเคยสั่งสอนพระองค์หรือไม่? กลับไปบอกแม่ทัพหยางว่า การที่เขามาอยู่ตรงนี้เป็นการทำลายราชวงศ์”

แต่ท่าทางที่ชินอ๋องแสดงออกกลับไม่มีเค้าโครงเหมือนในอดีต แม้จะพยายามสะบัดพลังแห่งอำนาจให้กลับมา แต่ในที่สุดเขาก็ต้องยอมแพ้

หวังจิ้งเสวียนเดินเข้ามาใกล้ท่าทางเย็นชา “มิว่าจะเป็นคำสั่งจากใคร เราก็ทำไปแล้วและจะมิยอมให้ผู้ใดขัดขวาง”

สิ้นคำ ทหารเข้ามาคุมตัวชินอ๋องโดยไม่รอคำพูดใด ๆ

หลี่หลิ่งฟางยืนนิ่งอยู่ใต้เงาไม้เรือนยอด ใบหน้าเย็นชาไม่แปรเปลี่ยนแม้เพียงเสี้ยวอึดใจ ขณะทอดสายตาเยียบเย็นดุจหิมะแรกยามเหมันต์ มองดูชินอ๋องถูกแม่ทัพหยางกุมตัวไว้แน่น

เสียงฝีเท้าเบาดุจสายลมดังขึ้น ขณะนางก้าวออกมาจากจุดยืน ท่ามกลางสายตาของผู้คน หลี่หลิ่งฟางสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ หมุนควงดาบพกในมือ ก่อนจะเดินตรงไปยังร่างของชายผู้เคยอยู่เหนือผู้อื่นด้วยอำนาจและกลอุบาย

กลิ่นอายอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างงามราวไข่มุก ลมหายใจของนางเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งพันปี จิตสังหารที่ฝึกปรือมาแฝงอยู่ในทุกย่างก้าว

“ชินอ๋อง…” เสียงของนางราบเรียบดุจน้ำที่ไหลผ่านผิวหินเรียบเย็น “เป็นท่านเองใช่หรือไม่ ที่อยู่เบื้องหลังเหล่านักฆ่าที่ลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาท?”

ชินอ๋องช้อนสายตาขึ้นดวงตาหงส์ฉายแววเย้ยหยัน ก่อนจะหัวเราะกึกก้อง “ฮ่าๆๆ ใช่แล้ว! เป็นกระหม่อมเอง! ไอ้เด็กนั่นมันสมควรตายไปนานแล้ว หากมิใช่เพราะเจ้าหลี่หลิ่งฟาง!”

ฉัวะ!

คมดาบในมือนางวูบไหวเฉือนผ่านแก้มเขาอย่างแม่นยำ ทิ้งรอยแผลยาวเลือดซึม ชินอ๋องร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดพลางถลึงตาใส่นาง

“ชินอ๋องก็ดูจะโง่เง่าเกินคาด” นางเอ่ยเสียงเรียบ “ทั้งที่รับบทตัวร้ายแท้ ๆ กลับไร้มิติ น่าเบื่อเสียยิ่งกว่านิทานหลอกเด็ก”

“เจ้า...เจ้ากำลังพูดเรื่องอันใด?!” ชินอ๋องขบกรามแน่น ดวงตาแดงก่ำ

หลี่หลิ่งฟางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นหาได้มีความอ่อนโยนใด ๆ ซ่อนอยู่ “อ้อ ข้าหรือ? ข้าแค่เพ้อเรื่อยเปื่อย หาใช่เรื่องสำคัญ”

มือเรียวของนางยกขึ้นบีบคางเขาแน่น ดวงตาคมกร้าวจ้องลึกเข้าไปในดวงเนตรที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ตั้งแต่นางเป็นนักฆ่ามา ไม่มีเหยื่อคนใดกล้าสบตานาง ไม่มีใครดิ้นรนได้ถึงเพียงนี้

นางชอบมัน

อยากจับขังเล่น อยากทรมานเขาอย่างช้า ๆ ให้ตายด้วยน้ำมือของนางทั้งเป็น

ดาบพกในมือแตะเบา ๆ บนลำคอชินอ๋อง เส้นเลือดเต้นตุบอยู่ใต้ปลายคมมีด นางกรีดเส้นเลือดผิวเผินเส้นเล็กจนเลือดซึมออกเพียงหยดเดียว

แต่ไม่ทันที่นางจะลงมือซ้ำ เสียงทุ้มอ่อนโยนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“ฟางเอ๋อร์พอเถิด”

หลี่หลิ่งฟางชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ พลางถอยหลังกลับไปยืนเคียงข้างองค์รัชทายาท

