เข้าสู่ระบบ
แนะนำนิยาย
สวัสดีคุณนักอ่าน พี่จะมาแนะนำนิยายของพี่ค่ะ นิยายของพี่เป็นนิยายแนว ญ รัก ญ และเป็นนิยายที่ผู้หญิงสามารถมีลูกด้วยกันได้ ผู้หญิงในนิยายของพี่จะมีอยู่ 3 ประเภทค่ะ 1. ผู้หญิงทั่วไป มีมดลูก สามารถตั้งครรภ์ได้ 2. ผู้หญิง มีสเปิร์ม มีจิมิเหมือนผู้หญิงทั่วไปทุกอย่าง แต่ไม่มีมดลูก ไม่มีประจำเดือน ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ แต่ทำให้ผู้หญิงทั่วไปท้องได้เพราะมีสเปิร์ม บางคนจะมีรูปร่างเหมือนผู้ชายและไม่มีหน้าอก บางคนมีรูปร่างเหมือนผู้หญิงทั่วไปทุกอย่าง 3. อินเตอร์เซ็กส์ มีสองเพศ (intersex) ในยามที่เกิดความรู้สึกนึกคิดหรือมีการ กระตุ้นทางอารมณ์ (มีอารมณ์ทางเพศ) ระบบภายในร่างกายจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ส่วนของ ติ่งกระสัน (แตด) หรือ Clitoris ที่เดิมทีดูเหมือนอวัยวะเพศหญิงทั่วไปทุกประการ จะมีการขยายตัว ใหญ่ขึ้นยาวขึ้นและแข็งตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด (Erection) และด้วยอิทธิพลของฮอร์โมนที่มีความพิเศษในตัว ติ่งเนื้อส่วนนี้จะมีความยาวเพิ่มมากขึ้นจนมีลักษณะ ก้ำกึ่งและคล้ายคลึงกับอวัยวะเพศชายขนาดพอเหมาะสมวัย และหากมีการเสร็จสมอารมณ์ทางเพศ ก็จะมีสารคัดหลั่งหรือสเปิร์มหลั่งออกมา หลังจากนั้นติ่งกระสันก็จะหดตัวและกลับไปอยู่ในลักษณะดังเดิม (สืบพันธุ์ได้ และมีพละกำลังแบบเดียวกันกับผู้ชาย) 🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻 พระเอกของเรื่อง จัดอยู่ในประเภท “ผู้หญิงที่มีสเปิร์ม” • ไม่มีมดลูก และไม่มีประจำเดือน ไม่มีหน้าอกใหญ่แบบผู้หญิงทั่วไป • ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ • แต่สามารถทำให้ผู้หญิงทั่วไปตั้งครรภ์ได้ ในโลกของนิยายเรื่องนี้ “ความหลากหลาย” คือเสน่ห์ที่ทำให้ทุกคนแตกต่างกันอย่างมีเอกลักษณ์ ผู้หญิงแต่ละประเภทล้วนมีบทบาทและคุณค่าในแบบของตัวเอง และสามารถใช้ชีวิต สร้างความรัก และสร้างครอบครัวได้อย่างสมบูรณ์ “พี่พร้อม” คือหนึ่งในคนที่โดดเด่นที่สุดในโลกใบนี้ ด้วยร่างกายที่พิเศษ เขามีความสามารถในการสร้างชีวิตร่วมกับผู้หญิงที่เขารักได้ ซึ่งกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความสำคัญและน่าดึงดูดในสายตาของใครหลายคน ระบบร่างกายของพร้อมมีความพิเศษทางชีวภาพ เมื่อเกิดอารมณ์หรือความรู้สึกบางอย่าง ฮอร์โมนในร่างกายจะตอบสนองรวดเร็ว ส่งผลให้ระบบสืบพันธุ์ทำงานในรูปแบบที่ต่างจากผู้หญิงทั่วไป และสามารถปล่อยเซลล์สืบพันธุ์ได้ พูดง่าย ๆ คือ พี่พร้อม เป็นผู้หญิงที่มีบทบาททางการสืบพันธุ์เหมือนผู้ชายงานบุญที่บ้านแสงชัยรุ่งสางของวันใหม่พัดพาละอองความเย็นสดชื่นมาสู่ บ้านแสงชัย กลิ่นหอมกรุ่นของควันธูปและเทียนหอมลอยละล่อง ผสานกับเสียงสวดมนต์อันกังวานต่ำและเป็นจังหวะจากพระสงฆ์ที่ดังแว่วไปทั่วทั้งบริเวณ บรรยากาศรอบบ้านถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์และเงียบสงบ เพื่อรองรับงานทำบุญใหญ่ที่จัดขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้แก่ อรอนงค์ แสงชัย และ เด่นภูมิ แสงชัย