การเจรจาของห้องเครื่องและการรับมือวิกฤตหน้างาน

กระบวนการเตรียมผักดองถูกดำเนินไปอย่างระมัดระวังและประณีตทุกขั้นตอน อวี้เหนียง คัดเลือกเฉพาะผักดองจากชุดที่ผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว ส่วนผักชุดใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นหมักและยังไม่ถึงกำหนดเวลา นางตัดใจไม่นำมาเสี่ยงใช้ในงานเลี้ยงสำคัญครั้งนี้

ผักกาดดองถูกบรรจงหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ แล้วคลุกเคล้ากับน้ำปรุงรสเปรี้ยวสดชื่น ขณะที่ผักหัวดองถูกแยกจัดใส่ถ้วยต่างหากเพื่อป้องกันกลิ่นและรสชาติผสมปนเป สำหรับสูตรที่สาม นางเลือกใช้ผักดองที่มีเนื้อสัมผัสกรอบกรุบ นำมาเคล้ากับเครื่องปรุงรสเผ็ดบางเบา ไม่ให้ฉุนจัดจนกลบกลิ่นหอมของอาหารหลัก

เสี่ยวชุน ช่วยจัดเรียงถ้วยตัวอย่างลงบนถาดไม้สะอาด

“เจ้าทำหน้าตาเคร่งเครียดเสียจนเหมือนกำลังเตรียมเสวยให้จักรพรรดิองค์ก่อนเลยนะ”

“งานเลี้ยงของฮองเฮามีแขกบ้านแขกเมืองและสตรีสูงศักดิ์มาร่วมงานมากมาย ความกดดันก็ไม่แพ้กันหรอก”

“ข้ารู้ ๆ แต่เจ้าไม่เห็นจำเป็นต้องทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลาขนาดนี้ก็ได้”

“ถ้าเกิดสำรับนี้พังไม่เป็นท่า เจ้าจะช่วยข้าทานผักดองทั้งหมดนี่คนเดียวไหมล่ะ” เสี่ยวชุน เหลือบมองถ้วยอาหารเรียงราย

“ถ้ามันอร่อยจริง ๆ ข้าช่วยทานแน่”

“แล้วถ้าไม่อร่อยล่ะ”

“ข้าจะช่วยเจ้าหอบถ้วยพวกนี้ไปฝังกลบอำพรางคดีหลังเรือนพักร้างแน่นอน!”

“เสี่ยวชุน!”

ทั้งสองหัวเราะร่วนออกมาเบา ๆ ก่อนที่อวี้เหนียงจะรีบยกถาดตัวอย่างเดินตรงไปยังห้องเครื่องเพื่อส่งให้แม่ครัวใหญ่พิสูจน์รสชาติ

จางซูเหนียงรับถาดมา ชิมรสชาติทีละถ้วยอย่างพินิจพิเคราะห์ นางนิ่งเงียบไปนานจนอวี้เหนียงแอบลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลุ้นระทึก

“สูตรแรกใช้ได้ผ่านเกณฑ์” แม่ครัวใหญ่เอ่ยตัดสินในที่สุด

“แต่สูตรที่สาม... เผ็ดแหลมขึ้นมานิดหนึ่ง เกินระดับไปหน่อย”

“ข้าจะลดปริมาณพริกและเครื่องเทศลงครึ่งส่วนเจ้าค่ะ”

“ส่วนสูตรที่สอง หากนำไปทานคู่กับปลานึ่งซีอิ๊ว ควรลดทอนความเค็มลงอีกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ตัดกันจนเกินไป”

“ข้าเห็นพ้องกับท่านเจ้าค่ะ”

จางซูเหนียงเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาประหลาดใจระคนชื่นชม

“เจ้าคิดเห็นเช่นนั้นอยู่แล้วรึ”

“ข้ายังไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ จึงต้องรบกวนให้ท่านผู้มีประสบการณ์ช่วยชี้แนะนี่แหละเจ้าค่ะ” แม่ครัวใหญ่หลุดหัวเราะพรืดออกมา

