ข่าวลือที่ลอยมาตามสายลม

ชายหนุ่มทรงวางสมุดลงบนโต๊ะตามเดิม ก่อนจะกวาดสายตาไปยังไหกระเบื้องเคลือบที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบด้านข้าง “ต้องให้ข้าช่วยยกไหพวกนั้นให้อีกแรงหรือไม่”

อวี้เหนียงหันไปมองไหใบย่อมที่ยังไม่ได้จัดเข้าที่เข้าทาง “ถ้าใต้เท้าไม่รังเกียจรังงอน... ช่วยยกไหใบนั้นไปวางไว้ตรงมุมกำแพงให้หน่อยได้ไหมเจ้าคะ แต่ต้องระวังอย่าให้กระแทกพื้นแรงเกินไปนะเจ้าคะ เดี๋ยวก้นไหจะร้าว”

“ได้”

เซียวจิ่งเหิงก้าวเข้าไปจัดการยกไหใบนั้นตามคำขอ แม้ตัวไหจะไม่ได้หนักหนาอะไรนัก แต่พระองค์ก็ทรงใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ เพื่อไม่ให้หญิงสาวจับสังเกตได้ว่าพระองค์ทรงเก้ ๆ กัง ๆ กับงานใช้แรงเช่นนี้ อวี้เหนียงยืนลุ้นอยู่ใกล้ ๆ คอยส่งเสียงบอกพิกัด

“ขยับไปทางขวาอีกนิดเจ้าค่ะ... เออ ตรงนั้นแหละเจ้าค่ะ วางลงได้เลย”

เมื่อไหใบสุดท้ายถูกจัดวางเข้าที่อย่างเรียบร้อย นางก็ส่งยิ้มหวานแสดงความขอบคุณ “ขอบพระทัย... ขอบใจท่านมากนะเจ้าคะ”

“ถึงจะเป็นงานชิ้นเล็ก แต่ถ้ามีคนมาช่วยแบ่งเบา ก็ทำให้งานเสร็จเร็วขึ้นตั้งเยอะนี่เจ้าคะ”

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรหญิงสาวตรงหน้านิ่งนานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปยังแปลงผักสีเขียวขจี “แล้วต้นกล้าเล็ก ๆ เหล่านี้... อีกหน่อยจะโตเป็นผักอะไรบ้างล่ะ”

“แปลงนี้เป็นผักกาดเขียวเจ้าค่ะ ส่วนแปลงถัดไปคือหัวไชเท้า”

“แล้วเจ้าตั้งใจจะนำไปทำเป็นผักดองทั้งหมดเลยงั้นรึ”

“บางส่วนเจ้าค่ะ ส่วนหนึ่งจะเก็บไว้ประกอบอาหารสด อีกส่วนจะแบ่งไว้สำหรับทดลองสูตรหมักดองใหม่ ๆ”

“หืม ยังมีสูตรใหม่อีกหรือ”

อวี้เหนียงพยักหน้ารับด้วยดวงตาเป็นประกาย “มีสิเจ้าค่ะ ข้าอยากลองปรับสัดส่วนรสชาติให้เข้ากับพืชผลตามฤดูกาล เพราะผักที่เก็บเกี่ยวในแต่ละฤดูจะมีความหวานและความกรอบไม่เหมือนกัน หากเราใช้สูตรเดิมตายตัว รสชาติอาหารอาจจะไม่กลมกล่อมเท่าที่ควร”

เซียวจิ่งเหิงทรงสดับฟังคำอธิบายของนางด้วยความเพลิดเพลินโดยไม่รู้สึกเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย ช่างน่าประหลาดใจนัก... เมื่อยามที่ได้มาเยือนและสนทนากับหญิงสาวผู้นี้ พระองค์ไม่ต้องทรงคอยระแวดระวังถ้อยคำประจบสอพลอ ไม่ต้องสดับรับฟังคำเยินยอที่กราบทูลซ้ำซากจนน่าเบื่อ และไม่ต้องทรงปั้นพระพักตร์ตอบคำถามที่มีเบื้องหน้าเบื้องหลังเพื่อหวังไต่เต้า นางพูดคุยเรื่องดิน เรื่องผัก เรื่องไหดอง และเรื่องความตั้งใจจริงที่จะพัฒนาสิ่งรอบตัวให้ดีขึ้น... ทว่าเรื่องราวเรียบง่ายเหล่านี้ กลับดึงดูดพระทัยให้รู้สึกผ่อนคลายและน่าสนใจเสียยิ่งกว่าการสนทนาในท้องพระโรงหรือตำหนักใหญ่โตเป็นไหน ๆ

“ดูท่าทาง... เจ้าจะมีความสุขเหลือเกินนะเวลาที่ได้พูดถึงสวนแปลงนี้”