ผู้ซึ่งเป็นดั่งรากแก้วที่แข็งแกร่งของตระกูลบริเวณโถงกลางบ้านถูกประดับประดาด้วยผ้าสีขาวบริสุทธิ์ ผูกริบบิ้นสีทองอ่อนอย่างวิจิตรบรรจง แขกเหรื่อและญาติสนิทมิตรสหายต่างพร้อมใจกันแต่งกายด้วยชุดสีขาวสะอาดตา เรียบง่ายทว่าสุภาพดูดี ทุกคนนั่งเรียงกันเป็นแถวหน้าอาสนะพระสงฆ์ทั้ง 9 รูป ด้วยความนอบน้อมและระลึกถึงผู้จากไปอย่างสุดหัวใจทว่า... ท่ามกลางภาพลักษณ์ที่ดูเคร่งขรึมและขาวโพลนไปทั้งงาน กลับมีจุดสีสันสดใสที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้ต้องเหลียวมอง นั่นคือ น้องเพชร เด็กหญิงตัวป้อมในวัย 4 ขวบ ที่วันนี้ยืนยันหนักแน่นว่าจะสวม ชุดซุปเปอร์แมน สีแดงสลับน้ำเงินสดใส เพื่อเตรียมตัวบินไปหาคุณตาคุณยายตามความเชื่อใสซื่อของเด็กน้อยน้องเพรชนั่งขัดสมาธิอย
22:00 บ้านแสงชัยท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนอันแสนหวาน ภายในห้องนอนกว้างกลับมีบรรยากาศประหลาดบางอย่างเกิดขึ้น พี่พร้อม ที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ร่างกายของเขาหนักอึ้งเหมือนมีกระสอบทรายมาทับไว้บนอก แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคืออากาศรอบตัวกลับเบาบางลงเรื่อย ๆ จนเขารู้สึกเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปใต้บาดาลที่ไร้ทางออก“อ๊ากกก!! เฮือก!!!”พี่พร้อมสะดุ้งสุดตัวลืมตาโพลงขึ้นมาในความสลัว ร่างกายตอบสนองด้วยการกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเพิ่งรอดตายจากการจมน้ำ และเมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ เขาก็ต้องตะลึงกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า ภาพที่ทำให้เขาไม่รู้ว่าจะขำหรือจะช็อกดี!ฝ่าเท้าน้อยๆนุ่มนิ่มทั้งสองข้างอุดรูจมูกของเขาไว้มิดสนิท!นงนาท เดินเข้ามาใกล้เตียงพอดี เธอรีบก้มลงอุ้มยัยหนูตัวอ้วนออกจากอกของคนเป็นพ่ออย่างเบามือ สภาพของน้องเพชรเมื่อครู่คือการนอนหงายทับอยู่บนตัวพี่พร้อมแบบเต็มรัก แต่ประเด็นคือเจ้าตัวเล็กหันหัวไปคนละทางกับพ่อ ผลก็คือเท้าน้อย ๆ สองข้างนั่นแหละที่ทำหน้าที่เป็นปลั๊กอุดช่องทางหายใจของคนเป็นพ่อเสียสนิทพี่พร้อมยังคงหอบหายใจรุนแรง
บ้านวงศ์อนุชิต 18:30 น.ช่วงค่ำของวัน…เสียงเพลงเด็กใส ๆ ดังลอดประตูห้องน้ำมาเป็นระยะ จังหวะไม่ตรงคีย์แต่เต็มไปด้วยความน่ารัก ภายในห้องน้ำ อ่างอาบน้ำสีขาวสะอาดมีฟองสบู่ฟูฟ่องลอยอยู่รอบตัว เด็กหญิงตัวกลมแก้มยุ้ยนั่งแช่น้ำอยู่ในอ่างอย่างสบายใจ หัวเปียกชื้นเป็นหย่อม ๆ ดวงตากลมโตลุกวาวขณะตบผิวน้ำเบา ๆ ให้เกิดคลื่น“พ่อพ้อม เพรชจะเล่นเกมนะคะ!!” เสียงใสแจ๋วร้องขึ้นพลางยกมืออ้วน ๆ ชูสองนิ้วป้อม ๆ อย่างมั่นใจพี่พร้อมที่ยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำด้วยสีหน้าเอ็นดู ตอบกลับด้วยน้ำเสียงใจดี“เล่นได้ค่ะ แต่ต้องทำการบ้านให้เสร็จ แล้วก็กินข้าวก่อนนะคะ ไม่งั้นอดค่ะลูก”เด็กน้อยทำตาโตใส่ทันที “โอเคค่า!! เพรชจะทำการบ้านค่ะ! แล้วจะกินข้าวหมดจานเลย!”“เก่งมากค่ะ ยัยหนูของพ่อ” พี่พร้อมเดินเข้าไปย่อตัวลง ใช้ผ้าขนหนูเล็ก ๆ เช็ดหัวลูกสาวเบา ๆ แล้วหัวเราะเมื่อโดนน้องเพรขสาดน้ำใส่แบบไม่ตั้งใจน้องเพรชยิ้มแป้น แก้มแดง ๆ จากไอน้ำอุ่นดูสดใสเป็นพิเศษ เด็กน้อยยื่นมือขึ้นมาจับมือของพ่อแล้ว กระซิบเสียงเบา“พ่อพ้อม! เพรชมีแฟนแล้ว ห้ามบอกแม่นาทนะ! เดี๋ยวแม่นาทจะรู้!”“โอ้โห…ตัวกลมดิ๊กมีแฟนด้วยเหรอค่ะ ฮ่าๆ”“มี!! แฟนเพรชขายเ
