Masukซูหนี่ปรายตามองความวุ่นวายตรงหน้าแวบหนึ่งก่อนจะดึงสายตากลับมามองบนพื้นที่ยามนี้เต็มไปด้วยเศษกระเบื้องและน้ำชาที่แตกกระจายเป็นวงกว้าง ขณะที่แม่ดอกบัวขาวผู้นั้นก็ดูแสดงท่าทีหวาดกลัวจนตัวสั่นระริกจ้องมองบุรุษข้างกายนางราวกับลูกนก
เหอะ! มีผู้ใดจะมาฆ่าหรือไร ถึงได้ทำท่าหวาดกลัวปานนั้น นางเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะมองอย่าวเอือมระอา “เจ็บที่ใดหรือไม่” เฉินไป๋จางพลันรีบสำรวจคนข้างกายตนทั่วร่างด้วยความตระหนก สายตาของเขาหรี่ลงไล่มองอย่างละเอียดทุกระเบียบนิ้ว เพร่ะน้องสาวผู้นี้เปรียบเสมือนทองคำล้ำค่าของสกุลเฉิน นางเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่ถือกำเนิดในสายหลัก “เฟยเฟย!” ว่ากระไรนะ...เฟยเฟย? นางหูฝาดไปหรือ พอได้ยินน้ำเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก ซูหนี่ก็หันขวับมองบุรุษข้างกายทันทีจนคอแทบเคล็ด ดูเหมือนว่าสามีของนางจะเอ่ยปากเรียกสตรีอื่นออกมาอย่างสนิทสนมด้วยความเคยชินเสียอย่างนั้น ชั่วขณะหนึ่งนางกลับถูกทอดทิ้งให้ยืนเคว้งคว้างเพียงลำพัง เพราะฝ่ามือหนาที่เคยประคองเอาไว้ได้ถูกลากออกไปเพื่อปรนนิบัติสตรีอื่นเสียแล้ว ซูหนี่อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะเยาะออกมาอย่างสมเพช “ซูฮูหยิน…เป็นอะไรหรือไม่” ก่อนที่เสียงทุ้มของเฉินไป๋จางดังขึ้น เรียกสติของนางให้กลับมา นางจึงละความสนใจจากงิ้วตรงหน้า ดูเหมือนสหายสามีผู้นี้จะดูเป็นห่วงเป็นใยนางมากกว่าสามีตัวจริงเสียอีก “เหอะ!” ซูหนี่แค่นเสียงในลำคอ…ทั้งที่ภรรยาของตนเองก็ยืนหัวโด่อุ้มท้องอยู่ตรงนี้ ทว่าผู้เป็นสามีกลับไม่ได้สนใจสักนิดแต่เขากลับหันไปเป็นห่วงเป็นใยสตรีอื่นแทน! “เจ็บตรงไหนหรือไม่ เหตุใดถึงไม่ระมัดระวังตัวเสียเลย” ฟางเฟยพอเห็นหวังเหว่ยรีบพุ่งตรงเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง นางก็แสร้งตีใบหน้ารู้สึกผิดที่เจื่อนลงอย่างน่าสงสารพลางส่ายหน้าไปมา นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเริ่มมีหยาดน้ำตาคลอหน่วย “ข้าขอโทษ...เหว่ยเกอ ข้าไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ” “ช่งเถอะ ก็แค่ถ้วยชาใบหนึ่งเท่านั้น คุณหนูไม่เป็นอันใดก็พอแล้ว” ซูหนี่เอ่ยแทรกขึ้นมาดื้อๆ หาได้สนใจว่าจะไร้มารยาทไม่ ในเมื่อใจคนมันยากฉุดดึงไว้…สามีผู้นี้หากใครอยากได้ก็เอาไปเถอะ นางจะไม่แย่งชิงกับผู้ใดทั้งนั้น ขอเพียงมีจื่อหยวนและบุตรในท้องพร้อมกับอำนาจจัดการในจวนอยู่ที่นางก็เพียงพอ “ข้า...