Beranda / แฟนตาซี / บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ / บทที่102 ผู้ไม่ประสงค์ดี

Share

บทที่102 ผู้ไม่ประสงค์ดี

หนิงอ้ายในตอนนี้แม้จะถึงพร้อมด้วยคุณสมบัติของผู้ฝึกตนราชทินนามเทวะวิญญาณขั้นต้น ประกอบกับร่างกายนี้ได้ประสานไปกับกระดูกวิญญาณล้ำค่า ยิ่งส่งผลให้ยามออกท่าร่างเคล็ดวิชาตัวเบาย่างก้าวทะยานหมื่นลี้จึงมีความรวดเร็วเหนือชั้นกว่าผู้ฝึกตนระดับขั้นเดียวกันหลายเท่า เวลาที่ผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อตามกำหนด เงาร่างของเฟยหลงกลับพุ่งทะยานล้ำหน้าผ่านร่างบางไปด้วยความเร็วที่เหนือชั้นยิ่งกว่า

เห็นรอยยิ้มที่อีกฝ่ายมอบให้ เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการแข่งขันครั้งนี้คุ้มค่ากับการลงแรงไปหรือไม่ ยิ่งเงื่อนไขที่ว่าผู้ชนะสามารถร้องขอสิ่งหนึ่งจากผู้แพ้แล้ว ครั้งนี้เป็นเขาเองที่ประมาทเสียท่าหลงเชื่อคำที่มากไปด้วยเล่ห์กลของอีกฝ่ายเข้าจนได้ เนตรแห่งสวรรค์ส่งข้อมูลให้รับรู้ว่าอีกฝ่ายได้ควบคุมพลังปราณให้เหลือเพียงเขตขั้นเทวะวิญญาณขั้นต้นเพียงเท่านั้น ย่างก้าวทะยานหมื่นลี้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในสุดยอดเคล็ดวิชาตัวเบาที่มีความรวดเร็วเป็นอันดับต้น ๆ ในมหาพิภพ ทว่าเคล็ดวิชาของอีกฝ่ายนั้นดูเหนือชั้นไปกว่ามาก เคล็ดวิชาก็เป็นเพียงส่วนหนึ่ง อย่างไรก็ตามรากฐานการบ่มเพาะก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เสริมให้เกิดความได้เปรียบเช่นนี้

"แม้จะลำบากใจไม่น้อย แต่ข้ารู้สึกเสียใจกับหนิงเอ๋อร์อย่างใจจริงที่ต้องเอ่ยคำว่า เจ้าแพ้แล้วในการเดิมพันครั้งนี้..." เฟยหลงเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี

"ช่างเป็นคำกล่าวที่ดูจริงใจเสียจริง!!" เห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้ว หนิงอ้ายอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเหน็บแนมอีกฝ่ายไป

"ฮ่าฮ่าฮ่า หากทำให้เจ้าคิดเช่นนั้นต้องขออภัย..."

"ช่างเถอะ จะว่าไปเคล็ดวิชาตัวเบานี้ดูไปแล้วไม่คล้ายกับวิชาของสำนัก นี่คงเป็นวิชาประจำตัวของท่านใช่หรือไม่??" หนิงอ้ายถามด้วยความสงสัย อีกฝ่ายปลอมตัวอยู่ในร่างเนื้อหนังมนุษย์เช่นนี้ เขาจึงไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเรียกใช้เคล็ดวิชาประจำตัวออกมา

"เคล็ดวิชาตัวเบานี้มีนามว่ามังกรเหินทะยานฟ้า เป็นเคล็ดวิชาลับประจำตระกูลที่สืบทอดกันมา หากหนิงเอ๋อร์สนใจเช่นนั้นให้ข้า..."

"ไม่รบกวนท่าน อย่างไรข้าก็มีเคล็ดวิชาตัวเบาประจำตัวเรียกใช้งานอยู่แล้ว..." หนิงอ้ายตอบกลับอีกฝ่ายไปอย่างไม่ใส่ใจ สองเท้าเร่งก้าวเดินเทียบเสมอชายหนุ่ม

"ย่างก้าวทะยานหมื่นลี้นับว่าเป็นสุดยอดวิชาตัวเบาของตระกูลหวัง ด้วยระดับของพลังวิญญาณของหนิงเอ๋อร์ในยามนี้กับการเรียกใช้ นับว่าเหนือชั้นว่าสุดยอดรุ่นเยาว์ตระกูลอื่นหลายเท่าแล้ว..."

"ท่านรู้!!" หนิงอ้ายร้องดังขึ้นด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะล่วงรู้ตัวตนได้เช่นนี้ หลังจากคุ้นชินและเชี่ยวชาญมากยิ่งขึ้น เขาได้ปรับท่วงท่าของเคล็ดวิชานี้ให้มีความแตกต่างไปเล็กน้อย ดังนั้นจึงเป็นการยากที่จะมีผู้ใดล่วงรู้ถึงความเป็นมาดังกล่าวได้

"หนิงเอ๋อร์อย่าได้คิดเป็นอื่น เคล็ดวิชาย่างก้าวทะยานหมื่นลี้นี้มีความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ตัวข้าย่อมผ่านเรื่องราวในยุทธภพมาไม่น้อยจึงพอจับจุดสังเกตได้อยู่บ้าง..."

