คลื่นใต้น้ำในตำหนัก

คืนนั้น ภายในพระราชฐานชั้นในเงียบสงัด แสงโคมสีทองอบอุ่นส่องสว่างเรืองรองอยู่ตามแนวระเบียงทางเดิน เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างพากันผ่อนลมหายใจและย่ำฝีเท้าลงอย่างเบามือเมื่อต้องเดินผ่านเขตพระตำหนักขององค์เหนือหัว

เซียวจิ่งเหิงทรงวางฎีกาฉบับสุดท้ายลงบนโต๊ะพระอักษร หลังจากประทับทรงงานราชกิจมาตลอดช่วงหัวค่ำ หลี่กงกงที่ยืนถวายการรับใช้อยู่ข้างพระเก้าอี้จึงค่อย ๆ ก้าวเข้ามาสืบเท้ากราบทูลด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“ฝ่าบาท พระสนมกู้หว่านหรูขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

ปลายพู่กันในพระหัตถ์ชะงักไปชั่วครู่ “ยามนี้หรือ” “พ่ะย่ะค่ะ พระสนมกู้แจ้งว่ามีราชกิจสำคัญอยากกราบทูล อีกทั้งยังทรงตระเตรียมเครื่องว่างมาถวายด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เงยพระพักตร์ขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะวางพู่กันลงประณีต “ให้นางเข้ามา”

เพียงครู่เดียว ร่างอรชรของกู้หว่านหรูก็เยื้องกรายเข้ามาภายในห้องทรงพระอักษร นางสวมชุดผ้าไหมงดงามสีชมพูอ่อน ปักลวดลายดอกโบตั๋นประณีตบรรจง เรือนผมเกล้าขึ้นอย่างงดงามประดับด้วยปิ่นหยกชิ้นงาม ซึ่งช่วยขับเน้นให้ใบหน้าดูอ่อนหวานนุ่มนวลยิ่งขึ้น

“ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ” “ลุกขึ้นเถิด” “ขอบพระทัยเพคะ”

นางส่งสัญญาณให้นางกำนัลคนสนิทยยกถาดเครื่องว่างเข้ามาจัดวางบนโต๊ะพระอักษร ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีนุ่มนวลอ่อนหวาน “หม่อมฉันทราบดีว่าฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อยจากงานราชกิจ จึงตั้งใจให้ห้องเครื่องจัดทำเครื่องว่างที่ฝ่าบาททรงโปรดมาถวายเพคะ”

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรถาดขนมเพียงชั่วครู่ ก่อนตรัสเรียบ ๆ “วางไว้ก่อนเถิด” “เพคะ”

กู้หว่านหรูไม่ได้แสดงท่าทีรีบร้อน นางยังคงยืนสำรวมอยู่ข้างโต๊ะอย่างสงบ รอจนกระทั่งฮ่องเต้ทรงปิดเล่มฎีกาลงเรียบร้อยแล้ว จึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “หม่อมฉันมิได้เข้าเฝ้าเพียงเพื่อนำเครื่องว่างมาถวายเท่านั้นหรอกเพคะ...” “มีสิ่งใดก็ว่ามา”

นางก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางเบา “หม่อมฉันถวายตัวเข้าวังมาหลายปีแล้ว แต่กลับยังไม่มีวาสนาได้อุ้มชูพระโอรสถวายฝ่าบาทเลยสักพระองค์ หม่อมฉันจึงอยากกราบขอพระเมตตา... เสด็จไปประทับที่ตำหนักของหม่อมฉันบ้างเพคะ”

บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรพลันตกอยู่ในความเงียบสงัด หลี่กงกงที่ยืนประสานมืออยู่ด้านข้างยิ่งก้มหน้าต่ำลง ราวกับต้องการกลืนหายไปกับเสาไม้ในห้อง เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรพระสนมตรงหน้านิ่งสงบ

“เรื่องบุตรธิดา มิใช่สิ่งที่ร้องขอแล้วจะได้มาตามใจนึก” “หม่อมฉันทราบดีเพคะ แต่หม่อมฉันเพียงอยากมีโอกาสทำหน้าที่ของตนเองให้สมบูรณ์ อย่างน้อยก็หวังจะมีพระโอรสหรือพระธิดาไว้เป็นที่พึ่งทางใจในวันข้างหน้า” น้ำเสียงของนางแผ่วลง ดวงตาคู่สวยฉายแววโศกเศร้าอย่างพอเหมาะพอเจาะ “หากหม่อมฉันมีวาสนาได้ตั้งครรภ์ ย่อมเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันลบล้างไม่ได้เพคะ”

ฮ่องเต้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตรัสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ช่วงนี้เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

กู้หว่านหรูชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบแย้มยิ้มส่ายหน้า “หม่อมฉันสบายดีเพคะ” “เช่นนั้นก็อย่าได้คิดมาก เรื่องเช่นนี้ปล่อยให้เป็นไปตามบุพเพและวาสนาเถิด”

คำตอบนั้นมิได้ปฏิเสธไร้เยื่อใย แต่ก็ไม่ได้ตอบรับตามความปรารถนาของนาง กู้หว่านหรูจึงขยับกายเข้าใกล้อีกนิด “ฝ่าบาท... หม่อมฉันเพียงหวังว่าจะได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทบ้าง ไม่อยากให้ตำหนักของหม่อมฉันต้องอ้างว้างเงียบเหงาถึงเพียงนี้”