ข้าทำมันแตก” ฟางเฟยยังคงสะอึกสะอื้นก “แตกแล้วก็แตกไปเถอะ ยามนี้มันก็เปรียบเสมือนของไร้ค่าชิ้นหนึ่งเท่านั้น” ซูหนี่ตอบเสียงเรียบ ความหมายของนางชัดเจน ถ้วยที่แตกก็เหมือนใจของนาง และเหมือนบุรุษผู้นี้ที่นางไม่ต้องการอีกต่อไป “ระวังปากของเจ้าหน่อยเสีน เจ้าไม่ได้เจ็บตัวเหมือนนางถึงได้พูดจาง่ายดายเช่นนี้รึ!” ทว่าไฉนเลยแทนที่จะจบ…น้ำเสียงหนึ่งก็สวนขึ้นทันควันจน ซูหนี่ถึงกับเลิกคิ้วตวัดสายตามอง สีหน้าของหวังเหว่ยเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในชั่วพริบตา ทั้งยังใช้แขนแกร่งโอบกอดเอวของฟางเฟยไว้แนบอกอย่างปกป้อง ถิงหวังเหว่ย...ท่านกล้าตวาดใส่ข้าเชียวรึ นางพลางหันไปมองท่าทางเอาเรื่องและไม่พอใจ “อ้อ! ข้าลืมไปเสียเลย หากท่านอยากตบแต่งอนุเข้าจวนละก็ ไปถามท่านผู้เฒ่าถิงเสียก่อนเถิด แล้วข้าในฐานะภรรยาเอกถึงจะช่วยขบคิดให้อีกแรง” นางมองเพียงแวบเดียวก็รู้แล้วว่า แม่ดอกบัวขาวผู้นั้นระริกระรี้อยากจะรีบเข้ามาเพียงใด ส่วนคนผู้นั้นก็อยากจะคว้าไว้ไม่สนใจสิ่งใด…แม้แต่นาง! หัวคิ้วเข้มของถิงหวังเหว่ยพลางขมวดคิ้วมุ่น แววตาของเขาฉายแววที่ดูฉงนงุนงงคล้ายไม่เข้าใจในสิ่งที่สตรีตรงหน้าพูดนัก ก่อนหน้านี้นางล้มหัวฟาดพื้นมาหรือไร ท่าทีอ่อนน้อมโอนอ่อนหายไปไหนเสียหมด… เหตุใดถึงกลายเป็นสตรีต่อปากต่อคำเช่นนี้ “เหว่ยเกอ...คุณชายถิง!” น้ำเสียงหวานเรียกแผ่วเบาทำให้เขาหันกลับไปสนใจคนในอ้อมแขน “ว่าอย่างไร” “ข้ามิเป็นอะไรมากแล้วเจ้าค่ะ เพียงโดนน้ำร้อนกระเด็นใส่เล็กน้อยเท่านั้น ขอบคุณเหว่ยเกอที่เป็นห่วงข้า” ฟางเฟยลอบยิ้มในใจ แผนการครั้งนี้ช่างแม่นยำนัก ไม่ว่าคราวใดนางล้วนไม่เคยพลาด “ซูฮูหยิน...นางไม่เป็นอะไรแน่หรือ เกรงว่า...” นางยังแสร้งแสดงความมีน้ำใจเผื่อแผ่ความสงสารให้ซูหนี่ หวังเหว่ยปรายตามองสตรีที่ถูกกล่าวถึงย่างเย็นชาก่อนเอ่ยตอบ “อย่าได้เก็บมาใส่ใจ นางได้ถือสาเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้อยู่แล้ว” “กลับจวนกันได้แล้วเฟยเฟย...” เฉินไป๋จางพูดขึ้นหลังจากเดินไปส่งซูหนี่กลับเข้าเรือนไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด “ไป๋จาง! ข้ายังไม...” ฟางเฟยเอ่ยอย่างขัดใจนัก ไฉนพี่ชายต้องมาขวางทางนางด้วย! ไฉนเฉินไป๋จางจะไม่รู้ว่าน้องสาวคิดกระทำการสิ่งใด ปรายมองแวบเดียวเขาก็หยั่งรู้ไปถึงความคิดแล้ว