ไหใหม่และความกังวลที่เปลี่ยนเป็นพลัง

 

แสงแดดรุ่งเช้าสาดส่องผ่านชายคาเรือนพักร้างท้ายวัง ทอประกายระยิบระยับบนหยาดน้ำค้างที่เกาะตามใบหญ้า เสียงนกตัวเล็กส่งเสียงเจื้อยแจ้วขับขานอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบและสดชื่นเช่นทุกวัน ทว่าสำหรับหลินอวี้เหนียง เช้าวันนี้กลับเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น นางนั่งยอง ๆ อยู่บริเวณมุมเรือน ตรวจดูไหดองทีละใบด้วยความระมัดระวัง

 

นางเปิดฝาไหใบแรก ใช้ช้อนสะอาดตักผักขึ้นมาพิจารณาสีและกลิ่นอย่างละเอียด ก่อนจะเปิดสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาจดบันทึกผลลงไปอย่างเป็นระเบียบ สำหรับไหชุดก่อนหน้าที่พบรอยเปียกชื้นและมีปัญหาเมื่อวันก่อน นางยังคงแยกเก็บไว้อย่างดี มีป้ายกระดาษเขียนเตือนห้ามใช้แปะไว้ รอเพียงผู้ดูแลครัวมาตรวจสอบตามระเบียบ แม้เรื่องวัตถุดิบที่เคยถูกตั้งข้อสงสัยจะยังไม่คลี่คลายอย่างสมบูรณ์ แต่อวี้เหนียงก็เลือกที่จะไม่ปล่อยให้ความกังวลมาหยุดยั้งงานของตน นางเลือกที่จะระมัดระวังรอบคอบให้มากขึ้น และไม่แตะต้องสิ่งใดที่ยังอยู่ระหว่างการตรวจสอบ

 

“เจ้ายังคิดเรื่องเมื่อวานอยู่หรือ” เสี่ยวชุนเดินออกมาจากตัวเรือน พร้อมกับถือถังน้ำใบเล็กในมือ สีหน้ายังคงเจือความกังวล

 

“คิดสิ” อวี้เหนียงตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากสมุด

 

“แต่คิดไปก็ไม่ได้ทำให้ผักในไหเปลี่ยนไป ข้าจึงเลือกทำในส่วนที่ตนเองควบคุมได้เสียก่อน”

 

“ข้ากลัวว่าพวกเขาจะหาเรื่องเจ้าอีกนะสิ อยู่ในวังหลวง ผิดใจกับคนในครัวย่อมไม่ใช่เรื่องดีเลย”

 

“ถ้าเราทำทุกอย่างถูกต้องตามระเบียบ มีบัญชีรายรับรายจ่าย มีคนตรวจรับอย่างชัดเจน อย่างน้อยที่สุด เราก็มีหลักฐานไว้สำหรับชี้แจงความบริสุทธิ์ใจ” เสี่ยวชุนวางถังน้ำลงแล้วทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ ถอนหายใจยาว

 

“เจ้าไม่กลัวจริง ๆ หรือ” อวี้เหนียงหยุดปลายพู่กันในมือ เงยหน้าขึ้นมองสหายด้วยแววตาจริงจัง

 

“กลัวสิ ข้ายังต้องหาเงินส่งกลับไปให้ท่านพ่อที่บ้านเกิด จะให้ถูกไล่ออกจากวังเพราะเรื่องผักดองไม่กี่ไหได้อย่างไร”

 

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงยังทำหน้ายิ้มได้เล่า”

 

“เพราะถ้าข้าทำหน้าบึ้ง ผักในไหก็ไม่ได้ดองเร็วขึ้นมาหรอก” เสี่ยวชุนหลุดหัวเราะออกมาทันที

 

“เจ้านี่นะ... มีวิธีคิดประหลาดคนจริง ๆ”

อวี้เหนียงยิ้มตาม ก่อนจะก้มลงจัดการกับผักชุดใหม่ที่เพิ่งได้รับอนุญาตจากห้องเครื่องมาสด ๆ ร้อน ๆ นางคัดเลือกส่วนที่ยังสดกรอบ แยกใบช้ำออกอย่างประณีต แล้วนำไปล้างทำความสะอาดด้วยความใส่ใจ ระหว่างที่กำลังงมอยู่กับการเตรียมผัก สายตาของนางก็เผลอเหลือบไปมองแปลงผักข้างเรือนโดยอัตโนมัติ ตรงจุดนั้นยังมีร่องรอยดินที่กระจัดกระจายจากการถอนหญ้าของชายแปลกหน้าเมื่อวันก่อนหลงเหลืออยู่ นึกถึงท่าทางมั่นใจเกินร้อยของเขาตอนที่ดึงต้นผักอ่อนออกมาแทนพวกวัชพืช อวี้เหนียงก็อดส่ายหน้าและอมยิ้มออกมาไม่ได้

“ยิ้มอะไรอีกแล้ว” เสี่ยวชุนหันมาเห็นพอดี จึงอดถามไม่ได้

 