หวังจิ้งเสวียนก้าวเข้ามา เขายกมือบีบแก้มนางเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู “เจ้าทำแก้มซาลาเปาเปื้อนเลือดหมดแล้ว”

จากนั้นเขาหันไปทางแม่ทัพหยางด้วยสีหน้าจริงจัง “พาชินอ๋องกลับวังหลวง ทูลฝ่าบาทให้ลงพระราชอาญาด้วยพระองค์เอง”

ชินอ๋องกัดฟันแน่นถูกลากออกไปทั้งรอยแผลและความพ่ายแพ้ ขณะนั้นในแววตาของหลี่หลิ่งฟางยังเรืองแสงเยือกเย็นดั่งจันทราในคืนหิมะโปรย

เมื่อเงาร่างของชินอ๋องถูกลากหายลับไปจากลานกว้าง เหล่าทหารค่อย ๆ คลายอาวุธลง เหลือเพียงความเงียบงันที่ห่อหุ้มทั่วบริเวณ

หลี่หลิ่งฟางยืนอยู่ใต้เงาเสาแกะสลัก ดวงตายังคงเยือกเย็น ราวกับกลิ่นเลือดยังไม่จางจากลมหายใจ ทว่าเพียงครู่เดียว ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ก็แตะลงบนไหล่นางเบา ๆ

“ฟางเอ๋อร์...” เสียงของหวังจิ้งเสวียนนุ่มนวลราวลมวสันต์ยามพลิ้วผ่านดอกเหมย “เจ้ามิจำเป็นต้องลงมือเองถึงขนาดนั้น”

หลี่หลิ่งฟางหันกลับมา ดวงตาคมกร้าวเมื่อครู่อ่อนแสงลงคล้ายเงาจันทราในคืนแรม นางนิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนหลุบตาลงเอ่ยเบา ๆ

“หม่อมฉันมิไว้ใจผู้ใดทั้งนั้น หากพระองค์ถูกลอบทำร้ายอีก หม่อมฉันคงมิอาจให้อภัยตนเองได้”

หวังจิ้งเสวียนมองนางดวงตาเขาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน แววตาไม่ได้เปลี่ยนไปแม้เห็นด้านดุร้ายของนางมากเพียงใด เขายื่นมือไปแตะแก้มนางเบา ๆ พลางใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบเลือดจางที่ข้างริมฝีปาก

“ซาลาเปาของเรามอมแมมเช่นนี้ ใครจะกล้ากินเล่า?”

หลี่หลิ่งฟางหน้าขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย พลันเบือนหน้าหนี “พระองค์...ตรัสอันใดไร้สาระอีกแล้ว”

หวังจิ้งเสวียนหัวเราะเสียงต่ำดึงมือนางมากุมไว้แน่น ทว่าอ่อนโยนราวกับกลัวทำให้นางเจ็บ “เจ้าคือมีดคมในเงามืดที่คอยคุ้มครองเรา แต่บางครั้งเราก็หวังให้เจ้าวางดาบลง แล้วหันมาพิงเราแทน”

หลี่หลิ่งฟางนิ่งไป อารมณ์อันสับสนวูบผ่านดวงหน้าเรียบสงบ “...หม่อมฉันยังวางดาบมิได้ มิใช่ตอนนี้”

หวังจิ้งเสวียนเพียงยิ้มรับฟังคำปฏิเสธด้วยแววตาเข้าใจ “เช่นนั้นเราจะรอวันที่เจ้าวางดาบลงด้วยใจสมัคร แล้วหันกลับมาพร้อมก้าวเคียงเราอย่างแท้จริง”

สายลมวสันต์พัดผ่านรอบกาย กลีบดอกเหมยปลิวผ่านระหว่างพวกเขาทั้งสอง เงาสองเงาทอดทับกันใต้แสงแดดยามสาย สง่างาม อ่อนโยน และเงียบงัน

เมื่อกลีบดอกเหมยร่วงพรูผ่านไหล่เสื้อ หวังจิ้งเสวียนยกมือปัดกลีบบุปผาที่เกาะเส้นผมนางเบา ๆ นิ้วเรียวยาวแตะเส้นผมสีน้ำหมึกราวกับสัมผัสสิ่งล้ำค่า

“กลีบดอกเหมยยังรู้จักเลือกที่ร่วง เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันอยากเกาะเจ้ามากกว่าดินเสียอีก”

หลี่หลิ่งฟางปรายตามองเขานิ่ง ๆ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย “พอเถิดเพคะ พระองค์น่ะกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวัน”

หวังจิ้งเสวียนแสร้งถอนใจ “เราถูกกล่าวหาเช่นนี้ ใจเจ็บยิ่งนัก”

แล้วเขาก็เดินนำออกไปเล็กน้อยพลางเอี้ยวหน้ากลับมาหา ดวงตาระยับระริกเจือรอยยิ้ม “มิตามมาอีกหรือ ซาลาเปาน้อย”

หลี่หลิ่งฟางหน้าร้อนผ่าวทันที “พระองค์เลิกเรียกหม่อมฉันเช่นนั้นได้แล้ว!”

