ตอนที่29 อยากเป็นนางร้าย

“หากคิดจะอยู่ต่อ ก็ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และรักใคร่ปรองดอง กิจการร้านค้าต้องการคนดูแลอย่างจริงจัง ทุกคนต้องเริ่มทำงาน ทำไม่เป็นก็ต้องเรียนรู้ ข้าเชื่อว่าต้องทำได้หากมีความตั้งใจจริง” 

“แต่ถ้าหากอยู่ต่อแล้วยังแว้งกัดข้าไม่เลิก ข้าไม่คิดจะเลี้ยงงูเห่าเอาไว้อย่างแน่นอน” เมื่อนางเอ่ยจบ ลู่อันก็ก้าวออกไปคุกเข่าต่อหน้าลู่เสียนด้วยท่าทีจริงจัง

“พี่หญิงใหญ่ ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าพร้อมจะเป็นนางร้ายอันดับสองเจ้าค่ะ” ลู่อันเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามุ่งมั่นจริงจัง

“พี่หญิงใหญ่ข้าก็พร้อม จะเป็นนางร้ายอันดับที่สามแล้วเจ้าค่ะ” ลู่เจินก้าวเข้ามาคุกเข่า แล้วเอ่ยอย่างมุ่งมั่นตั้งใจเช่นเดียวกัน

“พี่หญิงใหญ่หากท่านให้โอกาสข้า ข้าจะตั้งใจเรียนรู้งานและทำมันให้ดีเจ้าค่ะ และข้าจะไม่ใส่ใจหากใครจะมองว่าข้า เป็นคุณหนูตัวร้ายอันดับที่สี่เจ้าค่ะ” คุณหนูสี่ลู่หลินก้าวเข้ามาคุกเข่าด้วยเช่นกัน จากนั้นคุณหนูหกและคุณหนูเจ็ด ก็ก้าวเข้ามาคุกเข่าด้วยเช่นกัน 

“พี่หญิงใหญ่ข้าทั้งสองคนก็จะตั้งใจเรียนรู้งานเจ้าค่ะ โปรดให้โอกาสให้ข้าทั้งสองคนด้วยเจ้าค่ะ” ลู่เสียนมองทุกคนด้วยสีหน้าพอใจ ฮูหยินรองและคุณหนูห้าที่นั่งตัวลีบเล็ก เพราะไม่กล้าสู้หน้าผู้ใด ตัดสินคุกเข่าลงด้วยเช่นกัน 

“คุณหนูใหญ่ ข้ารู้ว่าข้าทำผิดต่อท่านอย่างที่ไม่น่าให้อภัย แต่ข้ากับนางก็สำนึกผิดแล้ว หวังว่าคุณหนูใหญ่จะให้โอกาสสักครั้ง” เมื่อนางเอ่ยจบ บรรยากาศก็เหมือนจะตกอยู่ในความเงียบ ลู่เสียนถอนใจออกมา ได้นางจะให้อภัยแต่ว่า นางไม่มีทางเชื่อใจพวกนางได้อีกแล้ว

“ได้ข้าจะให้โอกาส แต่ว่าทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ เบี้ยหวัดจะต้องถูกตัดลงครึ่งหนึ่ง ห้องกราบไหว้บรรพชน ท่านและนางต้องเป็นคนทำความสะอาด จากนั้นคัดตำราจริยธรรมวันละ10บท เป็นเวลา3เดือน”

“ขอบคุณคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ”

“ขอบคุณพี่หญิงเจ้าค่ะ”

ฮูหยินรองและคุณหนูห้าร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ดีมากแล้วจริง ๆ ลู่เฉิงมองพวกนางด้วยสายตาเย็นชา ก็ได้แต่หวังว่าพวกนางจะสำนึกได้จริง ๆ หากเป็นเขาคงทำโทษไปเลยหนึ่งปี

