ความซื่อตรงคือกำไรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

เสิ่นเยว่หรง ทรงโน้มพระวรกายมาข้างหน้าเล็กน้อย 

“แต่ของที่ถูกคัดออกจากห้องเครื่องหลวง บางครั้งก็มีเหตุผลสมควรที่ไม่ควรนำกลับมาเวียนใช้ซ้ำ” 

“หม่อมฉันทราบกฎข้อนี้ดีเพคะ จึงคัดกรองเฉพาะผักที่ยังสดสะอาด แม้รูปร่างจะไม่สวยงามหรือขนาดไม่ได้มาตรฐาน แต่ส่วนที่เน่าเปื่อยหรือมีกลิ่นผิดปกติ หม่อมฉันคัดทิ้งไม่นำมาใช้เด็ดขาดเพคะ” 

“แล้วใครเป็นผู้อนุญาตให้เจ้านำวัตถุดิบเหล่านั้นออกมา” 

“จางซูเหนียง แม่ครัวใหญ่ เป็นผู้อนุญาตเพคะ” 

“มีหลักฐานยืนยันหรือไม่” 

“มีเพคะ!” อวี้เหนียงไม่รอช้า รีบส่งสัญญาณแล้วยื่นห่อผ้าสมุดบัญชีให้ ชิงหลัน นำไปทูลเกล้าฯ ถวาย

เสิ่นเยว่หรง ทรงพลิกเปิดสมุดบัญชีดูทีละหน้า ภายในจดบันทึกวันเวลาที่รับมอบ ชนิดและปริมาณผัก จำนวนไหที่ใช้ รวมถึงหมายเหตุการทดลองอย่างละเอียด แม้ลายมือจะไม่สวยงามวิจิตร แต่กลับเป็นระเบียบเรียบร้อยและระบุเหตุผลข้อผิดพลาดทุกจุดอย่างตรงไปตรงมา

“เจ้าจดบันทึกละเอียดลออยิ่งนัก” 

“หม่อมฉันเกรงว่าตนเองจะหลงลืมเพคะ” 

“เพียงเพราะกลัวลืมเท่านั้นหรือ” 

“และกลัวว่าจะทำผักเน่าเสียโดยไม่รู้สาเหตุเพคะ หากจดบันทึกไว้ ครั้งต่อไปจะได้แก้ไขข้อผิดพลาด ไม่ทำซ้ำรอยเดิม”

ฮองเฮาทรงพลิกหน้ากระดาษต่อไป จนกระทั่งสะดุดตากับหน้าบันทึกไหที่มีปัญหา 

“ตรงนี้มีข้อความเขียนว่าห้ามใช้ หมายความว่าอย่างไร” 

“เพคะ เป็นไหที่หม่อมฉันตรวจพบรอยรั่วซึม หม่อมฉันจึงรีบแยกเก็บต่างหากเพื่อรอให้ผู้ดูแลครัวมาตรวจสอบข้อเท็จจริง” 

“แล้วเจ้าได้นำผักในไหนั้นไปปรุงอาหารให้ผู้ใดบริโภคหรือไม่” 

“ยังมิได้จัดการสิ่งใดเพคะ เพราะอยู่ระหว่างตรวจสอบ แต่หม่อมฉันยืนยันได้ว่า มิได้นำผักจากไหใบนั้นไปแจกจ่ายให้ผู้ใดทานเด็ดขาดเพคะ” 

“ดีมาก”

พระสุรเสียงชื่นชมสั้น ๆ ทำให้ อวี้เหนียง แอบลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เสิ่นเยว่หรงทรงปิดสมุดบัญชีลง 

“แล้วเรื่องที่เจ้าเคยแอบแบ่งผักดองให้คนอื่นทานเล่า จะแก้ตัวอย่างไร” หัวใจของอวี้เหนียงกระตุกวูบวาบ ในที่สุดก็มาถึงประเด็นที่นางหวาดกลัวที่สุด 

