บทที่ 6 ไปเดินตลาดด้วยกันครั้งแรก

ในอีกด้านหนึ่ง

แม้ดวงตะวันจะยังไม่โผล่ขึ้นมาบนขอบเขา แต่ตลาดเช้าก็ยังคงแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ทั้งชาวนา ชาวบ้าน พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ เสียงเรียกขายของ เสียงไก่ขัน และเสียงหม้อข้าวเดือดล้วนดังแทรกกันอยู่ทุกหัวมุม

ฉินอี้หนิงสวมเสื้อผ้าธรรมดาๆ สีเขียวอ่อนแสนซอมซ่อ นางผูกเปียรวมไว้ข้างเดียวอย่างเรียบง่าย ร่างบอบบางเดินถือกระบุงเล็กๆ ที่ท่านยายฝากให้ไปซื้อถั่วเหลืองและเกลือ

ทว่าแม้นางจะแต่งตัวบ้านๆ หรือทำตัวสกปรกมากมายแค่ไหน แต่นางก็ยังคงเปล่งประกายความงามในแบบที่ใครผ่านมาเห็นก็ต้องเหลียวมอง ไม่ใช่เพียงหนุ่มๆ ที่แอบยิ้ม แต่กลุ่มสาววัยไล่เลี่ยกัน ซึ่งอยู่แถวนั้นก็ทำหน้าเหมือนกำลังกลืนยาขม

“อุ๊ย ดูสิว่าใครมา”

เสียงกระซิบของหญิงสาวชื่อซ่งซิ่วหงดังขึ้น

“เป็นแค่ลูกสาวชาวบ้านแท้ๆ ทำมาเดินตวัดหางกลางตลาด นึกว่าตัวเองเป็นองค์หญิงจากแคว้นไหนกันล่ะ”

“ไม่ใช่หรอกมั้ง อาจจะนึกว่าตัวเองเป็นเซียนสาวลงจากเขาก็ได้ ฮ่าๆๆ” อีกคนพูดแล้วหัวเราะคิก

ฉินอี้หนิงชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มบางๆ ตอบกลับไปแบบคนไม่คิดจะทะเลาะด้วย

“พี่สาวทั้งสาม ข้าขอผ่านทางหน่อยนะเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเรียบๆ พลางก้าวข้ามทางเดินแคบระหว่างแผงผักเพื่อไปยังอีกฟากหนึ่ง

“จะรีบไปไหนล่ะ? หรือกลัวกลับช้าแล้วลูกชายบ้านไหนจะอดเห็นหน้านวลๆ ของเจ้า”

ซ่งซิ่วหงคือคนแรกที่กล้าก้าวเข้ามาขวางทาง ทั้งยังเหยียดริมฝีปากยิ้มด้วยความหมั่นไส้ ราวกับมีบางอย่างที่แผดเผานางอยู่ภายในใจ

ฉินอี้หนิงยังคงรักษาท่าที แต่สายตาเริ่มวาวขึ้นเล็กน้อย อาจเพราะเดิมทีนางไม่ใช่คนอ่อนแอ เพียงแต่ไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับคนไร้สาระเท่านั้น แต่ก่อนที่เด็กหญิงจะทันได้เอ่ยอะไรออกไป

ฟึ่บ!

เสียงกระโจนหนึ่งก็ดังขึ้นกลางตลาด

“แฮ่!!!”

แมวอ้วนขนปุกปุย พุ่งเข้าใส่ซ่งซิ่วหงจากทางด้านข้างด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ก่อนที่กรงเล็บเล็กๆ ทว่าแหลมคมระดับยุทธภัณฑ์ จะตวัดข่วนเข้าเป้าแบบไม่มีการเตือนล่วงหน้า

“กรี๊ด! แมวบ้าจากที่ไหนเนี่ย!!!”

ซ่งซิ่วหงร้องลั่น ขณะที่เพื่อนสาวอีกสองคนของนางรีบถอยหลังกรู พร้อมกับทำท่าทางเหมือนเจอสัตว์ประหลาด

แน่นอนว่าในช่วงหลายวันมานี้ คนที่โผล่มาในจังหวะคับขันของฉินอี้หนิงยังคงเป็นหลี่โต๋วเปา (เวอร์ชันแมว) เจ้าก้อนขนสุดน่ารักกระโจนไถลลงพื้นอย่างเท่ ก่อนจะหันกลับมาแฮ่ใส่ฝ่ายตรงข้ามด้วยเสียงต่ำแบบแมวที่อารมณ์บ่จอยอย่างสุดๆ

“เจ้าบ้า! มันกัดเสื้อข้า! ปล่อยยยย อ๊าย! มันข่วนแขนข้า!”

ความวุ่นวายนั่นทำให้ฉินอี้หนิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ซิ่วหง ช่วยด้วย! มันจ้องตาข้าแล้ว ขะ…ข้าขยับไม่ได้!”

