บทส่งท้าย : ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับเจ้าลูกเจี๊ยบ

ผ่านไปหายวันชินอ๋องได้รับโทษประหาร และเสนาบดีกรมโยธากับเสนาบดีกรมพิธีการก็ได้รับโทษเช่นกัน ฮ่องเต้กวาดล้างฝ่ายกบฏตามรายชื่อในสมุดบันทึกจดสิ้น ท่ามกลางแสงอรุณแห่งการเริ่มต้นใหม่

หวังจิ้งเสวียนและหลี่หลิ่งฟางต่างใช้ชีวิตเรียบง่ายในวัง พวกเขามักจะมาพักผ่อนที่เรือนผิงอันกลางสระบัวหลวง ที่สร้างขึ้นมาพร้อมทำนุบำรุงวังหลวงเมื่อครานั้น

ตั่งตั้งตรงกลางโถงกว้างที่รับลมสี่ทิศ ผ้าม่านพลิ้วไหวยามสายลมวสันต์พัดผ่าน บนตั้งมีร่างของหวังจิ้งเสวียนนอนหนุนตักหลี่หลิ่งฟาง โดยที่หลี่หลิ่งฟางเล่นผมชายหนุ่ม

ความเงียบสงบทำให้พวกเขาผ่อนคลาย ยามฟังเสียงนกร้อง เสียงปลาหลี่กระโดดขึ้นผิวน้ำ หรือกลิ่นหอมจากต้นเหมยบนฝั่งลอยมา

“ฟางเอ๋อร์ หากวันหน้าเราขึ้นครองบัลลังก์ เจ้าจะยังอยู่เคียงข้างเราหรือไม่?”

“เหตุใดถึงตรัสถามเช่นนั้น หม่อมฉันก็อยู่เคียงข้างพระองค์อยู่แล้วตั้งแต่แรก”

หวังจิ้งเสวียนยกยิ้มมุกปาก “ตั้งแต่วันแรกที่เราพบหน้าเจ้าก่อนจะอภิเษกสมรส วันนั้นเรามิเคยเล่าความรู้สึกให้ผู้ใดฟัง”

“เล่ามาให้หม่อมฉันฟังเดี๋ยวนี้” หลี่หลิ่งฟางบีบคางหวังจิ้งเสวียนเบา ๆ

“ตั้งแต่เราถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นองค์รัชทายาท มีงานเลี้ยงเทียบเชิญไม่ว่างเว้น เราพบเจอคุณหนูมากมายรวมไปถึงคุณหนูเยว่หลิน ตอนแรกเรามองว่านางงดงามสมกับกุลสตรี แต่พอถึงวันที่เสด็จพ่อเสด็จแม่พาเราไปที่จวนท่านอัครมหาเสนาบดี เราได้พบกับบุตรีของเขา วันนั้นเรารู้ว่าเราเขินเจ้าหนักมาก มากเสียจนเจ้าเข้าพระทัยเราผิด คิดว่าเราประชวร”

หลี่หลิ่งฟางย้อนนึกเล่มพิเศษของนิยาย ที่เล่าถึงโชคชะตาอันเลือนราง เนื้อเรื่องได้บรรยายไว้ว่า ‘พระพักตร์องค์รัชทายาทแดงก่ำดุจมะเขือเทศ เขาเบนสายตาหลบเลี่ยงที่จะสบตากับนางตรง ๆ ภายในอกสั่นระรัวประหนึ่งกลองศึก องค์รัชทายาทเข้าพระทัยในทันทีว่านี่ คือ การตกหลุมรัก หาได้ประชวรอย่างที่นางเอ่ยถามมา’

หลี่หลิ่งฟางผงกศีรษะ “แล้วอย่างไรต่อเพคะ?”

