홈 / รักโบราณ / นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า / บทที่ 1 ไม่ใช่เสวียนหมิ่นคนเดิม 2/2

공유

บทที่ 1 ไม่ใช่เสวียนหมิ่นคนเดิม 2/2

last update 게시일: 2026-11-18 12:13:04

"เพราะข้าตระหนักรู้ในบางสิ่งได้แล้ว ข้าคือคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพอันสูงศักดิ์ ข้ามีศักดิ์และศรีที่ไม่ด้อยไปกว่าเหล่าคุณหนูในห้องหอเลยมิใช่หรือ เช่นนั้นแล้วไยข้าจะต้องทำตัวโง่เง่าเหมือนที่ผ่านมาด้วยเล่า ตัวข้าที่ผ่านมาช่างโง่เขลาและเบาปัญญายิ่งนัก หลงเชื่อคนนอกแต่กลับสงสัยคนในจวนที่หวังดีอย่างไม่น่าให้อภัย ตัวข้าในตอนนี้รู้ซึ้งแล้วว่าความเป็นจริงนั้นโหดร้ายมากเพียงใด"

"คุณหนูของบ่าวเติบโตมากถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ เป็นบ่าวที่โง่เขลาเองที่คิดว่าไม่ใช่คุณหนู"

เสวียนหมิ่นหมุนตัวหันกลับมาสบตากับจิ้งหลิง สายตาที่ทอดมองมามีแต่ความอ่อนโยนดั่งเช่นวันเก่า

"ตอนนี้ข้าโตพอที่จะรู้ความแล้ว ที่แม่นมคอยสั่งสอนข้ามาจะไม่เสียเปล่าอย่างแน่นอน"

"ฮึก ๆ คุณหนูของบ่าว หากฮูหยินยังอยู่คงต้องดีใจเป็นแน่เลยเจ้าค่ะที่คุณหนูเปลี่ยนไปในทางที่ดี"

"ตอนนี้ท่านแม่ก็คงมองลงมาด้วยความดีใจกับการเปลี่ยนแปลงของข้าเป็นแน่"

จิ้งหลิงจับมือของหญิงสาวขึ้นมาแนบใบหน้าของตน ตบมือที่เนียนนุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะช่วยเกล้าผมและปักปิ่นให้กับคุณหนูของตนด้วยความปลาบปลื้มในอก

'ในที่สุดคุณหนูก็เติบใหญ่มากพอที่จะแบกรับจวนแม่ทัพได้แล้ว'

"วันนี้คุณหนูต้องไปเยือนจวนราชครูเหอใช่หรือไม่เจ้าคะ เช่นนั้นบ่าวจะช่วยเลือกอาภรณ์ให้เองนะเจ้าคะ"

"ข้าขอเป็นสีพื้นเรียบ ๆ ไม่ฉูดฉาดเกินไปนะแม่นม วันนี้ข้าจะเด่นกว่าเจ้าภาพไม่ได้"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

จิ้งหลิงสาละวนกับการช่วยเลือกอาภรณ์อันล้ำค่าและปิ่นปักผมให้กับเสวียนหมิ่น จนนางไม่ได้สังเกตเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของคุณหนูเลย หากนางหันกลับมามองคงต้องตกใจกับสายตาอันแรงกล้าที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นเป็นแน่

จวนราชครูเหอ

เนื่องจากวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของคุณหนูใหญ่แห่งจวนเหอ ทุกคนที่มีสัมพันธ์อันดีกับราชครูเหอจึงได้มาร่วมยินดีกับบุตรสาวคนโตที่เกิดจากภรรยาเอก รถม้าที่ประทับตราตระกูลใหญ่ต่างจอดแน่นขนัดอยู่หน้าประตูจวนอย่างคับคั่ง

"คารวะคุณหนูเสวียน บ่าวจะนำทางไปยังที่นั่งเองเจ้าค่ะ"

สาวใช้ตัวน้อยประจำจวนราชครูออกมาต้อนรับแขกที่เพิ่งมาถึง พวกนางต่างได้รับการอบรบที่ดี ต่างรู้หน้าที่ของตนเองว่าต้องไปต้อนรับแขกคนใดและต้องพาไปนั่งยังที่นั่งตรงไหน

"ขอบใจเจ้ามาก"

"เชิญทางนี้เจ้าค่ะ"

ที่นั่งของเสวียนถูกจัดอยู่แถวหน้าสุดด้วยตำแหน่งของบิดา และเพราะนางเป็นสหายสนิทของคุณหนูรองเหอจึงถูกจัดให้นั่งข้างกัน แม้ว่าคุณหนูรองเหอที่ถือกำเนิดจากฮูหยินรองจะไม่สมควรนั่งที่ตรงนี้ก็ตาม