ทุกคนที่ได้ยินต่างคิดว่าสตรีน้อยนางนี้คงกลายเป็นบ้าไปแล้ว หรือไม่ก็คงปอดแหกจนไม่กล้าเข้าไปช่วยเพื่อน จึงได้แต่งเรื่องน่าอายเช่นนี้ออกมา

“ข้าก็เหมือนกัน เจ้าแมวนั่น มะ มะ มะ มันเป็นแมวผีหรือเปล่า!?”

“กรี๊ดดดด!!! นังพวกบ้าไร้ประโยชน์” ซ่งซิ่งหงร้องระงมราวกับคนสติแตก

แน่นอนว่าเหตุการณ์นี้เป็นเพียงการใช้พลังจิตอันเล็กน้อยของหลี่โต๋วเปาเท่านั้น และฉากดังกล่าวก็กำลังถูกสตรีมอยู่ เกิดเป็นเสียงฮือฮาจากผู้ชมยุคอนาคตที่แห่แหนกันมาดูแบบ real-time

ตอนนี้ระบบแสดงจำนวนผู้ชมอยู่ที่ 72,000 คน ส่วนคอมเมนต์จากยุคจักรวรรดิล้วนเป็นแนวสะใจเสียมากกว่าจะสงสารฝ่ายนั้น

[Space_Coffee88 : พระเอกมักมาในร่างแมวเสมอ! ข่วนดี๊ดี!]

[xX_FenrirBot_Xx : ได้กราบแมวก็วันนี้! โดดทีเดียววงแตกกระเจิง]

[ฟรานซิสสส : ทีมแมวอ้วนผู้รักเดียวใจเดียว]

[MemeGeneral707 : ฉากนี้ควรเอาไปทำโปสเตอร์หนังเรื่อง แมวของเธอ กรรมของใคร ฮ่าๆๆ]

[ZettaFlame : นี่เผลอซูมตาตอนข่วนค่ะซิส โอ๊ยย นั่นมันดวงตาสีอความารีนสุดหายาก เหมือนของมหาบอสตระกูลหลี่เลยนะเว้ยยย!]

หลังจากไล่กลุ่มสาวปากร้ายจนพวกนางถอยกรูไปคนละทาง หลี่โต๋วเปาก็เดินยืดอก (หรือจะเรียกว่ายืดขน?) กลับมายังฉินอี้หนิงด้วยท่าทางภาคภูมิ

“โต๋วเปา เจ้าทำอะไรน่ะ…” เด็กหญิงอุ้มเจ้าแมวอ้วนขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ตอนนี้นางทั้งขำทั้งตกใจไปในคราวเดียวกัน

แต่เมื่อเห็นหน้าของเจ้าแมวสีขาวสะอาดที่แอบทำเป็นนิ่งสง่า พลางหันไปมองทางอื่นอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ฉินอี้หนิงก็เผลอยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความเอ็นดู

“ขอบใจนะ ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้วล่ะ” นางพูดเบาๆ พลางลูบหัวเจ้าเหมียวเพื่อปลอบโยนมัน แน่นอนว่า…โต๋วเปาไม่ได้ตอบอะไร

ชายหนุ่มทำเพียงพาดคางลงกับไหล่ของเด็กหญิงอย่างคนที่ไม่ยอมบอกว่าห่วง แต่ก็ขออยู่ใกล้กันไว้ก่อน พอคิดไปคิดมา แม้เขาจะเคยเป็นจอมพลผู้ยิ่งใหญ่ของจักรวรรดิอวกาศ แต่ตอนนี้เขากลับเป็นเพียงแมวอ้วนผู้เฝ้ามองโลกจากมุมต่ำ และสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในฐานะแมวอ้วนตัวนี้ ก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของเขานี่เอง

หลังเหตุการณ์แมวอ้วนปกป้องเจ้านาย ที่กลายเป็นตำนานเพียงชั่วข้ามเช้าของสตรีม ฉินอี้หนิงก็อุ้มเจ้าแมวตัวอ้วน พร้อมทั้งพามันเดินต่อไปอย่างสงบนิ่ง แม้บรรยากาศรอบตัวจะเริ่มเงียบผิดปกติ เพราะผู้คนทั้งตลาดต่างหลีกทางให้พวกเขาด้วยสายตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัวและความรู้สึกแอบเอ็นดู

“คราวหน้าเจ้าห้ามกระโดดใส่คนอื่นกลางตลาดอีกนะ เข้าใจไหม…”

เจ้าแมวอ้วนในอ้อมแขนไม่ได้ตอบกลับอะไร ชายหนุ่มทำเพียงหรี่ตามองนางด้วยสีหน้าไม่สำนึก และแอบใช้หางตากวาดมองรอบข้างอย่างภาคภูมิใจ

[CherryJet999 : เจ้าแมวตัวนี้]

[SpaceYuzu_VIP : ใครก็ได้ปักหมุดภาพตอนกระโดดลงหัวตัวร้ายที! ฉากนั้นเป็นมหากาพย์เลยนะ]

[Zetta Archive : เด็กน้อยคนนี้ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังเดินตลาดกับแมวจอมโหด]

แต่ละคอมเมนต์ทำเอาหลี่โต๋วเปาถึงกับกุมขมับอย่างเหนื่อยหน่าย จนกระทั่งทั้งสองเดินทางมาถึงแผงร้านเป้าหมาย

“เถ้าแก่ตู้ ข้าขอซื้อเกลือกับถั่วเหลืองหน่อยเจ้าค่ะ” ฉินอี้หนิงหยุดอยู่หน้าแผงขายของแสนเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยโอ่งดินเผาที่วางเรียงราย มีถุงผ้าป่านขนาดใหญ่ซึ่งใช้บรรจุถั่วไว้แน่น และเกลือสีขาวสะอาดเรียงอยู่ในเข่งไม้ไผ่สาน

“โอ้โห วันนี้เจ้ามีองครักษ์แมวตามมาด้วยหรือต้าหนิง” เถ้าแก่ตู้ยิ้มกว้าง พลางยกหลังมือขึ้นเช็ดหยดเหงื่อบนใบหน้า “แมวอะไรตัวใหญ่เท่าลูกแตงโม จะว่าไป…หน้ามันแอบคล้ายคนผู้หนึ่งที่ข้ารู้จักอยู่เหมือนกันนะ”

ประโยคนั้นทำเอาหลี่โต๋วเปาต้องหรี่ตาใส่ฝ่ายตรงข้ามทันที พร้อมทั้งแสดงท่าทางหงุดหงิดพลางกระดิกหางปัดปุ้งปุ้ง

“เถ้าแก่ ท่านอย่าแหย่ไม่เข้าเรื่องนะเจ้าคะ เขาเพิ่งช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อครู่เชียวนะ” ฉินอี้หนิงหัวเราะเบาๆ “วันนี้ข้าขอเกลือครึ่งจิน ถั่วเหลืองหนึ่งจินนะเจ้าคะ เอาแบบที่คั่วใหม่เหมือนเมื่อวานนะ”

“ได้เลย ได้เลย”

ขณะที่เถ้าแก่ตู้ตักเกลืออย่างทะมัดทะแมง ฉินอี้หนิงก็เปิดถุงผ้าหูรูดสีเก่า เพื่อหยิบเหรียญทองแดงออกมาสามเหรียญ

หลี่โต๋วเปานั่งมองการกระทำนั้นอยู่นิ่งๆ บนโต๊ะไม้ ราวกับนายทุนที่กำลังประเมินการใช้จ่ายของเด็กสาวด้วยความเข้มงวด

“เจ้าหยิบพอดีเลย ต้าหนิงนี่แม่นคำนวณกว่าลูกชายข้าอีกนะ ฮ่าๆ”

“ถึงจะแม่น แต่ข้าคงยังไม่ถึงขั้นเปิดร้านได้หรอกเจ้าค่ะ” เด็กหญิงยิ้มอ่อนโยน หลังรับถุงเกลือกับถั่วเหลืองเรียบร้อย ฉินอี้หนิงก็หันไปอุ้มเจ้าแมวอ้วนขึ้นมาใหม่

“ไปเถอะโต๋วเปา เราต้องกลับก่อนแดดจะแรงกว่านี้”

เจ้าแมวผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าอความารีนกระพริบตาสองสามครั้งอย่างเชื่องช้า แล้วซบตัวลงบนไหล่ของนางอย่างเงียบงันราวกับเป็นเพียงแมวจอมขี้เกียจทั่วๆ ไป

ทั้งที่ในใจของชายหนุ่มกำลังคิดว่า หน่วยขนส่งควอนตัมในยุคจักรวรรดิอวกาศ ยังไม่มีประสิทธิภาพดีเลิศเท่าบ่าเด็กคนนี้เลย…

[NebulaTea : ขอระบบแปลภาษาแมวด้วยค่ะ! อยากรู้ว่าท่านโต๋วเปาคิดอะไรอยู่]

[IronMochaX : น่ารักฉิบหายยยยยย!]

[เศรษฐีโดโด้ : อยากนอนซบอกสาวสวยคนนี้บ้างอ่า~]

[BlueStitch888 : ห้ามใครขโมยแมวตัวนี้เด็ดขาด! ไม่งั้นผมจะตามล่าข้ามดวงดาว!]

ขณะที่คอมเมนต์กำลังไหลเป็นน้ำ หลี่โต๋วเปากลับกำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา

สายลมอ่อนเบาพัดผ่านร่างของทั้งสอง กรุ่นกลิ่นขนมหวานในแผงขายของผสมรวมกับกลิ่นควันไม้หอมถูกเผา แผ่วผ่านถนนหินกรวดของตลาดสดในหมู่บ้าน เกิดเป็นบรรยากาศนิ่งสงบหลังจากที่หลี่โต๋วเปาได้หนีออกจากงานสังสรรค์ของนายพลเคิร์ฟ

ดูเหมือนในปัจจุบัน…ความสบายใจของหลี่โต๋วเปา จะมีชื่อเรียกว่าฉินอี้หนิงจริงๆ