แผนการตรวจสอบ และรุ่งอรุณแห่งความระแวง

บานประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรของตำหนักจินฮวาถูกผลักปิดลงอย่างแผ่วเบา ทว่าเสียงนั้นกลับสะท้อนก้องกังวานในความรู้สึกของ กู้หว่านหรู ราวกับเสียงค้อนเหล็กที่ตอกย้ำความพ่ายแพ้

นางก้าวเดินลึกเข้าไปในห้องโถงใหญ่ด้วยฝีเท้าที่ไร้ซึ่งความมั่นคงดังเดิม อาภรณ์ผ้าแพรไหมสีชมพูอ่อนที่เคยพริ้วไหวดูงดงาม บัดนี้กลับทิ้งตัวแนบกับร่างระหงราวกับเป็นโซ่ตรวนที่หนักอึ้ง ปิ่นหยกเนื้อดีบนเรือนผมสั่นไหวตามจังหวะการก้าวเดินที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกสะกดกลั้นไว้ภายใน เมื่อทิ้งตัวลงประทับบนตั่งไม้กฤษณาบุเบาะนุ่ม ความอดกลั้นที่สะสมมาตลอดทางก็พังทลายลง

ภาพเหตุการณ์ภายในห้องทรงพระอักษรเมื่อครู่ยังคงวนเวียนชัดเจนในห้วงคำนึง รอยพระพักตร์เรียบเฉย หางพระเนตรที่ทอดมองมาอย่างไม่แยแส และที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจยิ่งกว่าสิ่งใด... คือพระดำรัสที่ทรงเอ่ยปกป้องนางกำนัลชั้นต่ำผู้นั้น

“หว่านหรู... เรื่องในสวนท้ายวังเป็นเขตรับผิดชอบของฝ่ายสวนและห้องเครื่อง หากเจ้าต้องการพืชผักหรือของดอง ก็จงส่งคนไปดำเนินการตามระเบียบขั้นตอน ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานของผู้อื่น”

ประโยคเหล่านั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาท ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม

นางเป็นถึงพระสนมเอกผู้สูงศักดิ์ ถวายตัวรับใช้เบื้องพระบาทมาเนิ่นนานแรมปี ยอมตบแต่งเข้ามาอยู่ในวังหลังที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงและความหนาวเหน็บ ทว่าสิ่งที่นางได้รับกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความหมางเมิน ทุกครั้งที่นางเข้าเฝ้าด้วยความหวังอันริบหรี่ พระองค์ไม่เคยทอดพระเนตรนางด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความเสน่หาอย่างแท้จริง มีเพียงความสุภาพตามหน้าที่และกำแพงหนาเตอะที่ไม่มีวันทะลุผ่านไปได้

แต่นางกำนัลไร้หัวนอนปลายเท้าผู้นั้นเล่า... เป็นใครกัน

เป็นเพียงเศษสวะในวังหลวง เป็นแค่นางกำนัลชั้นต่ำที่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับกลิ่นโคลนกลิ่นดิน เหตุใดเมื่อนางเอ่ยปากถามไถ่ด้วยความสงสัยเพียงนิด องค์เหนือหัวกลับทรงกริ้วและออกพระโอษฐ์ปกป้องอย่างออกนอกหน้าถึงเพียงนั้น

ความน้อยเนื้อต่ำใจแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความริษยาที่แผดเผาช่องอกจนปวดร้าว หยาดน้ำใสคลอหน่วยขึ้นที่หางตา ก่อนที่กู้หว่านหรูจะกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไม่ให้ไหลรินลงมา

“ฝ่าบาท... พระองค์ทรงลืมไปแล้วหรือว่าหม่อมฉันคือใคร หม่อมฉันคือกู้หว่านหรู ผู้ที่เฝ้ารอคอยความเมตตาจากพระองค์ทุกค่ำคืน แต่พระองค์กลับทรงทอดทิ้งให้ตำหนักของหม่อมฉันต้องอ้างว้างหนาวเหน็บ เพียงเพื่อจะเอาพระทัยไปผูกติดอยู่กับสวนผักรกร้างและนางกำนัลหน้าโง่นั่นน่ะหรือ!”

เสียงร่ำร้องในใจกรีดก้องอย่างเจ็บช้ำ

หลายปีที่ผ่านมา นางพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างพระองค์ รังสรรค์ความงาม ประทินโฉมด้วยเครื่องสำอางราคาแพง เฟ้นหาอาหารเลิศรสมาถวายไม่เคยขาด เพื่อหวังเพียงเศษเสี้ยวความโปรดปราน หวังเพียงสายพระเนตรที่ทอดมองมาด้วยความเสน่หา แม้แต่เรื่องทายาทที่นางเอ่ยปากทูลขอในคืนนี้ ก็มิใช่เพียงเพราะต้องการอำนาจวาสนา แต่เป็นเพราะนางโหยหา ‘สายใย’ ที่จะผูกมัดพระองค์ไว้กับตำหนักของนางบ้าง... แม้เพียงน้อยนิดก็ยังดี