เป็นเพราะอีกฝ่ายถูกคนในสกุลตามใจจนเสียคน ส่วนสหายโง่งมอย่างหวังเหว่ย เหตุใดถึงไม่รู้จักดูแลภรรยาตนเองให้ดี หากเด็กในครรภ์เป็นอะไรไปย่อมส่งผลต่ออนาคตมิใช่หรือ “วันนี้ข้าไม่มีธุระอันใดแล้ว…” หวังเหว่ยเอ่ย เขาไม่ไว้ใจจะให้ฟางเฟยกลับไปเพียงลำพัง เพราะกลัวนางจะเจ็บแผลน้ำร้อนลวก “มี!” เฉินไป๋จางเถียงกลับทันควัน “ฮูหยินของตนเองน่ะ ไปดูแลให้ดีหน่อยเถอะเจ้าลูกเต่า!” พอได้ยินถ้อยคำตอกหน้าแล้ว เขาพลันถอนลมหายใจเฮือกหนึ่งก่อนพยักหน้า ก่อนสั่งให้สาวใช้พาฟางเฟยไปรอที่รถม้า ภายในห้องจึงเหลือเพียงเขาสองคนสหายสนิทที่เติบโตเล่าเรียนมาด้วยกัน หวังเหว่ยเอ่ยเสียงหนัก “ข้าหาได้มีใจให้กับนาง…ที่ยอมให้อยู่ร่วมเรือนในฐานะฮูหยินก็นับว่ามากเกินพอแล้ว” ในสายตาของเขา การที่เขายอมตบแต่งรับผิดชอบนางก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว ไม่ใช่นางหรอกหรือ…ที่อยากได้ความรักอันน่าสมเพชจากเขา สตรีที่ไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนางจะมีค่าอันใด “หากมิได้มีใจ ไฉนยามนี้ในท้องนางถึงมีเด็กทารกอาศัยอยู่เล่า!” เฉินไป๋จางเค้นเสียงถาม “ข้าเพียงแต่เมามาย สุดท้ายเรื่องจึงลงเอยเช่นนี้” หวังเหว่ยตอบอย่างเย็นชาไม่ใสใจนัก หากเลือกได้เขาคงไม่ยอมให้สตรีไร้ค่ามาอุ้มชูเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา…สำหรับเขามีเพียงมารดาของจื่อหยวนและฟางเฟยเท่านั้นที่คู่ควร เฉินไป๋จางเห็นแววตาคู่นั้นหม่นแสงลงคล้ายกำลังตกอยู่ในภวังค์ที่ชอกช้ำอยู่นั้นก็อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะอย่างเอือมระอา “ยังรักคนที่ตายจากไปอยู่อีกหรือ ทั้งที่นางจากไปนานแล้ว ข้าว่า วางลงเสียเถิด…อย่าได้พยายามหาผู้ใดมาเป็นตัวแทนนางเลย ส่วนฟางเฟย นางคิดกับเจ้าไปไกลเกินกว่าคำว่าพี่น้องแล้ว” “ข้าจะตบแต่งนางเข้าจวน” หวังเหว่ยเอ่ยคำมั่นที่เขาเคยให้ไว้กับฟางเฟย เฉินไป๋จางเฉินได้ยินแล้วถึงกับถลึงตาใส่ สบถออกมาทันที “ขากถุ้ย! ตบแต่งเป็นอนุหรือ…คิดว่าท่านผู้เฒ่าเฉินจะยอมให้บุตรสาวเพียงคนเดียวเป็นแค่อนุภรรยาของเจ้าหรืออย่างไร เกรงว่าเจ้าจะคิดตื้นไปแล้ว” อันที่จริง หวังเหว่ยครุ่นคิดเรื่องนี้มาพักหนึ่งแล้ว หากซูหนี่ยอมหย่าขาดก็เป็นเรื่องดีนักหรือหากนางอยากจะได้ตำแหน่งฮูหยิน ร่วมกับฟางเฟย…เขาก็ไม่ขัด เฉินไป๋จางไพล่มือไว้ด้านหลัง ถอนหายหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย คล้ายหมดคำจะพูด “เอาเถิดเรื่องในเรือนเจ้าก็จัดการเองเสียแล้วกัน...