"เป็นเช่นนั้น??" หนิงอ้ายถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

"ย่อมเป็นเช่นนั้น!!" เฟยหลงตอบกลับไปด้วยความหนักแน่น

"…" หนิงอ้ายไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา อีกทั้งยังเร่งฝีเท้าให้เร็วมากยิ่งขึ้น ไม่ไกลนั้นเห็นเป็นกำแพงเมือง เป็นหน้าด่านทางเข้าเมืองหมอกทมิฬแล้วนั่นเอง

"หนิงเอ๋อร์ เจ้าโกรธข้าอย่างนั้นรึ??" เฟยหลงที่เห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปนาน จึงถามขึ้นด้วยประโยคดังกล่าว

"ไม่ได้คิดเช่นนั้นเสียหน่อย ข้ากำลังคิดว่าคนเจ้าเล่ห์เช่นท่านจะร้องขอสิ่งใดกัน ขอเตือนเอาไว้ก่อนว่าหากเป็นสิ่งที่ลำบากใจ หากข้าปฏิเสธคำขอดังกล่าวหวังว่าท่านจะไม่ถือสาเอาความ" หนิงอ้ายตอบกลับไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ แววตาที่ไม่มั่นคงก่อนหน้าของชายหนุ่มทำให้เขารู้สึกบางอย่างที่ไม่สบายใจเท่าไหร่

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ คำขอจากข้าย่อมไม่สร้างความลำบากใจอันใดอยู่แล้ว" เฟยหลงที่ได้ยินจึงเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย มือหนาเข้ากอบกุมมือเรียวเล็กของหนิงอ้าย

"ท่านนี่มันหน้าหนา และชอบกินเต้าหู้ข้าเสียจริง!!" หนิงอ้ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย ระยะหลังมานี้ชายหนุ่มกล้าถึงเนื้อถึงตัวเขามากขึ้นโดยที่เขาไม่ทันได้ระวังตัวเสียซ้ำ สะบัดมือที่ถูกเกาะกุมไว้ได้แล้วจึงรีบเดินทางมุ่งตรงเข้าเมือง โดยที่มีเสียงหัวเราะของชายหนุ่มดังขึ้นตามไล่หลังอย่างอารมณ์ดี...

ทหารเวรยามประจำด่านทางเข้าเมืองเห็นผู้มาเยือนที่กำลังใกล้เข้ามาในทุกขณะ จากชุดที่สวมใส่นั้นย่อมเป็นศิษย์สายในของสำนักศึกษาเหมันต์พันตะศักดิ์สิทธิ์เป็นแน่ เมื่อพิจารณาถึงป้ายหยกข้างเอวนั้นพวกเขาถึงกับรีบคำนับด้วยความรวดเร็ว ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลานั้นเป็นถึงว่าที่เจ้าสำนักคนต่อไปของสำนักศึกษา ส่วนอีกเด็กหนุ่มที่ยืนข้างกันนั้นป้ายหยกสีขาวฟ้าอันเป็นสัญลักษณ์ของศิษย์ผู้สืบทอดตำหนักศาสตร์แห่งการรักษา แน่นอนว่าข่าวคราวที่เกิดขึ้นในสำนักในช่วงที่ผ่านมาต่างเป็นที่รับรู้แก่ทุกคนทั้งสิ้น

ตำหนักศาสตร์แห่งการรักษาที่ว่างเว้นตำแหน่งผู้สืบทอดมาหลายปี ทว่าเด็กหนุ่มที่เป็นศิษย์ใหม่ของสำนักกลับได้รับความวางใจจากท่านเจ้าตำหนักให้ครอบครองฐานะดังกล่าว แม้ฟังดูแล้วจะเป็นเรื่องราวที่สร้างความกังขาเป็นอย่างมากก็จริง แต่ไม่นานจากนั้นข่าวคราวที่ว่าศิษย์คนสุดท้ายของตำหนัก ศิษย์ผู้สืบทอดอันมีนามว่าหนิงอ้าย ที่เพียงแค่เข้าศึกษาได้เพียงไม่กี่สิบวันกลับสามารถสอบเลื่อนขั้นนักปรุงโอสถได้สำเร็จและเป็นการสอบเลื่อนขั้นถึงสองระดับในครั้งเดียว สมญานามปัญญาจารย์โอสถระดับกลาง หรือนักปรุงโอสถระดับสองที่อายุน้อยปานนี้ได้ปรากฏขึ้นในมหาทวีปบูรพาแล้ว

ตัวตนของนักปรุงโอสถนั้นกล่าวได้ว่าเหนือชั้นกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปอย่างแท้จริง แม้จะเป็นเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่อายุเพียงสิบห้า สิบหกปีเช่นนี้ ทว่าป้ายหยกสีเขียวอ่อนที่แขวนไว้ข้างเอวนั่นย่อมเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่าข่าวลือเกี่ยวกับเด็กหนุ่มตลอดหลายเดือนผ่านมาล้วนเป็นจริงทั้งสิ้น…

บรรยากาศภายในตัวเมืองหมอกทมิฬเต็มไปด้วยความคึกคัก บ้านเมืองสิ่งก่อสร้างภายในล้วนตกแต่งได้สวยงามน่ามองยิ่ง ใจกลางเมืองมีบ่อน้ำพุขนาดใหญ่ ยามแสงแดดส่องกระทบผิวน้ำสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ ต้นไม้ใหญ่ยืนต้นเรียงแถวเรียงรายเป็นระเบียบ ทุกสิ่งอย่างถูกจัดวางอย่างมีแบบแผน สมกับขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองหน้าด่านของสำนักศึกษาเหมันต์พันตะศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง

หนิงอ้ายที่เคยเดินทางมาเมืองหมอกทมิฬนี้เป็นครั้งที่สองจึงยังไม่คุ้นชินถึงร้านค้ารวมไปถึงเส้นทางเท่าไหร่ ยังดีที่เฟยหลงเคยมาทำภารกิจให้ท่านเจ้าสำนักอยู่หลายครั้งจึงพอให้คำแนะนำได้อยู่บ้าง เด็กหนุ่มล้วงเอาใบรายการออกจากแหวนมิติเมื่อตรวจทานดูอีกรอบแล้วจึงได้เริ่มวางแผนอีกครั้ง สิ่งของที่ต้องหาซื้อในครั้งนี้มีทั้งสมุนไพรระดับสูง เลือดสัตว์อสูรและอีกหลายสิ่งที่คาดว่าอาจเป็นข้าวของจำเป็นที่อาจารย์ของตนต้องใช้

ร้านค้าแผงลอยหลายสิบร้านตั้งอยู่ตลอดสองข้างทาง สิ่งของที่ถูกวางเรียงรายให้เลือกอยู่บนนั้นล้วนเป็นสิ่งของแปลกตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน บ้างก็มีลักษณะคล้ายคลึงกับสิ่งของจากโลกเดิมของเขาอยู่ไม่น้อยเช่นกัน โรงเตี๊ยมน้ำชายังคงแน่นขนัดเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ร้านค้าเครื่องประดับ ร้านค้าเสื้อผ้า ต่างมีลูกค้าเข้าเยี่ยมชมอย่างไม่ขาดสาย กลิ่นหอมราวกับข้าวใหม่ลอยตามลมมาแต่ไกล ไม่รอช้าหนิงอ้ายเดินนำเฟยหลงไปยังทิศทางดังกล่าวในทันที

ตรงหน้านั้นปรากฏเป็นร้านค้าริมทางร้านหนึ่ง ควันสีขาวลอยฟุ้งเมื่อยามที่ฝาไม้สานถูกเปิดออก สิ่งนี้ดูคล้ายกับหมั่นโถวในความทรงจำที่คุ้นเคย นอกจากนั้นยังมีเซาปิ่งร้อน ๆ ที่อยู่ข้างกัน สีสันชวนน่าลิ้มลองเป็นอย่างยิ่ง

"หนิงเอ๋อร์หิวแล้วอย่างนั้นรึ?? เช่นนั้นซื้อกินรองท้องก่อนดีหรือไม่ ยามเว่ยข้าจะพาไปกินอาหารที่เหลาอาหารชื่อดังของเมืองนี้..." เฟยหลงถามเด็กหนุ่มที่ยืนข้างกัน

"ท่านลุงข้าขอหมั่นโถวกับซาลาเปาอย่างละสองขอรับ..." หนิงอ้ายพยักหน้ารับคำกล่าวของชายหนุ่ม ก่อนจะสั่งรายการกับชายวัยกลางคนตรงหน้า เฟยหลงไม่รอช้าล้วงเอาเหรียญอีแปะจ่ายตามราคาไป

หมั่นโถวที่ร้อนกำลังดีได้ถูกส่งถึงมือของเด็กหนุ่ม กลิ่นหอมหวานตรงหน้าชวนให้รู้สึกน่าลิ้มลองเป็นอย่างมาก เพียงกัดลงไปนั้นรสชาติหอมหวาน แป้งที่ถูกนึ่งจนนุ่มฟูให้ความสัมผัสนุ่มเนียนชวนให้กัดกินคำต่อไป ไม่คิดว่าหมั่นโถวร้านนี้จะมีรสชาติที่แปลกใหม่เช่นนี้ได้

เฟยหลงเดินนำหนิงอ้ายไปยังร้านขายสมุนไพรที่อยู่ไม่ห่างไปนัก เพียงครึ่งเค่อพวกเขาก็มาถึงแล้ว โชคดีที่เถ้าแก่เจ้าของร้านกำลังจัดการสมุนไพรที่พึ่งได้รับจากคาราวานสินค้าพอดี เขาจึงยื่นใบรายการให้กับเถ้าแก่ร้านเพื่อจัดการสมุนไพรตามที่ต้องการ โดยไม่ลืมแจ้งว่าเป็นของท่านอาจารย์เหวินหวู่ แน่นอนว่าอีกฝ่ายได้ยินดังนั้นจึงรีบจัดการให้โดยทันที นั่งรอเพียงครึ่งชั่วยามทุกอย่างล้วนถูกจัดการเป็นที่เรียบร้อย ตอนแรกหนิงอ้ายคิดว่าอาจต้องไปหาซื้อสิ่งของเพิ่มเติมจากร้านอื่น ทว่าเถ้าแก่เจ้าของร้านแจ้งว่าทางร้านมีสินค้าครบถ้วนตามที่ต้องการ จึงช่วยประหยัดเวลาไปได้มาก

ฐานะนักปรุงโอสถสมญานามปัญญาจารย์โอสถระดับหนึ่ง ระดับสอง ระดับสาม กล่าวว่าพบเจอได้ไม่ยากนัก นักปรุงโอสถสมญานามวิญญาจารย์โอสถระดับสี่ ระดับห้า ถือว่ายังพบเจอได้ในกลุ่มอิทธิพลในมหาพิภพหรือตระกูลใหญ่ต่าง ๆ ได้อยู่บ้างเช่นกัน นักปรุงโอสถระดับหกหรือสมญานามอัคราจารย์โอสถ ถือได้ว่าเป็นระดับที่นักปรุงโอสถทุกคนเฝ้าฝันถึง แล้วยิ่งกับเหวินหวู่ ผู้เป็นเจ้าตำหนักศาสตร์แห่งการรักษา ผู้เป็นอาจารย์สั่งสอนของหนิงอ้ายผู้เป็นถึงนักปรุงโอสถระดับเจ็ด สมญานามปรมจารย์โอสถ เพียงหนึ่งเดียวในมหาทวีปบูรพาแห่งนี้ ถือเป็นตัวตนอันสูงศักดิ์เหนือฐานะกว่าผู้ฝึกตนที่แม้แต่ผู้ปกครองแคว้นยังต้องเกรงใจอยู่หลายส่วนเลยทีเดียว…

