แผนการร้าย

หลังจากกัสกับเสือเข้มได้มีความสัมพันธ์กันนั้น ในส่วนของกัสไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก แค่เสียตัวเพื่อผลประโยชน์ และอีกอย่างกัสต้องรีบออกเดินทางไปยังชายแดน เพื่อทำสงครามกับเมืองศิลานคร โดยมีแม่ทัพวิศรุฒเป็นมารอรบอยู่หลายวันแล้ว

ในระหว่างพักแรมกลางทางในป่าดงดิบที่ยังไปไม่ถึงชายแดนนั้น เสือเข้มได้เข้ามาหากัสในร่างองค์ชายเมธี ซึ่งอยู่ในกระโจมเพียงลำพังและนั่งครุ่นคิดถึงเหตุการณ์วันข้างหน้า เพราะต้องเผชิญกับแม่ทัพวิศรุฒ นั่นเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างมากสำหรับเขา

“เอ็งคิดอะไรอยู่องค์ชายเมธี” เสือเข้มขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ จนเนื้อแนบเนื้อ เพราะยังติดใคร่สวาทอันแปลกใหม่อย่างมาก

“คิดเมื่อไปถึงชายแดนแล้วข้าจะทำอย่างไร ข้าสู้รบไม่เป็นเลยแม้แต่การใช้ดาบข้ายังไม่เคย แล้วนี่รองแม่ทัพวิจารณ์มาด้วยอีก ดูสีหน้าท่าทางแววตาคอยจ้องจับผิดข้าตลอดเวลา”

“เอ็งจับดาบไม่เป็น แต่เอ็งเริ่มพูดภาษาของพวกข้าแล้ว”

กัสไม่ได้สนใจในข้อนี้เท่าไร เพราะเป็นเรื่องปกติเมื่อต้องอยู่สภาพแวดล้อมแบบไหน ก็ต้องปรับตัวเข้าให้ได้ เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง

“เรื่องนั้นไม่ต้องพูดหรอก มาพูดเรื่องทำศึกสงครามดีกว่า เพราะพรุ่งนี้ก็จะถึงชายแดนแล้วไม่ใช่เหรอ” กัสเบิกตาโพลงด้วยความกลัดกลุ้ม

“ข้ามาหาเอ็งก็เรื่องนี้แหละ ตอนข้าลักพาตัวเอ็งมาจากแม่ทัพวิศรุฒ ข้าเห็นพวกเอ็งสองคนกอดกัน นั่นแสดงว่าพวกเอ็งตั้งมีความผูกพันความรักอย่างแน่นอน” เสือเข้มอมยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ไม่มีอะไรหรอก เอ็งอย่าคิดไปเรื่อย” กัสหลบตาต่ำลงไม่อยากเปิดเผยความจริงให้เสือเข้มได้รับรู้

“อย่างที่ข้าบอกเอ็งไว้ตั้งหลายวันแล้ว ว่าข้านั้นได้สืบข้อมูลของเอ็งมาหมดแล้ว และข้าค่อนข้างแน่ใจว่าเอ็งต้องมีอะไรกับท่านแม่ทัพวิศรุฒ เผลอแม่ทัพวิศรุฒอาจหลงรักเอ็งด้วยก็เป็นไปได้”

“เอ็งพูดไปเรื่อย ถ้าใครมาได้ยินจะหาว่าข้าเป็นไส้ศึกได้”

“หรือว่าไม่จริง” เสือเข้มเขยิบเข้ามาใกล้ๆ กัสจนจะเป็นเนื้อเดียวกัน

“ที่เอ็งพูดมาตั้งเนิ่นนานบอกข้ามาเลย ว่าต้องการให้ข้าทำอะไรไม่ต้องมาท่าเยอะ” กัสมีสายตาเคลือบแคลงสงสัย

“เอ็งนี่มันฉลาดจริงๆ”

“อืม”

“ในเมื่อเอ็งรู้จักกับแม่ทัพวิศรุฒ และเป็นเมียท่านแม่ทัพ ทำไมไม่ใช้ความสนิทสนมนี้จัดการแม่ทัพซะล่ะ”

“เอ็งจะบ้าเหรอ” กัสครุ่นคิดอย่างหนัก ถึงแม้เขาจะไม่ได้ผูกพันกับแม่ทัพวิศรุฒอย่างกับยิว แต่เขาก็ยังรักตัวละครนี้อยู่ไม่อยากทำร้าย

“พูดตรงๆ เอ็งเป็นผู้ชาย และไม่มีวันได้สมหวังในรักหรอก ที่เอ็งเป็นเช่นนี้ก็น่าจะรู้ตัวดีนะว่าถูกใครตามฆ่า ถ้าไม่เจอข้าป่านนี้เอ็งไปอยู่ในยมโลกแล้ว”