แล้วเรื่องอำนาจเล่า เจ้าไม่คิดรวบรวมกำลังกับสกุลชางจริงๆ หรือ ยามนี้สกุลชางเป็นถึงตระกูลเดิมของฮองเฮา ซ้ำก็ยังเป็นมารดาขององค์รัชทายาท" “อำนาจยามนี้ล้วนขึ้นอยู่กับข้า” หวังเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เต็มไปด้วยความมั่นใจ สกุลถิงของเขากุมอำนาจกองกำลังทหารมานาน ปกป้องเพียงผู้ที่จงรักภักดีต่อแผ่นดินเท่านั้น หากใครหน้าไหนขวางทาง...ย่อมต้องถูกกำจัดทิ้งไม่เว้น!ในสุดยามค่ำคืนที่นางรอคอยก็มาถึงเสียที ซูหนี่เหน็ดเหนื่อยกับพิธีการต่างๆ มาตลอดทั้งวันรวมทั้งอาภรณ์สีแดงที่สวมใส่เครื่องประดับบนหัวงดงามแต่หนักอึ้งยิ่งนักส่วนเจ้าบ่าวหรือสามีหมาดๆ ของนางในยามนี้นะหรือคาดว่าคงดื่มสุราสังสรรค์ส่งแขกอยู่กระมัง แขกเรือที่มานั้นนับว่ามีฐานะไม่น้อยไล่ไปตั้งแต่ฮ่องเต่บนสุดจนถึงเหล่าขุนนางราชสำนักระดับล่างสุดต่างมาแสดงความยินดีสีหน้าคนงามยามนี้เต็มไปด้วยความสุขอิ่มเอมใจจึงนัก ช่านช่านเห็นเป็นเช่นนี้แล้วเบาใจเหลือเกิน “พระชายาจะพลัดเปลี่ยนอาภรณ์อาบน้ำเลยหรือไปเจ้าค่ะ”ถ้อยคำเรียกเอ่ยนั้นฟังแล้วเขอะเขินเล็กน้อยซูหนี่เงยหน้าขึ้นสบตาช่านช่าน ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือเรื่องร้ายยังคงมีบ่าวผู้นี้อยู่ข้างกายเสมอมา “ขอบคุณ”ไฉนพระชายาต้องขอบคุณนางด้วยเล่าเตรียมอาบน้ำหาใช่เรื่องใหญ่ ใบหน้าช่านช่านเต็มไปด้วยความงุนงง“…..”คนตรงหน้าช่างไม่รู้เสียเลยว่าตนช่วยเหลือนางไง้มากมายเพื่อใด ซูหนี่จึงหัวเราะเล็กน้อย “อาหยวนกับหนิงหนิงเล่า”ช่านช่านกระพริบตาปริบๆ จึงเอ่ยตอบไป “ยามนี้แม่นม ทรงพาเข้านอนแล้วเจ้าค่ะ”อ่า ลืมไปเสียแล้ว ยามนี้ดึกดื่นพอสมควรเด็กๆ ของนางคงต้องนอนแล้ว วันนี้
ซูหนี่ไม่สนใจเดินจากไปพร้อมจวิ้นอ๋องทันที จากนี้ไม่ข้องเกี่ยวกันก็อย่างได้เสียเวลาไปนานกว่านี้เลย“อีกสักหน่อยกังลับจวนกันเถอะอาเฟิ่ง”ดึกปานนี้อาหยวนคงเฝ้าหนิงหนิงอยู่กระมังทั้งทีบอกแล้วว่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของช่านช่านและแม่นมเถิดแต่ทว่าดูท่าแล้วอาหยวนน้อยคงไม่ยอม“คิดถึงลูกๆ แล้วหรือไร” อาหนี่นางเคยห่างลูกนานเสียเมื่อไหร่กันทว่า..“ช้าก่อน!”เสียงสตรีดังก้องอย่าไร้มารยาทพลันเอาผู้คนโดยรอบหันมองให้ความสนใจทันที ผู้ใดจะไม่รู้บ้างเหล่าว่าสตรีนางนั้นคือใครสตรีจอมเอาแต่ใจแห่งจวนเฉิงยามนี้คือภรรยาของหวังเหว่ยฟางเฟยเร่งฝีเท้าเดินไปเบื้องหน้า การแต่งงานครั้งนี้นางได้มาอย่างยากลำบากซ้ำยังรอคอยมานาน ยังไม่ทันได้โอ้อวดแล้วจะคุ้มค่าหรือ..