"ในที่สุดเจ้าก็มาเสียทีอาหมิ่น ข้ารอเจ้าตั้งนานแล้วนะ ที่นี่ไม่มีใครที่พอจะพูดคุยกับข้าได้เลย ทุกคนล้วนแต่ต้องการสนิทสนมกับพี่หญิงใหญ่ของข้าคนเดียว"

'เหอฝูหรง' สตรีผู้มีใบหน้าเรียวเล็ก ดวงหน้างดงามหมดจดเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด นางเขยิบเข้ามาใกล้เสวียนหมิ่นด้วยความคุ้นเคย ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายเขยิบหนีเสียอย่างนั้น เหอฝูหรงขมวดคิ้วมุ่นกับความเปลี่ยนแปลงของสหาย

"ข้ารู้สึกเหมือนจะไม่สบายนิดหน่อย เจ้าอยู่ห่างจากข้าเสียหน่อยจะดีกว่า"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าก็คิดว่าเจ้าจะโกรธอะไรข้าเสียอีก" เหอฝูหรงมีท่าทางผ่อนคลายลง

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้นเล่า เจ้าเป็นสหายที่ดีของข้าเชียวนะ ข้าจะโกรธเคืองเจ้าด้วยเรื่องอันใดเล่า"

"ก็เรื่อง... ของคุณชายหวงอย่างไรเล่า ข้าคิดว่าเจ้าโกรธที่ข้าปล่อยให้เจ้าถูกเขาเมินเฉยเสียอีก ตอนนั้นข้าเองก็ตกใจมากจนทำสิ่งใดไม่ถูกเลยจริง ๆ ผู้ใดจะคิดว่าเขาจะกล้าไม่สนใจเจ้าเล่า หรือว่า... เขากำลังรู้สึกเขินอายที่ถูกเจ้าทักจนทำสิ่งใดไม่ถูกกัน เจ้าเองก็อย่าได้คิดมากเลย คราวหน้าข้าจะช่วยให้เจ้าได้สนทนากับคุณชายหวงเอง รับรองว่าครั้งนี้เขาจะต้องไม่กล้าเมินเฉยต่อเจ้าเป็นแน่"

เหอฝูหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น นางดูเหมือนกับสหายสนิทที่เป็นห่วงเป็นใยกันและพร้อมจะช่วยทำทุกอย่างให้กับเสวียนหมิ่น ทว่า... ก็แค่เหมือน!

"ข้าไม่สนใจคุณชายหวงผู้นั้นแล้วแหละ"

เหอฝูหรงตาโตด้วยความตกใจ "ได้อย่างไรกัน! มิใช่ว่าเจ้าชอบพอเขามากเลยหรือ"

เสวียนหมิ่นจิบชาที่วางอยู่บนโต๊ะเพื่อปกปิดรอยยิ้มเย้ยหยันของตน แววตาที่ดุดันของนางหลุบลงเล็กน้อย ก่อนที่นางจะปรับสีหน้าเป็นแย้มยิ้ม

"ข้าคิดว่าคุณชายหวงผู้นั้นไม่คู่ควรกับข้าเลยน่ะสิ เขาเป็นเพียงบุตรที่ถือกำเนิดมาจากอนุเองนะ สตรีเช่นข้าควรจะแต่งงานกับคนที่ฐานะเท่าเทียมกันหรือว่าสูงส่งกว่ามิใช่หรือ อย่างเช่น... ซื่อจื่อผู้เป็นพี่ชายของเขาอย่างไรเล่า แม้ชื่อเสียงของซื่อจื่อจะไม่ค่อยดีนัก แต่ฐานะของเขากลับเหมาะสมกับข้ามากที่สุด เจ้าคิดอย่างนั้นหรือไม่หรงเอ๋อร์"

"นะ นี่..."

เหอฝูหรงตกใจจนเอ่ยสิ่งใดไม่ออก ใบหน้าของนางปะเดี๋ยวดำปะเดี๋ยวแดงด้วยตกใจและกรุ่นโกรธไม่น้อย

"และข้าก็คิดว่าคุณชายหวงผู้นี้เหมาะสมกับเจ้าที่เกิดจากฮูหยินรองมากกว่าเสียอีก ให้ข้าช่วยเป็นแม่สื่อให้เจ้าดีหรือไม่"

"ไม่ต้อง!"