เฟยหลงทำตามสัญญาที่บอกกับหนิงอ้ายในก่อนหน้า มื้อเที่ยงของวันนี้ทั้งสองคนได้ฝากท้องไว้กับเหลาอาหารอันดับหนึ่งของเมือง ด้วยป้ายหยกประจำตัวของเฟยหลงที่แสดงฐานะของว่าที่เจ้าสำนักคนต่อไป จึงได้ห้องอาหารที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและสามารถมองเห็นสิ่งก่อสร้างรวมไปถึงผู้คนที่กำลังเดินจับจ่ายใช้สอยตรงด้านหน้าเหลาอาหารชวนให้เพลิดเพลินยิ่ง หนิงอ้ายพยักหน้าพึงพอใจในมื้ออาหารวันนี้ช่างสมกับราคาเหลาอาหารอันดับหนึ่งเสียจริง

ทั้งสองคนยังได้เดินเที่ยวชมตลาดกันอีกเล็กน้อย อีกทั้งยังคงเลือกซื้อหาข้าวของสิ่งจำเป็น หลังจากที่เสียเวลาไปไม่น้อยกับการจับจ่ายครั้งนี้ สมควรแก่เวลากลับสำนักเสียที ท้องฟ้าในยามโหย่วดูงดงามยิ่ง แสงสีส้มทองตัดที่เส้นขอบฟ้าอันเป็นสัญญาณว่ายามรัตติกาลกำลังมาเยือนในอีกไม่ช้านี้ เส้นทางกลับสำนักยังคงเงียบสงบไร้ซึ่งสิ่งใดปรากฎ ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำทะยานไปตามเคล็ดวิชาตัวเบายังคงเป็นไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอ บัดนี้ท้องฟ้าได้มืดมิดมีเพียงแสงจันทร์สว่างสาดส่องหยอกล้อไปกับหมู่ดาวบนท้องฟ้า ท่ามกลางธรรมชาติราบรื่นนี้กลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งตรงหน้าไม่ไกลไปนัก

"ดูเหมือนว่าจะมีพวกแมลงน่ารังเกียจอยู่ตรงหน้าพวกเราไปไม่ไกลนัก..." หนิงอ้ายเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มออกมาเล็กน้อย

"ข้าก็รู้สึกได้เช่นนั้น หนิงเอ๋อร์รู้สึกกลัวหรือไม่??" เฟยหลงหยอกล้อกลับไป

"ข้าเห็นเป็นเรื่องสนุกเสียมากกว่า ท่านคิดเช่นเดียวกันหรือไม่??"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ยังเป็นหนิงเอ๋อร์ที่ใจตรงกันกับข้า อย่างนี้ดีหรือไม่?? หากครั้งนี้หนิงเอ๋อร์สังหารได้มากกว่า คำขอหนึ่งประการที่ยังติดค้างข้าอยู่จะถือว่าลบล้างไป แต่หากว่าข้าเป็นฝ่ายที่สังหารได้มากกว่า ข้ามีสิทธิร้องขอเพิ่มได้อีกสองประการ ดีหรือไม่??" เฟยหลงให้ข้อเสนอแก่ร่างบางอย่างอารมณ์ดี

"ท่านนี่มันช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง ข้ารับข้อเสนอดังกล่าวนี้!!" แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายย่อมหาช่องว่างเอาเปรียบ อย่างไรหนิงอ้ายก็มั่นใจว่าครั้งนี้เขาต้องเป็นฝ่ายชนะอย่างแน่นอน...

ชายชุดดำนับสิบกว่าคนก้าวออกจากชายป่าด้านข้างราวกับกำลังรอดักซุ่มอยู่ กระบี่ด้ามยาวในมือกระชับแน่นคล้ายกับว่ากำลังรอคอยช่วงเวลานี้อย่างใจจดจ่อ กว่าครึ่งของใบหน้าถูกปกปิดไว้เหลือเพียงส่วนของดวงตาดุดัน พลังปราณระดับไม่สามัญถูกปลดปล่อยออกมาอย่างข่มขู่ทั้งสองคน จิตสังหารอันแรงกล้าไม่ได้ทำให้เฟยหลงกับหนิงอ้ายหวาดกลัวเลยสักนิด ทั้งสองพยักหน้าส่งสัญญาณให้กันอย่างรู้ใจ ก่อนชักกระบี่ออกมาอย่างรวดเร็วตามสัญชาติญาณพร้อมกับการปะทะที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่นานนี้

"กลิ่นอายของรุ่นเยาว์ทั้งสองคนนี้ไม่ธรรมดาอย่าได้ประมาทเป็นอันขาด!!!" ชายชุดดำคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตวาดดังขึ้นอย่างชัดถ้อยคำ

"ขอรับ!!!" ชายชุดดำคนที่เหลือขานรับคำกล่าวนี้อย่างพร้อมเพรียงกัน พร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารอันแรงกล้าอย่างไม่ยั้ง