นางแย่งวาสนาของซูหนี่มาได้แล้วครานี้จะแย่งความสุขของซูหนี่ไม่ได้หรือหวังเหว่ยเริ่มกระจ่างแจ้งดีว่าภรรยาตนจะทำเช่นไร เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนตามหลังไป “ระวังหน่อยเฟยเฟย”“รอก่อนได้หรือไม่”ซูหนี่หยุดชะงัก ยามนี้ไม่ต้องคาดเดาเลยว่าสตรีเสแสร้งผู้นั้นโกรธแค้นนางเพียงใดไฉนไม่ลืมเลือนไปนานปานนี้แล้ว “อาเฟิ่ง..” ซูหนี่หันหน้าไปมองจวิ้นอ๋องนางอยากทำอะไรเขาล้วน
ซูหนี่มองรอบด้านด้วยแววตาเป็นประกาย เดินเข้าออกชมแผงตั้งร้านนั้นร้านนี้เป็นว่าเล่นทว่ากับไม่ได้อะไรติดไม่ติดมือมา“ไม่เอาหรือ”กอปรกับช่วงระยะเวลาตั้งแต่คลอดหนิงหนิงนั้นนางมิได้ย่างกายออกจากจวนเลยทุกอย่างเลยดูน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนักนางส่ายหน้า “มีเทศกาลโคมไฟทุกวัน ข้านั้นก็อยากจะมาทุกวัน”ถนนเส้นหลักของเมืองหลวงวันนี้ครึ้กครื้นยิ่งนักมีตั้งแต่ผู้คนแรกรุ่นไปจนถึงวัยกลางคนที่ออกมาพบปะดื่มด่ำกับบรรยากาศที่ปีหนึ่งมีหนหนึ่ง ช่างน่าเสียดายนักสมควรมีให้หลายวันเสียหน่อยจวิ้นอ๋องเดินตามอาหนี่อย่างว่าง่ายโดยไม่ปริปาก เรื่องที่นางกล่าวน่าสนใจยิางนักสมควรเก็บไปถวายฎีกาคำร้องให้มีหลายหลายวันเสียงหน่อย “ระวังเสียบ้าง!”ทว่าคำนี้ไม่ได้กล่าวถึงซูหนี่ที่เดินไปซ้ายไปขวาแต่เป็นกล่าวถึงผู้ที่เดินสวนทางผู้คนได้แต่จ้องตาเขม็งพอจะเอ่ยปากว่ากล่างสายตาพลันเหลือบไปเห็นพู่ห้อยหยกอักษรจวิ้นยิ่งกว่านั้นคือบุรุษหนุ่มข้างกายอีกคนสายตาดุดันยิ่งนั้นก็ได้แต่พากันหวาดกลัว“ขอ..ขออภัยคุณชาย”เฝิ่นลู่ได้แต่ปรายตามโค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ยามนี้หญิงสาวเปรียบเสมือนพระชายาก็ไม่ปานยิ่งกว่านั้นคือไข่ในม
จื่อหยวนยืนแน่นิ่งตัวแข็งทื่อมีแต่ดวงตาที่ลอกแล่กไปมาเท่านั้นยังไม่พอเหตุไฉนผู้คนทั้งหลายถึงเอาแต่ยิ้มหังเราะดีอกดีใจเอาปานนั้น“เป็นกระไรไป” จวิ้นอ๋องแลเหลียวมองเด็กชายข้างกายตั้งแต่รุ่งสางจนตอนนี้พระอาทิตย์ลอยขึ้นเหนือสูงจื่อหยวนน้อยก็เอาแค่หน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเวลา หรือกำลังคิดว่าตนจะไร้ตัวตนดังเช่นอยู่จวนถิงหรือต้องไม่เป็นเช่นนั้น“ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นบุตรธรรม..”