บทที่ 1 ขอร้องเพื่อน

เสียงเครื่องวัดชีพจรในห้องพักคนป่วยพิเศษดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องขนาดใหญ่ของโรงพยาบาลเอกชนหรูใจกลางกรุงเทพฯ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาและบรรยากาศเงียบงัน มีเพียงโซฟาขนาดใหญ่ตัวยาววางอยู่ข้างเตียง และผู้ที่นั่งอยู่ตอนนี้คือ คุณเพิ่ม และ คุณพรพรรณ วงศ์อนุชิต

พวกเขานั่งประสานมือกันนิ่งๆ ข้างเตียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผิวพรรณซีดเหลือง เส้นผมบางลงมากจนต้องโพกผ้าไว้หลวมๆ ผู้หญิงคนนั้นก็คือ อรอนงค์ แสงชัย

อรอนงค์พยายามยกตัวขึ้นจากเตียง สีหน้าทั้งเจ็บปวดและจริงจัง ก่อนจะพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่แทบไม่เป็นเสียง

“เพิ่ม…พรพรรณ…ช่วยฉันด้วยเถอะ ฉันมีบางอย่างอยากจะขอร้อง”

คุณพรพรรณจับมืออรอนงค์ไว้แน่น น้ำตาคลอทันทีที่เห็นแววตาของเพื่อนรัก

“เธออย่าพูดแบบนี้สิอร อย่าคิดมากนะ เดี๋ยวหมอก็หาวิธีรักษาได้”

“เวลาของฉันไม่เหลือแล้วพร ฉันรู้ตัวดี โรคพวกนี้มันไม่ให้โอกาสฉันอีกแล้ว“

อรอนงค์หันไปมองเพิ่มอย่างแน่วแน่

“ฉันไม่มีใครนอกจากนงนาท และนงนาทก็ไม่มีใครนอกจากฉัน“

คุณเพิ่มพยักหน้า “พวกเรารู้ ลูกเธอนิสัยดี เรียบร้อยมาก หนูนาทเป็นเด็กดี…“

“แต่นงนาทไม่เข้มแข็งพอ ไม่ทันคนด้วย ยัยนาทไว้ใจคนอื่นง่ายเกินไป ฉันกลัวว่าพอฉันตาย ชัยวัตมันจะหาทางฮุบทุกอย่างไปจากยัยนาท“

คุณเพิ่มชะงักไปครู่ก่อนพูดอย่างรอบคอบ

“ทรัพย์สินตระกูลแสงชัยยังอยู่ในชื่อเธอใช่มั้ย?”

“ใช่…แต่ฉันเตรียมพินัยกรรมไว้แล้ว ให้ทั้งหมดตกเป็นของนงนาททันทีที่ฉันตาย แต่ฉันอยากให้มีคนดูแล มีคนที่ปกป้องนงนาทได้ และเป็นคนที่ฉันไว้ใจได้จริง ๆ”

“คนๆนั้นก็คือ เจ้าพร้อม ลูกสาวของพวกเธอ พรพรรณ เพิ่ม!“

พรพรรณเหลือบมองสามี ก่อนจะเอ่ยออกมา

“เธอหมายถึงให้ลูกของเรากับลูกเธอ…?”

อรอนงค์พยักหน้า “แต่งงานกัน! ในนามก็ได้ ไม่ต้องรักก็ได้ ขอแค่อยู่ด้วยกันตามกฎหมาย ห้าปี แค่นั้นก็พอให้ทรัพย์สินทั้งหมดปลอดภัยจากชัยวัต”

เพิ่มหลับตาแน่น นิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ

“ถ้าเจ้าพร้อมยินดี ฉันจะจัดการให้ทุกอย่างและทำให้ถูกต้องตามกฎหมาย”

