มื้ออาหารธรรมดาที่หาความผิดไม่ได้

ไม่นานนัก อวี้เหนียงก็กลับมาพร้อมถาดอาหารเล็ก ๆ มีข้าวสวย ผักสด และผักดองวางอยู่ข้างกัน นางนำถาดไปวางบนโต๊ะไม้ใต้ร่มเงา ก่อนเรียกเขาให้มานั่ง

 

“ท่านกินอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ทำงานกลางแดดตั้งนาน หากไม่กินอะไรเลยก็ไม่มีแรง” เซียวจิ่งเหิงมองอาหารตรงหน้า

 

“นี่เป็นอาหารของเจ้าอย่างนั้นหรือ”

 

“ใช่เจ้าค่ะ ข้ากินแบบนี้เป็นประจำ อาหารอาจไม่หรูหราเหมือนที่ท่านคุ้นเคย แต่ก็ช่วยให้อิ่มท้องได้” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนเลื่อนจานผักดองไปทางเขา

 

“ส่วนจานนี้เป็นผักดองที่ข้าทดลองไว้ ท่านลองชิมได้ แต่คราวนี้ใช้ช้อนสะอาดนะเจ้าคะ”

คำเตือนท้ายประโยคทำให้เซียวจิ่งเหิงยิ้มออกมา “ข้าจำได้แล้ว” เขาหยิบช้อนขึ้นมาตักผักดองชิ้นหนึ่งมาชิม รสเปรี้ยวเค็มกลมกล่อมกว่าครั้งแรกเล็กน้อย เนื้อผักยังกรอบและมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เมื่อกินคู่กับข้าวสวยร้อน ๆ ก็ทำให้อาหารมื้อง่าย ๆ มีรสชาติมากขึ้น เขาตักข้าวอีกคำ ก่อนคีบผักดองตามไปโดยไม่รู้ตัว อวี้เหนียงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คอยสังเกตสีหน้าของเขาอย่างตั้งใจ

 

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

 

“ดีขึ้นกว่าตอนที่ข้าชิมเมื่อครู่”

 

“เพราะได้เวลาพักเพิ่มขึ้นเจ้าค่ะ แต่ยังต้องดูอีกวันว่ารสชาติจะเปลี่ยนไปอย่างไร”

 

“เจ้ามักจะบอกว่าต้องรออีกวันอยู่เสมอ”

 

“เพราะอาหารบางอย่างต้องใช้เวลาเจ้าค่ะ หากรีบตัดสินเร็วเกินไปก็อาจพลาดสิ่งที่ดีที่สุดไปได้”

เซียวจิ่งเหิงชะงักเล็กน้อย ก่อนมองผักดองในจานอีกครั้ง “ฟังดูเหมือนเจ้าไม่ได้พูดถึงอาหารอย่างเดียว” อวี้เหนียงเงยหน้าขึ้น

 

“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

 

“ไม่มีอะไร ข้าเพียงคิดว่าเจ้ามีเหตุผลของตัวเองดี”

 

“ถ้ารู้ว่าต้องทำอย่างไรแล้ว ก็ต้องอดทนรอผลเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นจะลงแรงไปทำไม” นางพูดจบก็หันไปตักข้าวของตัวเองต่อ โดยไม่ทันสังเกตว่าชายหนุ่มกำลังมองนางด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินต่อไปอย่างเป็นธรรมชาติ ตั้งแต่ผักชนิดใดเหมาะกับการดอง วิธีเก็บอาหารไว้กินในฤดูหนาว ไปจนถึงเรื่องที่อวี้เหนียงเคยเรียนรู้จากมารดา นางเล่าว่าเมื่อครั้งยังอยู่บ้านเกิด ครอบครัวมีฐานะไม่ดีนัก บางฤดูกาลผักออกผลมากจนกินไม่ทัน มารดาจึงสอนให้นางรู้จักถนอมอาหารไว้กินในวันข้างหน้า

 