ช่วงค่ำของวันนั้น บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาหวาน ๆ กลับเงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูก บนโต๊ะอาหารไม้โอ๊คที่ชั้นล่าง พี่พร้อมนั่งตรงมุมประจำของเขา มองถ้วยข้าวต้มปลาที่พี่ไก่จัดมาเสิร์ฟให้อย่างดี แม้จะเป็นเมนูโปรด แต่วันนี้เขากลับตักแค่ไม่กี่คำ เพราะใจมันไม่อยู่กับรสชาติเลยเสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานบ้าง มองบันไดบ้าง ลอบคิดอยู่ในใจ“ตอนนี้นาทคงกำลังกินข้าวอยู่ชั้นบนคนเดียวเหมือนกันสินะ“ตัดภาพไปที่ชั้นสองที่ห้องนั่งเล่นเล็กๆ บริเวณชั้นสอง นงนาทนั่งทอดถอยหายใจอยู่บนโซฟาเบาะนุ่ม เบื้องหน้ามีถ้วยข้าวต้มปลาวางอยู่ แต่เธอกลับตักกินไปได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น แม้จะพยายามฝืนเคี้ยวเพื่อลูกในท้อง แต่ความรู้สึกพะอืดพะอมก็ตีตื้นขึ้นมาจนต้องยกน้ำขึ้นจิบดับอาการคลื่นไส้เป็นระยะ โดยมีพี่ไก่คอยนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ข้างๆ ด้วยความห่วงใย“พี่ไก่เก็บไปเถอะค่ะ นาทอิ่มแล้วจริงๆ” เธอเอ่ยเสียงแผ่วพลางลูบท้อง“คุณนาทจะเข้านอนเลยไหมคะ เดี๋ยวพี่ช่วยพยุงไปที่เตียง” พี่ไก่ถามพลางขยับเข้ามาใกล้“ไม่เป็นไรค่ะพี่ไก่ นาทเดินไหว นาทจะเข้านอนเลย พี่ไก่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ”นง
กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างมั่นคงจนกระทั่งอายุครรภ์ของ นงนาท ล่วงเข้าสู่เดือนที่ 7 ทว่าแทนที่อาการแพ้ท้องจะทุเลาลงเหมือนที่คุณแม่ท่านอื่นเป็น นงนาทกลับต้องเผชิญกับพายุทางร่างกายที่โหมกระหน่ำหนักยิ่งกว่าช่วงแรกเสียอีก อาการเวียนศีรษะจู่โจมเธอทุกครั้งที่ขยับกาย กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เคยหลงใหลกลับกลายเป็นกลิ่นฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน แม้แต่กลิ่นข้าวหุงสุกใหม่ๆ ก็ยังทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบขาดใจ แต่สิ่งที่ร้ายแรงกว่ากายคือ พายุอารมณ์ ที่แปรปรวนจนบางครั้งเธอก็แอบตกใจในความเปราะบางของตัวเอง ท่ามกลางความอ่อนไหวนี้ แม้รอยร้าวในอดีตกับพี่พร้อมจะได้รับการประสานด้วยความเข้าใจและการให้อภัยจนเธอกลับมาสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคยอีกครั้ง แต่ลึกๆ ในก้นบึ้งของหัวใจ สถานที่ที่เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจที่สุดกลับไม่ใช่คฤหาสน์หรูหราที่ไหน แต่เป็นบ้านหลังเดิม บ้านที่เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตเธอ บ้านที่เคยมีกลิ่นอายความรักของ พ่อเด่นภูมิและแม่อรอนงค์ ผู้ล่วงลับ ในคืนหนึ่งที่แสงจันทร์นวลตาลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา นงนาทนั่งพิงหมอนอยู่ที่หัวเตียงด้วยท่าทางอิดโรย มือบางลูบไล้หน้าท้องที่กลมกลึงนูนเด่นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ด
แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าทอแสงผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนที่กว้างขวาง บรรยากาศรอบตัวยังคงอบอวลไปด้วยกรุ่นกลิ่นแห่งความสุขและความอ่อนโยนจากค่ำคืนที่ผ่านมา นงนาทขยับกายอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกอุ่นซ่านยังคงวนเวียนอยู่ใต้ผิวสัมผัส เมื่อเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ต้อนรับการตื่นนอนของเธอก็คือใบหน้าคมคายของ พี่พร้อม ที่นอนตะแคงข้างเฝ้ามองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน“เมียพี่ตื่นแล้วเหรอคะ”“พี่พร้อมตื่นนานแล้วเหรอคะ?” เธอถามกลับเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมปลาบที่มองมาอย่างมีความหมาย คนอะไรตื่นมาก็จู่โจมหัวใจกันแต่เช้า ไม่ว่าจะเป็นแววตาที่เชื่อมปรอยหรือคำเรียกขานว่า ‘เมีย’ ที่เขาขยันหยิบมาใช้จนเธอแทบจะต้านทานไม่ไหว“พี่ตื่นได้สักพักแล้วค่ะ ตื่นมานอนมองหน้าเมียกับยัยหนูในท้อง พี่มีความสุขจนไม่อยากลุกไปไหนเลย นาทเหนื่อยมากมั้ยคะ อยากนอนพักต่ออีกหน่อยมั้ยคนดี?”เขาเลื่อนปลายนิ้วไปเกลี่ยเส้นผมที่ระใบหน้าของเธออย่างเบามือ ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่หน้าผากมนอย่างแสนรัก สัมผัสนั้นไม่ได้มีความเร่าร้อนเจือปนเหมือนค่ำคืนที่ผ่านมา แต่มันกลับหนักแน่นและอุ่นลึกซึ้งเสียจนนงนาทต
ห้างสรรพสินค้า ปลายปี 2560ในห้างสรรพสินค้าชั้นนำกลางกรุงเทพฯ เสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ เคล้ากับแสงไฟสว่างนวลที่สะท้อนบนพื้นกระเบื้องเงาวับ อรอนงค์ กับ พรพรรณ เดินนำอยู่หน้าสุด มือถือถุงจากร้านสุกี้ข้างหลังคือ นงนาท ที่เดินแกว่งแขนไปมาด้วยสีหน้าเริงร่า กับ พี่พร้อม ที่ยังคงสงบและสุขุมเช่นเคย แต่ในแววตา
ปลายปี 2560 บ้านแสงชัย ศาลาริมสระยังคงเงียบสงบ เสียงลมพัดใบไม้ไหวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พี่พร้อมนั่งพิงเบาะอย่างผ่อนคลาย มือวางอยู่ข้างตัวใกล้กับมือถือ iPhone X สีขาว ที่วางคว่ำหน้าบนผ้าเช็ดมือสายตาของนงนาทที่นั่งข้าง ๆ ลอบมองพี่พร้อมเป็นระยะ แต่จังหวะหนึ่ง เธอเหลือบลงมาเห็นมือถือเครื่องนั้นชัด ๆ เข้
ย้อนกลับไป (ปลายปี พ.ศ. 2560)บ่ายวันหนึ่งของเดือนกันยายน ภายในบ้านของตระกูลแสงชัย อากาศเย็นสบายด้วยสายลมพัดแผ่วๆ”นงนาท แสงชัย“ เด็กสาววัย 15 ปี กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องนอนชั้นบน มือหนึ่งสางผมยาวตรงของตัวเองอย่างตั้งใจ อีกมือหยิบกิ๊บมุกเล็ก ๆ มาติดอย่างประณีต“วันนี้…ป้าพรจะพาพี่พร้อมมาด้วย”เ
18:00 น. สนามบินสุวรรณภูมิท่ามกลางเสียงผู้โดยสารขวักไขว่ รถเข็นกระเป๋า เสียงประกาศเที่ยวบิน และบรรยากาศคึกคักของผู้คนที่เพิ่งเดินทางกลับถึงบ้านเกิดพร้อม วงศ์อนุชิต หญิงสาวสวยเท่ ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ ผมยาวสลวยถูกรวบไว้อย่างเรียบง่ายใบหน้าสงบ ทว่าสายตาเปี่ยมพลัง ก้าวเท้าออกจากประตู arrivals int







