บทที่ 12

หรงซียกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นๆ

"ปรมาจารย์หมอเซียนเสียชีวิตไปแล้ว หลุมศพก็อยู่ที่บนเขาเชียนอัน!"

หรงซีสีหน้าเคร่งขรึม

"ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่าปรมาจารย์หมอเซียนเสียชีวิตไปนานแล้ว แต่ก็ยังกล้าหลอกข้าให้ช่วยเจ้าอีก กล้าหาญเกินไปแล้วนะ"

เจียงหวานหว่านสีหน้าเรียบสงบ

"มิกล้าหลอกท่านอ๋อง ถึงแม้ปรมาจารย์หมอเซียนจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ประกาศแจกรางวัลข้าจะขอรับไว้เอง!"

"หึ ช่างกล้าพูด!"

เจียงหวานหว่านพูดอย่างช้าๆ ชัดๆ

"ข้าคือผู้สืบทอดวิชาของปรมาจารย์หมอเซียน!"

หรงซีมองเจียงหวานหว่านอย่างประเมินตั้งแต่หัวจรดเท้า

วันที่กลับจวนเจียง นางเห็นประกาศแจกรางวัลที่แปะไว้หน้าประตูเมือง ก็นึกขึ้นได้ว่าในร่างของหรงซีถูกพิษกู่

ตั้งแต่วินาทีที่ได้พบกับหรงซี นางก็อยากจะช่วยเขาถอนพิษแล้ว แต่กลัวว่าจะกระทันหันเกินไป ทำให้เขาเกิดคิดสงสัย

การอาศัยอำนาจเขาให้ได้กลับจวนเจียง ก็เป็นเรื่องจำเป็นในสถานการณ์นั้นเท่านั้น

เจียงหวานหว่านพูดในสิ่งที่ทำให้ตกใจยิ่งกว่า "มากสุดก็ครึ่งปี หากท่านอ๋องไม่ถอนพิษกู่ในร่างกาย จะต้องตายแน่นอน"

รอยยิ้มของหรงซียิ่งเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก

บนประกาศแจกรางวัล รางวัลคือที่อยู่ของหออู๋อวี้ แต่ไม่ได้พูดถึงตัวตนปรมาจารย์หมอเซียนของนาง

และคนที่รู้เรื่องที่เขาโดนพิษ ก็มีเพียงคนสนิทข้างกายที่ไว้ใจได้เท่านั้น

หญิงสาวที่เพิ่งจะมาจากชนบทอย่างนาง ไปรู้เรื่องมาจากไหน

ยิ่งที่ทำให้งงงวยมากกว่านั้นคือ วันนี้ที่นางบังเอิญปรากฎตัวออกมาช่วยรับมีดแทนเขาอีก

บังเอิญมากไป ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นแผนการที่คิดมาแล้ว

คนที่อยากจะฆ่าเขามีมากมาย ที่สามารถอยู่รอดถึงตอนนี้ ไม่ใช่เพราะโชคช่วยแต่เป็นเพราะความระมัดระวังตัวรอบคอบ

"เจ้าช่วยข้าเอาไว้ ข้าจะให้รางวัลเจ้าเป็นเครื่องประดับมีค่าเป็นยังไง"

เจียงหวานหว่านยิ้มอย่างงดงาม สายตาจับจ้องไปที่หรงซี พูดอย่างออดอ้อนว่า

"ท่านอ๋อง อีกไม่กี่วันจะเป็นวันเกิดท่านย่าข้า ท่านอ๋องให้เกียรติมาร่วมดื่มสุราสักหน่อยเป็นไง"

เดิมทีหรงซีคิดจะปฏิเสธ เขาไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงที่ไหน

คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างเย็นชา ในใจไม่พอใจลึกๆ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจียงหวานหว่านคิดจะทำอะไร

ระหว่างพวกเขา ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน แค่เคยพบกันครั้งเดียวเท่านั้น

การที่นางยอมเสียสละตัวเองมารับมีดแทนเขาเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผล

หญิงสาวชนบทคนหนึ่ง ยอมปฏิเสธการล่อลวงของเงินตราได้ นางมีเป้าหมายอะไรกันแน่

"อืม"

เมื่อเห็นว่าหรงซีตกลงแล้ว เจียงหวานหว่านก็รู้สึกพอใจ ลุกขึ้นขอตัวกลับทันที "ขอบพระทัยท่านอ๋อง รอให้แผลข้าหายดี ค่อยเริ่มถอนพิษให้ท่านอ๋องนะเพคะ"

หรงซีมองดูนางอย่างเรียบเฉย บอกให้รถม้าของจวนอ๋องส่งนางกลับไป

หลังจากที่เจียงหวานหว่านจากไปแล้ว หรงซีก็ไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แบบโบราณ

"เทียนซู"

เงาร่างสีดำปรากฎมาอยู่ตรงหน้าของหรงซี

เทียนซู องค์รักษ์ลับของหรงซี

"นายท่าน"

"ไปสืบพื้นเพของเจียงหวานหว่านมา จะใช่คนที่เหมียวเจียงส่งมาหรือไม่"

"พ่ะย่ะค่ะ"

……

ฮูหยินใหญ่เจียงที่ไปไหว้พระขอพรบนภูเขากลับมาถึงจวน

เจียงป๋อเหนียนออกไปรับถึงหน้าประตูจวนด้วยตนเอง เมื่อฮูหยินใหญ่เจียงเห็นเจียงป๋อเหนียนปรากฎตัวขึ้นก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง

ลูกชายรักความก้าวหน้า ไม่เพียงสอบได้มีชื่อเสียง ยังได้เข้าทำงานเป็นขุนนาง และแต่งงานกับคุณหนูซึ่งเป็นลูกขุนนางอีก

ยิ่งทำให้ฮูหยินใหญ่เจียงรู้สึกได้หน้าขึ้นไปอีก ยืดอกได้อย่างภาคภูมิ

"ท่านแม่ เดินทางมาเหน็ดเหนื่อย รีบเข้าจวนไปพักผ่อนเถิด!"

สายตาของเจียงป๋อเหนียนหันไปมองเจียงอวิ้นที่ยืนอยู่ข้างๆ ฮูหยินใหญ่เจียง

"อวิ้นเออร์ผ่ายผอมลงไปมาก ลำบากแล้ว"

เจียงอวิ้นยิ้มตอบอย่างน่ารัก "ได้ขอพรแทนท่านพ่อ ได้ดูแลท่านย่า ถือเป็นโชคดีของอวิ้นเออร์แล้ว"

เจียงป๋อเหนียนรู้สึกสุขใจเป็นที่สุด ลูกสาวของเขาต้องเป็นแบบนี้แหละ มีการศึกษา มีสง่าราศี โอบอ้อมอารี ให้สมกับเป็นกุลสตรี

เมื่อคิดถึงเจียงหวานหว่าน นิสัยหยาบกระด้าง ไม่เคารพผู้ใหญ่ ในใจของเจียงป๋อเหนียนก็รู้สึกเดือดพล่าน

ฮูหยินใหญ่เจียงมองไปรอบๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาของเฉาหยูเฟิ่ง

สีหน้าพลันเคร่งขรึม ถึงแม้นางเฉาจะเป็นคุณหนูลูกขุนนาง แต่เมื่อแต่งเข้าตระกูลเจียงแล้ว ก็คือสะใภ้ของตระกูลเจียง

แม่สามีกลับมาบ้าน นางยังกล้าไม่ออกมารับ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย

ฮูหยินใหญ่เจียงใบหน้าบึ้งตึง "ทำไมไม่เห็นนางเฉาล่ะ"