“เหตุใดเล่า? ซาลาเปาก็กลมและนุ่มน่าฟัดดีนี่” เขายิ้มยียวนขณะรอให้นางก้าวมายืนเคียงข้าง

หลี่หลิ่งฟางขบริมฝีปากน้อย ๆ อย่างอดกลั้น แต่สุดท้ายก็เดินเข้ามาเงียบ ๆ ก่อนเอื้อมมือไปหยิกแขนชายหนุ่มเบา ๆ หนึ่งที

“อย่างนี้ต่างหากที่เรียกว่านุ่มน่าฟัดเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหัวเราะร่าเสียงใส หลี่หลิ่งฟางเองก็หลุดหัวเราะตามอย่างห้ามไม่อยู่

ยามนั้นแสงตะวันเริ่มเคลื่อนลงจากขอบฟ้า เงาของทั้งสองทอดยาวไปบนทางเดินหินกรวด เสียงหัวเราะของพวกเขาแว่วกังวานอยู่ในกลางจวนที่เริ่มสงบ กลีบดอกเหมยยังคงปลิวร่วงดุจเงื่อนงำในใจที่กำลังคลี่คลาย และความรู้สึกที่ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย

บนศาลาริมสระบัวยามพลบค่ำแผ่แสงสีส้มอ่อนเหนือยอดไม้ ลมเย็นโชยพัดกลีบบัวปลิวตามแรงลมหยอกเย้าอยู่เหนือผิวน้ำ

หลิวอ๋องนั่งสงบอยู่เบื้องหน้าชุดน้ำชา อาภรณ์สีขาวของเขาเปื้อนแสงแดดสุดท้ายของวัน ดวงหน้านิ่งขรึมทว่าอ่อนโยนยามเห็นพระอนุชาก้าวเข้ามา

“อาเสวียน เจ้ามาเร็วกว่าที่คิด”

หวังจิ้งเสวียนผงกศีรษะพลางนั่งลงเบื้องหน้าพระเชษฐา “เรื่องของชินอ๋อง...”

เมื่อกล่าวถึงนามนั้นสีหน้าหลิวอ๋องแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เขาวางจอกชาลงบนโต๊ะด้วยความระวัง

หวังจิ้งเสวียนเล่ารายงานทุกถ้อยคำ สีหน้านิ่งเรียบแต่นัยน์ตาแฝงความกังวล “เขายอมรับว่าคือผู้บงการลอบปลงพระชนม์เปิ่นกง เปิ่นกงให้จับตัวไว้และจะส่งไปให้เสด็จพ่อทรงตัดสินโทษ”

หลิวอ๋องเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอื้อมมือมาลูบไหล่พระอนุชาอย่างเอ็นดู “เจ้าเติบโตขึ้นมากแล้วอาเสวียน ข้าภูมิใจในเจ้านัก”

หวังจิ้งเสวียนหลุบตาต่ำ ความอบอุ่นจากฝ่ามือพระเชษฐาเหมือนลมจากแดนใต้ ละมุนและซึมลึกในดวงใจ

“แต่เรื่องนี้ข้าก็อดห่วงเจ้ามิได้”

“เสด็จพี่...”

“ชินอ๋องถึงจะผิดจริง แต่เขาก็มีอำนาจและผู้หนุนหลังมากมาย เจ้ารู้ดีว่าทุกย่างก้าวของเจ้าในวังนี้มิใช่พื้นหญ้าอ่อน แต่มันคือแดนดาบซ่อนในม่านหมอก” หลิวอ๋องยื่นจอกชาที่เพิ่งรินให้พระอนุชา น้ำเสียงอ่อนโยนแต่จริงจัง “เจ้ามีข้า ข้าจะอยู่เคียงเจ้า มิว่าข้างหน้าจะมีพายุเช่นไร ข้าก็จะฝ่ามันไปพร้อมกับเจ้าเอง”

หวังจิ้งเสวียนเงยพระพักตร์ขึ้น ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย “เปิ่นกงรู้ว่าเสด็จพี่เชื่อใจเปิ่นกงเสมอ ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

หลิวอ๋องหัวเราะเบา ๆ “มิต้องขอบคุณ ข้าเป็นเสด็จพี่ของเจ้า ย่อมต้องปกป้องน้องชายของข้า”

*****