“เอาละเรื่องตึงเครียดก็ได้จบลงแล้ว นางร้ายเช่นข้าไม่มีเวลามาร้ายทั้งวัน เพราะฉะนั้นวันนี้ถือว่าเป็นฤกษ์ดี พี่น้องเข้าใจกันแล้ว และตระกูลลู่ได้ต้อนรับลูกเขย ข้าจึงคิดว่าเราควรจะฉลองเสียหน่อย ทุกคนคิดว่าอย่างไร?” ลู่เฉิงเมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็กระดี๊กระด๊ารีบยืนขึ้นแล้วเอ่ยออกมา

“ในเมื่อพี่น้องกลับมารักใคร่ปรองดอง คนเป็นพ่อเช่นข้าก็ดีใจไม่น้อย ต้องขออภัยท่านอ๋อง ท่านกุนซือและรองแม่ทัพ ที่ต้องมารับรู้เรื่องภายในจวน แต่ที่ให้พวกท่านมานั่งฟังด้วยก็เพราะพวกท่านจะมาเป็นคนในครอบครัว”

“ท่านพ่ออย่าได้เกรงใจ” เหว่ยอ๋องเอ่ยตอบออกไป ลู่เฉิงจึงฉีกยิ้มออกมาเต็มใบหน้าอย่างพอใจ

“ถ้าเช่นนั้นพวกเราออกไปข้างนอกกันเถิด งานเลี้ยงพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ทุกคนออกไปกันก่อน ยกเว้นท่านอ๋อง ท่านกุนซือและท่านรองแม่ทัพ ข้ามีเรื่องจะพูดด้วยสักนิด” 

ทุกคนเมื่อได้ยินลู่เสียนเอ่ยเช่นนั้นก็พากันเดินออกไป ลู่เสียนคิดว่าต้องพูดคุยกันให้เข้าใจ นางรู้ว่าพวกเขาเป็นฉลาด ย่อมต้องมองเจตนาของนางออกอย่างแน่นอน

“ท่านอ๋อง ท่านกุนซือ ท่านรองแม่ทัพ วันนี้ข้าอยากเปิดใจ เพราะข้าเป็นคุณหนูตระกูลพ่อค้า แน่นอนว่าการหมั้นหมายในครั้งนี้ จึงมีผลประโยชน์เข้ามาร่วมด้วย ข้าขอยอมรับตามตรงว่า ข้าต้องการพึ่งบารมีของพวกท่าน รู้เช่นนี้แล้วพวกท่านคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ?”

พวกเขามองนางอย่างพิจารณา แม้ว่าพวกเขาจะไม่ชอบวิธีการ แต่พวกเขาก็พอจะเข้าใจว่า นางจำเป็นต้องใช้วิธีนี้ หากพวกเขาอยู่ในสถานการณ์เดียวกับนาง ก็ต้องทำเช่นนี้เช่นเดียวกัน ตระกูลลู่มีแต่สตรีย่อมต้องการบุรุษเข้ามาช่วยปกป้อง

“สมกับเป็นนางร้ายอันดับหนึ่ง กล้าทำกล้ารับข้าขอนับถือ ข้ารู้เจตนาของคุณหนูใหญ่ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ก็พร้อมจะเข้ามาอยู่ในแผนของท่าน เพราะอยากช่วยเหลือและอีกอย่างข้าชื่นชอบลู่อันจากใจจริง” เจียวลู่เอ่ยตอบออกมา รองแม่ทัพฉือก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะเขาก็คิดเช่นเดียวกัน

เหว่ยอ๋องเดินมาแล้วดึงนางเข้าไปกอด “อย่าได้กังวลไม่มีใครตำหนิเจ้า ทุกคนอยากมาช่วยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” ลู่เสียนกอดเขาแน่น รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เกิดเป็นสตรีถึงแม้จะเก่งสักเพียงใด ภายในใจลึก ๆ ก็ยังต้องการคนมาปกป้องดูแล และเขาก็คือคนผู้นั้น

