๒ นางเอกผู้เสแสร้ง

ยามนี้ในสายตาของผู้คนมากมายศักดิ์ศรีเดียวที่นางยังหลง เหลืออยู่คือการเป็นฮูหยินของถิงหวังเหว่ย ผู้สืบทอดฐานะท่านโหวคนต่อไป หากไร้เขาข้างกาย ชีวิตของนางก็ไม่ต่างจากกิ่งไม้แห้งที่ไม่มีผู้ใดปกป้อง พอนึกเช่นนี้แล้ว หัวใจของซูหนี่ก็พลันบีบรัดอย่างรุนแรงจนต้องนิ่วหน้า

ชีวิตในชาติก่อนนั้นนางต้องตรากตรำทำงานหนักเพียงเพื่อแลกกับค่าตอบแทนมาประทังชีวิต แต่ไฉนโชคชะตาถึงใจร้ายต่อกันนัก กลับปล่อยให้นางต้องตายลงอย่างโดดเดี่ยว ทว่าในชาตินี้ แม้จะมีเงินทองกองท่วงหัว แต่ต้องรักษาชีวิตตนเองและลูกในท้องไว้ให้ได้

เพราะตามความทรงจำที่มี อีกเพียงสองเดือนต่อจากนี้นางจะตกเลือด…และนั่นจะเป็นเหตุให้หวังเหว่ยลงมือสังหารนางทิ้ง!

อันที่จริงแล้ว ถ้อยคำเย็นชาที่หวังเหว่ยเอ่ยออกมาบ่อยครั้ง หาได้มีเจตนาเพียงเพื่อหยามเกียรตินางเท่านั้น ทว่าก็คือความจริงที่ตรงไปตรงมาจนบาดลึก

หากเขาไม่พลาดท่าทำนางตั้งครรภ์…มีหรือคนอย่างเขาจะยอมลดตัวมาตบแต่งสตรีเช่นนาง

ทั้งความงามหรือก็ไม่มี ฐานะหรือก็ไม่คู่ควร

มารยาทกุลสตรีล้วนไม่เคยได้ร่ำเรียนรู้ดั่งคุณหนูในห้องหอ และที่สำคัญที่สุด...ในใจของเขาก็มีสตรีอื่นจับจองอยู่ก่อนแล้ว

ซูหนี่นัยน์ตาวูบไหวเพียงครู่ ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือของหวังเหว่ยที่ยื่นมา น้ำเสียงหวานพูดต่อ “ข้าเพียงถามให้แน่ใจเท่านั้น เดินเหินแต่ละทีย่อมลำบาก ทั้งมองไม่เห็นทางเดิน ซ้ำยังมองไม่เห็นฝีเท้าตนเองเสียด้วยซ้ำ”

หวังเหว่ยเฝ้าทะนุถนอมมารดาของจื่อหยวนมาเนิ่นนาน ไม่เคยให้ลำบากแม้แต่น้อย แต่ไฉนนางถึงด่วนจากไปเร็วเช่นนี้ เมื่อนึกถึงเรื่องเก่าเขาก็รู้สึกปวดใจไม่น้อย

“ข้าช่วยพี่สะใภ้เองเจ้าค่ะ” ฟางเฟยบุตรสาวสกุลเฉินเสนอตัวแทรกเข้ามาท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดของสองสามีภรรยา

ใบหน้าคนงามเหยียดยิ้มเย้ยหยันในใจอย่างร้ายกาจ กะแค่เดินมันจะยากเย็นอันใดนักเชียว อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้หรือไม่…หาอแท้จริงแล้ว ต้องการความสนใจจากเหว่ยเกองั้นรึ?

ซูหนี่เพียงปรายหาวตามองแวบหนึ่งก่อนเบียนหนี

“ขอบคุณแม่นาง แต่สามีข้าช่วยเหลือแล้ว” ภายในใจนางกลับรู้สึกเบิกบานอย่างประหลาดที่เห็นอีกฝ่ายหน้าเจื่อนไป

“อ้อ…” ฟางเฟยจงใจลากเสียงยาว “เหว่ยเกอช่างเอาใจใส่ฮูหยินของตนเสียจริง”

แต่หากตั้งใจฟังดีๆ ย่อมรู้ว่านางกำลังประชดประชันที่หวังเหว่ยให้ความสำคัญกับสตรีตรงหน้าเกินจำเป็น

นางค่อยๆ เดินขึ้นเรือนมาโดยมีตัวร้ายอย่างหวังเหว่ยคอยประคองข้างกาย แต่สายตาของซูหนี่กลับลอบมองฟางเฟยไม่วางตา

ให้ตายเหอะ!

ซูหนี่เห็นแล้วพลันสบถในใจ

“อืม…ดูทีครานี้ต้องได้คุณหนูแน่ ครรภ์นี้มองดูแล้วไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไป ซ้ำมารดาก็ยังดูแข็งแรงนัก” เฉินไป๋จางสหายสนิทของหวังเหว่ยเอ่ยทักท้วงขึ้น เขาย่อมรู้ดีว่าบุตรในครรภ์นี้…เกิดจากความผิดพลาด ทว่าเขาก็รู้ใจสหายดีว่า คนผู้นั้นย่อมไม่มีวันปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขของตนต้องลำบากเป็นแน่

ซูหนี่แค่นหัวเราะน้อยๆ พอพูดถึงเด็กในท้อง แม้ไม่ได้ตั้งใจให้เขาเกิดมาแต่แรก ทว่าสายใยความเป็นแม่กลับเข้มข้นขึ้นทุกวัน