กัสหยุดคิดคำพูดนี้ได้ทันที สาเหตุที่ยิวต้องมาอยู่อย่างนี้เพราะว่าถูกครอบครัวคู่หมั้นแม่ทัพวิศรุฒทำร้ายเจียนตาย แต่นั่นแค่บทละครและสุดท้ายเป็นอุปสรรค ไม่นานก็จะผ่านไปด้วยดีตามบทนิยายที่เขาร่างไว้คร่าวๆ แต่เขายังอยากรู้ว่าเสือเข้มจะให้ทำอะไรต่อจากนี้ จะเป็นตามที่กัสได้วางโครงร่างไว้หรือไม่

“จะให้ข้าทำอะไรบอกมาตรงๆ” กัสจ้องมองสายตาของเสือเข้ม ที่ดุดันและมีแววตาจอมวางแผนอยู่ในนั้น

“ในเมื่อเอ็งมาอยู่กับข้าเป็นองค์ชายเมธีแล้ว ซึ่งไม่มีวันเปลื่ยนแปลงอย่างแน่นอน เอ็งกับแม่ทัพวิศรุฒจะไม่มีวันมาบรรจบพบกันได้อย่างแต่ก่อน และอีกอย่างถึงไม่มีสงครามข้าก็จะไม่มีวันให้เอ็งไปได้อยู่กับแม่ทัพวิศรุฒหรอก เพราะเอ็งเป็นเมียข้าแล้ว ส่วนเรื่องที่ผ่านสำหรับเอ็งกับแม่ทัพวิศรุฒข้าไม่สน ข้าสนปัจจุบันแค่นั้น” เสือเข้มยิ้มในน้ำเสียง

“พูดโยกโย้อยู่ได้”

“มันต้องเท้าความกันก่อนสิ เพื่อที่เอ็งจะได้ไม่มีทางปฏิเสธข้าได้อีกต่อไป เอาล่ะข้าจะพูดแผนการของข้าให้เอ็งฟังเดี๋ยวนี้แหละ เอ็งต้องเป็นคนฆ่าแม่ทัพวิศรุฒด้วยมือของตัวเอง”

กัสรู้สึกตกใจอย่างมาก เพราะตามบทนั้นไม่ได้เป็นอย่างนี้ เสือเข้มจะออกไปสู้รบแทนตัวของเขาเอง แต่นี้จะให้นายเอกเป็นคนไปฆ่าพระเอก กัสอดประหลาดใจกับความคิดของเสือเข้มไม่ได้

“ว่าไง เอ็งไม่มีทางเลือก ถ้าเป็นถึงชายแดนต้องออกรบ ซึ่งเอ็งไม่สามารถที่จะสู้ได้แม้แต่ทหารปลายแถว อย่าลืมนะรองแม่ทัพวิจารณ์คอยจ้องเล่นงานเอ็งอยู่ นี่คือวิธีที่เอ็งจะเอาตัวรอดได้”

เป็นอีกครากัสต้องตัดสินใจอีกครั้งว่าจะทำอย่างไรดี เพราะไม่ได้เป็นไปตามบทละครที่เขาวางไว้แล้ว ด้วยตัวละครที่เขียนขึ้นมาในตอนนี้ต่างมีชีวิตจิตใจเป็นของตัวเอง และไม่สามารถไปกำหนดกฎเกณฑ์ได้อีกต่อไป

“เอ็งไม่ต้องคิดมากข้าคิดให้เอ็งแล้ว เป็นอันว่าพรุ่งนี้ถ้าไปถึงชายแดน เอ็งกับข้าร่วมมือจัดการแม่ทัพวิศรุฒด้วยกัน”

“คือ ข้า เอ่อ อ่า” กัสอ้ำอึ่ง

“ไม่เป็นไรข้าให้เวลาเอ็งคิดอีกหนึ่งคืนหนึ่งวัน”

“อืม”

กัสรับปากไปอย่างนั้นก่อน เพราะเขาไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว ความคิดของกัสมีเพียงอยู่แต่ว่ารอดูไปเรื่อยๆ ก่อน เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมตัวละครได้แม้แต่คนเดียว กระทั่งตัวของเขาเองยังไม่รู้ชะตากรรมจะเป็นเช่นไรเหมือนกัน

“เรื่องนี้เป็นอันจบ แต่ข้ายังสงสัยเรื่องบ้านเมืองของเอ็ง เขาทำกันเช่นนั้นเหรอแล้วไม่อายผู้คนหรืออย่างไร” เสือเข้มมีสีหน้าที่สงสัยใคร่รู้ และยังติดใจรสชาติที่กัสนั้นได้มอบให้แกเขา

“ใช่ เป็นเรื่องปกติแต่ไม่ใช่ส่วนใหญ่หรอกนะ ทั่วๆ ไปก็ผู้ชายรักผู้หญิงนั่นแหละ”

