พรุ่งนี้อยากลองอีก

เซียวจิ่งเหิง หยิบตะเกียบขึ้นมา ชิมผักดองชนิดแรก รสเปรี้ยวสดชื่นช่วยลดความเลี่ยนจากอาหารจานเนื้อที่วางอยู่ข้างกันได้จริง เขาลองชนิดที่สองตามคำแนะนำ แล้วจึงชิมชนิดที่สามซึ่งมีรสเผ็ดอ่อน ๆ ทั้งสามชนิดมีรสแตกต่างกันชัดเจน แต่ไม่มีชนิดใดปรุงจนจัดเกินไป เขาวางตะเกียบลง ก่อนหันไปถามหลี่กงกง

 

“เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร”

 

“กระหม่อมเห็นว่าแต่ละชนิดมีรสชาติแตกต่างกันพ่ะย่ะค่ะ และคำแนะนำของนางก็มีประโยชน์ หากนำไปจัดกับสำรับอาหารจริงก็น่าจะช่วยให้เลือกเครื่องเคียงได้เหมาะสมขึ้น”

 

“เช่นนั้นก็ให้ห้องเครื่องบันทึกรายการไว้ หากมีสำรับที่เหมาะสม ก็อาจนำมาใช้ได้ตามสมควร”

 

“พ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเหิง เหลือบมองไหทั้งสามอีกครั้ง

 

“แล้วส่งไหเปล่ากลับไปให้นางด้วย”

 

หลี่กงกง ชะงักเล็กน้อย

 

“ส่งกลับไปหรือพ่ะย่ะค่ะ”

 

“ใช่ ไหยังใช้ได้ อย่าปล่อยให้ของดีต้องถูกทิ้งเพียงเพราะคนกินหมดแล้ว”

 

“กระหม่อมจะจัดการให้เรียบร้อยพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิหนุ่มหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

 

“บอกนางด้วยว่า พรุ่งนี้ข้าอยากลองอีก”

 

หลี่กงกง รับคำ แต่ยังอดสงสัยไม่ได้

 

“ฝ่าบาททรงต้องการให้เป็นรสชาติเดิม หรือให้ทดลองรสใหม่พ่ะย่ะค่ะ”

 

เซียวจิ่งเหิง ยิ้ม

 

“ให้นางเลือกเอง”

 

“ให้นางเลือกเองหรือพ่ะย่ะค่ะ”

 

“ใช่ ข้าอยากรู้ว่านางจะคิดอะไรขึ้นมาอีก”

หลี่กงกง ก้มศีรษะรับคำสั่ง แต่ในใจกลับเริ่มเห็นเค้าลางบางอย่าง ตอนแรกผู้เป็นนายเพียงอยากชิมผักดอง แต่ตอนนี้กลับสนใจแม้กระทั่งวิธีคิดของคนทำเสียแล้ว หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าคนที่ต้องเดินทางไปเรือนท้ายวังบ่อยที่สุด อาจกลายเป็นเขาเองก็ได้

เมื่อไหเปล่าถูกส่งกลับมาถึงเรือนท้ายวัง อวี้เหนียง กำลังช่วยเสี่ยวชุน จัดตะกร้าผักที่เหลืออยู่ นางรีบเช็ดมือแล้วออกไปรับของ ก่อนตรวจดูว่าไหทุกใบกลับมาครบและไม่มีรอยแตกเสียหาย

 

“ครบทั้งสามใบเลยหรือ” เสี่ยวชุน เดินเข้ามาช่วยนับ

 

“ครบสิ ข้าจำได้ว่าเราส่งไปสามใบ”

 

“ข้าหมายถึงคนในตำหนักนั้นคืนมาให้ครบทุกใบหรือไม่ต่างหาก บางทีเขาอาจชอบจนไม่ยอมคืนไหก็ได้”

 

“เขาจะเก็บไหของข้าไว้ทำไมกัน”

 

“ใครจะรู้ บางคนอาจชอบภาชนะมากกว่าของข้างในก็ได้”

อวี้เหนียง ส่ายหน้า ก่อนหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่แนบมากับไหขึ้นมาอ่าน ข้อความมีเพียงไม่กี่คำ

