เพลิงกบฏชิงอำนาจ

แสงตะวันยามเช้าถูกกลบด้วยกลุ่มควันจากธูปศึก แม่ทัพจ้าวจิ้งหรงสวมชุดเกราะสีเหล็กดำ นำทัพทะลวงเข้าประตูวังด้านทิศใต้โดยอ้างคำสั่งจากชินอ๋อง เสียงม้าศึกและธนูโห่ร้องดังก้องทั่วลานพระราชฐาน

แม่ทัพจ้าวจิ้งหรงนำทัพฝ่าเข้ามาเบื้องหน้าบัลลังก์ทอง โดยคิดว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน สมดั่งที่ทหารลับนามเซียวหนิงเจ๋อแจ้งข่าวลับว่าชินอ๋องพร้อมหนุนหลังเขาโค่นราชสำนัก

ทว่าสิ่งที่รออยู่กลับไม่ใช่ชัยชนะ...หากแต่เป็นกับดัก

เงาร่างผู้หนึ่งก้าวออกมาจากด้านหลังม่านทองของท้องพระโรง ชุดเกราะทองแดงสะท้อนแสงเป็นประกาย ‘แม่ทัพใหญ่’ ปรากฏตัวพร้อมเสียงประกาศอย่างเยือกเย็น

“จ้าวจิ้งหรงเจ้าลืมไปหรือ ว่าในหมากกระดานนี้ ไม่มีที่ยืนสำหรับหมากที่คิดว่าตนเป็นมือเดินหมาก”

ข้างกายของแม่ทัพใหญ่ปรากฏร่างของเซียวหนิงเจ๋อ ผู้ปลดหมวกศึกออกเผยโฉมหน้าที่แท้จริง ‘อันเฉิง’ ศิษย์น้องผู้หายตัวไปนานนับสิบปี ดวงตาคู่นั้นยังเป็นประกายเดิม แต่เปี่ยมด้วยความแน่วแน่ที่ไม่เคยมีในอดีต และตอนนี้เขาคือ หัวหน้าหน่วยลับใต้บัญชาทหารใหญ่

“ข้าทำตามหน้าที่เพื่อล้างโคลนที่เจ้าสาดใส่ชื่อของอาจารย์ และคืนความสงบให้บ้านเมือง” อันเฉิงกล่าว

แม่ทัพใหญ่หันไปมองศิษย์น้อง เขายกคิ้วเล็กน้อยก่อนกล่าวเสียงต่ำ “ถึงคราวจบตำนานเสือคลั่งใต้เท้าเงาเสียที”

-----

ณ เรือนศึกษาฝั่งตะวันของจวนเสนาบดี

กลางฤดูใบไม้ร่วงสิบปีก่อนใบหลิวร่วงเกลื่อนกลาดในลานฝึกดาบ เด็กหนุ่มสามคนเหงื่อโชกในชุดฝึกสีหม่น ยืนหยัดทวนกระบวนยุทธ์ภายใต้สายตาเข้มงวดของ ‘หลี่ซีเฉิง’ อัครมหาเสนาบดีผู้ได้รับฉายาว่า ‘ขงเบ้งแห่งใต้หล้า’

“จ้าวจิ้งหรง เจ้ายังใจร้อนเกินไป ท่าที่สิบสามต้องรั้งแล้วค่อยแท่ง!”

“เข้าใจแล้วขอรับ!” เด็กหนุ่มผู้ห้าวหาญตอบเสียงดัง แม้มือจะเต็มไปด้วยรอยเลือดจากด้ามดาบ

“อันเฉิง เจ้าอย่าเอาแต่ลอกแบบศิษย์พี่ เจ้ามีจังหวะของตัวเองจงเชื่อมัน!”

“ขอรับอาจารย์” เด็กผู้นั้นตอบเบา ๆ สายตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ

แม่ทัพใหญ่ในวัยเยาว์เพียงยิ้มบาง เขามักนิ่งเงียบ แต่เวลาพูดเพียงหนึ่งประโยคก็แสนจะเฉียบคม

“พวกเราจะเติบโตเป็นดาบที่อาจารย์ภาคภูมิใจ”

หลี่ซีเฉิงเพียงผงกศีรษะ มองทั้งสามราวบุตรในอุทร

.

.