“ไม่อาจคิดไปไกล ทว่าเจ้าตัวเล็กคงดีใจนักเมื่ออาหยวนมาทักทาย ถึงได้ดีดดิ้นเสียจนข้าจุกไม่น้อย”

หากเป็นบุตรสาว ต้องน่ารักไม่ต่างจากจื่อหยวนแน่

ซูหนี่นึกในใจด้วยใบหย้าเปื้อนรอยยิ้มกว้าง

ฟางเฟยมองทั้งคู่สนทนากันนิ่งๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“น่ารักหรือไม่ คลอดออกมาให้ปลอดภัยก็พอแล้วกระมัง”

ซูหนี่เข้าใจความหมายนัยนั้นได้ทันทีราวกับอีกฝ่ายจงใจพูดว่า ขอให้เจ้าไม่ตายตอนคลอดเหมือนสตรีคนก่อนก็แล้วกัน

“ขอบคุณ คุณหนูเฉินที่เป็นห่วง”

หวังเหว่ยส่งยิ้มตอบรับตามมารยาทเท่านั้น

หากจะย้อนไปดูตั้งแต่ครรภ์แรกของอดีตฮูหยินจนนางจากไป ฟางเฟยมักคิดเสมอว่าตนเองงดงามไม่แพ้ใคร อีกไม่นานคงมัดใจเหว่ยเกอและได้ตบแต่งเข้าจวนโหวเป็นแน่ และหวังเหว่ยเองก็ดูจะให้ความสนิทสนมโอนอ่อนให้นางไม่น้อย

ทุกอย่างควรจะเป็นไปตามที่นางหวัง หากจู่ๆ ก็มีสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไหนไม่รู้มาพลาดท่าอุ้มท้องตัดหน้า!

พอนึกถึงเรื่องนี้เพลิงโทสะก็ปะทุขึ้นคับอก ฟางเฟยแค่นยิ้มกว้างก่อนจะคว้าถ้วยน้ำชาขึ้นมาดื่มดับร้อน “เหว่ยเกอเจ้าคะ...”

น้ำเสียงของฟางเฟยยามเอ่ยเรียกช่างออดอ้อนเล่นหูเล่นตา

“อืม...เจ้าไปดูสำนักศึกษาให้จื่อหยวนมาแล้วหรือ”

ทว่าเป็นเฉินไป๋จางที่เอ่ยแทรกน้องสาวตนเอง ราวกับหยั่งรู้ได้ว่าคนผู้นั้รจะทำเรื่องบรรยากาศได้

“ไฉนต้องรีบนัก อาหยวนพิ่งจะสามขวบเองนะเจ้าคะ”

พอได้ยินประโยคนั้น ซูหนี่จึงรีบค้าน

ขณะที่เมื่อกล่าวถึงบุตรชาย สีหน้าของหวังเหว่ยยิ่งกลับมาแข็งทื่อไร้อารมณ์ “หากสนใจเรื้องของเข้าเพียงนี้ ลมอะไรหอบมาถึงจวนพร้อมคุณหนูเฉินได้” เขาหันไปถามสหายด้วยความอยากรู้แทน

ฟางเฟยที่ถูกเมินกลับยิ่งแสดงท่าทางคุกรุ่นสีหน้าดูไม่พอใจนัก พอซูหนี่เหลือยเห็นแล้วพลันขัดหูขัดตายิ่งนัก หากอยากจะเกี้ยวกันก็ควรไปที่อื่นเสีย

มิใช่มาทำต่อหน้านางเช่นนี้!

และนางก็หาได้เจ็บใจ แต่เห็นแล้วมันชวนเวียนหัวคล้ายจะอาเจียรออกมาต่งหาก

“ข้าเพียงแค่ออกมาทักทายรับแขกตามมารยาท ยามนี้นานพอสมควรแล้ว ป่านนี้จื่อหยวนคงนอนรอนานแล้ว” ซูหนี่เอ่ยตัดบท คร้านจะมองการแสดงเสแสร้งตรงหน้าต่อ

ฟางเฟยพลันลุกพรวดขึ้นทันที “โอ๊ะ! เช่นนั้นหรือ…อย่านั้นก็ได้มากความเลยซูฮูหยิน”

ราวกับนางยลใจสื่อความหมายว่า รีบไปให้พ้นหน้าเสียที

ซูหนี่เผยยิ้ม “ขอตัวนะคุณชายเฉิน คุณหนูเฉิน”

จังหวะที่นางกำลังจะยึดพนักเก้าอี้เพื่อลุกขึ้นยืน ก็กลับมีฝ่ามือหนายื่นมาประคองไว้อย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัวจนนางสะดุ้ง

หวังเหว่ยเพียงมองด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าสื่อความหมายว่าเขาจะช่วยประคองเท่านั้น…เหอะ! หากจะเอ่ยขอความช่วยเหลือออกมาคงไม่ตายหรอก กระมัง

เขาประชดในใจ

ซูหนี่สบถด่าเขาในใจเช่นกัน “ขอบคุณ...”

เพล้ง!!

“ว้าย! กรี๊ด!”

ทว่าท่ามกลางความเงียบสงัดนั้น ก็พลันเสียงของหนักที่ตกลงพื้นกระทบจนแตกกระจายดังสนั่น ค้ลายจงใจเรียกความสนใจให้บุรุษทั้งสองหันขวับไปมองทันที!