พรพรรณมองหน้าอรอนงค์ด้วยน้ำตา “แต่ลูกลูกของเรายังไม่รู้เรื่องนี้เลยนะอร“

อรอนงค์ยิ้มจางเหมือนคนที่เหนื่อยเต็มที “อย่าเพิ่งบอกเจ้าพร้อมเลย ฉันกลัวว่ารายนั้นจะปฏิเสธ ถ้ารู้ว่ามันคือภาระ”

อรอนงค์เงยหน้ามองเพดานห้อง ใจลอยไปไกล “แต่ถ้าเจ้าพร้อมเจอกับยัยนาท ได้อยู่ด้วยกันจริงๆ บางทีเจ้าพร้อมอาจจะรักลูกสาวของฉันขึ้นมาก็ได้ เพราะเด็กสองคนนั้นชอบพอกันมาตั้งนาน แต่ความห่างไกลจากระยะทาง ทำให้เจ้าพร้อมกับยัยนาทเริ่มห่างกันมากขึ้น ความผูกพันก็อาจจะลดน้อยลง”

เสียงเครื่องวัดชีพจรยังดังสม่ำเสมอในห้องพักพิเศษของโรงพยาบาล หลอดน้ำเกลือค่อย ๆ หยดลงผ่านสายนำเข้าสู่ร่างกายของหญิงวัยกลางคน

คุณเพิ่มและคุณพรพรรณก็ยังนั่งอยู่ข้างเตียงที่เดิม มือของอรอนงค์อ่อนแรงนัก แต่ยังพยายามยกขึ้นแตะหลังมือของเพื่อนสนิททั้งสองคน

น้ำตาที่หางตาของอรอนงค์ไหลช้าๆ ก่อนเปล่งเสียงแผ่วเบา “เพิ่ม…พรพรรณ…ได้โปรด…รับปากฉันที…”

อรอนงค์กัดฟันแน่น สูดลมหายใจลึก เจ็บที่อก แต่ฝืนพูดต่อด้วยความตั้งใจที่แน่วแน่กว่าโรคร้ายในร่างกาย

“ช่วยดูแลนงนาทลูกสาวของฉันและช่วยดูแลทรัพย์สินทั้งหมดของฉัน อย่าให้ชัยวัตมันแตะต้องยัยนาทและทรัพย์สินได้เป็นอันขาด“

เสียงเงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่อรอนงค์จะยื่นข้อเสนอที่เธอเก็บไว้ในใจมาตลอด

“ฉันรู้ว่านี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ฉันให้พวกเธอ 30% จากทรัพย์สินทั้งหมดของฉัน เป็นค่าตอบแทนไม่ใช่การขอเปล่า ๆ …”

“ฉันเขียนเพิ่มไว้ในพินัยกรรมหมดแล้ว และทำทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เพิ่มนายช่วยฉันได้ใช่มั้ย? นายเป็นนักกฎหมาย นายทำได้อยู่แล้ว…”

เสียงของอรอนงค์สั่นเครือ…

“อย่าให้ฉันตายไปแล้วต้องมานั่งห่วงลูก ฉันไม่อยากตายแบบนี้ ฉันขอร้อง ได้โปรด ช่วยให้ฉันได้ตายตาหลับทีเถอะ…”

คุณพรพรรณถึงกับต้องเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นปาดน้ำตา เธอพยักหน้าทั้งน้ำตาจับมืออรอนงค์แน่น

“อร…พวกเราจะไม่ทอดทิ้งนงนาทแน่นอน เธอวางใจได้เลยนะ”

คุณเพิ่มวางมือของตัวเองทับมือทั้งสองคน

“ฉันจะจัดการทุกอย่างให้รัดกุมที่สุด ทั้งเรื่องทรัพย์สินและเรื่องชีวิตของลูกเธอ…เธอเชื่อในตัวเราได้เสมอนะอร”

อรอนงค์ยิ้ม ดวงตาเริ่มพร่ามัว แต่หัวใจของเธอเหมือนได้ปลดภาระสุดท้าย เธอพูดเสียงเบา แทบกลายเป็นเสียงลมหายใจสุดท้ายของผู้หญิงคนหนึ่ง

