เบื้องหลังของจัดสรรคือเขาหรือไม่

อวี้เหนียงเดินไปตรวจไหเคลือบทีละใบ ใช้ปลายนิ้วสัมผัสขอบปากภาชนะ ตรวจสอบดูว่ามีรอยร้าวซ่อนอยู่หรือไม่ และทดลองปิดฝาเพื่อดูความสนิท ไหชุดนี้มีผิวเคลือบเรียบเนียน ไม่มีรอยบิ่น ขนาดกำลังพอเหมาะพอดีกับการแยกสูตรหมักดอง

 

“ดีจริง ๆ...” นางพึมพำด้วยความพึงพอใจ เสี่ยวชุนยิ้มแก้มปริ

 

“คราวนี้เจ้าคงไม่ต้องกังวลเรื่องไหร้าวหรือน้ำซึมเหมือนครั้งก่อนแล้วนะ”

 

“ก็ยังต้องตรวจสอบให้ละเอียดทุกครั้งอยู่ดี ไหใหม่ก็ใช่ว่าจะไม่มีตำหนิ”

 

“โอ้ย เจ้าจะระวังตัวแจไปถึงไหนกันเนี่ย”

 

“จนกว่าผักดองทุกไหจะออกมารสชาติดีสมบูรณ์แบบนั่นแหละ”

เมื่ออวี้เหนียงตรวจสอบสิ่งของจนครบถ้วนจึงจรดพู่กันลงชื่อรับมอบ และขอสำเนารายการเก็บไว้เป็นหลักฐาน นางพับเอกสารเก็บใส่ห่อผ้าอย่างดี นำไปเก็บไว้รวมกับสมุดบัญชีวัตถุดิบในเรือน ระหว่างนั้น หญิงรับใช้ที่มาช่วยขนของอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

 

“อวี้เหนียง เจ้าไปสนิทสนมกับผู้ใดมาหรือ ถึงได้รับความเมตตาจัดสรรข้าวของเครื่องใช้พร้อมสรรพขนาดนี้” คำถามนั้นทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ

 

“ข้าไม่ได้สนิทกับผู้ใดเป็นพิเศษหรอกเจ้าค่ะ น่าจะเป็นเพราะทางครัวหลวงกำลังส่งเสริมงานทดลองมากกว่า”

 

“จริงหรือ ข้าเข้ามาอยู่ในวังตั้งนาน ยังไม่เคยเห็นเรือนพักร้างท้ายวังได้รับของดีพร้อมเพรียงขนาดนี้เลยนะ” เสี่ยวชุนรีบพูดแทรกกลบเกลื่อน

 

“คงเป็นเพราะฝีมือผักดองของอวี้เหนียงถูกอกถูกใจนายท่านในครัวหลวงกระมัง” อวี้เหนียงพยักหน้ารับอย่างไม่มั่นใจนัก

 

“คงจะเป็นเช่นนั้น... ข้าจะตั้งใจทำงานทดลองให้ดีที่สุด”

หลังเจ้าหน้าที่และคนงานกลับไปแล้ว เสี่ยวชุนก็รีบพุ่งเข้าไปแกะห่อเมล็ดพันธุ์ผักทันที

 

“อวี้เหนียง ดูนี่สิ มีเมล็ดผักกาดขาวด้วย แล้วนี่อะไร เมล็ดหัวไชเท้าหรือ”

 

“ใช่แล้ว และยังมีเมล็ดผักใบเขียวอีกหลายชนิด แต่ต้องมาคัดดูอีกทีว่าชนิดใดเหมาะจะลงแปลงช่วงฤดูนี้” อวี้เหนียงหยิบห่อเมล็ดขึ้นมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน นางรู้ดีว่าการทำเกษตรในวังหลวงไม่ใช่เรื่องนึกจะหว่านก็หว่านได้ตามใจชอบ เมล็ดพันธุ์แต่ละชนิดต้องการสภาพอากาศ แสงแดด และความชื้นที่แตกต่างกัน

 

“เราต้องวางแผนแบ่งแปลงใหม่เสียแล้ว” นางกล่าวพรางกวาดสายตาสำรวจพื้นที่

 

“แปลงผักเก่าข้างเรือนยังไม่พออีกหรือ”

 

“ถ้าจะทดลองปลูกหลายชนิดพร้อมกัน ย่อมไม่พอแน่ แต่เราไม่จำเป็นต้องปลูกทุกอย่างพร้อมกันหรอก ข้าจะเริ่มจากแปลงทดลองเล็ก ๆ ดูก่อนว่าดินบริเวณไหนพืชเจริญเติบโตได้ดี แล้วค่อยขยายผล” เสี่ยวชุนมองพื้นที่รกร้างว่างเปล่าข้างเรือน

 

“งานชิ้นใหญ่ขนาดนี้ เราสองคนจะไหวหรือ” อวี้เหนียงส่งยิ้มอ่อนโยนให้

 