“ช่วงแรกที่เข้ามาทำงาน หม่อมฉันเคยแบ่งอาหารเครื่องเคียงที่ทำจากผักสดให้เพื่อน ๆ นางกำนัลได้ชิมเพื่อตอบแทนน้ำใจเพคะ ตอนนั้นยังมิได้ทูลขออนุญาตให้ชัดเจน แต่หลังจากถูกแม่ครัวใหญ่ตักเตือน หม่อมฉันก็ยกเลิกการแจกจ่ายเด็ดขาด และรอให้ห้องเครื่องตรวจสอบทุกครั้งเพคะ” 

“เจ้ารู้ตัวว่าทำผิดกฎระเบียบ” 

“ทราบเพคะ” 

“แล้วเหตุใดจึงไม่คิดปกปิดอำพราง” อวี้เหนียง เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเงยหน้าสบพระพักตร์ด้วยแววตาแน่วแน่ 

“เพราะหากหม่อมฉันเลือกปกปิด แล้วมีผู้ใดบริโภคอาหารที่ไม่ปลอดภัยเข้าไป ความผิดพลาดนั้นย่อมร้ายแรงยิ่งกว่าการยอมรับตรง ๆ เพคะ”

เสิ่นเยว่หรง ทรงทอดพระเนตรหญิงสาวตรงหน้าอยู่นานสองนาน ไร้ซึ่งคำตรัสใด ๆ คำตอบของนางไร้ซึ่งคำป้อยอหรือการแก้ตัวอย่างสวยหรู มีเพียงความซื่อตรงและตระหนักรู้ในหน้าที่อย่างแท้จริง

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า การทำอาหารในวังหลวง แตกต่างจากการประกอบอาหารรับประทานเองในครัวเรือนอย่างไร” 

“ทราบเพคะ” 

“ต่างกันอย่างไร” 

“ที่บ้าน หากหม่อมฉันทำอาหารรสชาติผิดพลาด ก็มีเพียงคนในครอบครัวที่ต้องเดือดร้อนท้องไส้ปั่นป่วน แต่ในวังหลวง อาหารหนึ่งถ้วยอาจผ่านผู้คนมากมาย หากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ผู้บริสุทธิ์อีกหลายคนอาจต้องรับโทษทัณฑ์ไปด้วยเพคะ” เสิ่นเยว่หรง ทรงพยักพระพักตร์อย่างช้า ๆ 

“เจ้าเข้าใจโลกได้ดีเกินคาด” อวี้เหนียง ผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ ฮองเฮาทรงเปลี่ยนมาตรัสถามด้วยน้ำสุรเสียงอ่อนโยนลง 

“ข้าได้ยินมาว่า เจ้าพักอาศัยอยู่ ณ เรือนพักเก่าท้ายวัง ที่นั่นมีความเป็นอยู่อัตคัดขัดสนเพียงใด”

อวี้เหนียงชะงักไปนิด นางไม่แน่ใจว่าควรทูลตอบตามจริงอย่างไร หากบอกว่าลำบากมาก ก็อาจดูเหมือนกำลังเรียกร้องความสมเพชเวทนา แต่หากบอกว่าสบายดีทั้งหมด ก็จะไม่ตรงกับความเป็นจริง

“ช่วงแรกค่อนข้างลำบากมากเพคะ เรือนร้างมีฝุ่นหนาเตอะ ข้าวของชำรุดทรุดโทรม แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วเพคะ” 

“ดีขึ้นอย่างไร” 

“หม่อมฉันกับเสี่ยวชุนช่วยกันปัดกวาดเช็ดถู ซ่อมแซมส่วนที่พอจะทำได้ด้วยตนเอง และตอนนี้กำลังเริ่มต้นปรับพื้นที่หลังเรือนทำแปลงปลูกผักเล็ก ๆ ด้วยเพคะ” 

“เจ้าปลูกผักด้วย” 

“เพคะ ตอนนี้ยังเป็นแปลงทดลองขนาดเล็ก แต่เพิ่งได้รับจัดสรรเมล็ดพันธุ์และอุปกรณ์จากทางคลังหลวง หม่อมฉันตั้งใจจะเพาะปลูกเพื่อศึกษาพฤติกรรมพืชเพิ่มเติมเพคะ” เสิ่นเยว่หรงทรงทอดพระเนตรด้วยความสนใจ 