ฝ่าบาทรับสั่งว่า พรุ่งนี้อยากลองอีก

อวี้เหนียง อ่านซ้ำสองรอบ ก่อนขมวดคิ้ว

 

“พรุ่งนี้อยากลองอีก”

 

เสี่ยวชุน รีบชะโงกหน้ามาดู

 

“เขาชอบหรือ”

 

“ข้าไม่รู้ เขาไม่ได้เขียนว่าชอบหรือไม่ชอบ เพียงบอกว่าอยากลองอีก”

 

“ถ้าไม่ชอบ แล้วจะอยากลองอีกทำไม”

 

อวี้เหนียง นิ่งคิด

 

“บางทีเขาอาจยังหาความชอบของตัวเองไม่เจอก็ได้”

เสี่ยวชุน หันมามองนางช้า ๆ

 

“เจ้ากำลังบอกว่าคนที่สั่งอาหารจากตำหนักชั้นสูงไม่รู้ว่าตัวเองชอบกินอะไรหรือ”

 

“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น ข้าแค่คิดว่าเขาอาจอยากลองรสชาติอื่น”

 

“แล้วเจ้าจะทำอะไรให้เขาพรุ่งนี้”

อวี้เหนียง ก้มลงมองไหทั้งสามใบ ก่อนหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดหน้าว่าง

 

“ข้าคงต้องคิดสูตรใหม่สักอย่าง อาจลองใช้ผักอีกชนิดที่มีรสหวานตามธรรมชาติ จะได้ไม่ต้องเพิ่มเครื่องปรุงมากนัก”

 

เสี่ยวชุน ถอนหายใจยาว

 

“คนในตำหนักนั้นกินผักดองเก่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

 

อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้นทันที

 

“นั่นสิ ข้าก็สงสัยเหมือนกัน สามไหในวันเดียว หากกินหมดจริง ๆ คงต้องดื่มน้ำมากแน่”

เสี่ยวชุน มองนางนิ่ง ๆ แล้วค่อยยกมือขึ้นกุมขมับ

 

“อวี้เหนียง เอ๋ย ข้าว่าเจ้าหยุดเป็นห่วงเรื่องคนกินน้ำก่อน แล้วคิดเรื่องผักดองชุดต่อไปเถอะ”

 

“ข้าก็กำลังคิดอยู่ไม่ใช่หรือ”

 

“ใช่ เจ้ากำลังคิด แต่ข้าเริ่มสงสารคนที่ต้องกินผักดองของเจ้าแล้ว”

 

“เหตุใดกัน”

 

“เพราะถ้าเขากินมากเกินไป เจ้าคงเขียนคำเตือนเพิ่มอีกสามแผ่น”

อวี้เหนียง หัวเราะออกมา ก่อนใช้พู่กันเขียนหัวข้อใหม่ลงในสมุดบันทึก นางยังไม่รู้ว่าผู้รับผักดองของตนเป็นใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำว่า “ฝ่าบาท” บนกระดาษแผ่นเล็กนั้นหมายถึงผู้ใด สิ่งเดียวที่นางรู้คือมีคนต้องการชิมผักดองของนางอีกครั้ง และนั่นหมายความว่านางมีโอกาสทดลองสูตรใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งครั้ง

ส่วนในตำหนักชั้นใน เซียวจิ่งเหิง ยังคงเก็บกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนว่า “อย่าโทษผู้ทำผักดอง” ไว้ใกล้ตัว เขาไม่แน่ใจว่าตนชอบรสชาติของผักดองมากเพียงใด หรือแท้จริงแล้วกำลังสนใจความตรงไปตรงมาของหญิงสาวผู้ทำมันกันแน่ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ เขาอยากพบหลินอวี้เหนียงอีกครั้ง

ขณะที่อวี้เหนียงกำลังคิดอย่างจริงจังว่าจะทำผักดองชนิดใดให้ดีกว่าเดิม จักรพรรดิแห่งแคว้นกลับกำลังรอวันที่จะได้เห็นนางอีกครั้ง โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้เลยว่า นางกำลังทำให้โอรสสวรรค์พอพระทัยทีละน้อยด้วยอาหารธรรมดาจากไหดองสามใบ