“ไฉนนางไม่มีผม ไม่มีคิ้ว” ไม่ทันสิ้นประโยคจื่อหยวนก็พูดขึ้นหลังเงียบมานานใช่ น้องตัวน้อยในครรภ์ของท่านแม่เป็นเด็กหญิง ทว่าไฉนเป็นเด็กหญิงผิวหนังถึงเหี่ยวย่นน่าเกียจ ไม่มีคิ้ว ไม่มีผมเช่นนี้เหล่า ไม่เหมือนกับเหล่าสตรีที่ที่เขาพบเห็นสักนิดจื่อหยวนไม่เข้าใจจวิ้นอ๋องแทบเป็นลมล้มจับ เขากำลังจะอธิบายให้จื่อหยวนเข้าใจว่าถึงมีน้องสาวของเต้าเพิ่มมาหนึ่งคนหรือมากนี้ ความใส่ใจที่เขาและอาหนี่มีให้จื่อหยวนย่อมไม่ลดน้อยตามลงเป็นแน่เหตุใดถ้อยคำที่เปล่งออกมานั้นทำเอาเขาแทบเสียสติเล่าเฝิ่นลู่มองผู้เป็นนายด้วยความเห็นใจ “คุณหนูยังเด็กนักขอรับ”จื่อหยวนย่นใบหน้า ในใจมีแต่คำถามว่า งั้นรึ? ใช่เรื่องจริงหรือเท็จกัน?“น้องสาวจะงดงามเหมือน
จวิ้นอ๋องเดินขยับกายมาข้างเตียงใกล้นางหมายจะโน้มตัวลงกระซิบที่หน้าท้องถูกแต่กับถูกแรงกระตุกจากมือข้างซ้ายชู่ว์จื่อหยวนน้อยเอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ “ท่านแม่หลับ”ท่าทางเช่นนี้ของเด็กชายข้างกายช่างต่างกันเหลือเกินกับความกล้าหาญเมื่อหลายวันก่อน“มารดาเจ้าเอาแต่นอน”พอเอ่ยถึงเรื่องนี้จวิ้นอ๋องปวดหนึบในใจยิ่งนัก สภาพร่างกายของนางล้วนปกติเด็กทารกตัวแดงในครรภ์นั้นก็ด้วย ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องปวดใจนักคือสภาพจิตใจของนางที่คงบอบช้ำจื่อหยวนน้อยพยักหน้าสุ่มเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น “อาหยวน”ซูหนี่เปิดเปลือกตาขึ้นด้วยความอ่อนล้า หลายวันมานี้นางเอาแต่ตื่นมาพอกินดื่มจากนั้นก็หลับไปตลอดซ้ำยังเหม่อเป็นครั้งคราวโชคชะตานางมิอาจกำหนดได้เองเลยหรือแม้นางจะไม่รู้สึกอะไรมากนักแต่คาดว่าร่างนี้ย่อมรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย เอาเถอะหากเหนื่อยก็พักให้จนพอ มารดายังมีลูกในท้องและลูกอีกคนให้ต้องคอยดูแลจวิ้นอ๋องค่อยๆ ช่วยขยับร่างอวบอิ่มนั้นให้พิงกับหมอนอิง“อาหยวนคิดถึงท่านแม่” ก่อนที่จื่อหยวนจะปืนขึ้นเตียงมารดาอย่างลืมตัวด้วยความคิดถึง ซบใบหน้าน้อยๆ ลงบนหน้าอกนุ่มนิ่ม“ระวังน้องเจ้า” จวิ้นอ๋องเอ่ยเตือนซูหนี่ระบาย
“เรื่องระหว่างข้ากับนางยังไม่จบ…ใครจะพานางไปไหนไม่ได้”ซูหนี่มองหวังเหว่ยด้วยความแปลกใจ พูดไม่ออก เขาล้มแล้วหัวกระแทกก้อนหินเช่นอาหยวนหรือเหตุใดถึงเสียสติราวกับคนฟั่นเฟือนก็ไม่ปาน น่าเสียดายที่ตอนนี้น่าไม่ใช่ซูหนี่คนเดิมไม่เช่นนั้นคงโง่งมไม่ลืมหูลืมตาเป็นแน่“เรื่องของข้าและท่านมันจบไปนานแล้ว”ในเมื่อเรื่องมาถึงเช่นนี้เขาได้แต่จำนนยอมกล่าวออกมา จวิ้นอ๋องปรายตามองหน้าท้องของอาหนี่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวออกมา “เรื่องเป็นเช่นไรเจ้าย่อมรู้ดี!”