เนตรแห่งสวรรค์ทำให้หนิงอ้ายรู้ได้ว่ากลุ่มคนเหล่านี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับสาเหตุของการหายตัวไปของสุดยอดผู้ฝึกตนในระยะหลังมานี้ คาดว่าคงได้รับคำสั่งจากผู้ที่อยู่เบื้องหลังที่มีตัวตนไม่ธรรมดาสามัญ แน่นอนว่าเมืองหมอกทมิฬนี้ถือได้ว่าเป้นเมืองสำคัญที่ถือว่าเป็นเมืองหน้าด่านของสำนักศึกษา จึงมีผู้ฝึกตนมากหน้าหลายตาที่เดินทางผ่านเมืองนี้ทั้งสิ้น ดังนั้นพวกมันที่ได้รับค่าจ้างจึงได้ดักซุ่มรอตรงจุดที่ถือว่าห่างไกลจากเมืองพอประมาณ ส่วนเขากับเฟยหลงที่ผ่านมาพอดีจึงตกเป็นเป้าหมายของพวกมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ชายคนนั้นคงเป็นหัวหน้าเป็นราชทินนามราชันวิญญาณขั้นกลางที่แข็งแกร่งมากผู้หนึ่ง วิญญาณยุทธ์ของเขาสังกัดปราณธาตุลมระดับสาม ที่สำคัญมีความเชี่ยวชาญในการหลบหลีกเป็นอย่างมาก..."

"สองคนนี้เป็นราชทินนามราชันวิญญาณขั้นต้นเช่นกัน เพียงแต่พวกเขาพึ่งผ่านพ้นถึงเขตขั้นนี้ได้ไม่นานนักจึงมีรากฐานพลังลมปราณที่ไม่หนักแน่น วิญญาณยุทธ์ปราณธาตุไฟของทั้งสองเป็นสายโจมตีที่มีความพิสดาร ท่านไม่อาจประมาทได้..."

"ส่วนคนอื่น ๆ ล้วนเป็นผู้ฝึกตนราชทินนามเทวะวิญญาณขั้นสูงทั้งสิ้น รากฐานบ่มเพาะไม่ธรรมดาสามัญเช่นกัน เจ็ดคนนั้นวิญญาณยุทธ์ปราณธาตุน้ำ ห้าคนนั้นวิญญาณยุทธ์ปราณธาตุดิน ส่วนคนที่เหลือวิญญาณยุทธ์ปราณธาตุไฟทั้งสิ้น..."

"..."

"..."

เสียงหวานนุ่มของหนิงอ้ายเอ่ยกับเฟยหลงที่ยืนอยู่ข้างกันราวกับว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปหาได้ส่งผลต่อพวกเขาทั้งสิ้น สิ่งที่ทำให้กลุ่มของชายหนุ่มชุดดำทั้งหมดต่างตกใจนั่นคือ ข้อมูลเกี่ยวกับระดับพลังวิญญาณหรือวิญญาณยุทธ์ของพวกเขาที่เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบห้าสิบหกปีเอ่ยขึ้นนั้นเป็นความจริงทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสมบัติวิเศษหรือสิ่งใดกันจึงทำให้สามารถล่วงรู้ถึงความสามารถของพวกเขาได้ ในใจพลันคิดว่างานนี้คงพบเจอเรื่องยุ่งยากเสียแล้วแต่เมื่อคิดได้ว่าครั้งนี้กลุ่มของพวกตนมีถึงเกือบสามสิบคน กับเป้าหมายที่มีเพียงสองคนตรงหน้า ดังนั้นแล้วภารกิจครั้งนี้คงสำเร็จดังเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

"ผู้ที่อยู่เบื้องหลังภารกิจนี้เป็นผู้ใด?? ขอเตือนด้วยความหวังดีข้าย่อมมีวิธีการรีดเค้นคำตอบนี้หากไม่บอกมาโดยง่าย!!" หนิงอ้ายพูดกับชายหนุ่มชุดดำตรงหน้าที่คาดว่าเป็นหัวหน้า

"ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กน้อย!! เจ้าคิดว่าพวกข้าจะกลัวเด็กหนุ่มอย่างพวกเจ้าอย่างนั้นรึ?? เจ้ามีสิ่งใดแลกเปลี่ยนเล่า..." สายตาโลมเลียหื่นกระหายของชายชุดดำที่มองมาสร้างความไม่พอใจแก่เฟยหลงเป็นอย่างมาก หากไม่มีหนิงอ้ายจับแขนไว้คาดว่าอีกฝ่ายคงพุ่งตัวเข้าสังหารแล้ว

"ข้าให้โอกาสอีกครั้ง ผู้ที่อยู่เบื้องหลังภารกิจนี้เป็นผู้ใด??"

"อย่าถามให้มากความ หากพวกเจ้าทั้งสองถูกจับกุมเมื่อไหร่ พวกเจ้าย่อมจะได้รู้เมื่อนั้นหากว่ายังมีชีวิตอยู่รอด ไป!! จับตัวพวกมันให้ได้!!" ชายชุดดำคนเดิมเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ชายหนุ่มชุดดำคนที่เหลือต่างยืมล้อมรอบเป็นวงกลมด้วยท่าท่างคุกคามอย่างเต็มที่

"พวกนี้อย่างไรก็เป็นถึงราชทินนามเทวะวิญญาณขั้นสูง ราชทินนามราชันวิญญาณขั้นต้นที่มีรากฐานบ่มเพาะไม่ธรรมดาสามัญ กับหนิงเอ๋อร์ที่พึ่งผ่านพ้นเขตขั้นเทวะวิญญาณขั้นต้นช่วงปลายคงเสียเปรียบไม่น้อย ข้าว่าหนิงเอ๋อร์หนีไปก่อนดีหรือไม่?" เฟยหลงเอ่ยกับหนิงอ้ายด้วยความเป็นห่วง เขาย่อมรู้ดีแก่ใจว่าร่างบางนั้นมากความสามารถมากเพียงใด ทว่าฝั่งศัตรูนั้นไม่อาจประมาทได้เลยทีเดียว