“เราแอบทอดมองเจ้าทุกคราที่สบโอกาส เป็นเช่นนั้นนานวันเข้าจนเราหักห้ามความรู้สึกมิไหว เราเป็นผู้ขอราชโองการสมรสพระราชทานจากเสด็จพ่อ ซึ่งเสด็จแม่เห็นดีเห็นงาม มินานเราก็ได้สิ่งที่เราขอ ทว่า...เรากลับเป็นฝ่ายกีดกันเจ้าออกไป”

หลี่หลิ่งฟางจ้องพระพักตร์ที่เศร้าหมองลง

“ฟางเอ๋อร์ เราช่างโง่เขลานักที่หลงเชื่อคำพูดของท่านลุง หันเหความสนใจไปที่คุณหนูเยว่หลินมากกว่าสนใจเจ้า”

หลี่หลิ่งฟางลูบผมหวังจิ้งเสวียนเพื่อปลอบขวัญ นางยิ้มอย่างอ่อนโยน “เรื่องในอดีตผ่านไปแล้ว ตอนนี้ปัจจุบันเราอยู่ด้วยกันเพคะ”

แม้ไม่ได้เป็นคำพูดหรูหรา แต่กลับทำให้หวังจิ้งเสวียนรู้สึกโหยหาความอ่อนโยนของนางมากยิ่งขึ้น เขายกฝ่ามือกดท้ายทอยของหลี่หลิ่งฟางให้ก้มมารับจุมพิตของตน

พวกเขาต่างมอบจุมพิตแสนอบอุ่นให้กัน ขณะนั้นหวังจิ้งเสวียนขยับตัวรั้งร่างหลี่หลิ่งฟางลงมานอนเคียงข้าง มือซ้ายช้อนรองศีรษะของหญิงสาว ขณะที่มือขวาโอบรั้งเอวคอดเข้ามาประชิดร่างของตน

เสียงเฉอะแฉะดังขึ้นหยาบโลน ทว่าไม่มีฝ่ายใดนึกกระดากอาย เรียวลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดพัวพันเนิ่นนาน เสื้อคลุมนอกถูกหล่นเผยไหล่เนียนขาว หวังจิ้งเสวียนผละริมฝีปากขบเม้มสร้างรอยตีตราที่หัวไหล่นั้น

“อ๊ะ”

เสียงครางขึ้นท่ามกลางอารมณ์ร้อนรุ่มหวิว ๆ ในท้องน้อย หลี่หลิ่งฟางลมหายใจติดขัดยามมือหนาลูบไล้เรียวขาของนาง ทิ้งความร้อนทุกการสัมผัส

“เรา...ขอได้หรือไม่?” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามแผ่วเบา

“หม่อมฉันตามพระทัยพระองค์เพคะ อย่างไรหม่อมฉันก็เป็นของพระองค์เพียงผู้เดียวอยู่แล้ว”

หวังจิ้งเสวียนยกยิ้มมุมปาก ดวงตาหงส์ลุ่มลึกเปี่ยมด้วยความรักแน่นหนาไม่แพ้วันแรกพบ จุมพิตครั้งใหม่ร้อนระอุแต่คละเคล้าความทะนุถนอมดั่งเปลวเพลิงในคืนหนาวเหน็บ

ใต้ม่านขาวบางพลิ้วไหว เสียงสายลมยังคงพัดเอื่อย ๆ บรรยากาศรอบตัวคล้ายละลายไป เหลือเพียงห้วงโลกที่มีแค่เขาและนาง

มือหนาสัมผัสผิวกายเนียนนุ่มด้วยความทะนุถนอม ดั่งเชยชมกลีบบุปผาอันบอบบาง หลี่หลิ่งฟางข่มเสียงสะท้าน หัวใจเต้นระรัวดังทำนองพิณยามต้องคันสาย

เสื้อคลุมนอกค่อย ๆ ถูกวางลงบนพื้นเรือน นางซบลงแนบอกเขา ขณะที่เรียวแขนแกร่งโอบกระชับแน่นราวกับกลัวว่านางจะหลุดลอยไปจากอ้อมแขน

ห้วงยามแห่งความผูกพันซ้อนทับเป็นชั้น ๆ ดั่งภาพวาดบนผืนกระดาษหลินฉือ กลิ่นดอกเหมยลอยปะปนกับไอแดดยามสายคล้ายเป็นพยานรักนิรันดร์