“เจ้าช่างมีความเพียรพยายามยิ่งนัก คิดจะเปลี่ยนเรือนพักร้างให้กลายเป็นแปลงเกษตรกรเชียวหรือ” อวี้เหนียง รีบค้อมกายลงต่ำ 

“หม่อมฉันมิบังอาจทำเกินกว่าหน้าที่เพคะ เพียงแต่คิดว่าพื้นที่ว่างเปล่าหากปล่อยทิ้งไว้ก็ไร้ประโยชน์ สู้ใช้ประโยชน์ปลูกพืชผลน่าจะเกิดผลดีกว่า” ฮองเฮาทรงหันไปแย้มพระสรวลกับ ชิงหลัน 

“เจ้าว่านางเป็นคนอย่างไรเล่า” ชิงหลัน ยิ้มรับ 

“ดูท่าทางแล้ว... จะเป็นนางกำนัลที่รักผักและรักการปลูกพืชยิ่งกว่าสิ่งใดเพคะ” อวี้เหนียงเผลอตัวอุทานออกไป 

“หม่อมฉันรักเงินด้วยนะเพคะ!”

ทันทีที่คำพูดซื่อ ๆ หลุดออกจากปาก นางก็แทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดใจตายเสียตรงนั้น ชิงหลัน เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนฮองเฮานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะทรงพระสรวลออกมาเสียงดังลั่นตำหนัก

“ฮ่า ๆ ๆ ... รักเงินด้วยอย่างนั้นหรือ” อวี้เหนียง รีบโขกศีรษะลงกับพื้นทันที 

“หม่อมฉันบังอาจล่วงเกินเพคะ หม่อมฉันหมายถึง... อยากทำงานเก็บเงินส่งกลับไปรักษาอาการป่วยของบิดาที่บ้านเกิด มิได้มีเจตนาล่วงเกินพระองค์แม้แต่น้อยเพคะ!” เสิ่นเยว่หรง ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นห้ามปราม 

“เอาเถิด ข้าเข้าใจเจตนาของเจ้า ไม่ต้องตื่นตระหนกตกใจจนเกินเหตุ” พระพักตร์เปี่ยมด้วยความเมตตา 

“คนเราหากรู้ว่าตนเองทำงานหนักไปเพื่อจุดมุ่งหมายใด ย่อมมีความอดทนต่ออุปสรรคได้มากกว่าผู้ที่ไร้ซึ่งเป้าหมายชีวิต” อวี้เหนียงก้มหน้ารับฟังด้วยความซาบซึ้งใจ

“แต่จงจำใส่ใจไว้ด้วยนะ หลินอวี้เหนียง” เสิ่นเยว่หรง รับสั่งด้วยพระสุรเสียงจริงจังขึ้น 

“ความตั้งใจดีและฝีมือการทำอาหารเพียงอย่างเดียว ยังไม่เพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตในวังหลวง หากเจ้าคิดจะประกอบอาหารถวายเบื้องสูง เจ้าต้องเคร่งครัดต่อระเบียบวินัยให้เทียบเท่ากับความใส่ใจในรสชาติ” 

“หม่อมฉันจะน้อมนำพระราชดำรัสใส่เกล้าใส่กระหม่อมปฏิบัติอย่างเคร่งครัดเพคะ” เสิ่นเยว่หรง ทรงหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบชิ้นผักดองเข้าพระโอษฐ์เสวยอีกคำ ทรงเคี้ยวอย่างช้า ๆ แล้ววางลง

“หลินอวี้เหนียง” 

“เพคะ” 

“ในงานเลี้ยงรับรองพระราชวาระสำคัญที่จะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ข้าอยากพิสูจน์ฝีมือผักดองของเจ้า ว่าจะสามารถรังสรรค์เข้ากันได้ดีกับสำรับอาหารในงานหลวงหรือไม่” อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้นฉับพลันด้วยความตกใจ ฮองเฮาทรงตรัสด้วยพระสุรเสียงกังวานชัดเจน