"ข้ารู้ว่าท่านกังวลสิ่งใด ไม่ใช่ว่าช่วงหลังมานี้เป็นท่านที่เฝ้าฝึกฝนข้าให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างนั้นรึ? ที่สำคัญท่านคงไม่ยอมปล่อยให้ข้าตกอยู่ในอันตรายใช่หรือไม่??" คำกล่าวของหนิงอ้ายถือได้ว่าไม่เกินจริงไปนัก

เฟยหลงเฝ้าฝึกฝนการต่อสู้รวมไปถึงทักษะอื่นให้แก่ร่างบางอย่างเต็มที่ ด้วยรู้ว่ารอบตัวของเด็กหนุ่มนั้นย่อมเต็มไปด้วยอันตราย ยิ่งกับฐานะเจ้าแห่งยุทธภพรุ่นเยาว์ที่ถูกมือที่มองไม่เห็นไล่ล่าอยู่ในตอนนี้แล้ว แม้ว่าหนิงอ้ายจะอยู่ในรูปลักษณ์ปลอมแปลงอยู่ก็จริงแต่นั่นไม่อาจการันตรีได้ว่าจะไม่มีผู้ใดล่วงรู้สิ่งนี้ได้

"แต่ว่า...เช่นนั้นระวังตัวให้ดี สิ่งใดไม่อาจสำคัญเท่ากับความปลอดภัยของเจ้า" เฟยหลงที่กำลังจะพูดขึ้น ทว่าเมื่อเห็นสายตาอันมั่นคงแน่วแน่ของร่างบางนั้นจึงเอ่ยย้ำกับหนิงอ้ายไปในที่สุด…

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   ( -จบเล่ม ปฐมบท 3.2- ) บทที่ 174 ความวุ่นวายที่สิ้นสุดลง

    ความกังวลแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของทุกคนขณะที่พวกเขาเฝ้าดูการเผชิญหน้ากับอสูรมารจางหมิ่นที่เทียบเท่ากับราชทินนามเทพสวรรค์วิญญาณขั้นสูง พวกเขารู้ดีว่าผู้อาวุโสหนุ่มผู้นี้เป็นราชทินนามเทพยุทธ์วิญญาณที่แข็งแกร่งและมีพรสวรรค์ แต่อย่างไรคู่ต่อสู้ของเขานั้นก็ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้เช่นกัน ยามนี้จางหมิ่นในสภาพอสูรมารนั้นมีพละกำลังมหาศาลมีความเร็วที่เหลือเชื่อและความสามารถในการฟื้นฟูที่น่าทึ่งทั้งยังสามารถทนทานต่อการโจมตีได้อย่างไม่เพลี่ยงพล้ำ และการโจมตีของเขานั้นรุนแรงพอที่จะสังหารราชทินนามเทพยุทธ์วิญญาณที่อ่อนด้อยได้อย่างไม่ยากนักแม้จะต้องเผชิญกับอสูรมารที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับราชทินนามเทพสวรรค์วิญญาณขั้นสูงแต่หนิงอ้ายกลับไร้ซึ่งความหวาดหลัวแต่อย่างใด สิ่งนี้กลับชวนให้เขาหวนคิดไปถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองแห่งการสังหารในครั้งนั้น แก่นแท้แห่งการต่อสู้ จิตสังหารที่ดิบเถือนบ้าคลั่งที่เคยสะกดไว้คล้ายกำลังถูกปลุกขึ้นโดยที่ไม่ต้องร้องขอกลิ่นอายอหังการที่แข็งแกร่งไม่ธรรมดาของราชทินนามเทพยุทธ์วิญญาณขั้นกลางที่มีรากฐานบ่มเพาะลึกล้ำชวนให้ผู้ที่เคยกังขาถึงความเป็นมาและความสามารถของผู

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   บทที่ 173 สมบัติเทพมารจุติ

    ท่ามกลางความมืดมิดแห่งอนธการที่ได้ปกคลุมทั่วทั้งสนามประลอง บริเวณโดยรอบต่างอัดแน่นไปด้วยความชั่วร้ายและความสิ้นหวัง ม่านพลังพิสดารสายนี้ส่องประกายสีดำม่วงเข้มประกายริ้วคลื่นแผ่กระจายทั้งยังก่อตัวเป็นกำแพงหนาที่ไม่อาจมองทะลุผ่านได้ มากไปกว่านั้นม่านพลังผืนนี้ยังดูดกลืนพลังปราณฟ้าดินโดยรอบเข้ามาเสริมแกร่งอีกด้วย แม้ว่าบรรดาผู้อาวุโสหลายคนจะพยายามโจมตีหรือใช้สมบัติวิเศษเข้าขัดขวางการทำงานแต่ก็ไร้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการได้"สมบัติเทพมารจุติอย่างนั้นรึ? เป็นไปได้อย่างไรกัน!!!" กุ้ยเจินหรือเจ้าตำหนักศาสตร์แห่งค่ายกลเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ ไม่คิดว่าจางหมิ่นที่เป็นผู้ขายวิญญาณนั้นจะครอบครองสมบัติมารระดับสูงเช่นนี้ได้"มันคือสิ่งใดกันสมบัติเทพมารจุติที่เจ้าเอ่ยถึง..." รุ่ยเหอผู้เป็นรองเจ้าสำนักศึกษาและเจ้าตำหนักศาสตร์แห่งการต่อสู้เอ่ยถามด้วยความสงสัย"สมบัติเทพมารจุติเป็นที่เล่าขานกล่าวกันว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่เกิดจากการหลอมรวมพลังของเทพและมารเข้าด้วยกันจึงทำให้สมบัติวิเศษชิ้นนี้มีพลังอำนาจมหาศาลสามารถบันดาลสิ่งที่ปรารถนาได้ทุกประการ โดยเชื่อกันว่าเมื่อครั้งอดีตกาลมีมหาเทพเทพสองตนที่ทรงพลังยิ่ง