ท้องพระโรง ณ ปัจจุบัน

เมื่อจ้าวจิ้งหรงเห็นทั้งแม่ทัพใหญ่และอันเฉิงร่วมมือกัน หลายปีแห่งมิตรภาพและความเชื่อใจพลันถล่มทลาย เขาตะโกนเสียงกร้าว “พวกเจ้าเคยเป็นน้องข้า! เคยกินนอนใต้ชายคาเดียวกับข้า! ทำไมถึง...”

อันเฉิงจ้องเขานิ่ง เสียงตอบกลับเยือกเย็น “เพราะข้าจำได้ว่าทุกสนามรบที่ข้ารบ เจ้ามิเคยส่งกำลังหนุน จนพวกเราเสียทหารนับพัน”

แม่ทัพใหญ่กล่าวเสริม ไม่ยกดาบขึ้น แต่คำพูดหนักราวคมดาบ

“ข้าก็จำได้ว่าศิษย์พี่ข้าเคยบอกว่า ‘ศักดิ์ศรีของนักรบ คือ ไม่ทิ้งผู้บริสุทธิ์ให้ตกอยู่ในมือคนชั่ว’ แต่สุดท้าย...เจ้าเลือกจะเผาเมืองหลวงเพื่อให้ได้อำนาจมาอยู่ใต้เท้า”

จ้าวจิ้งหรงกัดฟันกรอด ดวงตาฉายความโกรธผิดหวัง เขาพุ่งไปหวังปะทะกับทั้งสองคน

เคร้ง!

ดาบสองดาบปะทะกัน จ้าวจิ้งหรงจ้องเขม็งไปที่อันเฉิงด้วยความเจ็บใจ ที่ตนหลงเชื่อคำพูดมากมายของอีกฝ่าย

ทั้งสามต่อสู้กันท่ามกลางสงครามในวังหลวง เปลวเพลิงปะทุทุกสารทิศคลอเคล้าไปกับเสียงดาบฟาดฟัน และกลิ่นโลหิตมากมายตลบอบอวล

ฉัวะ!

โลหิตสาดกระเซ็นทั่วลานหินขาว กลิ่นคาวเลือดเจือปนกับกลิ่นควันไฟจากการรบ จ้าวจิ้งหรงคุกเข่าลงตรงหน้า เส้นผมรุงรัง เลือดไหลเป็นทางจากข้างแก้ม แต่ดวงตายังกร้าวเกรี้ยว

“พวกเจ้าคิดว่าเมื่อฆ่าข้าแล้วจะสงบสุขได้งั้นหรือ? พวกเราสามคนต่างก็เคยปฏิญาณต่อหน้าบรรพชน ว่าจะมิหันคมดาบเข้าหากัน!”

อันเฉิงยืนนิ่งมือยังจับดาบแน่นจนข้อขาวซีด เขาเอ่ยเสียงเยือกเย็น ไม่สะทกสะท้าน “คำสัตย์นั้นเจ้าสาบานในคืนที่ยังมีหัวใจของมนุษย์”

แม่ทัพใหญ่ก้าวเข้ามาอีกก้าว ดาบในมือไม่ชักช้าอีกต่อไป คำพูดสุดท้ายของเขาทั้งหนักและเฉียบเหมือนคมอาวุธ

“แต่ค่ำคืนนี้ข้าจะสะบั้นคำสาบานนั้นด้วยดาบนี้ เพื่ออาจารย์ เพื่อราษฎร และเพื่อวิญญาณที่เจ้าทรยศไป!”

เพียงชั่วพริบตา ดาบสะบั้นฟ้าฝ่าก็ฟาดลงมา เสียงโลหะเฉือนเนื้อดังชัดในท้องพระโรง ร่างของจ้าวจิ้งหรงทรุดลงข้างบัลลังก์ทองที่เขาไม่อาจครอบครอง

ศิษย์พี่ ศิษย์น้อง คนหนึ่งกลายเป็นศพ อีกสองคนยืนหยัดในเงามืดของแผ่นดิน ไม่มีชัยชนะใดแลกมาโดยไร้บาดแผลในใจ

กลิ่นควันเพลิงยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ผสานกับกลิ่นโลหิตและฝุ่นเถ้า เศษธงที่ถูกไฟเผาขาดรุ่ยยังค้างอยู่ตามซุ้มประตู เสาหินขาวแตกร้าวจากแรงกระแทก ขอบกระถางธูปริมวิหารบิ่นไปครึ่งหนึ่ง เงาดวงตะวันคล้อยต่ำทาบผ่านร่างสองนายพลผู้ยืนอยู่ท่ามกลางความพินาศ