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงคำปฏิเสธเย็นชา และการผลักไสให้กลับไปเผชิญความเงียบเหงาตามลำพัง ช่างน่าขันสิ้นดี... นางผู้เพียบพร้อมด้วยชาติตระกูลและรูปโฉม กลับต้องพ่ายแพ้ให้กับกลิ่นโคลนสาบควายและผักดองไหหนึ่งของนางกำนัลก้นครัวอย่างนั้นหรือ

“ไม่... ข้าไม่ยอมเด็ดขาด”

กู้หว่านหรูขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน แววตาที่เคยอ่อนหวานงดงามบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยไอสังหาร ในเมื่อพระองค์ไม่เคยเหลียวแลความรักความภักดีของนาง ในเมื่อพระองค์ทรงเลือกที่จะปกป้องดอกไม้ริมทางที่ต่ำต้อย นางก็จะทำให้พระองค์ได้เห็นด้วยตาของพระองค์เองว่า... สิ่งที่พระองค์ทรงปกป้องนักหนานั้น แท้จริงแล้วมันเปราะบางและเน่าเฟะเพียงใด!

ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็เดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า นางกำนัลคนสนิทเห็นผู้เป็นนายตกอยู่ในภวังค์แห่งความเคียดแค้น จึงรีบก้มหน้าลงต่ำด้วยความยำเกรง ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเบื้องต่ำ

“เรื่องของ หลินอวี้เหนียง... สืบความไปถึงไหนแล้ว” เสียงของกู้หว่านหรูออกมาแหบพร่า ทว่าเยียบเย็นจนน่ากลัว

“เรียนพระสนม บ่าวสืบความได้ว่า หลินอวี้เหนียง ได้รับอนุญาตให้ใช้พื้นที่สวนท้ายวังจริงเจ้าค่ะ อีกทั้งนางยังจัดทำสมุดบันทึกการปลูกผักและการทำของดองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มิพบว่ามีการนำทรัพย์สินหรือของหลวงไปใช้โดยพลการเลยเจ้าค่ะ”

“แล้วพวกที่แวะเวียนไปช่วยนางเล่า”

“ส่วนใหญ่เป็นคนงานจากฝ่ายสวนและห้องเครื่องเจ้าค่ะ ทุกอย่างทำตามขั้นตอนและมีการรายงานตามระเบียบเจ้าค่ะ”

กู้หว่านหรูยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ เพื่อดับความร้อนรุ่มในลำคอ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้กฤษณาเสียงดัง ก๊อก

“ถ้าเช่นนั้นก็ยิ่งต้องตรวจสอบให้ลึกซึ้งขึ้นไปอีก... คนที่ทำทุกอย่างถูกต้องจนไร้ที่ติ บางครั้งอาจมิได้แปลว่าไม่มีช่องโหว่ให้เล่นงาน” นางกำนัลคนสนิทรีบก้มศีรษะรับคำสั่ง 

“พระสนมประสงค์จะให้บ่าวดำเนินการอย่างไรต่อเจ้าคะ”

“พรุ่งนี้... ส่งคนของตำหนักเราไปตรวจสวนท้ายวังเสีย ดูให้แน่ว่าพื้นที่ที่นางได้รับอนุญาตนั้นตรงตามขอบเขตที่กำหนดไว้หรือไม่ ไหดองเหล่านั้นจัดเก็บถูกต้องตามระเบียบสุขอนามัยหรือไม่ รวมถึงพืชผักที่นางส่งเข้าห้องเครื่องด้วย” กู้หว่านหรูแย้มยิ้มเย็นชา รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีแต่ความริษยาและหยาดหยันอาบไล้เต็มดวงหน้า

“ในเมื่อฝ่าบาทตรัสว่าให้ทำตามระเบียบ เราก็แค่ไปช่วยตรวจสอบให้แน่ใจ... ว่านางกำนัลผู้นั้นได้ทำตามระเบียบครบถ้วนทุกข้อจริงหรือไม่ เท่านั้นเอง”

“บ่าวรับคำสั่งเจ้าค่ะ” นางกำนัลคนสนิทถอยออกไปดำเนินการตามคำบัญชาทันที

กู้หว่านหรูทอดสายตามองแสงเทียนที่ริบหรี่ไหววูบอยู่ตรงหน้า... ความเจ็บช้ำจากการถูกหมางเมินและความหลงลืมขององค์เหนือหัว ถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนอันมืดมน เรื่องพระโอรสอาจยังต้องรอวาสนา แต่เรื่องของนางกำนัลชั้นต่ำผู้หนึ่ง... นางมิจำเป็นต้องรอเวลาอีกต่อไป

และในเช้าวันรุ่งขึ้น... สวนผักเล็ก ๆ ที่ หลินอวี้เหนียง เพิ่งลงมือลงแรงจัดระเบียบ ก็กำลังจะได้ต้อนรับผู้มาเยือนกลุ่มใหม่ พร้อมกับบัญชีข้อระเบียบและรายการตรวจสอบอีกหลายฉบับที่พร้อมจะสั่นคลอนความสงบสุขให้พังทลายลงในพริบตา!