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   บทที่ 172 การปรากฎตัวของผู้ขายวิญญาณ

    คราแรกที่ลู่ซีได้ยินว่าศิษย์ใหม่นามว่าจางหมิ่นนั้นเอ่ยวาจาส่อเสียดหนิงอ้ายเขาก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขารู้ดีว่าหนิงอ้ายไม่ได้ปรากฎตัวในสำนักนับเป็นเวลาสิบปีแล้วจึงไม่มีผู้ใดคุ้นเคยหรือพบเห็นหน้ามาก่อน ยิ่งการกลับมาครั้งนี้รูปลักษณ์ของเขานั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเสียด้วยซ้ำ อีกทั้งหนิงอ้ายยังเป็นผู้ร้องขอว่ายามนี้ควรปกปิดตัวตนของเขาไปเสียก่อน ด้วยเพราะไม่ล่วงรู้ว่าบรรดาศิษย์ใหม่ที่ผ่านการทดสอบในปีนี้ได้มีผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์ที่เป็นสายข่าวของเผ่าพันธ์มารปีศาจที่ถูกส่งตัวมาหรือไม่ แม้ความลับนี้อาจจะเก็บไว้ได้ไม่นานแต่อย่างน้อยท่ามกลางการทดสอบฝีมือเพื่อคัดเลือกเข้าตำหนักนี้ย่อมสามารถสังเกตุอาการพิรุจผิดปกติจากที่ควรจะเป็นได้“ป้ายหยกชั่วคราวลำดับที่เจ็ด ข้าต้องการประลองกับผู้อาวุโสท่านนั้นขอรับ!!” เสียงของศิษย์ใหม่คนหนึ่งดังขึ้นเรียกความสนใจจากบรรดาศิษย์สืบทอดและศิษย์หลักของตำหนักทั้งสี่ที่ยืนเรียงอยู่ด้านหน้าเพื่อรอเข้าทดสอบเป็นคู่ประลองกับเหล่าศิษย์ใหม่ แม้คำกล่าวนี้จะไม่ได้เอ่ยชื่อแต่ทุกคนในที่นี้ย่อมกระจ่างใจดีว่าถ้อยคำนี้เจาะจงถึงผู้ใด“กฎเกณฑ์เงื่อนไขในการทดสอบคัดเลือกเข้าสังกัดต

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   บทที่ 171 ผู้ท้าทายที่กล้าหาญ

    การทดสอบศิษย์ใหม่ในปีนี้ที่มีการเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขกฎเกณฑ์การทดสอบกล่าวว่าเป็นที่น่าตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย บรรดารุ่นเยาว์ชายหญิงเหล่านี้ต่างตั้งตารอที่จะได้ประลองกับศิษย์ผู้สืบทอดหรือศิษย์หลักของตำหนักทั้งสี่ด้วยความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม พวกเขารู้ดีว่าการประลองครั้งนี้จะเป็นโอกาสอันดีที่จะได้แสดงความสามารถของตนเองและพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าพวกเขาคู่ควรที่จะเป็นส่วนหนึ่งของสำนักศึกษาแห่งนี้ แม้ไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของการทดสอบจะออกมายอดเยี่ยมมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่คาดเดาได้นั่นคือการประลองครั้งนี้จะต้องเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความท้าทายอย่างแน่นอนศิษย์ใหม่ประจำปีการศึกษาจำนวนห้าคนแรกที่ต้องทำการประลองแสดงฝีมือนั้นถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะยามที่ได้ยินเสียงเรียกหมายเลขของป้ายหยกที่พวกเขาถือครองอยู่ ด้วยเพราะไม่เตรียมใจว่าจะได้ลงทดสอบรวดเร็วถึงเพียงนี้ จากนั้นบรรดาสหายและผู้ที่อยู่ใกล้เคียงต่างได้เข้าไปอวยพรให้พวกเขาทำให้ดีที่สุด จากนั้นพวกเขาจึงได้ก้าวเท้ามุ่งตรงไปยังลานประลองที่มีศิษย์สืบทอดและศิษย์หลักทั้งสี่ที่ยืนเรียงเฝ้ารอคอยว่าพวกเขานั้นจะเลือกใครในการทดสอบความสามารถครั้งนี้แน่นอนว่าศิษย์

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   บทที่ 170 กฎเกณฑ์ที่เปลี่ยนแปลงไป

    หนิงอ้ายได้เล่าถึงเรื่องราวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านไท่หลุนเมื่อสิบปีก่อนอย่างละเอียด ทุกคนในสำนักศึกษาต่างตั้งใจฟังด้วยความสนใจและตกใจไปกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเผ่าพันธุ์มารปีศาจได้วางแผนการชั่วร้ายเช่นนี้มานานหลายปีเช่นนี้ ยิ่งเมื่อหนิงอ้ายเล่าถึงแผนการลับของเผ่าพันธุ์มารปีศาจที่ได้ยินแม่ทัพมารเอ่ยถึงในครั้งนั้น บางเหตุการณ์ก็ตรงกับข้อมูลที่หน่วยสืบข่าวของสำนักศึกษาสืบค้นได้เจ้าสำนักและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างก็กังวลใจเป็นอย่างมาก พวกเขารู้ดีว่าหากเผ่าพันธุ์มารปีศาจประสบความสำเร็จในแผนการแล้ว โลกยุทธภพแห่งนี้คงจะต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่โดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ อย่างไรก็ตามทุกคนต่างชื่นชมในความกล้าหาญและความเสียสละของชายหนุ่มตรงหน้า เหตุการณ์ครั้งนั้นได้ส่งผลให้หนิงอ้ายกลายเป็นวีรบุรุษและถูกเลื่อนระดับเป็นผู้อาวุโสสายในของสำนักศึกษาด้วยความเห็นชอบจากเจ้าสำนัก รองเจ้าสำนัก เจ้าตำหนักทั้งสี่รวมไปถึงบรรดาผู้อาวุโสต่าง ๆ ล้วนเห็นด้วยทั้งสิ้นจากนั้นหนิงอ้ายได้เล่าถึงเรื่องราวการหวนคืนกลับมามีกายเนื้อนี้อีกครั้งให้ทุกคนได้รับรู้แต่ก็ปกปิดบางส่วนที่เขาคิดว่าสมควร