หวังเหว่ยสะอึกเดิมทีไม่นึกว่าจวิ้นอ๋องจะเอ่ยถึงเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น “หึ! เป็นจวิ้นอ๋องแล้วอย่างไรวายาปากที่กล่าวออกมาเป็นเพียงแค่ลมปากงั้นรึ”เป็นอย่างที่นางค้างคาใจแน่ เรื่องระหว่างคนสามคนต้องมีอะไรข้องเกี่ยวกันดั่งที่นางสงสัย ถ้าเช่นนั้นเกิดอะไรขึ้นแววตาของหวังเหว่ยยามนี้เคร่งขรึมมาก “วันนั้น…เป็นเจ้าเองที่ขี้ขลาดแม้แต่สตรีที่รักหรือลูกในท้องนางก็ไม่อาจออกหน้ารับได้” ในเมื่อปิดไม่ได้ก็เปิดเผยออกมาซะดีกว่า หวังเหว่ยหมดความอดทนว่ากระไรนะ?ยามนี้ซูหนี่คล้ายคนหูอื้อยิ่งไม่ว่าอะไรไปล้วนไม่เข้าโสตประสาทสักนิด “อาเฟิ่ง..” ก่อนเหลียวหันมองคนข้างกา
หวังเหว่ยกับมาถึงจวนถิงยามเว่ย(13.00-14.59)เดิมทีคราแรกตั้งหมายไว้ว่าจะสะสางงานที่ค้างคา แต่ไฉนได้เพียงแค่เท้าก้าวเหยียบย้ำเข้ามาก็มีเรื่องชวนให้ปวดหัวเสียแล้วเสียงสตรีด่าทอดังออกมาฟังแล้วโกลาหนหนวุ่นวายประหนึ่งกำลังอยู่ตลาดก็ไม่ปาน “นายท่านจะไปที่ใด” จางเจิ้งเอ่ยถามเมื่อเห็นผู้เป็นนายกำลังเดินไปอ
“เป็นอย่างไรบ้าง” พอได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นหู หวังเหว่ยจึงละสายตาจากกระดานหมาก เผยรอยยิ้มจางๆ พลางเอ่ยตอบ “สบายดีขอรับ”ทว่าบุรุษอาวุโสสกุลถิงกลับถามย้ำ “ข้าหมายถึงนาง”ถิงหวังเหว่ยนิ่วหน้า ปลายนิ้วที่กำลังจะเดินหมากชะงักค้าง ไฉนใครต่อใครถึงเอาแต่ถามถึงนางกัน เขาค่อนขอดในใจ “นางน่ะหรือ...ดูจะสุ
ในวันที่อากาศหนาวเหน็บจนหิมะโปรยปรายเช่นนี้ คาดว่าคงไม่มีผู้ใดอยากจะลุกขึ้นจากเตียง ทว่าผิดกับที่จวนสกุลถิง ซูหนี่ในยามนี้ห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าขนสัตว์หนาหลายชั้น เหลือเพียงใบหน้าจิ้มลิ้มที่โผล่พ้นออกมา แก้มนวลทั้งสองข้างของนางขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะลมหนาวที่พัดมาปะทะเป็นระลอก…มองดูแล้วน่าเอ็นดูนักย
ยามนี้ในสายตาของผู้คนมากมายศักดิ์ศรีเดียวที่นางยังหลง เหลืออยู่คือการเป็นฮูหยินของถิงหวังเหว่ย ผู้สืบทอดฐานะท่านโหวคนต่อไป หากไร้เขาข้างกาย ชีวิตของนางก็ไม่ต่างจากกิ่งไม้แห้งที่ไม่มีผู้ใดปกป้อง พอนึกเช่นนี้แล้ว หัวใจของซูหนี่ก็พลันบีบรัดอย่างรุนแรงจนต้องนิ่วหน้าชีวิตในชาติก่อนนั้นนางต้องตรากตรำทำ