เหอฝูหรงแทบจะกักเก็บสีหน้าแห่งความพอใจเอาไว้ไม่มิด นางรีบขอตัวแล้วปลีกตัวจากไปอย่างรวดเร็ว หากชักช้ากว่านี้เกรงว่าจะเผลอตัวตวาดด่าใส่เสวียนหมิ่นหรือตบหน้าใบหน้าที่ถือดีนั้นเลยก็ได้

'กล้าดีอย่างไรมาด่าคุณชายหวงผู้แสนจะดีเลิศของข้า!!'

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า   บทที่ 5 โอกาสสุดท้าย 2/2

    งานเทศกาลซีซีจัดขึ้นสามวันสามคืน เสวียนหมิ่นตั้งใจว่าจะไปแค่คืนแรกก็พอแล้ว ทว่าเหอฝูหรงกลับส่งจดหมายนัดเจอกันที่โรงน้ำชาข้างสะพานเจียเล่อ สถานที่ที่เหล่าหนุ่มสาวต่างชอบจูงมือกันมาเดินข้ามสะพานนี้ โดยเชื่อว่าสะพานเจียเล่อจะช่วยอำนวยพรให้พวกเขาได้สมหวังในรักเสวียนหมิ่นจดจำได้ดีว่าที่สะพานนี้ได้เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้น นั่นก็คือหวงหยุนซูได้มาขอโทษนางและสารภาพรัก ตอนนั้นเสวียนหมิ่นดีใจยิ่งนัก ทว่าหารู้ไม่ว่าทั้งหมดคือกับดักที่สองชั่วนั่นวางเอาไว้เมื่อเสวียนหมิ่นมาถึงยังโรงน้ำชา เหอฝูหรงที่มาถึงก่อนก็รีบลุกขึ้นต้อนรับด้วยความยินดี"อาหมิ่น เจ้ามาสายนะเนี่ย ข้ายังคิดว่าเกิดเรื่องร้ายกับเจ้าเสียอีก""รถม้าของข้าติดหล่มจึงทำให้มาสาย ขออภัยเจ้าด้วยนะ แต่ว่า…" สายตาของนางพลันเหลือบมองบุรุษที่นั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยหวงหยุนซูส่งยิ้มละมุนที่คิดว่าจะสามารถทำให้เสวียนหมิ่นประทับใจ เขาลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางสง่างาม ก่อนจะก้มศีรษะให้กับหญิงสาวที่มองเขาด้วยความเฉยชา"คุณหนูเสวียน ข้าต้องขออภัยที่เสียมารยาทมาร่วมโต๊ะกับพวกท่านโดยไม่แจ้งก่อน คือข้า… ข้าอยากจะมาขอโทษท่านที่ได้แสดงกิริยาไม่ดีออกไปในวันก่อน ความจ

  • นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า   บทที่ 5 โอกาสสุดท้าย 1/2

    บทที่ 5โอกาสสุดท้ายจวนชินอ๋องหลังจากส่งเสวียนหมิ่นถึงรถม้าแล้ว เขาก็ตรงกลับจวนชินอ๋องแล้วไปยังเรือนเมฆาของตนทันที ใบหน้าคมยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ ไม่เลือนหายไป ก้มมองดูถุงขนมที่ภายในมีขนมเฉียวกั่วรูปดอกเหมยฝีมือของเสวียนหมิ่น รอยยิ้มเขาก็ยิ่งกว้างมากขึ้นอีกเมื่อนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับนาง"ขอบคุณซื่อจื่อที่มาส่งถึงรถม้านะเจ้าคะ ส่วนเงินที่ข้าใช้ไปจะนำมาคืนให้วันอื่นนะเจ้าคะ""ก็แค่เศษเงินไม่ทำให้ข้าจนลงนักหรอก ถือเสียว่าข้าให้เจ้ามาเป็นเพื่อนเที่ยวหนึ่งวันก็แล้วกัน""เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" เสวียนหมิ่นยิ้มรับ นางเดินขึ้นรถม้าของตนโดยที่สายตาเหลือบไปเห็นถุงขนมที่ตนเอามาด้วย หญิงสาวเกิดความลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหยิบถุงขนมแล้วยื่นให้กับชายหนุ่มที่ยังไม่ไปไหน "ขนมเฉียวกั่วเจ้าค่ะ รสชาติไม่หวานมากนักคิดว่าซื่อจื่อน่าจะทานได้นะเจ้าคะ""ข้าไม่ชอบทานขนม เจ้าเก็บไว้ทานเองเถิด""คิดไว้แล้วว่าขนมที่ข้าทำเองคงจะไม่ถูกใจซื่อจื่อจริง ๆ ด้วย""เจ้าว่าอย่างไรนะ! เจ้าเป็นคนทำขนมเองหรือ""เจ้าค่ะ แต่ในเมื่อซื่อจื่อไม่ชอบ เช่นนั้นข้า..."หมับ! เขารีบคว้าถุงขนมมาถือไว้ที่ตัวทันที "ข้าจะทาน! ในเมื่อเป็นฝีมือขอ

  • นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า   บทที่ 4 เผชิญหน้ากับสามีเก่า 2/2

    "ข้าชอบการแสดงของพวกเจ้ามาก หากวันหน้าข้ามาอีกพวกเจ้าต้องมาแสดงให้ข้าดูอีกนะ""ขอบคุณนายหญิง!"อาอู่และอาเหวินฉีกยิ้มกว้างด้วยความยินดียิ่งทางด้านเสวียนหมิ่นก็ไม่ได้มอบเงินให้แค่สองคน นางยังหยิบเงินอีกสามตำลึงทองแล้วมอบให้กับสามคนที่เหลือให้ไปแบ่งกัน หวงเจิ้นถิงมองนางใช้เงินมือเติบหัวคิ้วพลันกระตุกไม่หยุด เวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจนางก็ถึงกับใช้เงินของเขาไปห้าตำลึงทองเชียวนับว่าเป็นสตรีที่ใช้เงินมือเติบยิ่งนัก!เสวียนหมิ่นดื่มสุราพลางฟังเรื่องตลกของพวกเขาไปด้วย นางดื่มกินอย่างสำราญจนเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม สมควรแก่เวลาที่จะต้องกลับจวนได้แล้ว"ดูเหมือนว่าเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วนัก ช่างน่าเสียดายที่ข้าคงต้องกลับเสียแล้ว ไว้ครั้งหน้าข้าจะมาเยือนที่นี่อีก""พวกเราจะรอต้อนรับนายหญิงนะขอรับ"เหล่าคณิกาชายต่างลุกไปส่งเสวียนหมิ่นถึงด้านหน้า มีไม่บ่อยนักที่พวกเขาจะได้รับรองแขกที่มีอารมณ์สุนทรีย์และไม่ได้ชวนทำเรื่องอย่างว่า ดังนั้นพวกเขาจึงอดจะรู้สึกดีกับนายหญิงผู้นี้ไม่ได้ทั้งสองเดินออกมาด้วยกันโดยมีอาการมึนเมาเล็กน้อย หวงเจิ้นถิงรู้สึกแปลกใจยิ่งนักที่รู้ว่าเสวียนหมิ่นสามารถดื่มสุราได้เก่

  • นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า   บทที่ 4 เผชิญหน้ากับสามีเก่า 1/2

    บทที่ 4เผชิญหน้ากับสามีเก่าทั้งสองเดินเข้าไปยังอาคารขนาดใหญ่ที่มีสามชั้น เมื่อเหล่าบุรุษรูปงามเห็นซื่อจื่อหนุ่มมาเยือนก็รีบออกมาต้อนรับด้วยความยินดียิ่ง เสวียนหมิ่นมองดูเหล่าชายหนุ่มที่แต่งกายทั้งมิดชิดและเปิดเผยด้วยความสนใจ"อาเฟิงคารวะซื่อจื่อขอรับ มิทราบว่าซื่อจื่ออยากจะให้อาเฟิงดูแล หรือจะให้คนอื่นดูแลดีขอรับ ตอนนี้ทางหอของเรามีเด็กหนุ่มเพิ่งมาใหม่ด้วยนะขอรับ"ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเนียนใส ปากแดงก่ำเข้ามายิ้มแย้มทักทายอย่างเป็นกันเอง ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ซื่อจื่อหนุ่มมาเยือนสถานที่แห่งนี้ 'หรือว่าเขาจะมีรสนิยมชอบทั้งหญิงและชาย!'"ข้าพาสหายมาด้วย นางอยากจะเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย คิดว่าหากได้เด็กหนุ่มที่ไม่เคยผ่านมือใครมาเลยก็คงจะดีไม่น้อย""อาเฟิงเข้าใจแล้วขอรับ เช่นนั้นขอเชิญซื่อจื่อและแม่นางท่านนี้ไปยังห้องรับรองพิเศษนะขอรับ""รบกวนแล้ว"หวงเจิ้นถิงหยิบถุงเงินที่มีน้ำหนักไม่น้อยยื่นให้กับอาเฟิง อีกฝ่ายรับมาถือไว้ด้วยความยินดี ก่อนจะเดินแยกไปอีกทางแล้วให้บ่าวมานำทางพวกเขาไป เสวียนหมิ่นเดินตามพลางหันมองบรรยากาศโดยรอบ ตรงกลางลานมีเวทีให้เหล่าชายหนุ่มได้แสดงความสามารถของตน

  • นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า   บทที่ 3 มีหอคณิกาชายหรือไม่ 2/2

    ใช้เวลาไม่นานนักรถม้าของทั้งสองจึงได้เข้าไปจอดเทียบตรงทางเข้า ด้วยวันนี้คือเทศกาลซีซีจึงไม่ให้รถม้าเข้าไปยังส่วนที่จัดงานไว้ สองพี่น้องจึงต้องลงเดินไปยังโรงน้ำชาที่อยู่ในตรอกรื่นรมย์ ระหว่างทางทั้งสองพบคนรู้จักอยู่บ้าง"พี่หญิงคิดว่าข้าจะเที่ยวหอคณิกาจริง ๆ หรือขอรับ" เสวียนเย่ยังคงติดใจเรื่องนี้ ด้วยเขาไม่อยากให้พี่หญิงมองตนผิดไป"เจ้าเด็กแสบอย่างเจ้าก็โตเป็นหนุ่มแล้ว หากจะเที่ยวหอคณิกาจริง ๆ ก็ใช่ว่าไม่ได้ พี่ไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องผิดที่อาเย่ของเราจะอยากรู้อยากลอง และที่ท่านพ่อเอ่ยเตือนก็เพราะเป็นห่วงกลัวว่าเจ้าจะถูกผู้อื่นหลอกก็เท่านั้นเอง หากเจ้าเกิดติดโรคร้ายหรือพลาดท่าเสียทีถูกคนมุ่งหวังใช้ประโยชน์คงจะแย่เอาแน่""พี่หญิงคิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือขอรับ" เขาตาโตด้วยความประหลาดใจ"จริงสิ! เจ้าโตแล้วนะอาเย่ เพียงแต่บางเรื่องอาจจะขาดความรอบคอบและไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้ที่ผ่านโลกมามากกว่าก็เท่านั้นเอง ฉะนั้นจะทำอะไรขอให้คิดอย่างรอบคอบและคำนึงถึงผลได้ผลเสียให้ดีเสียก่อน หรือถ้าไม่มั่นใจก็สามารถมาปรึกษาพี่หรือท่านพ่อก็ได้""พี่หญิงของข้าประเสริฐยิ่งนัก ข้ารักพี่หญิงที่สุดเลยขอรับ"สาย

  • นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า   บทที่ 3 มีหอคณิกาชายหรือไม่ 1/2

    บทที่ 3มีหอคณิกาชายหรือไม่หลังกลับมาจากงานเลี้ยงจวนตระกูลเหอ เสวียนหมิ่นก็เก็บตัวอยู่แต่ในจวนของตน นางเขียนเรื่องราวในนิยายที่รู้ทั้งหมดลงบนกระดาษเป็นภาษาที่มีแค่นางอ่านออกเท่านั้น ก่อนจะไล่เรียงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สำคัญออกมา เพราะตั้งแต่ที่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเสวียนหมิ่น เรื่องราวทุกอย่างก็ได้เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว'งานเลี้ยงเมื่อคืนข้าไม่ได้ปะทะฝีปากอย่างรุนแรงจนถึงขั้นตบตีกับเหอไห่ถังผู้เป็นนางเอก เช่นนั้นข้าก็จะไม่ถูกองค์รัชทายาทผู้เป็นพระเอกหมายหัว ถ้าอย่างนั้นข้าก็พอยังมีทางรอดจากความตายหากไม่ไปยุ่งกับนางเอกและพระเอก รวมถึงตัวร้ายตัวจริงอย่างองค์หญิงต่างแคว้นผู้นั้นด้วย หากข้าไม่ไปร่วมมือกับนางทำร้ายเหอไห่ถังข้าก็จะไม่ถูกองค์รัชทายาทฆ่าตาย เช่นนั้นข้าจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบสุข แล้วสามีเก่ากับสหายรักเล่า ข้าจะจัดการยังไงดีนะ'เสวียนหมิ่นจมอยู่กับความคิดของตนเองอยู่หลายวัน จนกระทั่งนางคิดว่าจะลองให้โอกาสทั้งสองสักครั้งหนึ่ง ด้วยถือว่าตนเองไม่ใช่เสวียนหมิ่นตัวจริง อีกทั้งตอนนี้ก็ยังไม่ได้เกิดเรื่องร้ายใด ๆ ขึ้นกับนาง แต่หากพวกเขาไม่หยุดและยังสร้างเรื่องทำร้ายนา

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status