ณ เรือนผิงอันกลางสระบัวฤดูวสันต์ในปีนั้น ยังไม่ทันจางกลิ่นหอม

แสงทองอ่อนของอรุณรุ่งรำไรลอดม่านขาวเข้ามาในเรือนผิงอัน กลิ่นหอมจางจากกลีบเหมยที่ลอยตามลมยามเช้า กลืนกลายไปกับกลิ่นอุ่นกรุ่นบนผ้าห่มผืนบาง

หลี่หลิ่งฟางซบอยู่ในอ้อมแขนของหวังจิ้งเสวียน เส้นผมยาวดำขลับแผ่คลุมผืนอกกว้างดั่งม่านราตรี ใบหน้างดงามแดงเรื่อจาง ๆ ราวกลีบเหมยผลิบานในยามเช้า

หวังจิ้งเสวียนใช้นิ้วเรียวยาวไล้ปอยผมนางอย่างเงียบงัน ก่อนโน้มลงหอมขมับเบา ๆ

“ฟางเอ๋อร์…” เขาเอ่ยเสียงพร่าเบา “หากวันหนึ่งเจ้าตั้งครรภ์ เราอยากได้บุตรชายหน้าตาเหมือนเรา และนิสัยเหมือนเจ้า”

หลี่หลิ่งฟางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สะบัดนิ้วแตะปลายจมูกเขาเบา ๆ “แล้วหากเป็นบุตรีเล่าเพคะ?”

“เช่นนั้นก็ยิ่งดี ให้หน้าตางดงามเหมือนแม่ แต่มีนิสัยร่าเริงเหมือนนางกำนัลของเจ้า” เขายิ้มกว้าง มือหนาลูบหน้าท้องแบนราบเบา ๆ ราวกับกำลังวาดภาพอนาคต

“อันฉีหรือเพคะ เหตุใดถึงอยากให้นิสัยเหมือนนาง?”

“นางกำนัลของเจ้าเวลาออกไปนอกวัง นางดูตื่นเต้นกว่าผู้เป็นนายอย่างเราเสียอีก” หวังจิ้งเสวียนนึกถึงช่วงที่พวกเขาทั้งสี่ออกไปนอกวัง

“สังเกตด้วยสินะเพคะ อันฉีของหม่อมฉันนางนิสัยน่ารักราวเด็กน้อย เหมือนกระต่ายตัวเล็ก ๆ ไร้พิษภัย” หลี่หลิ่งฟางยกยิ้มมุมปาก

“วันหน้านิสัยเช่นนางจะเป็นอันตราย ทางที่ดีนางสมควรออกเรือนกับบุรุษที่ปกป้องนางได้”

“หม่อมฉันก็คิดแบบนั้นเช่นกันเพคะ เหมือนอย่างหม่อมฉันอยากให้บุตรของเราได้เติบโตท่ามกลางความสงบ มิต้องแบกรับราชกิจหนักหนาอย่างที่พระองค์เผชิญ”

หวังจิ้งเสวียนผงกศีรษะช้า ๆ “เราก็เช่นกัน หากเราครองบัลลังก์จะยึดหลักอ่อนน้อม ปกครองโดยธรรม ให้ราษฎรสุขสงบ และลูกของเราได้มีรอยยิ้มที่แท้จริง”

ความเงียบแผ่วซึมลึกชั่วครู่ ก่อนที่หลี่หลิ่งฟางจะกระซิบถามเบา ๆ

“แล้วหากเป็นแฝดเล่าเพคะ?”