“ท่านแม่เคยบอกข้าว่า อาหารที่ดีไม่จำเป็นต้องมีราคาแพง ขอเพียงคนทำใส่ใจ และคนกินได้กินอย่างอิ่มท้องก็พอแล้วเจ้าค่ะ” เซียวจิ่งเหิงฟังเงียบ ๆ

 

“แล้วเจ้าคิดถึงบ้านหรือไม่” มือของอวี้เหนียงที่กำลังถือช้อนหยุดลงเล็กน้อย

 

“คิดถึงเจ้าค่ะ ข้าคิดถึงท่านพ่อด้วย แต่ข้ามาที่นี่เพราะอยากหาเงินไปช่วยท่าน หากข้าทำงานให้ดีและเก็บเงินได้มากพอ ก็คงมีโอกาสกลับไปเยี่ยมท่านสักวัน”

 

“เจ้าไม่อยากอยู่ในวังต่อหรือ”

 

“ข้าจะทำงานให้ดีที่สุดตราบใดที่ยังมีหน้าที่ต้องทำเจ้าค่ะ แต่ชีวิตของข้าไม่ได้มีเพียงวังหลวง ข้ายังมีบ้าน มีครอบครัว และมีสิ่งที่อยากทำอีกหลายอย่าง”

คำตอบของนางเรียบง่าย แต่หนักแน่นจนเซียวจิ่งเหิงไม่คิดถามต่อ เขาเคยพบคนมากมายที่พยายามเข้ามาใกล้ชิดเพื่อหวังตำแหน่งและความก้าวหน้า แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับพูดถึงการกลับบ้านด้วยแววตาจริงใจ นางไม่ได้มองวังหลวงเป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิต และนั่นทำให้เขาอยากรู้จักนางมากขึ้นกว่าเดิม

เมื่อทั้งคู่กินอาหารเสร็จ อวี้เหนียงก็เก็บถ้วยชามไปวางรวมกัน ก่อนหยิบผ้าสะอาดส่งให้เขาเช็ดมือ

 

“พักพอแล้วหรือยังเจ้าคะ” เซียวจิ่งเหิงรับผ้ามาเช็ดมือ “พอแล้ว”

 

“เช่นนั้นวันนี้ก็พอแค่นี้เถิดเจ้าค่ะ ท่านถอนหญ้าไปได้ไม่น้อยแล้ว แม้จะถอนผักของข้าไปสองต้นก็ตาม”

 

“เจ้าจะพูดถึงเรื่องนั้นอีกนานเท่าไร”

 

“จนกว่าข้าจะมั่นใจว่าท่านแยกผักออกจากวัชพืชได้จริง ๆ เจ้าค่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่หลี่กงกงแทบไม่คุ้นเคยนัก

ในจังหวะนั้นเอง คนจากห้องเครื่องก็เดินเข้ามาที่ประตูสวน เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดสายตาที่ชายหนุ่มซึ่งกำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะไม้

 

“ฝ่า...เอ่อ คุณชาย ที่ห้องเครื่องมีเรื่องต้องรายงานขอรับ ผู้ดูแลกำลังรอคำตอบอยู่” เซียวจิ่งเหิงพยักหน้า สีหน้ากลับมาสงบนิ่งดังเดิม “ข้าจะกลับเดี๋ยวนี้”

อวี้เหนียงได้ยินดังนั้นจึงเดินเข้ามาส่ง นางเหลือบเห็นรอยดินติดอยู่ตรงแขนเสื้อของเขา จึงอดเตือนไม่ได้

 

“ท่านมีดินติดแขนเสื้อด้วยเจ้าค่ะ” เซียวจิ่งเหิงก้มลงมอง แต่ยังไม่ทันยกมือปัด อวี้เหนียงก็ยื่นผ้าผืนเล็กให้

 

“ใช้ผ้านี้เช็ดก่อนเถิดเจ้าค่ะ อย่าปัดแรงเกินไป เดี๋ยวดินจะกระจายไปติดส่วนอื่นอีก” เขารับผ้ามาอย่างเงียบ ๆ “ขอบใจ”

 