“ข้านึกถึงคนที่มาช่วยถอนหญ้าเมื่อวาน”

 

“คุณชายผู้นั้นน่ะหรือ”

 

“ใช่ เขาดูเหมือนคนที่ไม่เคยแม้แต่จะจับจอบหรือทำงานหนักมาตลอดชีวิต แต่กลับยืนยันเสียงแข็งว่าจะช่วยให้ได้”

 

“แล้วช่วยได้มากน้อยแค่ไหนกันล่ะ”

 

“ถ้านับจำนวนหญ้าที่ถอนออกไปถือว่าน้อยมาก แต่ถ้านับจำนวนต้นผักที่เกือบต้องสังเวยชีวิต ข้าว่าเขาทำผลงานได้ดีเยี่ยมทีเดียว” เสี่ยวชุนหัวเราะลั่นจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก

 

“เจ้ากล้าพูดเช่นนั้นต่อหน้าเขาด้วยหรือ”

 

“พูดสิ ไม่เช่นนั้นคราวหน้าเขาคงแปลงร่างเป็นมือปราบผัก ถอนเรียบไม่เหลือแม้แต่ตอแน่”

 

“เจ้าไม่กลัวเขาโกรธหรือไง เขาดูท่าทางไม่ใช่คนธรรมดานะ” อวี้เหนียงชะงักไปเล็กน้อย เมื่อลองนึกย้อนดู บุรุษผู้นั้นแต่งกายด้วยเนื้อผ้าชั้นดี มีขันทีเฒ่าคอยติดตามรับใช้ และวาจาคำสั่งก็แสดงออกถึงความคุ้นเคยกับกฎระเบียบเบื้องสูง เขาช่างห่างไกลจากคำว่าคนธรรมดายิ่งนัก แต่ถึงกระนั้นทุกครั้งที่นางตำหนิเรื่องถอนผักผิดต้น เขากลับไม่เคยแสดงท่าทีโกรธเคืองเลยสักครั้ง

 

“เขาคงไม่ถือสาหรอก... ดูท่าทางแล้ว เป็นคนมีอารมณ์ขันอยู่พอสมควร”

 

“อารมณ์ดี หรือหน้าหนาเดี๋ยวก่อนเถอะ”

เสียงหัวเราะใส ๆ ของหญิงสาวทั้งสองดังเคล้าคลอไปกับสายลมยามเช้า อวี้เหนียงไม่เคยคาดคิดเลยว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะแวะเวียนกลับมาที่นี่อีก คนระดับเขาย่อมมีภารกิจรัดตัว คงไม่มีเวลามานั่งคลุกดินแยกผักกับวัชพืชไปทุกวันหรอก ทว่าความคิดนั้นยังไม่ทันพ้นครึ่งวัน เสียงฝีเท้าและเสียงเรียกจากหน้าประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“หลินอวี้เหนียง อยู่หรือไม่” อวี้เหนียงและเสี่ยวชุนหันไปมองพร้อมกัน เจ้าหน้าที่จากคลังเครื่องใช้สองคนกำลังช่วยกันยกไหเคลือบใบใหม่เอี่ยมเข้ามา ด้านหลังยังมีคนถือกระบุงไม้และห่อผ้าขนาดใหญ่ตามมาอีกหลายห่อ

 

“ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ มีเรื่องอันใดหรือ” เจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมการจัดส่งยื่นเอกสารการเบิกจ่ายให้นาง

 

“มีสิ่งของจัดสรรจากผู้ดูแลวัตถุดิบส่งมาให้ประจำเรือนท้ายวัง เจ้าช่วยตรวจสอบรายการก่อนลงนามรับด้วย”

 

“ของจัดสรรหรือเจ้าคะ” อวี้เหนียงรับเอกสารมาเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย เมื่อกวาดสายตาพบข้อความในรายการ  ไหเคลือบขนาดกลาง 8 ใบ, ไหเล็ก 4 ใบ, เมล็ดพันธุ์ผักนานาชนิด, จอบขนาดเล็ก, เสียม, คราดไม้ และตะกร้าสานสำหรับคัดแยกวัตถุดิบ นางอ่านทบทวนซ้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ

 

“ทั้งหมดนี่... จัดสรรให้เรือนของข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

 

“ใช่ มีคำสั่งเบื้องบนระบุชัดเจนว่าให้ใช้สำหรับสนับสนุนงานทดลองปลูกผักและจัดเก็บวัตถุดิบของเรือนนี้โดยเฉพาะ” เสี่ยวชุนที่ยืนชะเง้อคอมองอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอุทานเสียงหลง

 

“ไหตั้งสิบสองใบ แถมยังมีเครื่องมือทำสวนครบชุดอีก!”

 

“เบาเสียงหน่อยสิ” อวี้เหนียงกระชับเสียงเตือนเพื่อนเบา ๆ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเจ้าหน้าที่

 

“ข้าขอตรวจสอบสภาพของดูก่อนนะเจ้าค่ะ”

 

“ตามสบาย”