“ขอบใจนะ…เพื่อนรัก…ขอบใจจริงๆ…“

หลังคำพูดสุดท้ายของอรอนงค์จบลง เสียงในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน…

คุณพรพรรณยังคงกุมมือเพื่อนรักไว้แน่น น้ำตาหยดหนึ่งหล่นลงบนหลังมือที่เริ่มเย็นลงช้า ๆ ส่วนคุณเพิ่ม แม้ภายนอกจะสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

…แล้วทันใดนั้น

ปี๊ดดดดดดด…ดดดดดด!!!!

เสียงเครื่องวัดชีพจรที่เคยดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับเปลี่ยนเป็นเสียงยาวที่เย็นเยียบ ทะลุผ่านผนังห้องและแทงเข้าไปกลางหัวใจของทั้งคู่

พรพรรณหันขวับไปมองจอหัวเตียง เส้นกราฟหัวใจกลายเป็นเส้นตรง

“อร…! อร!!!” เธอเรียกชื่อเพื่อนรักอย่างสิ้นหวัง

เพิ่มรีบลุกขึ้น กดปุ่มเรียกพยาบาลอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นดังขึ้นจากทางเดินข้างนอก

แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มือของอรอนงค์ยังเย็นลงเรื่อย ๆ เปลือกตาของเธอปิดสนิท ดวงหน้าไร้สีเลือด ริมฝีปากที่เคยสั่นไหวจากความเจ็บปวด ตอนนี้สงบนิ่งราวกับหลับไป ไม่เหลือแม้แต่เสียงหายใจสุดท้าย

พรพรรณทรุดตัวลงข้างเตียง กอดแขนอรอนงค์ไว้แน่นน้ำตาไหลอาบแก้ม “หลับให้สบายนะอร พวกเราจะทำตามที่เธอขอ พวกเราสัญญา…”

เพิ่มยืนนิ่ง มองเพื่อนที่ลมหายใจดับไปต่อหน้าต่อตา “จากนี้ไป หนูนงนาทจะไม่ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง ฉันกับพรพรรณจะเป็นพ่อและแม่ให้ลูกของเธอเองอรอนงค์…ฮืออออ~~ ฮืออออ~~“

14:38 น.

เสียงนาฬิกาบอกเวลา 14:38 น. ภายในโรงเรียนเอกชนชื่อดังย่านสุขุมวิท บรรยากาศยามบ่ายยังเต็มไปด้วยเสียงนักเรียนที่เพิ่งเลิกเรียนวิชาหลัก และพักเบรควิ่งเล่น พูดคุยกันทั่วบริเวณ

ตรงห้องพักครูบนอาคารเรียนมัธยมตอนปลายกลับเงียบสงบเป็นพิเศษ เมื่อ นงนาท แสงชัย เดินเข้ามาพร้อมกับอาจารย์ที่ปรึกษา

เด็กสาวร่างบาง ผิวขาวจัด ผมยาวตรง มัดผมทรงหางม้าเรียบร้อยในชุดนักเรียนกระโปรงจีบสีกรมเข้มกับเสื้อเชิ้ตขาว สายตาเธอสงสัยเล็กน้อยเมื่อเห็น คุณเพิ่ม และ คุณพรพรรณ นั่งรออยู่ในห้อง

“หนูนาท” พรพรรณเอ่ย

“ลุงเพิ่ม ป้าพร สวัสดีค่ะ” นงนาทยกมือไหว้อย่างเรียบร้อย รอยยิ้มจางยังประดับอยู่บนหน้า แม้แววตาจะแอบกังวล

เพิ่มพยักหน้ายิ้มให้นงนาทด้วยความเมตตา “หวัดดีลูก“ น้ำเสียงหนักใจ

คุณพรพรรณหันไปบอกอาจารย์

“เดี๋ยวขอยืมตัวนงนาทสักครู่นะคะ มีเรื่องสำคัญต้องคุยกับหลานค่ะ”

