รายการอาหารบนโต๊ะไม้และความกังวลใจของอวี้เหนียง

ชายคาเรือนท้ายวังตั้งแต่วันใหม่ยังไม่ทันเบิกฟ้า อากาศเย็นชื้นจนเสี่ยวชุนเผลอยกแขนขึ้นโอบกอดตัวเองเพื่อคลายความหนาว ขณะที่หลินอวี้เหนียงกำลังนั่งตั้งหน้าตั้งตาตรวจรายการอาหารซึ่งส่งตรงมาจากตำหนักชิงเฟิงเป็นรอบที่สาม

บนโต๊ะไม้เก่า ๆ มีกระดาษแผ่นสำคัญวางคู่กันอยู่ แผ่นหนึ่งคือรายการอาหารสำหรับงานเลี้ยงฝ่ายใน อีกแผ่นคือบันทึกสูตรผักดองที่นางลงมือเขียนเรียบเรียงขึ้นด้วยลายมือของตนเอง

“เจ้าจ้องกระดาษแผ่นเดิมมาครึ่งชั่วยามแล้วนะ” เสี่ยวชุน บ่นอุบพรางยื่นถ้วยกระเบื้องใส่น้ำอุ่นควันกรุ่นมาวางตรงหน้า

“รายการอาหารพวกนี้มันมีปัญหาอะไรหรือ”

“ไม่ได้มีปัญหาในตัววัตถุดิบหรอก แต่เจ้าลองพิจารณาดูให้ดีสิ” อวี้เหนียง เลื่อนกระดาษรายการอาหารไปให้เพื่อนดู เสี่ยวชุน ก้มลงอ่านตามตัวอักษรอย่างตั้งอกตั้งใจ

“หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง เป็ดอบน้ำผึ้ง ซี่โครงหมูทอดน้ำมันกรอบ ๆ เนื้อผัดซอสเข้มข้น... โอ้โห! มีแต่เมนูเนื้อและของทอดของมันน่าทานทั้งนั้นเลยนี่นา”

“ใช่ อาหารพวกนี้อร่อยทุกอย่าง”

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงทำหน้าเคร่งเครียดเหมือนคนกำลังจะถูกส่งตัวไปรับโทษทัณฑ์เล่า”

“เพราะถ้าหากมีใครรับประทานอาหารที่มีรสชาติเข้มข้นและมีไขมันสูงติด ๆ กันหลายจาน ต่อให้เมนูนั้นจะอร่อยเลิศรสเพียงใด ก็ย่อมเกิดอาการเลี่ยนได้ง่าย” เสี่ยวชุน ทำท่าทางครุ่นคิดตามครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก

“จริงด้วยสิ ถ้าข้าทานหมูสามชั้นติดมันเข้าไปสักสามสี่คำ ข้าก็คงอยากหาอะไรเปรี้ยว ๆ มาตัดเลี่ยนเหมือนกัน”

“นั่นแหละคือหน้าที่ของเครื่องเคียงที่เราต้องเตรียม”

อวี้เหนียงหยิบพู่กันขนสัตว์ขึ้นมาจรดลงบนกระดาษ เขียนทำเครื่องหมายกำกับไว้ข้างรายการอาหารหลักสามจาน

“ข้าจะทำผักดองสามรูปแบบที่แตกต่างกัน แบบแรกเน้นรสเปรี้ยวอ่อน ๆ สดชื่นเพื่อทานคู่กับเนื้อสัตว์ที่มีไขมันมาก แบบที่สองเน้นรสเค็มกลมกล่อมละมุนลิ้นสำหรับสำรับรสอ่อน และแบบที่สามเพิ่มรสชาติเผ็ดปลายลิ้นเพียงเล็กน้อยเพื่อตัดกับอาหารที่ราดซอสเข้มข้น”

“แล้วทำไมไม่ทำสูตรเดียวให้อร่อยเหาะแล้วเสิร์ฟทุกคนไปเลยล่ะ”

“เพราะอาหารหลักแต่ละจานมีคาแรคเตอร์รสชาติไม่เหมือนกัน หากผักดองของเราจัดจ้านหรือรสโดดจนเกินไป มันก็จะไปแย่งซีนและทำลายรสชาติของอาหารจานหลักเสียเปล่า ๆ” เสี่ยวชุนมองกระดาษสลับกับใบหน้าจริงจังของเพื่อน แล้วถอนหายใจยาว

“ให้ตายเถอะ... ข้าเคยคิดว่าผักดองก็เป็นแค่ผักใส่เกลือธรรมดา ๆ เสียอีก”