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   บทที่ 169 ผู้ผ่านการทดสอบ

    ท่ามกลางหุบเขาน้อยใหญ่สูงเสียดฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาและหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายอันเป็นลักษณะภูมิศาสตร์ที่โดดเด่นของสำนักศึกษาเหมันต์พันตะศักดิ์สิทธิ์ บรรดาอาคารสิ่งก่อสร้างในสำนักศึกษาต่างถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงรวมไปถึงพื้นที่โดยรอบต่างประดับประดาด้วยโคมไฟเวทย์หลากสีสันที่ส่องสว่างไสวให้ความรู้สึกอลังการเพื่อเป็นการต้อนรับเหล่าบรรดาผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์จากทั่วทุกสารทิศที่หลั่งไหลเข้ามาร่วมการทดสอบพร้อมกับความหวังและความฝันที่จะก้าวเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสำนักศึกษาอันทรงเกียรติแห่งนี้ซุ้มประตูสำนักที่ถูกสร้างขึ้นจากแร่ผลึกอัมพรสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอันเป็นวัสดุสินแร่หายากในยุทธภพนี้ได้ถูกแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจงได้เปิดออกกว้างเพื่อต้อนรับผู้มาเยือนที่หลังจากนี้ย่อมกลายเป็นส่วนหนึ่งเดียวกันโดยมีผู้อาวุโสและศิษย์รุ่นพี่ที่ยืนคอยต้อนรับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น เมื่อการทดสอบสิ้นสุดลงบรรดาศิษย์ใหม่ที่พึ่งผ่านการทดสอบต่างก้าวเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความประหม่าหลังจากบรรดาผู้ผ่านการทดสอบทั้งหมดได้เข้ามาโดยพร้อมเพรียงแล้ว บริเวณลานกว้างหน้าสำนักศึกษายามนี้ต่างคลาคล่ำไปด้วยผู้ฝึกต

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   บทที่38  การประลองที่สมศักดิ์ศรี

    หนิงอ้ายร่ายบทเวทย์โจมตีและบทเวทย์ป้องกันอย่างเต็มที่ต่อเนื่อง ตอนนี้เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยามเเล้วจริงอยู่ที่ว่าเคล็ดวิชาสยบอัสนีเมฆาของเขานั้นจะสามารถชักนำพลังปราณฟ้าดินบริสุทธ์มาสร้างสมดุลเสริมพลังปราณใช้ในการต่อสู้ได้ เเต่ทว่าความเหนื่อยล้าก็ปรากฏแล้วเช่นกันเล็กน้อย หนิงอ้ายคิดว่าควรที่จะจบการ

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   บทที่37 เสาหลักเเห่งยุทธภพรุ่นเยาว์ทั้ง5

    การประลองระหว่างแคว้นครั้งที่88 ในรอบสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจนี้ แน่นอนว่าตัวแทนของผู้ฝึกตนทั้งสองราชทินนามจำนวนทั้งสิ้นห้าคน ถือได้ว่ารุ่นเยาว์เหล่านี้ล้วนเป็นหนึ่งในเสาหลักแห่งยุทธภพรุ่นเยาว์ทั้งสิ้น แต่ถึงอย่างไรแล้วการประลองยังคงต้องดำเนินต่อไปเพื่อค้นห้าผู้ชนะอันดับหนึ่ง ผู้ที่ไ

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ    บทที่36 ชัยชนะที่สมศักดิ์ศรี

    บรรดาเหล่าฮ่องเต้ผู้ปกครองกแคว้น ต่างรู้สึกอิจฉาฮ่องเต้แคว้นเต่าดำยิ่งนักที่มีผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์มากไปด้วยความเก่งกาจและครอบครองสัตว์อสูรสังกัดปราณธาตุพฤกษาเช่นนี้ ฮ่องเต้ของแคว้นเต่าดำนั้นสัมผัสได้ถึงความรู้สึกต่าง ๆ เหล่านั้นได้ใบหน้าหล่อเหลาจึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ฉายชัดถึงความภูมิใจและขอบคุณตนที่ไ

  • บุปผากลางใจจอมจักรพรรดิ   บทที่35 สัตว์อสูรสังกัดปราณธาตุพฤกษา

    ด้วยความโกรธที่อีกฝ่ายทำให้เขาต้องรู้สึกอับอายเช่นนี้ จางเหยากวงจึงตัดสินใจอัญเชิญสัตว์อสูรของตนออกมาในทันทีจงออกมา อสูรราชันย์ศารกูลทมิฬ!!!!วูบ!โฮก!อสูรรับใช้ของจางเหยากวงนั้นปรากฏเป็นรูปลักษณ์คล้ายกับเสือดำที่มีลำตัวสูงใหญ่มีเปลวเพลิงสีดำลึกลับลุกท่วมไปทั่วทั้งตัว ดวงตาสีแดงเข้มดุดัน รอบตัวรา

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status