เมื่อพวกเขาก้าวออกมาจากห้องโถง นักเล่นดนตรีก็เริ่มบรรเลงเพลง จากนั้นแขกเหรื่อก็ก้าวเข้ามาในจวน ลู่เสียนหันไปมองบิดาอย่างแปลกใจ ไม่มีหัวทางการค้า แต่ถนัดเรื่องจัดงานรื่นเริงสินะ คหบดีลู่เฉิง

ตระกูลฉือก้าวเข้ามาเป็นคนแรก ตามมาด้วยตระกูลเจียว จากนั้นก็มีบุคคลที่ทุกคนไม่คาดคิดว่าจะมาร่วมงานนั้นก็คือฮ่องเต้ ที่ก้าวเข้ามาอย่างอารมณ์ดี 

“ลู่เฉิงข้ามาเปิดงานให้เจ้าฮ่า ๆ”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

“ทุกคนตามสบาย ออกมาข้างนอกเช่นนี้ ข้าก็อยากทำตัวสบาย ๆ ดูบ้าง หวังว่าทุกคนจะไม่ถือสา”

“มิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ”

จากนั้นบรรยากาศก็เป็นไปอย่างสนุกสนานและผ่อนคลาย อาหารถูกยกออกมาตั้งตามโต๊ะพร้อมทั้งสุราชั้นดี เมื่อมีสุรามาร่วมด้วยจากเสียงพูดคุยกันเบา ๆ ก็เริ่มจะดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามความแรงของสุรา

“ลูกสะใภ้สหายของเจ้าเขียนตำราเล่มใหม่หรือยัง?” ลู่เสียนครุ่นคิดว่าเขาหมายถึงอะไร ก่อนจะระบายยิ้มออกมา

“ฝ่าบาทสหายของหม่อมฉันยุ่งมากเลยเพคะ แต่ว่าหม่อมฉันจะบอกให้เขารีบเขียนตำราเล่มใหม่ให้นะเพคะ”

แม่ทัพฉือพอได้ยินคำว่าตำรา ก็เกิดความสนใจขึ้นมา เพราะเขาเป็นคนชอบอ่านตำราเป็นชีวิตจิตใจ ยามวางจะหยิบขึ้นมาอ่านเสมอ

“คุณหนูใหญ่ตำราอะไรหรือข้าอยากได้สักเล่ม” ฮ่องเต้ตกใจ เขาอุตส่าห์คิดคำมาเลี่ยง โดยที่ไม่เอ่ยออกไปตรง ๆ เจ้าลูกเต่าหน้าเหม็นยังสนใจอยากได้ ฮ่องเต้หันมองรองแม่ทัพฉือ ให้ช่วยแก้ไขสถานการณ์

“ท่านพ่อตำรานี้เกี่ยวกับการปกครองแคว้น ท่านจะอ่านได้อย่างไร?”

แม่ทัพฉือได้ยินก็ตกใจไม่คาดคิดว่า จะเป็นตำราที่สำคัญมากขนาดนี้

“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้มีเจตนา” ฮ่องเต้รีบยกมือบอกว่าไม่เป็นไร เพราะไม่อยากทำลายบรรยากาศงานรื่นเริง

“อีกไม่กี่วันจะมีคณะทูตมาเยือน การมาในครั้งนี้ แต่ละแคว้นจะอวดอ้างว่าแคว้นตน มีสตรีที่เก่งกาจมีความสามารถดั่งบุรุษ ซึ่งข้าจะให้เจ้าเข้าร่วมด้วย คุณหนูใหญ่”

ลู่เสียนได้ยินก็แอบถอนใจด้วยความหนักใจ ลำพังดูแลกิจการของครอบครัวก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ยังต้องให้นางมาช่วยงานระดับแคว้นอีกเฮ้อ! แค่นึกก็เหนื่อยไว้รอแล้ว