แม่ทัพใหญ่เช็ดโลหิตออกจากปลายดาบก่อนเก็บเข้าฝัก ดวงตาเหม่อลอยมองไปยังจุดที่เคยมีร่างของจ้าวจิ้งหรงนอนแน่นิ่ง แต่บัดนี้ไม่มีอันใดหลงเหลือ นอกจากผ้าคลุมไหล่สีแดงเข้มที่ปลิวลู่ลมอยู่บนบันไดหิน

“เจ้าเคยคิดไหมว่าเราจะมาจบลงที่ตรงนี้?” เขาพูดเสียงแผ่วคล้ายเอ่ยกับลม

อันเฉิงยืนพิงเสาร้าวหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยเสียงแหบแห้งจากความเหนื่อยล้า “ข้าเคยคิด แต่มิเคยหวังให้มันเป็นจริง”

ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงเปลวไฟลุกไหม้ยังดังอยู่ไกล ๆ พร้อมเสียงทหารกำลังเก็บศพและลำเลียงผู้บาดเจ็บ

“หลังเสร็จภารกิจนี้” อันเฉิงพูดขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะกลับเรือนเก่าเตรียมสุราสามไหกับโต๊ะไม้เตี้ย ๆ เอาไว้นั่งคุยกับอาจารย์ใต้ต้นเหมย”

แม่ทัพใหญ่ปรายตามองเขา ก่อนพยักหน้าช้า ๆ “ครั้งก่อนที่พวกเราเมาไม่ได้สติ จบลงด้วยการปีนขึ้นหลังคาเรือนอาจารย์ เจ้าจำได้หรือไม่?”

อันเฉิงหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะแผ่วราวจะจางหายไปกับกลิ่นควัน “ข้าจำได้แม่น อาจารย์ดึงหูข้าจนชาไปทั้งวัน แล้วบอกว่าคนแบกแผ่นดินไม่มีสิทธิ์เมา”

“แต่วันนี้...” แม่ทัพใหญ่เอ่ยช้า ๆ “ข้าว่าอาจารย์คงยกโทษให้สักไหหนึ่ง”

ทั้งคู่มองหน้ากัน แล้วเดินออกจากลานรบช้า ๆ ราวกับสองเงาที่ลากผ่านเถ้าถ่านแห่งประวัติศาสตร์ แผ่นหลังของพวกเขาเปื้อนฝุ่น เลือด และอดีตที่ไม่อาจลบเลือน

ยามค่ำ ณ จวนอัครมหาเสนาบดี

เรือนด้านในของจวนหลี่เงียบสงบ แสงโคมสลัวทาบเงาทั้งสามคนบนพื้นหินเรียบ โต๊ะไม้เก่าตัวหนึ่งตั้งอยู่ใต้ศาลาหลังเล็ก รายล้อมด้วยดอกเหมยที่เพิ่งเริ่มผลิบานเต็มต้น

บนโต๊ะมีไหสุราดินเผากับจอกลายดอกเหมยสามใบ ไฟถ่านในเตาเคล้ากลิ่นเหงื่อและฝุ่นดินของผู้กลับจากสงคราม

หลี่ซีเฉิงผมหงอกขาวแซมดำ ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ อย่างผู้เฝ้ามองสงครามมาเกินครึ่งชีวิต เขารินสุราลงจอกของตนเอง แล้วเงยหน้ามองศิษย์ทั้งสอง

“จบลงเสียที... เลือดเนื้อ สูญเสีย คำสัตย์ และคำทรยศ ทั้งหมดมันจบลงแล้ว”

แม่ทัพใหญ่รับจอกจากอาจารย์ มือที่จับยังมีรอยเลือดแห้งกรัง

“อาจารย์ท่านยังตำหนิพวกเราอยู่หรือไม่ ที่พวกเราลงดาบกับศิษย์ร่วมอาจารย์เช่นนั้น?”