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แต่หากท่านจะมาอีกครั้ง ข้าแนะนำให้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหมาะกับการทำสวนกว่านี้นะเจ้าคะ เสื้อผ้าดี ๆ เปื้อนดินแล้วซักยาก แถมถ้าท่านไม่ระวัง อาจเกี่ยวกิ่งไม้ขาดได้”

เซียวจิ่งเหิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บผ้าไว้ในมือ “ข้าจะจำไว้”

 

“แล้วคราวหน้าก็อย่าถอนผักของข้าอีกนะเจ้าคะ”

 

“ข้าจะพยายาม”

 

“ต้องพยายามให้มากหน่อยเจ้าค่ะ”

หลี่กงกงรีบก้มหน้าแทบจะทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เขาไม่กล้าคิดต่อด้วยซ้ำว่าหากมีผู้ใดในตำหนักได้เห็นภาพนี้เข้า จะตกใจเพียงใดเมื่อรู้ว่าผู้เป็นจักรพรรดิกำลังยืนรับคำสอนจากนางกำนัลคนหนึ่ง

เซียวจิ่งเหิงเดินออกจากสวนไปพร้อมผู้ติดตาม ทว่าระหว่างทางกลับตำหนัก เขากลับนึกถึงเสียงบ่นของอวี้เหนียง รอยยิ้มตอนที่นางเห็นเขาถอนวัชพืชได้ถูกต้น และรสชาติของผักดองที่กินคู่กับข้าวสวยธรรมดา วันนี้เขาไม่ได้ฟังรายงาน ไม่ได้ตัดสินคดี และไม่ได้ต้องรับมือกับคำพูดประจบประแจงจากเหล่าขุนนาง เขาเพียงถอนหญ้า กินอาหารง่าย ๆ และพูดคุยกับหญิงสาวที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร แต่กลับเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่ค่อยได้สัมผัสมานาน

เมื่อกลับถึงตำหนัก หลี่กงกงก็รีบนำผ้าสะอาดมาให้ พร้อมช่วยปัดฝุ่นและดินที่ติดอยู่ตามชายเสื้อ

 

“ฝ่าบาท วันนี้ทรงลำบากพระวรกายไม่น้อยนะพ่ะย่ะค่ะ หากต้องการผักดองอีก กระหม่อมสามารถให้ห้องเครื่องจัดเตรียมมาได้ ไม่จำเป็นต้องเสด็จไปถึงสวนด้วยพระองค์เอง” เซียวจิ่งเหิงยกมือห้าม

 

“ไม่จำเป็น ข้าอยากเห็นนางทำด้วยตนเอง”

หลี่กงกงชะงักมือ คำตอบนั้นทำให้เขาเข้าใจเรื่องบางอย่างที่ก่อนหน้านี้ยังไม่กล้าคิดให้ชัดเจน ฝ่าบาทไม่ได้สนใจเพียงรสชาติผักดองอีกต่อไปแล้ว เซียวจิ่งเหิงกลับนั่งลงที่โต๊ะ ก่อนหยิบเอกสารซึ่งวางรออยู่ขึ้นมาอ่าน แต่ผ่านไปไม่นาน เขาก็เงยหน้าถามขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

“พรุ่งนี้ข้ามีเวลาไปสวนหรือไม่”

หลี่กงกงนิ่งงันไปชั่วขณะ ตารางราชกิจของจักรพรรดิมีมากมายจนต้องจัดล่วงหน้า แต่สิ่งแรกที่พระองค์ถามหลังกลับจากสวนกลับไม่ใช่เรื่องประชุมหรือรายงานจากขุนนาง หากเป็นเวลาที่จะไปพบนางกำนัลคนหนึ่งอีกครั้ง เขาก้มศีรษะลงซ่อนรอยยิ้ม

 

“กระหม่อมจะตรวจสอบตารางถวายพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเหิงพยักหน้าแล้วก้มอ่านเอกสารต่อราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่หลี่กงกงรู้ดีว่าวันพรุ่งนี้คงมีคนผู้หนึ่งต้องถอนหญ้าอีกครั้ง และคราวนี้... ฝ่าบาทอาจไม่ได้อยากแค่นั้น