อาจารย์พยักหน้าก่อนจะปิดประตูเบา ๆ เหลือเพียงเสียงแอร์และความเงียบที่หนักอึ้ง

คุณพรพรรณลูบศีรษะของนงนาท ก่อนจะพูดช้า ๆ

“หนูรู้ใช่มั้ย ว่าแม่ของหนูไม่สบายมาสักพักแล้ว…”

นงนาทพยักหน้า แววตาเริ่มสั่นระริก

คุณเพิ่มพูดต่อ ชัดถ้อยชัดคำ แต่แฝงด้วยความอ่อนโยน “แม่อรของหนู เขาไปสบายแล้วนะลูก”

เพียงประโยคนั้นจบลง โลกของนงนาทก็พังทลายลงทันที!!

“มะ…ไม่จริง…”

“มะ…แม่…มะ…ไม่ใช่…ไม่ใช่ตอนนี้…!”

เสียงร้องไห้หลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ฮือออ! ฮือออ! แม่อร!”

นงนาททรุดลงกับพื้นทันที น้ำตาไหลทะลักเหมือนเขื่อนแตก เธอไม่สนว่าตอนนี้เธออยู่ในโรงเรียน อยู่ต่อหน้าครู หรือแม้แต่ต่อหน้าคนอื่น เธอคือเด็กอายุ 17 ปี ที่เพิ่งสูญเสียคนที่เธอรักที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่หวนคืน

เด็กสาววัยเพียง 17 ปี ที่เพิ่งกำลังจะก้าวข้ามผ่านรั้วโรงเรียนมัธยมสู่โลกกว้าง การสูญเสียอรอนงค์ไม่ได้เป็นเพียงการสูญเสียบุพการี แต่มันคือการสูญเสียเกราะกำบังเดียวที่เธอเคยมีมาตลอดชีวิต ความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้ม กลิ่นหอมจางๆของแม่ และมือที่คอยลูบปลอบประโลมยามเธออ่อนแอ บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงภาพฝันที่ไม่มีวันเรียกกลับคืนมาได้อีก

ในชั่วขณะที่เธอทรุดตัวลงกับพื้นห้องพักครู ความอ้างว้างแผ่ซ่านเข้ามาเกาะกินหัวใจจนเย็นเยียบ เธอตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำๆ ผ่านหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มว่า 'หลังจากนี้ชีวิตจะไปทางไหน?' ความโดดเดี่ยวที่เธอกลัวที่สุดในชีวิตได้มาถึงเร็วกว่าที่คิด บ้านที่เคยอบอุ่นจะเงียบเหงาเพียงใดเมื่อไม่มีเสียงของแม่ และโลกใบนี้จะกว้างใหญ่และน่ากลัวแค่ไหนสำหรับเด็กสาวตัวเล็กๆอย่างเธอ

“แม่…ฮึก…แม่อย่าทิ้งหนูไปนะ…”

“หนูจะอยู่กับใคร ฮือออ! แม่!…หนูรักแม่…”

เพิ่มรีบก้าวเข้ามารับร่างของนงนาทไว้ในอ้อมแขน ร่างบางสั่นสะอื้นอยู่ในอ้อมอกเขาเหมือนเด็กน้อยที่กลัวจะถูกทอดทิ้งกลางพายุลูกใหญ่

พรพรรณนั่งลงข้าง ๆ ลูบผมนงนาทเบา ๆ พลางพูดเสียงสั่น “ไม่ต้องห่วงนะลูก ป้ากับลุงจะไม่ทิ้งให้หนูอยู่คนเดียว จากนี้ไปหนูนาทจะเป็นคนในครอบครัวของพวกเรานะคะ“