“ถ้าเจ้ายังมีความคิดตื้นเขินเช่นนั้นอยู่ วันไหนข้าจะให้เจ้าลองทานผักดองรสเค็มปี๋กับน้ำแกงเค็ม ๆ ติดต่อกันสักสามมื้อดู”

“ไม่เอาเด็ดขาด”

เสียงหัวเราะใส ๆ ของหญิงสาวทั้งสองดังประสานกันท่ามกลางเสียงสายฝนที่โปรยปราย ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้เหนียงก็ค่อย ๆ เลือนหายไปเมื่อก้มลงมองรายการอาหารเหล่านั้นอีกครั้ง

งานเลี้ยงรับรองในครั้งนี้ไม่ใช่การทำผักดองส่งห้องเครื่องเพื่อทดลองชิมกันเองตามอำเภอใจ เนื่องจากแขกผู้มีเกียรติที่จะมาร่วมโต๊ะล้วนเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ในฝ่ายใน หากเกิดความผิดพลาดบกพร่องขึ้นมาแม้แต่น้อยนิด มิใช่เพียงตัวนางเท่านั้นที่จะเดือดร้อน แต่ข้าราชบริพารในห้องเครื่องทั้งกองอาจต้องรับโทษทัณฑ์ครั้งใหญ่ร่วมกัน

“เสี่ยวชุน”

“ว่าอย่างไรล่ะ”

“วันนี้ข้าต้องไปเข้าพบแม่ครัวใหญ่ที่ห้องเครื่อง”

“จะไปขอเบิกวัตถุดิบเพิ่มอีกหรือไง”

“เปล่าเลย ข้าจะไปขอคำปรึกษาและให้ท่านแม่ครัวใหญ่ช่วยตรวจสอบความเหมาะสมของสูตรอาหารก่อนลงมือจริงต่างหาก” เสี่ยวชุนฉีกยิ้มกว้าง

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว อย่างน้อยถ้าเจ้าเกิดคิดอุตริทำอะไรแปลก ๆ ออกนอกลู่นอกทาง จะได้มีคนช่วยตบะแตก... เอ๊ย ช่วยห้ามปรามทันควัน” อวี้เหนียงหันขวับมามองค้อนทันที

“เมื่อครู่นี้เจ้าตั้งใจจะชมข้าใช่หรือไม่”

“แน่นอนสิ ข้ากำลังชื่นชมว่าเจ้ารู้จักหาผู้มีอำนาจมาคอยควบคุมความประพฤติของตัวเองอย่างไรเล่า”

“เสี่ยวชุน!”

บรรยากาศภายในห้องเครื่องหลวงในวันเตรียมจัดงานเลี้ยงนั้นมีความโกลาหลวุ่นวายกว่าวันปกติทั่วไปหลายเท่าตัว บรรดาแม่ครัวกำลังเร่งมือคัดแยกเนื้อสัตว์ชั้นดี คนงานหญิงช่วยกันล้างผักสดข้างบ่อน้ำจนเสียงน้ำกระเซ็นเซ็งแซ่ ขณะที่เจ้าหน้าที่คลังพากันเดินเข้าออกพร้อมสมุดบัญชีวัตถุดิบไม่ขาดสาย

จางซูเหนียง ยืนบัญชาการอยู่ตรงกลางห้อง มือหนึ่งถือรายการอาหาร อีกมือชี้ไม้ชี้มือสั่งงานด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและคล่องแคล่ว

“เนื้อเป็ดอบต้องเตรียมให้พร้อมก่อนยามบ่ายนะ อย่าเพิ่งราดน้ำผึ้งเคลือบเด็ดขาดจนกว่าจะถึงรอบอบครั้งสุดท้าย”

“เจ้าค่ะ”

“ส่วนหมูสามชั้นตุ๋น ให้ใช้ไฟอ่อนเคี่ยวไปเรื่อย ๆ อย่าเร่งไฟแรงจนเนื้อร่วนกระด้างเป็นอันขาด” อวี้เหนียงยืนหลบมุมรอจังหวะจนกระทั่งแม่ครัวใหญ่สั่งงานชุดใหญ่เสร็จสิ้น จึงค่อย ๆ เดินเข้าไปค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม

“ท่านแม่ครัวใหญ่ ข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะขอคำปรึกษาเจ้าค่ะ” จางซูเหนียงเหลือบสายตาขึ้นมองกระดาษในมือนางแวบหนึ่ง