หวังจิ้งเสวียนหัวเราะอย่างมีความสุข “เช่นนั้นเราคงต้องสร้างตำหนักหลังใหม่ให้ใหญ่ขึ้น เพื่อเลี้ยงลูกสองคนที่คงวิ่งซนไม่หยุด”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังคลอไปกับเสียงปลาหลี่กระโจนขึ้นเหนือน้ำ กลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นแตะผืนน้ำเบา ๆ คล้ายบทกวีแห่งเช้าวันใหม่ ฤดูวสันต์ปีนี้อบอวลด้วยความรักไม่รู้โรย

-----

สายลมวสันต์พัดโชยอย่างอ่อนโยน กลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นยามเช้ายังค้างอยู่บนทางเดินหินขาว หลี่หลิ่งฟางคล้องแขนหวังจิ้งเสวียน พลางก้าวอย่างช้า ๆ ผ่านแนวพุ่มไผ่ข้างสระบัว

พระพักตร์ของหวังจิ้งเสวียนยังอ่อนโยน เขาลอบมองนางข้างกาย ราวกับต้องการเก็บทุกลมหายใจไว้ในดวงหทัย

“เจ้าอยากให้ลูกในอนาคตมีชื่อว่าอันใดหรือ ฟางเอ๋อร์?” หวังจิ้งเสวียนตรัสถามพลางจับมือนางแน่นขึ้น

หลี่หลิ่งฟางครุ่นคิดยกยิ้มบาง “หม่อมฉันอยากให้เขามีนามที่เปี่ยมด้วยความหมาย เช่น…ถ้าเป็นบุตรชายก็ชื่อ จิ้งหาน หมายถึงจิตใจสงบนิ่ง แต่หาญกล้า หากเป็นบุตรหญิงก็อยากให้ชื่อ ฟางหนิง กลีบบุปผางามในสวนสงบ”

หวังจิ้งเสวียนยิ้มตาโค้ง “ช่างเป็นชื่อที่เหมาะยิ่งนัก”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็เร่งเข้ามาใกล้ พร้อมเสียงขันทีน้อยร้องเรียกจากปลายทางเดิน

“ทูลองค์รัชทายาท พระชายา เสนาบดีกรมพระคลังขอเข้าเฝ้า รายงานว่าราษฎรเมืองฝั่งตะวันออกส่งเครื่องบรรณาการเข้าวัง มีจดหมายสรรเสริญน้ำพระทัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หวังจิ้งเสวียนผงกศีรษะ “ให้เขารอที่ศาลาริมบึง เราจะไปพบในครู่หนึ่ง”

ขันทีน้อยรับคำแล้วถอยไปอย่างนอบน้อม

หลี่หลิ่งฟางหันมามองพระพักตร์ชายหนุ่ม “วันนี้ฝ่าบาทมีงานหรือเพคะ?”

“มี แต่ไม่มากนัก” หวังจิ้งเสวียนหันมาหานาง ยกยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “หากเจ้าอนุญาต เราอยากพาเจ้าไปนั่งวาดภาพที่ริมบึง ใช้เวลาเช่นสามัญชนสักวัน”

หลี่หลิ่งฟางหัวเราะเบา ๆ “ถึงอย่างไรหม่อมฉันก็เป็นสามัญชนมาก่อน วันนี้จะกลับไปใช้ชีวิตเช่นนั้นอีกสักวันก็มิเลวนักเพคะ”

ทั้งสองยิ้มให้กันราวกับเรื่องราวร้ายในอดีตกลายเป็นเพียงฝันร้ายที่ห่างไกล พวกเขาก้าวต่อไปข้างหน้าช้า ๆ ท่ามกลางแดดอุ่นของวสันต์ฤดู พร้อมความหวังใหม่ในอนาคตอันเรียบง่ายและสงบสุข

                                                                   ----- จบบริบูรณ์ -----

นิยายเรื่อง นักฆ่าตำหนักเย็น ก็ได้เดินทางมาถึงฝั่งฝันแล้วนะคะ!

ทางนี้รู้สึกดีใจที่พาพี่สาวคนสวยกับเจ้าลูกเจี๊ยบ มาถึงฝั่งได้สำเร็จ

อยากขอบคุณรี้ดทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านและให้ความสนใจกันมากเลยค่ะ

บางอย่างอาจจะยังมีข้อผิดพลาด ไรต์ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