เสียงสะอื้นยังไม่หยุดลง ร่างเล็กของนงนาทยังสั่นไหวอยู่ในอ้อมแขนของเพิ่ม น้ำตาของเด็กสาวเปียกเสื้อสูทของเขาจนชุ่ม ไม่มีใครว่า ไม่มีใครห้าม ไม่มีใครรีบเร่งให้เธอหยุดร้องไห้

พรพรรณกุมมือของนงนาทไว้แน่น มองหน้าเด็กสาวที่เหมือนโลกพังทลายลงไปทั้งใบ แล้วเธอก็พูดเบา ๆ ด้วยเสียงที่สั่นๆ

“หนูนาท…ไปอยู่กับป้านะลูกนะ…”

นงนาทเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา สบตาพรพรรณอย่างไม่แน่ใจ

“ป้ากับลุงจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับหนูเอง”

พรพรรณยิ้มให้ทั้งน้ำตา เธอยกมือปาดแก้มให้นงนาทเบาๆ นิ้วเรียวสั่นน้อยๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น

“หนูไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะลูก บ้านวงอนุชิตของเราจะเป็นบ้านของหนูด้วย”

นงนาทร้องไห้อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพียงเพราะเสียใจ มันคือเสียงร้องไห้ของคนที่ยังมีใครเหลืออยู่

…ยังมีที่ให้กลับไป

…และยังมีมือที่อบอุ่นคอยรับเธอไว้ทันก่อนจะล้ม

เพิ่มลูบหัวนงนาท เขาพูดเรียบๆ “หนูไม่ต้องห่วงเรื่องอะไรทั้งนั้นนะนงนาท ลุงจะดูแลทุกอย่างให้ รวมถึงทรัพย์สินของแม่หนู สิ่งสำคัญที่สุด พวกเราจะดูแลหัวใจของหนูและจะปกป้องหนูจากภัยอันตรายร้ายๆทั้งปวง“

พรพรรณสวมกอดนงนาทแน่นขึ้น “แม่อรเขารักหนูมากนะลูก เขาฝากหนูไว้กับพวกเรา เพราะเขาเชื่อว่าเราจะไม่มีวันทอดทิ้งหนู และป้าก็ให้สัญญากับแม่อรแล้วว่าจะไม่ปล่อยมือจากหนูเด็ดขาด”

ท่ามกลางความมืดมิดที่ดูเหมือนจะไร้ทางออก...

สัมผัสจากอ้อมกอดของ คุณเพิ่ม และมือที่อบอุ่นของ คุณพรพรรณ กลับกลายเป็นเสมือนแสงเทียนเพียงเล่มเดียวที่ยังคงส่องสว่างในใจของนงนาท ในวินาทีที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง การที่มีมือคู่หนึ่งโอบอุ้มเธอไว้ไม่ให้ล้มฟาดลงไปกับความจริงที่โหดร้าย ทำให้เธอได้รับรู้ว่าในความโชคร้ายที่แสนสาหัส เธอยังไม่ถูกทอดทิ้งให้เผชิญโชคชะตาเพียงลำพัง

ความรู้สึกของนงนาทตอนนี้นั้นช่างซับซ้อน ทั้งเศร้าโศกจนใจแทบขาด แต่ในขณะเดียวกันเธอกลับรู้สึกถึงไออุ่นของความเมตตาที่แผ่ซ่านมาจากผู้ใหญ่ทั้งสอง สายตาของลุงเพิ่มที่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแต่เต็มไปด้วยความเมตตา และหยดน้ำตาของป้าพรที่ไหลรินไปพร้อมกับเธอ ทำให้เธอมั่นใจว่าคำมั่นสัญญาที่ว่าจะรักเธอเหมือน "ลูกสาวในไส้" นั้นไม่ใช่เพียงแค่คำปลอบใจ แต่คือพันธสัญญาแห่งความรักที่จะปกป้องเธอไปตลอดกาล

ในอ้อมกอดนั้น…นงนาทหลับตาลงช้า ๆ เธอยังร้องไห้ แต่ไม่ใช่เพราะหวาดความกลัวอีกแล้ว