“เรื่องความรักล่ะหรือว่ามีเรื่องแบบนี้อย่างเดียว”

“ความรักก็มีเรื่องอย่างว่าก็มี แล้วเอ็งล่ะคิดกับข้าอย่างไร” กัสตัดสินใจถามอย่างทันที เพราะในบทนิยายนั้น เสือเข้มได้หลงรักยิวแต่เป็นรักดิบๆ

“ตอนแรกข้าก็รู้สึกดีๆ กับเอ็งนะ แต่ตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกเช่นนั้น เพียงแต่แค่อย่างลองในสิ่งที่เอ็งบอกข้าเท่านั้น พูดตรงๆ ตอนนี้ข้าไม่ได้รักเอ็งแต่ชอบให้เอ็งทำให้ข้าเท่านั้น”

กัสอดแปลกใจไมได้อีกครั้งกับความคิดของเสือเข้ม เพราะในนิยายเสือเข้มจะรักยิวและหวงมาก จนเกิดสงครามระหว่างเสือเข้มกับแม่ทัพวิศรุฒ แต่ทำไมอยู่ไปอยู่มากลายเป็นเช่นนี้ไปได้

เมื่อกัสคิดอีกทีกับความรู้สึกของตัวเองก็ไม่ได้ใคร่รักเสือเข้ม หรือแม้กระทั่งแม่ทัพวิศรุฒเองก็ตามที กัสยังอดคิดไม่ได้ว่าทำไมพอเป็นยิวตัวละครของเขา ถึงมีแต่คนรักและแย่งกัน พอเป็นตัวเองเข้ามากับมีแต่คนไม่ใคร่เอ็นดูรักใคร่

“เอ็งคิดอะไร”

“เปล่า”

“ถ้าอย่างนั้นข้ากลับก่อนก็แล้วกัน คืนนี้นอนหลับฝันดีนะ เพราะพรุ่งนี้ต้องเจออะไรอีกหลาอย่าง เตรียมตัวเตรียมใจและฝากเรื่องที่บอกไว้ด้วย เรื่องแม่ทัพวิศรุฒนั่นแหละ ถ้าตัดสินใจได้บอกข้าด้วยก็แล้วกัน ข้าจะได้วางแผนจัดการขั้นเด็ดขาด”

เพียงเสือเข้มออกไปสักพักใหญ่ กัสยังไม่ทันหลับรองแม่ทัพวิจารณ์ได้มาหาอยู่หน้ากระโจมอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว กัสจึงจำเป็นต้องออกไปพบอย่างเร่งด่วน

“มีอะไรหรือรองแม่ทัพวิจารณ์”

“กระหม่อมแค่เข้ามาดูว่า พระองค์ยังปลอดภัยดีอยู่ไหมพระเจ้าค่ะ” สายตาอันเจ้าเล่ห์มองกัสไม่วางสายตา

“ข้าไม่เป็นอะไรหรอก ขอบใจเอ็งมากที่เป็นห่วงข้า”

“ไม่ต้องขอบพระทัยให้กระหม่อมหรอกพระเจ้าค่ะ เพราะกระหม่อมมาตามหน้าที่ไม่ใช่มาเพราะเป็นห่วงจริงๆ” รองแม่ทัพวิจารณ์ยิ้มอย่างกรุ้มกริ่ม

“จะหน้าที่หรืออะไรก็แล้วแต่ ในเมื่อท่านมาดูแลข้าก็ถือเป็นบุญคุณอยู่เหมือนกัน”

“และอีกอย่างที่ข้ามาหาพระองค์ จะมาคุยเรื่องออกรบกระหม่อมอยากทราบว่าพระองค์วางแผนไว้อย่างไรพระเจ้าค่ะ”

“เอ่อ”

ในบทละครได้วางแผนไว้หมดแล้ว และหนึ่งในแผนนั้นรองแม่ทัพวิจารณ์ไม่มีวันได้กลับบ้านเมือง เพราะเสือเข้มจะเป็นคนฆ่ารองแม่ทัพวิจารณ์อย่างทารุณในสนามรบ ซึ่งเหตุนี้เขาจึงไม่สามารถบอกอะไรได้มาก

“ว่าไงพระองค์” รองแม่ทัพวิจารณ์เบิกตามองอย่างใคร่รู้

“ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอก เอาไว้ไปถึงชายแดนก่อน เดี๋ยวเราค่อยวางแผนกัน ข้าง่วงนอนแล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”

กัสไม่สนใจฟ้าดินอีกต่อไป เขารีบเข้าไปในกระโจมอย่างรวดเร็ว เพราะขืนอยู่แม่ทัพวิจารณ์คงจะเซ้าซี้ไม่เลิกราอยากรู้คำตอบ เขาจึดตัดสินใจตัดบทเข้าไปในกระโจมทันที