เซียวจิ่งเหิงทรงถอนพระหัตถ์ออกจากฎีกา แล้วทอดพระเนตรสบตานางตรง ๆ “เรารู้ว่าเจ้าปรารถนาสิ่งใด แต่ไม่จำเป็นต้องนำเรื่องนี้มาเป็นเหตุให้ตนเองต้องแบกรับความทุกข์ใจ ฝ่ายในทุกคนต่างมีหน้าที่ของตน อย่ามัวแต่เปรียบเทียบชะตากรรมกับผู้อื่นเลย” “หม่อมฉัน... น้อมรับพระดำรัสเพคะ”

แม้จะเอ่ยรับคำอย่างอ่อนน้อม ทว่าลึกลงไปในใจของกู้หว่านหรูกลับร้อนรนด้วยความไม่ยินยอม นางสืบทราบมาว่า ช่วงนี้องค์เหนือหัวมักจะเสด็จไปที่สวนท้ายวังอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังมีกระแสลือว่าเหล่าขันทีและคนงานต่างพากันลงแรงช่วยจัดสวนเล็ก ๆ ให้กับหลินอวี้เหนียง นางกำนัลชั้นผู้น้อยที่เพิ่งได้รับคำชมเชยจากทั้งฮองเฮาและพระพันปี หากเป็นเพียงนางกำนัลธรรมดา เหตุใดจึงได้รับความคุ้มครองและพระเมตตาถึงเพียงนี้

“หม่อมฉันได้ยินมาว่า ช่วงนี้ฝ่าบาททรงให้ความสนพระทัยสวนผักท้ายวังเป็นพิเศษ ไม่ทราบว่าที่นั่นมีสิ่งใดน่าสนใจหรือเพคะ”

คำถามที่แฝงความหยั่งเชิงนั้น ทำให้เซียวจิ่งเหิงทรงเงยพระพักตร์ขึ้นทันที “เจ้าถามถึงสวนท้ายวังด้วยเหตุใด”

กู้หว่านหรูแย้มยิ้มอย่างนุ่มนวล “หม่อมฉันเพียงได้ยินข่าวว่า มีนางกำนัลผู้หนึ่งได้รับพระเมตตาให้จัดสวนส่วนตัว ทั้งยังเล่าลือกันว่าผักดองของนางถูกพระทัยพระพันปียิ่งนัก หม่อมฉันจึงประหลาดใจว่านางมีความสามารถถึงเพียงนั้นจริงหรือเพคะ” “นางทำหน้าที่ของนางได้เรียบร้อย ก็สมควรได้รับคำชื่นชม” “เพคะ หม่อมฉันเองก็ยินดีกับนางด้วย” นางตอบรับรวดเร็ว ทว่านัยน์ตากลับสะท้อนรังสีบางอย่างซ่อนลึก

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจ “หว่านหรู... เรื่องในสวนท้ายวังเป็นเขตรับผิดชอบของฝ่ายสวนและห้องเครื่อง หากเจ้าต้องการพืชผักหรือของดอง ก็จงส่งคนไปดำเนินการตามระเบียบขั้นตอน ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานของผู้อื่น” “...หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

เมื่อเห็นว่าองค์เหนือหัวมิได้มีพระประสงค์จะสนทนาเรื่องนี้ต่อ กู้หว่านหรูจึงมิกล้าดึงดันรั้นอยู่ นางย่อกายย่อเข่าถวายความเคารพอย่างนอบน้อมแล้วค่อย ๆ ถอยออกจากห้องทรงพระอักษร ทว่าก่อนจะก้าวพ้นประตู นางยังคงเหลียวหันกลับมามองพระพักตร์อีกครั้ง

“เช่นนั้นคืนนี้... หม่อมฉันขอกราบทูลลาเพคะ” “กลับไปพักผ่อนเถิด” “เพคะ”

บานประตูหนาหนักปิดลง เสียงความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง หลี่กงกงจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง “ฝ่าบาท... พระสนมกู้ทรงตั้งพระทัยอยากมีพระโอรสจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” “เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” หลี่กงกงยิ้มแห้ง ๆ พลางก้มศีรษะ “กระหม่อมมิกล้าคาดเดาพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้มิได้ตรัสตอบสิ่งใด ทรงหยิบฎีกาขึ้นมาทอดพระเนตรต่อ ทว่าสายพระเนตรกลับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างชั่วครู่ ภาพสวนเล็ก ๆ ด้านหลังเรือนท้ายวังพลันปรากฏขึ้นในความคิดโดยไม่รู้ตัว ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังใช้มือเปื้อนดินปลูกต้นกล้าอย่างตั้งอกตั้งใจ นางผู้ที่พูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเองโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร และยังกล้าเอ่ยปากว่าเครื่องประดับหรูหราเหล่านั้นกินไม่ได้...

มุมพระโอษฐ์ขององค์เหนือหัวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาโดยไม่รู้พระองค์ หลี่กงกงแอบสังเกตเห็นเข้า... ดูเหมือนในค่ำคืนนี้ สิ่งที่อยู่ในพระทัยขององค์เหนือหัว จะมิใช่เครื่องว่างของพระสนม แต่กลับเป็นสวนผักเล็ก ๆ ท้ายวังเสียแล้ว