“ค่อย ๆ ลงมือทำทีละนิดสิ ไม่มีใครบังคับให้ปลูกเสร็จภายในวันเดียวเสียหน่อย” เสี่ยวชุนพยักหน้ารับ ก่อนจะอดเหลือบมองไปทางประตูเรือนไม่ได้

 

“หรือว่า... เราควรเผื่อพื้นที่ไว้รอให้คุณชายคนเมื่อวานมาช่วยถอนหญ้าอีกดีล่ะ” อวี้เหนียงรีบโบกมือปฏิเสธทันที

 

“อย่าเลย ข้ากลัวว่าถ้าเขามาช่วยอีก แปลงผักของข้าจะเหลือแต่ดินโล่งเตียน ไม่มีผักรอดสักต้นนะสิ”

เสียงหัวเราะใส ๆ ของสองสหายดังขึ้นพร้อมกันอย่างมีความสุข แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ลึก ๆ แล้ว อวี้เหนียงก็แอบแปลกใจไม่น้อย นางไม่คิดว่าชายผู้นั้นจะใส่ใจคำพูดของนางถึงเพียงนี้ วันก่อนนางเพิ่งบ่นเรื่องไหไม่พอใช้ วันนี้ไหเคลือบชุดใหญ่พร้อมอุปกรณ์ทำสวนก็มาส่งถึงหน้าประตูเรือน หรือว่าเขาจะเป็นคนอยู่เบื้องหลังการจัดสรรครั้งนี้จริง ๆ ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวตลอดช่วงบ่าย กระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง เสียงฝีเท้าคุ้นเคยและเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นที่หน้าประตูสวน

“ดูเหมือนว่าวันนี้สวนของเจ้าจะมีสิ่งของเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลยนะ” อวี้เหนียงสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมอง เซียวจิ่งเหิงยืนสง่าอยู่ตรงนั้น สวมอาภรณ์เนื้อดีสีเข้มเรียบง่ายแต่ประณีต โดยมีหลี่กงกงยืนสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องหลังไม่ห่าง

 

“ท่านมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ” นางถามด้วยความประหลาดใจ

 

“เหตุใดน้ำเสียงของเจ้าจึงฟังดูเหมือนไม่ค่อยต้อนรับข้าเลย”

 

“ข้าเพียงแต่แปลกใจเจ้าค่ะ นึกว่าท่านจะมีกิจธุระจนรัดตัวเสียอีก”

 

“ข้าก็มีธุระจริง ๆ”

 

“แล้วเหตุใดถึงเจาะจงมาที่เรือนท้ายวังแห่งนี้เล่าเจ้าค่ะ”

 

“การมาตรวจดูผลงานของคนสวน... ก็ถือเป็นธุระสำคัญอย่างหนึ่งเช่นกัน” เซียวจิ่งเหิงตอบหน้าตาย

อวี้เหนียงมองเขาอย่างไม่เข้าใจนัก ก่อนจะเดินนำเขาไปดูไหเคลือบชุดใหม่ที่เพิ่งมาส่ง

 

“ถ้าหมายถึงเรื่องของเหล่านี้ ท่านเป็นคนช่วยประสานงานให้ใช่หรือไม่เจ้าคะ” เซียวจิ่งเหิงเดินไปลูบผิวไหเคลือบผิวเนียน

 

“ข้าเพียงแค่เอ่ยปากบอกผู้เกี่ยวข้องว่า ที่เรือนท้ายวังกำลังขาดแคลนอุปกรณ์และภาชนะสำหรับการทดลอง”

 

“เพียงแค่บอกเท่านั้นหรือเจ้าคะ”

 

“แล้วเจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรอีกเล่า”

 

“ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ แต่สิ่งของที่ส่งมา มากกว่าที่ข้าคาดคิดไว้เสียอีก” เซียวจิ่งเหิงหันมามองนางด้วยแววตาพึงพอใจ

 

“แล้วของเหล่านี้ ใช้การได้ดีหรือไม่”

 

“ดีมากเจ้าค่ะ ข้าตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ทุกใบไม่มีรอยร้าว ฝาปิดสนิทแน่นหนา ทำให้ข้าสามารถแยกประเภทการทดลองผักแต่ละชนิดได้อย่างอิสระ ไม่ต้องกังวลเรื่องกลิ่นหรือรสชาติปะปนกันอีก”

 

“แล้วเมล็ดพันธุ์ผักเล่า ถูกใจเจ้าหรือไม่”

 

“มีหลากหลายชนิดทีเดียวเจ้าค่ะ แต่ข้าต้องวางแผนคัดเลือกให้ดีเสียก่อน” เซียวจิ่งเหิงพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง

 

“เจ้าเป็นคนรอบคอบเสมอ”

 

“ไม่ใช่คนรอบคอบหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่เสียดายของ หากได้มาแล้วไม่รู้จักบริหารจัดการให้คุ้มค่า ก็เท่ากับเปล่าประโยชน์”