หลี่ซีเฉิงนิ่งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาคมกริบไม่เคลื่อนไหวราวมองผ่านกาลเวลา “ข้าเคยเลี้ยงพวกเจ้าสามคนดั่งบุตร ดั่งเมล็ดพันธุ์ที่ปลูกในลมฝน หากวันหนึ่งเมล็ดพันธุ์นั้นกลายเป็นหนามพิษ ข้าก็ต้องยอมให้บุตรอีกสองคนถอนมันเสียก่อนที่รากจะลุกลาม”

อันเฉิงหัวเราะเบา ๆ “อาจารย์ยังใช้คำพูดได้คมยิ่งกว่าดาบพวกข้าเสียอีก”

หลี่ซีเฉิงยกจอกขึ้น สายตาแน่วแน่แต่แฝงความอ่อนล้า “จอกนี้แด่ความอดทนที่เจ้าทั้งสองแบกไว้ แด่คำสัตย์ที่แม้จะแตกหัก แต่มิเคยทรยศต่อแผ่นดิน”

ทั้งสามคนกระดกจอกสุราในพร้อมกัน สุราร้อนแผดเผาลำคอ แต่หัวใจกลับอุ่นขึ้นเล็กน้อย

“คืนนี้ดื่มให้เมาเสียเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องมากมายต้องสะสาง แต่ค่ำคืนนี้อาจารย์จะมิห้ามพวกเจ้าอีกแล้ว”

แสงไฟส่องเงาสามคนซ้อนทับกันอยู่ใต้ต้นเหมย เสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้คล้ายเสียงหัวเราะเศร้า ๆ ของวันคืนในอดีต

สุราผ่านไปอีกไหลมเย็นยามค่ำค่อนไปครึ่งคืน ไอหมอกเริ่มโรยตัวปกคลุมหลังคาศาลา เงาไฟบนเตาถ่านเต้นระริกตามจังหวะสายลม

อันเฉิงยกจอกสุราขึ้นอีกครั้ง แต่ก่อนจะดื่มเขานิ่งไปชั่วครู่ “ข้าฝึกยุทธ์มาจากอาจารย์ ขี่ม้าศึกตามพี่ใหญ่ ข้าเคยคิดว่าเราสามคนจะได้ร่วมกันกวาดล้างศึกศัตรูไปจนถึงปลายทาง...” เขาหัวเราะเบา ๆ คล้ายจะกลบเสียงในใจ “แต่สุดท้าย หนึ่งในนั้นกลับกลายเป็นศัตรูที่พวกเราต้องลงมือฆ่าเสียเอง”

หลี่ซีเฉิงไม่กล่าวอันใด เพียงเอื้อมมือวางลงบนไหล่ของอันเฉิงเบา ๆ

แม่ทัพใหญ่นั่งนิ่ง เขามองสุราสีใสในจอกนานก่อนจะกล่าวช้า ๆ “เจ้ารู้หรือไม่ ก่อนจ้าวจิ้งหรงจะสิ้นใจ... เขายังยิ้มให้ข้าอยู่เลย เหมือนวันฝึกปรือที่เขาเคยแกล้งข้าล้มแล้วหัวเราะ ข้าจำได้แม่น”

หลี่ซีเฉิงหลับตาลง ใบหน้าอ่อนล้า “บุญคุณ ศิษย์พี่น้อง มิตรภาพล้วนมีค่า”

“แต่เมื่อมันกลายเป็นดาบที่หันกลับมาแทงแผ่นดิน ข้าก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามพวกเจ้า”

อันเฉิงหลุบตาลง “ข้าแค่หวัง...หวังว่าเมื่อตายไปแล้ว เขาจะมิเกลียดพวกเรา”

หลี่ซีเฉิงเปิดไหใหม่ มือเหี่ยวย่นรินสุราให้ทั้งสองคนอีกครั้ง “ถ้าเขาไม่ใช่ศิษย์พี่ของพวกเจ้า เขาก็คงตายตั้งแต่ยังมิได้ก่อกบฏแล้ว และถ้าเขายังเป็นคนเดิมที่ข้าเคยสั่งสอน เขาย่อมเข้าใจ”

เสียงจอกกระทบกันอีกครั้งในความเงียบใต้ต้นเหมยที่ผลิบาน เงาสามเงานั่งข้างกัน ไม่ใช่ในฐานะขุนนางหรือแม่ทัพ แต่ในฐานะ ‘ครอบครัว’ ที่สูญเสียคนหนึ่งไปจากใจอย่างไม่มีวันหวนกลับ

*****