อวี้เหนียงแย้มยิ้มกว้างจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ “แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ เพราะทุกต้น ทุกใบที่เติบโตขึ้นมา ล้วนมาจากหยาดเหงื่อและสองมือของเราเอง” นางหันกลับไปมองต้นกล้าสีเขียวที่กำลังรับแสงแดดยามบ่าย “ตอนแรกที่ก้าวเข้ามา ที่นี่มีแต่ซากวัชพืชและก้อนหินรกร้าง แต่ตอนนี้กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ อีกไม่นานก็คงถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

“แล้วเมื่อถึงเวลานั้น... เจ้าวางแผนจะทำอย่างไรต่อไปกับผักพวกนี้”

“คงแบ่งส่วนหนึ่งส่งเข้าห้องเครื่องหลวง เพื่อประกอบอาหารถวาย ส่วนที่เหลือจะเก็บไว้ทดลองถนอมอาหารรูปแบบใหม่ ๆ เจ้าค่ะ”

“เจ้ามองการณ์ไกลไปถึงขั้นนั้นเชียวหรือ”

“หากไม่วางแผนสำรองไว้ล่วงหน้า พอถึงเวลาเก็บเกี่ยวจริง ๆ ข้าเกรงว่าจะมือระวิงจัดการไม่ทันการเอาได้นะเจ้าคะ”

เซียวจิ่งเหิงทรงพระสรวลเบา ๆ ออกมาอย่างนึกเอ็นดู “ดูเหมือนว่าทุกย่างก้าวในชีวิตของเจ้า จะต้องมีแผนการรองรับไว้ล่วงหน้าหมดสินะ”

“ก็ไม่ทุกเรื่องหรอกเจ้าคะ”

“แล้วเรื่องใดเล่า ที่ไม่ได้อยู่ในแผนการของเจ้า”

อวี้เหนียงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์ด้วยแววตาซื่อตรง “อย่างเช่น... การเสด็จมาของใต้เท้าในวันนี้ ข้าก็ไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อยเจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแย้มพระสรวลกว้างออกมา “เช่นนั้น... ข้าก็คงกลายเป็นเหตุสุดวิสัยที่ไม่อยู่ในแผนการของเจ้าสินะ”

“เจ้าค่ะ!”

คำตอบที่ซื่อตรงและตรงไปตรงมาจนเกินพิกัดของนาง ส่งผลให้หลี่กงกงที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ไม่ไกลนัก ถึงกับต้องรีบก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนรอยยิ้มขบขันเอาไว้แทบไม่ทัน

แม้สวนเล็ก ๆ แห่งนี้จะตั้งอยู่ห่างไกลจากเขตพระราชฐานชั้นใน ทว่าข่าวคราวความเคลื่อนไหวกลับแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ยิ่งกว่าสายลม นางกำนัลหลายคนเริ่มจับกลุ่มพูดคุยถึงเรื่องที่ ‘หลินอวี้เหนียง’ ได้รับพระราชทานหรือได้รับอนุญาตให้ครอบครองพื้นที่สวนร้าง บ้างก็ลือกันไปต่าง ๆ นานาว่านางเคยรังสรรค์เมนูอาหารจนเป็นที่โปรดปรานของฮองเฮา บ้างก็ลือหนาหูว่าผักดองฝีมือของนางทำให้พระพันปีทรงพระสำราชจนต้องเอ่ยปากชม

ในคราแรก เรื่องเหล่านี้เป็นเพียงหัวข้อสนทนายามว่างระหว่างปฏิบัติหน้าที่ แต่เมื่อถูกบอกเล่าปากต่อปาก รายละเอียดก็เริ่มถูกแต่งเติมเสริมแต่งจนเกินจริงไปไกลโข

“พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือยัง นางกำนัลผู้นั้นที่เรือนท้ายวัง... ได้รับอนุญาตให้ปลูกผักทำสวนเองเลยเชียวนะ”

“ไม่ใช่แค่ทำสวนธรรมดาสักหน่อย ได้ยินมาว่าพระพันปีทรงโปรดผักดองฝีมือนางถึงกับเสวยไม่วางช้อนเลยต่างหาก”

“แม้แต่ฮองเฮาก็ยังเคยทรงเอ่ยปากชมไม่ใช่หรือ”

“จริงสิ... ข้าว่านางคงไม่ธรรมดาเสียแล้วกระมัง วันหน้าคงมีชื่อเสียงโด่งดังในวังหลวงเป็นแน่”

“เป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อย ไยจึงได้รับความเมตตาเอ็นดูจากเจ้านายชั้นผู้ใหญ่ถึงเพียงนี้เล่า... น่าสงสัยจริง ๆ”

เสียงกระซิบกระซาบและบทสนทนานินทากระจายไปตามทางเดิน ก่อนจะลอยไปเข้าหูของผู้ที่ไม่สมควรจะได้ยินเข้าโดยบังเอิญ