“จงเตรียมผักดองสูตรเด็ดที่เข้ากันได้ดีกับอาหารหลากหลายประเภท ทั้งสำรับอาหารรสอ่อน อาหารมันเลี่ยน และสำรับรสจัดจ้าน แต่ทุกขั้นตอนต้องผ่านกระบวนการตรวจสอบความปลอดภัยจากห้องเครื่องอย่างเคร่งครัด เจ้าทำได้หรือไม่”

หัวใจของ อวี้เหนียง เต้นระรัวราวกับมีกลองศึกตีอยู่ข้างในหู

การทำผักดองให้คนไม่กี่คนชิม กับการจัดเตรียมเครื่องเคียงสำหรับงานเลี้ยงรับรองระดับมหามหาพระราชสำนัก ย่อมมีสเกลที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว หากทำสำเร็จนางอาจสร้างผลงานโดดเด่นและเปลี่ยนชีวิตในวังหลวงไปตลอดกาล แต่หากผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียว... โทษทัณฑ์ย่อมมหันต์นัก

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วค้อมกายถวายคำนับอย่างนอบน้อมที่สุด 

“หม่อมฉัน... จะทุ่มเทแรงกายแรงใจทำให้ออกมาดีที่สุดเพคะ” เสิ่นเยว่หรง ทรงพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัย 

“ดีมาก ข้าจะให้คนจากห้องเครื่องจัดส่งรายการอาหารและกำหนดเวลาให้แก่เจ้าล่วงหน้า เจ้าจะได้เลือกสรรสูตรผักดองได้อย่างเหมาะสม” 

“ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เพคะ” 

“กลับไปเตรียมตัวให้พร้อมเถิด” 

อวี้เหนียงถวายบังคมลา ถอยหลังก้าวอย่างระมัดระวังจนพ้นประตูตำหนักชิงเฟิง

เมื่อเดินพ้นประตูใหญ่ นางก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด แสงแดดยามบ่ายยังคงสาดส่องอบอุ่นเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกของนางกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อเช้านางยังนั่งแยกเมล็ดผักอยู่ข้างเรือน คิดเพียงว่าจะปลูกผักชนิดใดก่อนดี ตอนนี้กลับต้องเตรียมผักดองสำหรับงานเลี้ยงของฮองเฮา

“ท่านแม่...” นางพึมพำเบา ๆ กับตนเอง 

“ครั้งนี้ข้าคงต้องใช้ทุกอย่างที่ท่านเคยสอนมาใช้สู้ศึกในวังหลวงครั้งนี้แล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ”

นางกระชับห่อสมุดบันทึกในอ้อมแขนแน่นขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว อย่างน้อยที่สุด นางก็รู้แล้วว่าต้องเริ่มต้นจากตรงไหน ตรวจสอบรายการอาหาร เลือกผักให้ตรงตามโจทย์ แยกสูตรทดลอง และบันทึกทุกขั้นตอนอย่างโปร่งใส

ทว่า... ลึก ๆ แล้ว นางยังคงมีความกังวลใจระคนอยู่ หากในงานเลี้ยงหลวงครั้งนี้มีผู้คนนับร้อยเข้าร่วม ใครเล่าจะรับประกันความปลอดภัยได้ว่า จะไม่มีผู้ใดคิดไม่ซื่อแอบลอบมาเล่นตลกกับไหดองของนางอีก

อวี้เหนียง กัดริมฝีปากแน่น ตัดสินใจแน่วแน่ว่าครั้งนี้ นางจะไม่มีทางปล่อยให้ไหดองของตนเองคลาดสายตาหรือไร้ผู้รับผิดชอบเด็ดขาด เพราะเดิมพันครั้งนี้ไม่ได้หมายถึงแค่ชื่อเสียงหรือเงินทองอีกต่อไป แต่มันคือ "ชีวิต" ของนางในวังหลวงแห่งนี้!