“เจ้าเด็กคนนี้นี่... รู้จักวิธีใช้คนอื่นให้ช่วยทำงานแทนตนได้แนบเนียนจริง ๆ นะ”

“เพราะท่านฝีมือการทำอาหารแก่กล้ากว่าข้าหลายเท่า ข้าจึงต้องพึ่งพาคำชี้แนะจากท่าน”

“ไม่ต้องมาปากหวานประจบประแจง”

“ข้าพูดจากใจจริงเจ้าค่ะ”

จางซูเหนียง ทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าครู่ใหญ่ ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับผู้ช่วยข้างกาย

“จัดสรรพื้นที่บริเวณมุมห้องให้ หลินอวี้เหนียง ใช้เตรียมเครื่องเคียงสำหรับงานเลี้ยงได้ และกำชับให้คนคอยตรวจรับความสะอาดทุกถ้วยก่อนส่งมอบออกไป!”

“เจ้าค่ะ!”อวี้เหนียงรีบค้อมกายคำนับด้วยความซาบซึ้งใจ

“ขอบพระคุณท่านแม่ครัวใหญ่ที่เมตตาเจ้าค่ะ”

“อย่าเพิ่งรีบกล่าวคำขอบคุณเลย... รอให้งานเลี้ยงผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเสียก่อนเถิด!”

เมื่อถึงกำหนดวันจัดงานเลี้ยง บรรยากาศความวุ่นวายภายในวังหลวงก็ทวีความเข้มข้นขึ้นหลายเท่าตัว ตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารนานาชนิดก็ลอยอบอวลทั่วห้องเครื่อง เป็ดอบหนังกรอบส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจากเตาเผา หมูสามชั้นตุ๋นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ขณะที่กลุ่มแม่ครัวกำลังเร่งมือจัดเรียงขนมหวานใส่จานกระเบื้องเคลือบ

ทุกอย่างดูเหมือนกำลังดำเนินไปตามแผนการที่วางไว้อย่างราบรื่น จนกระทั่งเจ้าหน้าที่คลังพัสดุกองเสบียงวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องเครื่อง

“ท่านแม่ครัวใหญ่ เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ” จางซูเหนียงหันขวับไปมองทันที

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น วุ่นวายอะไรกัน!”

“เกวียนขนส่งวัตถุดิบสดจากคลังด้านนอก เกิดติดหล่มโคลนตมเพราะฝนตกหนักเมื่อคืนนี้ ขนส่งล่าช้ามาก ผักสดบางชนิดที่ต้องใช้ทำเครื่องเคียงรอบบ่ายยังมาไม่ถึงเลยขอรับ”

“ว่าอย่างไรนะ!”

แม่ครัวใหญ่หน้าถอดสี รีบกวาดสายตาตรวจเช็ครายการวัตถุดิบด่วน ผักสดตระกูลใบเขียวที่ต้องนำมาทำเครื่องเคียงรสอ่อนสองจานยังคงติดค้างอยู่ข้างนอก ขณะที่อาหารหลักในเตากำลังจะสุกพร้อมเสิร์ฟแล้ว

“แล้วคาดว่าจะต้องรอนานอีกสักเท่าใด”

“เส้นทางลื่นโคลนมาก เจ้าหน้าที่แจ้งว่าอย่างเร็วที่สุดก็คงเลยเวลาเริ่มงานเลี้ยงไปแล้วขอรับ!”

บรรยากาศภายในห้องเครื่องตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับบ่าของทุกคน แม่ครัวผู้ช่วยคนหนึ่งเอ่ยเสนอทางออกด้วยความร้อนรน

“หรือว่าเราควรจะกราบทูลขอตัดเมนูเครื่องเคียงสองจานนั้นออกไปเสียก่อนดีพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ได้เด็ดขาด” จางซูเหนียงปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาดุดันฉายแววเด็ดเดี่ยว

“สำรับอาหารที่จัดส่งขึ้นถวายตำหนักชิงเฟิง จะต้องครบถ้วนสมบูรณ์ตามรายการที่กราบทูลเบื้องสูงไว้ ห้ามขาดหายแม้แต่จานเดียว!”