“เรื่องผักดองสำหรับงานเลี้ยงในตำหนักชิงเฟิงใช่ไหม”

“เจ้าค่ะ ข้าได้ตรวจทานรายการอาหารแล้ว จึงคิดว่าเราควรแบ่งเครื่องเคียงออกเป็นสามสูตรสามรสชาติ”

“สามรสอย่างนั้นรึ” อวี้เหนียงคลี่กระดาษบันทึกสูตรลงบนโต๊ะไม้ใกล้ตัว

“ข้าไม่ได้คิดจะเปลี่ยนแปลงอาหารหลักที่ท่านรับผิดชอบหรอกนะเจ้าค่ะ เพียงแต่ต้องการเพิ่มเครื่องเคียงถ้วยเล็ก ๆ ที่รังสรรค์ขึ้นมาเพื่อขับเน้นรสชาติของแต่ละจานให้โดดเด่นยิ่งขึ้น” แม่ครัวใหญ่ก้มลงอ่านรายละเอียดด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์

“ผักกาดดองรสเปรี้ยวอ่อน ๆ ทานคู่กับหมูตุ๋นน้ำแดง, ผักหัวดองรสเค็มกลมกล่อมละมุนสำหรับปลานึ่ง, และผักดองรสเผ็ดปลายลิ้นเพื่อตัดเลี่ยนกับเนื้อผัดซอสเข้มข้นอย่างนั้นหรือ”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ หากเสิร์ฟสลับสับเปลี่ยนกัน จะช่วยรีเซ็ตรสชาติในช่องปาก ทำให้ไม่รู้สึกเลี่ยนและสามารถทานอาหารจานต่อไปได้อย่างเอร็ดอร่อย” จางซูเหนียงขมวดคิ้วมุ่น

“เจ้ารู้ตัวบ้างหรือไม่ว่า งานเลี้ยงรับรองครั้งนี้มีความสำคัญระดับพระราชสำนักเพียงใด”

“ข้าทราบดีเจ้าค่ะ”

“หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว คนในห้องเครื่องทั้งหมดอาจถูกลงทัณฑ์ยกกอง”

“นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องนำสูตรเหล่านี้มาให้ท่านช่วยตรวจสอบความปลอดภัยเสียก่อน” แม่ครัวใหญ่เงยหน้าขึ้นสบตาอวี้เหนียงตรง ๆ น้ำเสียงจริงจัง

“ข้าจะไม่มีทางยอมให้ใช้วัตถุดิบออกนอกเหนือจากที่ได้รับอนุมัติ และห้ามนำไปจัดเสิร์ฟโดยพลการ ทุกถ้วยต้องผ่านกระบวนการตรวจสอบคุณภาพจากทางห้องเครื่องอย่างเคร่งครัด”

“แล้วถ้าท่านชิมดูแล้วเกิดไม่ถูกปากเล่าเจ้าค่ะ”

“ข้าก็จะสั่งให้เจ้าปรับสูตรใหม่ หรือไม่ก็ระงับการใช้งานสูตรนั้นเสีย”

“ท่านไม่คิดจะหาเรื่องขัดข้าสักหน่อยเลยหรือเจ้าค่ะ” อวี้เหนียงแย้มยิ้มบาง ๆ ออกมา

“ข้าแค่อยากให้งานเลี้ยงครั้งนี้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด มิได้มีเจตนาจะมาแข่งดีเด่นอันใดกับท่านแม่ครัวใหญ่หรอกนะเจ้าค่ะ”

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความอวดดีนั้น ทำให้จางซูเหนียงผ่อนคลายสีหน้าที่ตึงเครียดลงไปได้เปลาะหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับสั้น ๆ

“เช่นนั้นก็รีบทำตัวอย่างสำรับมาให้ข้าชิมตรวจสอบก่อนเที่ยงนี้”

“ตกลงตามนี้เจ้าค่ะ”

“และจำไว้ให้ขึ้นใจ... ผักดองของเจ้าจะต้องทำหน้าที่เสริมทัพ มิใช่ไปกลบรสชาติอาหารฝีมือข้าเด็ดขาด” อวี้เหนียง ฉีกยิ้มกว้าง

“ข้าจะทำให้มันช่วยชูรสอาหารฝีมือท่านให้อ่ร่อยโดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีกแน่นอนเจ้าค่ะ” จางซูเหนียงเผลอส่ายหัวเบา ๆ

“แม่นี่... ปากเก่งนักนะ แยกย้ายไปทำงานของตนได้แล้วไป”